menu

Hier kun je zien welke berichten VanDeGriend als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Scott Walker - And Who Shall Go to the Ball? And What Shall Go to the Ball? (2007)

1,5
Zonder het Scott Walker label had ik never naar dit soort muziek geluisterd. Gekocht om de collectie compleet te houden maar om eerlijk te zijn gaat er op zijn zachts gezegd niet echt een wereld open. Hoogst ongemakkelijke muziek, maar dat zijn we inmiddels wel wel gewend van Scott. Op Tilt en The Drift levert dat een keispannende luisterervaring op. Maar dit plaatje is, behoudens een aantal momentjes, ronduit rete irritant. En dat is dan nieuw voor Scott. Er zullen allicht een aantal dwaallichten zijn die dit prachtig vinden maar ik eet mijn schoen op als zelfs die categorie liefhebbers dit meer dan 5 x draait. Scott jongen, ik heb m met plezier gekocht. Jij moet tenslote ook eten, maar dit ding gaat de kast in om er nooit meer uit te komen.

Scott Walker - Climate of Hunter (1984)

4,5
Voor wie veel geinvesteerd heeft om door te dringen tot Tilt en The Drift, is deze geweldige schijf een makkie. Het is nu niet direct dat Climate of Hunter een simpele popplaat is maar in vergelijking met die twee zou je er zelfs het label "toegankelijk" op kunnen plakken.

Maar goed, Scott-volgers weten wel beter. Ook Climate of Hunter is een hoogst oorspronkelijke plaat, magistraal geproduceerd en werkelijk fenomenaal ingezongen door de Meester. En, voor beginners met een interesse voor haast barokke maar zeker spannende en weerbarstige pop, is deze plaat hoogst aan te raden. Volgens de liner notes zou je moeten denken aan het latere werk van Talk Talk en het solo album van Mark Hollis. Maar goed, slaat dit aan, kun je daarna altijd nog kijken of Tilt ook aanslaat.

Overigens was dit enige plaat die Scott in de jaren '80 uitbracht, na in de jaren '60 enig succes gehad te hebben met zijn croonerplaten Scott 1 tm 4. In de jaren '70 bracht de man wel platen uit maar die hebben nergens een onuitwisbare indruk gemaakt. Deze Climate of Hunter markeert de overgang naar een zeer traag groeiende catalogus met alsmaar uitdagendere muziek.

Screaming Lights - Like Angels (2009)

4,5
Het boekje verraadt buiten de teksten en dat een en ander kennelijk mede te danken is aan vrienden en familie, weinig. Op zoek dus naar wat achtergronden en dan kom je dus ook niet heel veel verder nog dan dat de band jong is, geformeerd rond ene James Treadell en uit Liverpool komt. De single Glow heeft wat airplay gekregen in de UK en dat is het dan wel. Maar het lijkt me gek als we niet meer van deze band gaan horen.

Het openingsnummer roept, zoals vaker bij nieuwe bandjes de laatste tijd, de naam van het mythische Joy Division op. Vervolgens worden we getrakteerd op een New Order pastiche en dan denk ik: ik word nog niet van mijn sokken geblazen, maar ik luister toch maar even door.

Het grappige is dat de connecties met de Manchester helden er voor zorgen dat ik de rest wil beluisteren, er achter kom dat het op het vervolg van de plaat gedaan is met die link en juist vanaf nummertje 3 echt indruk gemaakt wordt op ondergetekende. Werkelijk de ene indierockparel na de andere komt voorbij. Stemming is veelal tegen het melancholische aan, altijd een pre, en over de hele plaat blijft men weliswaar knipogen naar diverse postpunkhelden, maar is het gebodene wat mij betreft ook voldoende eigen. Het fraaie is dat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Editors, niet op een sound wordt ingezet. Net als je denkt dat het wel even kan met die juichende gitaartjes, komt een piano of een synthlijn binnen vallen. En dan niet zo plompverloren als bij die laatste Editors plaat maar subtiel en niet contrasterend met de rest van het geluid. Daarnaast is ,op een tweetal niet storende niemendalletjes na, het songschrijversschap dik in orde.

