menu

Hier kun je zien welke berichten VanDeGriend als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Talvekoidik - Silent Reflections (2007)

3,0
Nou ik heb het album binnen en nu een keer of wat beluisterd. En ik moet zeggen dat ik het van alle electronic releases die ik als nieuwsgierige dit jaar voorbij heb laten komen, een van de betere plaatjes lijk te gaan vinden. In ieder geval geen abstract geneuzel waarbij ideeenarmoede gecompenseerd moet worden door zogenaamd indringende vage ruis. De stukken waarin de electronica goed los gaat en daar waar een mooi samenspel tussen zwaar aangezet dreigend strijkerwerk en goed getimede beats plaats vindt, vind ik het sterkst. De pianoriedeltjes zijn me echter soms wat al te liefjes en een panfluit moet nu echt eens verboden worden.

Al met al, prettige plaat met een eervolle vermelding voor de titeltrack.

The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

4,5
Ik heb mezelf, dol op Special Editions, de 2CD versie maar eens gescoord. En dat is nu eens met recht een overbodige actie geweest. Reteduur natuurlijk maar daar waar bij de ook vet dure U2 -remasters de live opnames op de bonusdiscs een meerwaarde geven aan de albums, is het materiaal op de bonusdisc alhier ernstig mytische status ondermijnend. Tis me nu ook duidelijk waarom er maar een paar albumpjes gemaakt zijn en daarna de comateuze toestand in werd gestapt. Live waren ze zo te horen gewoon niet zo best. Half strafpunt en terug naar 4* en aanvullend bewijs voor mijn statement in mijn Under a Blood Red Sky review.

The Crystal Method - Vegas (1997)

5,0
Een absolute mijlpaar in het "Big Beat genre. Daar waar albums van bijvoorbeeld Chemical Brothers de neiging hebben om na een paar fenomenale krakers hinderlijk in te zakken, blijft dit album het volle uur doordenderen.

Vandaag de dag noemen we dit "Vet Geluid". Tis in ieder geval duidelijk waar een act als Vitalic de mosterd vandaan haalt.

Zeer zware bassen gelardeerd met flarden gefluisterde tekst en samples, opgeleukt met synthesizerbogen en andere kekke electronische spielerei.

Bij nummer 5 (Coming Back) , gezongen door een mij onbekende dame (who gives f..), denk je even dat de mannen in de "gas terug"valkuil donderen. Gelukkig knalt na een half minuutje de bas weer binnen en stuiteren we vrolijk verder. En zo zijn er meer nummers waarbij je even op t verkeerde been gezet wordt. De constante is echter "The Beat"....and it is BIG.

Om t geheel af te sauzen hebben de makers ervoor gezorgd dat de hele cd lang een unheimische sfeer blijft hangen. Tis dan wel de beat die regeert, maar echt makkelijk willen we t de luisteraar niet maken...zo moeten ze gedacht hebben.

De soundtrack voor de remake van Christiane F.

The Cure - Faith (1981)

5,0
Ik heb recent de Deluxe Edition voor een serieus bedrag gekocht. For old time sake. Gevolg is in ieder geval dat ik de cd weer regelmatig draai en hem nog helemaal niets aan kracht en intensiteit ingeboet vind hebben. Kan wat dat laatste betreft de vergelijking wel aan met Closer van JD.

De Cure heeft daarna in mijn ogen een aantal serieuze flutplaten gemaakt die helemaal niets met dit standaardwerk te maken hebben. Het heeft ze roem en geld opgeleverd maar de status die ze toch wel verdienen, moet van dit album komen en in iets mindere mate van qua sfeer enigszins vergelijkbare albums als 17 Seconds, Pornography, Disintegration en Bloodflowers.

5 hele dikke sterren

The Cure - Pornography (1982)

4,0
Raar wat herinneringen en jeugdsentiment met je kunnen doen. De eerste drie platen van The Cure waren zo'n beetje de eerste serieuze platen die ik in mijn bezit had en maakten grote indruk op me. Halsreikend dan ook naar deze uitgekeken. Maar wat viel hij tegen zeg. Deze plaat moet ook zo'n beetje de eerste teleurstelling in favoriet artiest van mijn leven geweest zijn.

