Na het prima concert van Radiohead in de HMH, deze cd maar weer eens opgelegd. Jaren niet gedraaid, evenals alle andere Radiohead cd's. Kijk het zit zo. Is er een nieuwe Radiohead uit, koop ik m op dag 1, draai m 4 x, vind m mooi en kijk er vervolgens nooit meer naar. Zo ook bij deze. En toch heb ik m op 4,5 staan. Da's bij nadere beluistering serieus teveel eer. Het is over het algemeen mooi gedaan, er wordt bepaald niet op safe gespeeld, een paar uitschieters maar hier en daar toch ook wat hopeloos gefreubel. Echt raken doet het me in ieder geval bijna nergens meer en t komt me eerder wat klinisch dan warm over allemaal.

Bottom line is dat ik deze cd na 1 draaibeurt al weer in de kast heb gezet. En dat is apart als je enthousiast terug komt van een concert. Punt eraf.

Deze cd is voor mij echt een twijfelgeval. Bij het eerste gehoor geen klap aan maar door alle juichende kritieken me destijds door talloze luistersessies geworsteld. En inderdaad, op een gegeven moment is deze cd me op de een of andere manier gaan boeien.

Maar of dat nou echt is omdat ik t zo mooi vind...geen idee. Deze cd is voor mij eigenlijk een beetje als net iets te kleine schoenen. In het begin zitten ze helemaal niet maar als je ze maar lang genoeg draagt dan gaat t meevallen. Is t dan gewenning of zitten die schoenen opeens echt lekker ?

Ik weet t dus niet. Feit is dat ik de cd al jaren niet meer gedraaid heb en geen enkele drang voel om m uit de kast te halen. Om nog maar een metafoortje te misbruiken...tis net een mooi fotoboek dat ongelezen, en eigenlijk in de weg, op de salontafel ligt.

Met bovenstaand proza in het achterhoofd, kun je je voorstellen dat ik de hoge notering in diverse lijsten en de welhaast dweperige commentaren aangaande deze cd wat lastig kan plaatsen.

Is het nou echt zo lekker of durven we niet toe te geven dat we eigenlijk, heel suf, net iets te kleine schoenen hebben gekocht ?

Uit beleefdheid beluisterd maar ben aangenaam verrast. Prima Deluxe hoor. Kom later wel terug voor meer nieuws maar vind het erg goed gedaan. Helpt mee dat de muzieksoort wel erg midden in mijn smaakroos is maar toch. Hunger had ik denk ik bewaard voor de 10 year anniversery Deluxe Edition bonus disc, als het een verkoopsucces wordt gaat New Order wel eens vragen waar dat synthesizerboogje aan het begin van de plaat (ff kwijt welk nummer) vandaan komt en Crystal vind ik een waardiger, epischer afsluiter. Maar verder, petje af. Met zo weinig middelen songs maken waarin vrij veel gebeurd doet enig talent en goede smaak (de mijne namelijk) vermoeden.

Denk dat ik ga voor een distributiedeal