Dit is geen gimmick waarbij, bij gebrek aan goede songs, de effectenbatterij wordt ingezet. De productie is zeker niet vol te noemen, het geluid daarmee transparant en de melodielijnen fraai. Voeg daarbij een competente zanger en dan is de cocktail wat mij betref gereed.

Ik voorspel de Screaming Lights een behoorlijke fanbase in de alternative/indie-hoek. Mocht dat, geheel ten onrechte, achterwege blijven, dan heb ik een persoonlijk pareltje in huis en weet ik het lekker beter dan de rest van de wereld...minus DJArend dan..

She Wants Revenge - She Wants Revenge (2006)

4,5
Jaren 80 alert

De lijst van donkere wave bandnamen die door mijn hoofd schieten is bijna eindelooos. De eerste platen van The Cure, Joy Divison, de vroegere New Order, eerste werk van Human Leaugue en van recenter datum Editors, Colder en Interpol.

Daarmee is direct duidelijk dat de originaliteitsprijs nou niet direct wordt weggekaapt door deze twee mannen. Is dat erg ? Vaak wel. Nu niet. Het album is voor alle liefhebbers van bovengenoemde bands een aangenaam onderdompelen in vertrouwd geluid. Vertrouwd geluid maar dan wel verpakt in gloednieuwe, vrijwel uitsluitend, sterke songs. De heerlijke old school doemsfeer maakt voor mij dit smakelijk hapje helemaal af.

Aanrader van jewelste !

nb1.

Ik heb vernomen dat She Wants Revenge het voorprogramma van Placebo zal zijn tijdens hun aanstaande optreden in Ahoy.

nb2.

LucasB schreef:
"Spend the Night" staat hier niet op
Op mijn exemplaar wel (nummer 13), evenals een hidden track waarvan de titel niet op de cover vermeld staat maar waarschijnlijk "Black Liner Run"heet

Sigmatropic - Sixteen Haiku & Other Stories (2004)

4,5
Dit moet wel een van de bijzonderste album zijn die ik bezit. Een Griekse cult band die met behulp van talloze indiehelden als Cat Power, Mark Eitzel, Steve Wynn, Robert Wyatt en Carla Torgerson een kennelijk erg bekend gedicht van ene George Seferis van spannende muziek voorziet. Klinkt suf maar het resultaat is ronduit verbluffend. Vergelijkingen. Tja? This Mortal Coil misschien...

AMG zegt er onder andere dit over.

The album percolates with electronic programming, and the grooves of what might be labeled indie electronica. Processed bits of guitar build subtle melodies over thick bass, wildly varied drum loops, faraway snatches, traditional instrumentation, and assorted blips of human laughter and muttering

Dekt de lading maar dan weet je nog niks. Opzoeken maar op het net dan.

Geen makkelijke muziek maar zondermeer een boeiende luisterervaring

Simple Minds - Graffiti Soul (2009)

4,0
Goeie genade zeg. Wat maken deze gasten nou klaar?

Ik vond voorganger Black & White al een niet meer verwachte aangename plaat maar met Graffiti Soul doen mijn oude vrienden van Simple Minds het op zijn zachts gezegd nog eens dunnetjes over. Ik zag op de site en in diverse advertenties al de term "return to form" staan en meestal is dat een verzinseltje van de marketeer van dienst om oude fans te verleiden een mediocre come back plaatje van lang vergeten helden alsnog maar te kopen. Maar hier slaat het wat mij betreft de spijker op zijn kop.

Het aparte is dat je van Simple Minds eigenlijk niet meer zo'n geweldig album verwacht. In de jaren '90 hebben ze daarvoor net even teveel middelmatigheid uitgebracht en ook de concerten, hoewel prima vermaak, maakten door setlists nadrukkelijk focussend op de NDG en SITR periode, ook niet direct de indruk dat er nog veel toekomst zat in The Minds.

Wel niks is minder waar wat mij betreft. Graffiti Soul ademt, klopt, zweeft , rockt en overtuigt mij al met al big time. Vrijwel alle songs kloppen en als dat al eens wat minder is dan redt een fantastische lick van Charlie de boel nog wel. Voor wat betreft de productie had ik in het begin nog wat vraagtekens. De plaat klinkt op t eerste gehoor een beetje dof maar uiteindelijk past dit wel beter dan de gladgestreken producties van de jaren '90.