Nu had ik in die tijd maar 10 platen ofzo dus uiteindelijk draaide ik Ponography toch een keer of 1000 en kende het album dan ook uit mijn hoofd. Naast de eerste ervaring met teleurstelling was deze plaat ook waarschijnlijk mijn eerste ervaring met het geneuzel van "groeiplaat". Want uiteindelijk vond ik hem natuurlijk best goed. Alles went eigenlijk, zeg maar.

Daarna zeker 20 jaar niet meer gedraaid. In je beleving wordt dan zo'n plaat steeds beter en ik geloof dat mijn eerste score op MuMe 5* was. Ingegeven door jeugdsentiment en ik omdat ik dol ben op fraai vormgegeven collector's editions de dubbel cd versie gescoord (net als van die andere 3 platen uit de beginperiode) en uiteraard beluisterd. En weer was het toch een beetje een koude douche. Naargeestigheid op plaat vind ik over het algemeen een pre maar op Pornography lijkt het wegzetten van een desolate sfeer belangrijker geweest te zijn dan het neerpennen van fraaie songs. Verder komt eea me bij herbeluistering wat al kil en machinaal over en dat doet bij mij toch wat afbreuk aan de muziekbeleving. Kennelijk zat Smith destijds in een "fuck you all" periode. Dat vind ik er aan af te horen en de plaat dus uiteindelijk ook geen goed doen.

Inmiddels heeft Pornography kennelijk een welhaast mythische status weten op te bouwen. Ook ik ben daar met mijn oorspronkelijke 5 sterren even in meegegaan. De uiteindelijke weging komt bij mij echter een stuk lager uit. 3,5 voor de plaat en 0,5 bonuspunt voor de nostalgische waarde.

The Dead Weather - Sea of Cowards (2010)

4,0
Ik heb, voorzichtig geformuleerd, niets met White Stripes en Raconteurs. Als gevolg daarvan had ik Jack White in het lijstje "voor mij niet interessant" staan en heb desgevallend natuurlijk ook geen enkele belangstelling gehad om The Dead Weather uit te checken.

Edoch...Op een dag was het de beurt aan mijn vrouw om de film uit te zoeken. In zulke gevallen is 99 op de 100 keer een doldwaze romantische komedie mijn deel. Zo ook nu. Film zowaar best aardig en opeens kwam er een lied voorbij dat ik terstond met de onvolprezen SoundHound app heb opgesnord. The app verklapte mij dat "I Can't Hear You" van deze plaat werd afgespeeld. Welnu, mijn interesse was gewekt en heb dan ook met gezwinde spoed de cd aangeschaft. En die vind ik zo cool dat ik van de kerstman ook maar de LP heb gekregen. Heerlijk opwindende vuige rock. Liedjes allemaal net kort genoeg om niet te gaan vervelen en sowieso never a dull moment op deze plaat.

De film terzake? Crazy Stupid Love. Of zoiets , in ieder geval wel deze drie woordjes in de titel. Volgorde kan anders zijn.

En White Stripes? Als gevolg van mijn enthousiasme voor deze plaat maar weer eens gedraaid. Ik vind er nog steeds niks aan.

The Doors - The Soft Parade (1969)

4,0
Het was jaren geleden dat ik dit album gedraaid had. Voor kort had ik ook alleen de lp en die ligt op zolder. De enige die ik niet op cd heb teruggekocht destijds. Uit mijn herinnering puttend had ik dit album op een schamele 3 uit 5 sterretjes staan.

Maar aangezien ik weer even in een Doors fase zit, heb ik mezelf laten verleiden tot de aanschaf van de perception box. En van die zes schitterend uitgevoerde cd/dvd's die in dat doosje zitten, heb ik deze als eerste opgelegd. En nog een keer. En nog maar een keer. En ik moet me aansluiten bij vriend Aero. Dit album is veel meer dan de knieval voor het grote publiek waarvoor het gehouden wordt. Het mag dan zo zijn dat Krieger de helft van de songs geschreven heeft, maar is dat dan wat bedoeld wordt door de critici? De man heeft notabene Light My Fire ook geschreven en ik ken werkelijk weinig andere songs die na 10.000 keer draaien iedere keer maar weer weten te boeien. En wat dachten we van Touch Me? Opzwepender en gedrevener songs zijn schaars.

Goed over dit album dus. Hij is veel en veel beter dan dat ik me kon herinneren. Waarbij dan wel aangetekend moet worden dat de Morrison songs Wild Child en the Soft Parade samen met Touch Me mijn favorieten zijn. Daarnaast storen de strijkers en blazers mij allesbehalve.

Het beste album van The Doors is het daarme in mijn ogen overigens ook niet, eerder een van de zwakkere. De urgentie van het debuut is er niet en zelf ben ik ook meer van de donkerdere platen Morrison Hotel en LA Woman. Maar goed, een van de zwakkere Doors albums moet ik gewoon ophogen naar 4 sterren. Het zou je zwakste album maar zijn zeg.

The Music - Strength in Numbers (2008)

4,0
Een nieuwe cd van The Music. Zat ik daar nou nog op te wachten. Eerlijk gezegd niet echt. Het debuut was een zeer aangename verrassing destijds. Heerlijke opzwepende adrenaline rock die het vooral in een auto met wat vermogen lekker deed. Centraal buro incasso van de justitie ook blij. Bij de tweede, Welcome to the North, was de pret voor mij eigenlijk al over. Daar stonden ook heus nog wel de stuitermuziekjes op die het debuut zo aangenaam maakten, maar kwam uiteindelijk nogal neer op meer van hetzelfde maar dan net een tikje minder. Drie keer draaien en de zolderkast in dus.

Ik was dan ook niet direct van plan deze Strenght in Numbers in huis te halen maar ben nogal gevoelig voor kassakoopjes. De winkels die gokken op impulsaankopen en door een slimme productopstelling hun te grote voorraad van niet lopende titels proberen te slijten, hebben een goede aan me. En dan zit je in de auto op weg naar huis en vraag je je af, waarom ben ik hier nou weer ingetrapt?

Maar goed, die auto dus. Ik zat er toch in en het debuut indachtig, heb ik deze maar eens gelijk de speler in geragd. En ja hoor, de eerstvolgende boetes zullen weldra huize VanDeGriend bereiken want dit is voor mij een redelijk schot in de roos. Veel zwaarder electronisch aangezet dan de beide voorgangers, knallen de uptempo party songs de speakers uit. Reden voor een grote glimlach en een beetje gas bij. Vernieuwend? Nee natuurlijk niet, maar een fine return to form wil ik dit plaatje toch wel noemen. Enige eenvormigheid zou je allicht als kritiek kunnen hebben maar een plaat die niet na 4 uptempo nummers opeens met een misplaatst rustpunt komt, heeft in de auto toch wel de voorkeur.

En thuis? Ja, daar doet hij het dus ook goed. Helpt als je een plaat als deze afspeelt over een echte installatie zodat de volvette productie in zijn volle glorie de kamer vult. Kan me voorstellen dat de mp3-tjes, afgespeeld over van die k..pc boxjes van 23 euro (van Trust ofzo) even wat minder impact hebben. Oh ja, mijn zoontje, groot liefhebber van de eerste Infadels cd, is ook content. Die is namenlijk allang blij dat in de auto weer eens wat anders opstaat dan de mistroostige 40 plus weemoed plaatjes waar papa zo dol op is.

Al met al vind ik dit, voor zover dat nog niet duidelijk was, een lekkere plaat. Eeuwigheidswaarde en over 10 jaar erkend als klassieker? Nee natuurlijk niet. Maar soms mag muziek ook pretentieloos vermaak zijn. En dat is deze Strength in Numbers. Big time.Ik ben er blij mee.