Ik denk dat de jongens van Simple Minds ook wel weten dat de glorietijd voor wat betreft populariteit achter de rug is. Da's mooi dan want dat leidt dus kennelijk tot een terugkeer naar het maken van fraaie platen in plaats van het maken van platen die het op de radio leuk doen.

Oh ja, ik lees ook her en der dat, met het uitbrengen van nieuwe platen, de U2 / Simple Minds discussie nieuw leven is ingeblazen. Ondanks dat ik beide bands een warm hart toe draag, vind ik dit ook wel goed nieuws. Het bewijst dat Simple Minds er met deze plaat weer toe doen. En laat ik dan ook maar afsluiten met een klein persoonlijk waarde-oordeeltje. Met excuus voor iedereen die denkt dat "No Line on the Horizon" god's gift to mankind is. Graffiti Soul blaast op het vlak van songs, beleving en geloofwaardigheid die plaat van U2 echt van de wereld. En dat is de laatste jaren ook wel eens andersom geweest. Simple Minds heeft een tijdje in de eerste divisie gespeeld, maar ...... Guess who's Back

Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

5,0
Ja laat ik ook maar eens wat zeggen. Altijd lastig om van een van je absolute favorieten te gaan melden waarom het zo mooi is. Toch word ik daar toe dan wel uitgedaagd als ik termen lees als poppy, gemakkelijk, muffe jaren 80 sfeer,coupletjes refreintjes enzovoort. Iemand die dit album al 25 jaar om diverse redenen, tot zijn favorieten rekent, wordt daar even mee geraakt zeg maar (en bij deze excuus, mocht enige emotie meespelen in de rest van mijn betoog ). Dat iemand het niet mooi vindt...prima..maar evenals Casartelli ben ik van mening dat dergelijke kwalificaties dicht tegen het objectief onjuiste aanzitten en me eerlijk gezegd nogal badinerend overkomen.

New Gold Dream laat zich wegluisteren als warm bad. De plaat klopt werkelijk van a tot z en is zo rijk aan productionele details dat hij mij, 25 jaar na dato, nog steeds weet te boeien en, net in het bezit van de remaster, zelfs na al die honderden draaibeurten, zo nu en dan nog weet te verrassen. Productionele details die je natuurlijk mist als je het album op mp3 over pc kutboxjes voorbij laat komen.

Daarnaast denk ik dat alle nummers zeer knap en inventief in elkaar zitten en tevens kop en een staart hebben. Dat is niet alleen heel wat anders dan richtingloos gepiel maar ook bepaald niet perse synoniem voor simpel popdeuntje. Ik zou het eerder patent songschrijversschap willen noemen wat de Minds op NGD aan de dag leggen. Binnen enigszins als muziek herkenbare structuren toch iets unieks wegzetten, is in mijn beleving een flink stukje knapper dan een paar vuilnisbakken in elkaar rossen en roem en glorie scoren omdat je toevallig de eerste bent die dat op de plaat zet (ik noem maar wat). Of het geluid dat daarmee wordt voortgebracht een beroep doet op inlevingsvermogen van de luisteraar of niet.

Voor mij helpt natuurlijk mee dat Simple Minds de allereerste band is geweest die ik ooit live heb gezien. Altijd goed voor een melancholisch bonuspuntje waarvan het weggeven een voorrecht is dat slechts de oudere muziekliefhebber tot zijn beschikking heeft . En dat nohg wel op het hoogtepunt van hun artistieke kunnen. Want daar zijn de meeste kenners het dan wel over eens: dat is de periode van New Gold Dream.

Subheim - Approach (2008)

4,5
Na tig juichende recensies op internet gelezen te hebben, ben ik eigenlijk een beetje verrast door de matige respons op dit album alhier. Bijna geen stemmen en een niet al te positieve review van Orbit. Dat is het dan.