The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

3,0
lebowski schreef:
God, waar zijn de tijden dat als ik VanDeGriend in mijn updates zag staan ik eens verlekkerd ging kijken wat hij te melden had
Jajaja...

Maar goed, dan toch maar en verhaatlje bij dit album. Ik kende hier twee nummers van...Big Mouth en het titelnummer en tijdens vakantiewerk bij mijn vader op het bedrijf piepte ik er wel eens tussenuit om bij de plaatselijke platenzaak binnen te stappen en mijn zojuist zuurverdiende centjes te verbrassen. Een FRS in de tijd dat dat nog echte boeven waren. Zo maakten ze er een sport van buitenlandse persingen binnen te halen en die voor een lage prijs te verkopen. Tot irritatie van alle andere platenzaken.

Maar on-topic nu Ik enthousiast dus over die twee nummers de elpee gaan halen. Een heuse Portugeese persing voor slechts 14,95. Nou, dat heb ik geweten. Ik ben 3 x terug geweest om een nieuw exemplaar te halen. Bij de eerste het gat niet in het midden, de tweede zwabberde, en de derde had om niet aanwijsbare redenen een dubieus geluid. Uiteindelijk heb ik de moed opgegeven en heb ik een elpee van The Cult gekocht. Live at the Lyceum, inmiddels een bescheiden collector's item en het startpunt van mijn nog steeds niet aflatende interesse voor The Cult. Tussen mij en The Smiths is het daarna nooit meer goed gekomen.

Tim Buckley - Lorca (1970)

2,0
RemyBl schreef:
(quote)


Moet me er de eerste keer
doorheen worstelen....
Ben benieuwd wat ik ervan gaan vinden na drie luisterbeurten


De eerste keer was worstelen inderdaad, maar de derde keer nog steeds. Dit werk is duidelijk niet aan mij besteed. Dat de lezer dat alvast ff weet (afhaken kan nu)

De openingstrack duurt sowieso lang maar de opbouw, of beter gezegd het gebrek daaraan, maakt het voor mij, ook na meerdere luisterbeurten eigenlijk niet om uit te zitten. Zonder het orakel uit te willen hangen en te veronderstellen dat mijn eigen mening, de mening van velen is, gok ik dat dit voor veel muziekliefhebbers zal gelden.

Tim zingt wat (stembeheersing een 10 ) en zo nu en dan komt een storend orgeltje de boel, het lijkt wel expres, nog ondoorgrondelijker en obscuurder maken. "Hoor ons een lekker expirimenteren" zouden de makers wellicht gedacht kunnen hebben. Ben in elk geval benieuwd welke subversieve rookwaren er zoal ter beschikking waren.

Eigenlijk geldt bovenstaande kwalificatie voor alle nummers. De instrumentatie is vrijwel voortdurend ïngewikkeld en de argeloze luisteraar zou zo maar kunnen stellen : "wat een richtingloos gepiel"

Uitzondering op bovenstaande statements is het laatste nummer dat, geheel in afwijking op de eerste 4 nummers, toegankelijk is en waarop blijkt dat Tim Buckley geen moeilijkdoenerij nodig heeft om een lied met zijn fenomenale stem naar een hoger plan te trekken.

Ik ken zelf niets van Tim (ben via Jeff, die ik geweldig vind, en het cd's die aandacht verdienen forum, bij Tim uitgekomen en wellicht is dit gewoon niet de juiste instapper) maar als er platen zijn die meer in het verlengde liggen van het laatste nummer van deze cd, houd ik mij van harte aanbevolen.

Overigens kan ik me best voorstellen dat dit een cd is in de categorie "1000 x draaien en dan valt t kwartje wel" maar ik heb meer te doen.

Helaas dit keer geen mooie ontdekking voor mij.

Tori Amos - Midwinter Graces (2009)

1,5
Tori Amos is voor mij een van die artiesten die ooit prachtige dingen heeft gemaakt en daardoor is uitverkoren om bij het selecte gezelschap van acts te zitten waarvan ik de discografie compleet wil houden. Die dwangneurose is vanaf heden over. Nu waren pakweg de laatste 3 albums al niet aan me besteed. Die raakten geen enkele snaar. Wat dat betreft is deze Midwinter Graces wel een schot in de roos. Het is namelijk even geleden dat een Tori plaat emotie bij me opriep en dat doet deze. Namelijk de emotie van irritatie. Ik heb geen morele bezwaren tegen het fenomeen kerstplaten (of seasonal records zoals marketingtechnisch verantwoord dit soort plaatjes vandaag de dag heten) maar de eerste artiest die nu nog met varianten op hallelujah of in excelsius deo komt aankakken, klaag ik aan voor cultuurmisdaad.

De hele plaat lang slaagt Tori erin zichzelf heel erg serieus te nemen terwijl teksten, thema en de gekozen muzikale route daar geen aanleiding meer voor geven. Het is een plaat lang gezever van het saaiste soort en dan werkt de geaffecteerde "gedragen" zang behoorlijk averechts. De instrumentatie is ook nergens spannend meer en de flirt met een bigband is vele malen beter gedaan door de concurrentie.

Tori is met deze plaat dieper gezonken dan bijvoorbeeld U2 met hun No Line on the Horizon. Ik weet ook vrij zeker dat iedere andere populaire mainstream artieste het niet slechter had gedaan mocht ze deze liedjes op plaat hebben willen zetten. Mij rest weinig anders dan teleursgesteld zijn in het product van een artieste die in vervlogen tijden de prachtigste dingen heeft gedaan.

Toto - Falling in Between (2006)

2,0
Tja, een recensie schrijven op MuMe over een album van Toto is spelen met de door mij geambieerde en helaas broze status van zorgvuldig formulerend criticus. Risico nemen. De kans dat je, door een deel van de gemeenschap niet aardig gevonden wordt. De kans dat je post zonder pardon gedelete wordt. De kans dat je als voorspelbare toto-basher te boek komt te staan. “Die van de VDG heeft altijd wat te zeiken als t over Toto gaat”. En ja nu is er een nieuw album. En ik heb een recensie beloofd en deze tref je onderstaand aan. En ter verdediging van mijzelf: Zij waren eerst, zij zijn begonnen…zij hebben eerst een nieuw album uitgebracht. Toen pas heb ik dit geschreven.

Tot zover mijn opening. Op naar de review.

En die kan ik,zoals bij veel Toto-albums, positief beginnen door aardige dingen te zeggen over het gitaarwerk. Keurig verzorgd, technisch op orde. Zonder meer is duidelijk dat Lukather wel weet hoe die met dat ding om moet gaan. Ik kan me de bewondering van fans hiervoor op basis van deze cd ook wel voorstellen. Ook voor wat betreft de productie past enig respect. Niets lijkt aan het toeval overgelaten. Details zijn keurig ingevuld en duidelijk is niet bezuinigd op studiotijd. Ik kan dat wel waarderen. Er is een serieuze poging gedaan om een goed verzorgd album af te leveren dat in ieder geval de kennelijk grote schare Toto-fans zou moeten bevallen.

De vraag is echter of Toto met dit album zieltjes gaat winnen. Vreemd genoeg is dit iets waar Toto liefhebbers mee bezig zijn, gezien de inhoud van een aantal post alhier. Wel, voor wat dat betreft heb ik, zonder de voorspellende gave van een Nostradamus te hebben, nieuws. Dat gaat met dit plaatje dus niet lukken. “En waarom dan niet VDG ?” zal de enkele lezer die nog niet is afgehaakt, zich afvragen ?.

Omdat het merendeel van de songs, ondanks bovenstaande kwalificaties, veelal toch niet sterk genoeg is, niet origineel genoeg, gewoon gepikt of wel heel erg gladde jaren 80 AOR.
Laat ik eens nummer voor nummer langs gaan.