Ik kan na diverse luisterbeurten echter melden dat ik vind dat de recensisten op andere forums gelijk hebben. Dit is een geweldig album. Alle elementen die bij mij doorgaans zorgen voor aandachtig luisteren zijn aanwezig. Dark, moody, downtempo, "haunting melodies and distant voices meet complex beats and luring atmospheres to create a unique blend of dynamics and emotion" en al die andere prachtige en nieuwsgierigmakende kwalificaties die je zo vaak terugziet bij beschrijvingen van electronic releases, hoor ik hier terug. De keizers van Gridlock worden echt niet van hun troon gestoten door Approach maar ik kan me toch goed voorstellen dat liefhebbers van die act veel plezier beleven aan dit album, waarvan overigens de hoes wat mij betreft ook al heel wat zegt over de muziek.

De vocalen die hierboven worden aangehaald als "cheesy" vind ik voldoende spaarzaam ingebracht en bovendien smaakvol gedaan. Ik vind ze wel een toegevoegde waarde hebben in die twee nummertjes dat het voorbij komt. Ik zou zeggen, zoek het majestueze Howl op op youtube ofzo en oordeel zelf.

Deze plaat verdient echt veel en veel meer aandacht hier.

Sun Kil Moon - April (2008)

3,0
Er is geen plaat geweest die ik de afgelopen zo vaak geluisterd heb als deze April van Mark Kozelek’s Sun Kil Moon. Dit omdat ik eigenlijk niet kan geloven en voor mezelf durf toe te geven dat hij…niet voor de volle honderd procent overtuigt. Nu heb ik sinds de verpletterende kennismaking met de twee titelloze Red House Painters albums vanuit mijn completeringsneurose alles in het werk gezet om het gehele oeuvre van Kozelek in huis te krijgen en volgens mij is dat gelukt. Maar het moet me inmiddels wel van hart dat je wat mij betreft moeilijk kan spreken van constant hoge kwaliteit.

Op deze keilange April worden, wat vaker gebeurd op Kozelek platen, de meest prachtige parels afgewisseld met songs waarin zo weinig gebeurd dat het me een raadsel is waarom het nummer terzake dan toch 9 minuten moet duren. Het openingsnummer bijvoorbeeld is dik 8 niet al te spannende minuten aan de gang voordat een gitaaroprisping voor wat leven in de brouwerij zorgt. Qua instrumentatie toont Kozelek zich op deze April dan wel een meester in de beperking maar hij heeft vervolgens ook een aantal malen veel en veels te veel tijd nodig om een nummer zeggingskracht mee te geven. Wat vervolgens dus, om het voorzichtig te formuleren, niet altijd lukt. En dan gebeurt datgene wat ik niet wil…..de muziek verzandt in braafjes kabbelen en roept bij mij onverbiddelijk het beeld op van een geile Kozelek die met een glorieus gekwelde blik op een Middellandse Zee strandje met zijn liedjes een dronken Zweedse schone zijn bedstee in wil zien te tokkelen.

Maar goed, genoeg gezeur. Als we de nummers programmeren waarin zijn gitaarspel en zang wel betovert, houden we nog altijd een ruime cd vijf sterrenmuziek over. Die duurt dan een stuk langer dan pakweg de nieuwe REM. Na de twee openingsnummers, die wat mij betreft vanaf heden geskipt worden (das dan al 17 minuten weg) volgt een trits van prachtnummers waarbij de minimale aanpak opeens wel werkt. Niet dat er nu plotseling wel veel gebeurt, maar Lucky Man, Unlit Hallway en Heron Blue boeien, het laatste nummer vooral door een subtiele opbouw waarbij na verloop van tijd een drumklapje in de verte, spanning toevoegt aan de song die desondanks best een minuut of twee korter had gekund (19 minuten) . Na Moorestown is de pret weer even over en zorgt Kozelek met Harper Road (23 minuten) voor een deuntje dat niemand bij het kampvuur zal wegjagen maar nu ook niet direct gaat zorgen voor een grote toeloop van bewonderaars. Dat zou met Tonight the Sky dan weer wel kunnen. Voor een keer is 10 minuten niet te lang en weet Kozelek gedurende het hele nummer de aandacht vast te houden zonder overigens het griezelig hoge niveau van pakweg Medicine Bottle te benaderen. Like The River is dan helaas weer een volgende poging om dat Zweedse dametje te overtuigen van zijn talenten al krijgt hij daarbij deze keer concurrentie van een al even gekwelde Bonnie Prince Billie. Hopelijk heeft ze een zusje.