Opener “Falling in Between” begint met plezierig ruig gitaarwerk, ik hoor Alice in Chains (heel even) en Van Halen plagiaat, dat helaas nogal onplezierig wordt onderbroken door zeer matige zang. Het gelach op 2,20 is wat mij betreft de sterkste bijdrage van de zanger aan dit nummer. Het tweede, merendeels instrumentale, stuk van deze song kan ik echter goed hebben. Netjes gedaan.

Bij Dying on my Feet gaat het voor het eerst helemaal mis. Een, op zich aardig, gitaarloopje dreint een groot deel van het nummer door. Zang weer matig en al met al lijkt dit op een mislukte (of gelukte, ik weet niet wat de bedoeling was) heavy parodie op Steely Dan. De koortjes die ingezet worden, zijn ook echt niet meer van deze tijd (ohoohohhohhohohhhooo). De tempowisselingentjes aan het eind van het nummer zijn overigens wel solide getimed al lijken de toeters uit een doosje te komen. Tijdens dit nummer wordt wel duidelijk dat het inzetten van tig zangers niet zo heel veel zin heeft als er niet eentje “met ballen” tussenzit.

Bottom of Your Soul bevalt me qua opening prima. Mooie melodie en solozang redelijk op orde totdat op 1,48 een opzichtig staaltje zelfplagiaat voorbij komt en Toto weer in zijn solootje, koortje, pianootje routine valt. Maar t moet gezegd, ik vind dit al met al een prima te beluisteren nummer al is origineel bepaald anders. Het had, met aangepaste zang, zo op Big Generator van Yes kunnen staan. (hetgeen een aanbeveling is).

King of the World is een zouteloos nummer zonder enige vorm van spanning of intensiteit . Obligaat solootje is de enige onderbreking van uptempoig standaardplaatje met gekmakende koortjes. Dit soort nummers zorgen nou voor de wagonladingen kritiek die Toto soms te verduren krijgt.

Voor Hooked krijgen de Toto-mannen, als t goed is, flink gelazer met de mannen van Van Halen, tenzij ook dit als parodie bedoeld is. T nummer slaat, en echt waar ik doe serieus mijn best een objectief oordeel te vellen, helemaal nergens op en behoort tot het slechtste wat ik de afgelopen maanden heb gehoord.

Simple Life is een nummer voor mensen die van Chris de Burgh en Michael Bolton houden en met Taint the World volgt een tweede nummer met van Eddie van Halen gekopieerde gitaarriff. Echt schaamteloos. Luisteren is geloven. De eerste die raad (nou ja…..raden) op welk nummer ik doel, wint een door mijzelf gesigneerde gevulde koek. Overigens gaat het kopiëren van Van Halen dit keer wel redelijk. Taint the World is een stevig uptempo nummer dat t live waarschijnlijk goed zal doen, zeker als de gitaarsolo van halverwege lekker wordt uitgebouwd tot een jam van een minuut of wat.

Let it Go kent een fijn groovende gitaarlick die helaas wel wordt onderbroken door het 427ste gekmakende koortje (leeeeeeeeeeeeeeeet iiiiiit goooooooooo whohoooooooooo). Paar mooie breaks en een best gave solo van Lukather zorgen ervoor dat dit nummer al met al goed te doen is.

Hetgeen weer niet geldt voor Spiritual Man. Dit nummer had zo in een musical van Van der Ende gekund. Inclusief theatrale slotscène waarin iedereen in wit gewaad wuivend naar het toegestroomde publiek de gevierde Spiritual Man bezingt. Dit gebeurt overigens niet voordat, zoals te doen gebruikelijk in musicals, de microfoon van hand tot hand is gegaan. Oh ja….er is ook nog een saxofoon.

Gelukkig geeft Toto met t laatste nummer No End in Sight (hetgeen ik halverwege de cd inderdaad even dacht) de gelegenheid om wat meer balans in deze review aan t brengen. Om kort te gaan vind ik dat, samen met Bottom of Your Soul, het sterkste nummer van de cd. Hier wordt een op deze cd te zeldzaam huwelijk tussen technische perfectie en goed songschrijverschap gevonden. Prima.