Na de prima opleving van het ook wel weer twee minuten te lang durende Tonight in Bilbao (25 minuten) is de koek bijna op, het Zweedse meisje met Bonnie mee en laat Kozelek in Blue Orchids nog een keer horen dat hij het heus nog steeds in zich heeft om alleen met stem en gitaar diep te ontroeren.

Als deze cd 48 minuten had geduurd, waren de vijf sterren in zicht geweest. Nu worden het er met aftrek van de strafpunten voor die 25 minuten 3,5. Ok vooruit dan.. en een half bonuspuntje omdat het Kozelek is en ik eigenlijk niet wil toegeven dat ik er nog meer van verwacht had.

Sunn O))) - Monoliths & Dimensions (2009)

4,0
Dit is tot nu toe de meest bizarre plaat die ik in 2009 heb aangeschaft. Deze release wordt gevuld met 4 ellenlang doorploeterende gitaarerupties, drones of hoe je ze noemen wilt. Ook komt er inderdaad een keer een koor voorbij en hebben we in het laatste nummer, lieflijk Alice genoemd, iets van een toeter. Maar drums? Afwezig en dat op een album dat naast avant-garde ook het stempel metal opgeplakt krijgt. Apart huh.

Is 't ook wat? Ja, 4 sterren hoor, maar daar past wel een kantttekeningetje bij. Het is in mijn beleving nogal afhankelijk van de status van de gemoedstoestand. Als je bijvoorbeeld net te horen hebt gekregen dat een salarisverhoging van 25% er niet in zit met als flauw excuus dat het zogenaamd crisis is....zet 'm maar op. Ben je een boodschappenlijstje aan het maken voor een geplande vakantie met 4 kinderen, waarvan de twee oudsten dan vinden dat ze inspraak hebben....doe maar niet. Wil je bezoek niet weg en wil jij juist wel dat ze weg gaan...zet maar op. Ben je in een jolige bui na 3 lauwe witte wijntjes en anderhalve verbrande bbq-worst, doe dan maar weer niet. De plaat heeft het kortgezegd in zich om als indrukwekkend (hence the 4 stars), irritant, handig of lachwekkend (hence geen 5 stars) over te komen.

Maar goed, ik kies dus mijn momenten om Monolith & Dimensions te draaien en dan vermaak ik me er prima mee. Hoewel het dus 4 logge en zich zeer traag ontwikkelende "nummers' zijn waar de gitaarmuur een constante factor is, is het voor de aandachtige en open minded luisteraar bepaald een boeiende luisterervaring. Eerlijk gezegd klinkt het gebodene me technisch gezien niet al te ingewikkeld in de oren (maar kan dat mis hebben hoor) maar met vrij weinig middelen en stijlvarianten zo een bak sfeer weg kunnen zetten is wel knap. En ik moet ook bekennen dat, hoewel dit natuurlijk niet in de buurt komt van makkelijke muziek die door grote drommen gewaardeerd zal worden, de plaat best toegankelijk is. Ik vind het in ieder geval makkelijker te verwerken dan de drones van de elders genoemde Swans. Een band waar het, buiten de drones dan, verder weinig mee te maken heeft hoor. Dus de Swans liefhebber moet niet denken dat hij eindelijk de muzikale erfgenamen heeft ontdekt.

Oh ja, de bijdrage van de zanger (nou ja...ben in een fantasierijke bui zeg maar) van Mayhem is bijzonder maar schuurt wel licht tegen het potsierlijke aan. Het is het soort zang dat er voor zorgt dat Tessa (3 jaar, een na oudste en tevens een na jongste dochter, fan van mega mindy) snel bij me op schoot kruipt en meldt "papa ik wil met jou kroelen". Dit doet ze anders voornamelijk bij de heel spannende momenten van Heksje Lily.