Al met al, jullie raden het al (“ach dat weet je van te voren met VDG”), valt de balans van deze cd negatief uit. Zeker niet slecht gedaan, zeker een paar prima nummers maar helaas overheerst het gevoel dat er geen echte liefde is gestopt in deze cd. Dat aangevuld met net even teveel tenenkrommende momenten, zorgt voor mijn conclusie Het is ook allemaal nogal voorspelbaar en onorgineel. Vrijwel alle nummers zouden zo op een van de eerdere cd’s van Toto of andere genoemde artiesten kunnen staan.

Hierbij besluit ik mijn review, geef ik dit album 2 sterren, en neem ik mij voor vanaf heden geen letter over Toto te schrijven.

Ik heb mijn best gedaan.

Met vriendelijke groet,

VanDeGriend

Trisomie 21 - Happy Mystery Child (2004)

4,5
Leuk zo'n review schrijven die niemand gaat lezen Waarom niet? Nou, Trisomie 21 (spreek uit tree-zho-mee vahnt-ay-un) is een volstrekt obscuur gebleven Franse cultband die zijn roots kent ergens halfweg de jaren '80. En ook toen was de fanschare kennelijk niet al te indrukwekkend. Zelf heb ik ooit begin jaren '90 het cd-tje Side by Side van ze gescoord omdat ze werden gelinkt aan favorieten als Front 242, Poesie Noire, Cabaret Voltaire, New Order en het mythische Joy Divison. Als zodanig werden ze in de Goth en Franse Coldwave hoek geduwd. Genoeg voor mij om nieuwsgierig te zijn maar die Side by Side heeft kennelijk weinig indruk gemaakt want volgens mijn database zit ie in een kartonnen doos op zolder. En dan is het dus een kutplaat. Evengoed wordt er op Ebay vrolijk 60 euro voor betaald dus misschien nog eens opzoeken.

Dus waarom ik deze cd uit 2004, kennelijk een comeback cd na 7 jaren stilte, in de winkelwagen heb gegooid weet ik niet precies. Doet er verder ook niet zo veel toe. Ik heb hem, en ik heb hem gedraaid. En veel ook.

Zo op het eerste gehoor is op deze cd behoorlijk wat af te dingen. Zo lijkt het nogal stupid om in het Engels te zingen als je uit Frankrijk komt. Zeker als je dat doet met een vet accent en bij momenten tegen het valse aan. Maar het gekke is dat als je dat bovenop de muziek zet, het op een aparte manier past en het de plaat wat bijzonders meegeeft. De muziek zelf is namelijk een hemels bad van donkere elektronica opgeleukt met Peter Hook bassen en uit het niets opkomende messcherpe, duistere gitaarlijnen. Zet die bizarre zangpartijen erop en de sfeer van verlaten loodsen in een Franse havenstad in het midden van de winter wordt moeiteloos opgeroepen. Coldwave? Maybe so, maar zeer warm gebracht. Verder is het lastig om deze muziek in een hokje te plakken al vermoed ik wel dat the XX wel eens een plaatje van T21 beluisterd heeft

Ik ben in ieder geval blij met de hernieuwde kennismaking met deze ook door mij volstrekt vergeten band. Een band die het in een hele afgelegen hoek van het popspectrum toch al bijna 30 jaar volhoudt. Apart? Zeker! Maar zeker de moeite van het uitchecken waard.

Oh ja, niet dat ik denk dat T21 ook maar 1 cd gaat verkopen door deze review, maar ik ben niet volledig als ik niet meld dat een eventuele aanschaf dan beter "The Man is A Mix" moet zijn. Een dubbele remix cd van het album waarbij het origineel als bonus erbij gedaan wordt. Dit boxje van 3 cd's is met een beetje speuren te krijgen voor nagenoeg dezelfde prijs als de oorspronkelijke 1CD versie. Het is maar dat je het weet