menu

Hier kun je zien welke berichten VanDeGriend als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ed Kuepper - Today Wonder (1990)

5,0
Nou dacht ik bij Good van Morphine al.....allemachtig.....met zo weinig middelen muziek maken met zo'n enorme impact.

Maar Ed Kuepper,die mij een week of wat geleden nog totaal onbekend was, doet het op Today Wonder met nog minder. Een gitaar en een drumkitje. En dat is het dan wel. Maar goeie genade wat een muziek. Drum en gitaar stuwen elkaar op tot grote hoogten. Hier en daar een versnelling van Ed, soms een vertaging met de kwastjes van drummer Mark Dawson maar altijd in perfecte balans met elkaar. Gitaararrangementen zijn voortdurend zeer avontuurlijk en de subtiliteit van het drumwerk is werkelijk adembenemend.

Ook over de productie is niets te klagen: heerlijk rudimentair. Zoals het hoort op dit soort platen. En dat betekent in dit geval dat je Ed als het ware de snaren hoort beroeren voordat er noten uit zijn gitaar komen. De drums lijken ook al in je huiskamer te staan. Je voelt je als het ware deelgenoot van de performance. Heerlijk.

Oh ja.Ed zingt ook. En gelukkig maar. Met zijn warme en toegankelijke stem zingt hij verhalen over liefde en vooral het ontbreken daaraan. Wat trouwens zelden voorkomt op een singer/songwriterplaat is op deze Today Wonder wel voor elkaar. Constante kwaliteit van het songmateriaal. Alleen Everything I Got vind ik wat gewoontjes afsteken bij het overige materiaal.

Qua sfeer vind ik het overigens best vergelijkbaar met het eerder genoemde Good van Morphine al zullen er onder u zijn die dit mogelijk niet vinden. Want nee..een saxofoon doet niet mee.

Samenvattend : deze plaat is waarlijk te prachtig voor woorden en voor mij, 15 jaar na zijn release, de ontdekking van 2007 tot nu toe.

Eddie Vedder - Into the Wild (2007)

4,5
Ik ben bepaald geen Pearl Jam fan dus normaal gezien zou een solo release van Vedder langs me heen gegaan zijn. Maar hier is meer aan de hand. Ik heb namelijk die film gezien.Die is zeer behoorlijk en wordt op de juiste momenten fraai ondersteund door de muziek. Wist ik dat dat die knakker van Pearl Jam was. Hoewel ik dat natuurlijk wel had kunnen weten. Je kunt zeggen van die Vedder wat je wilt, maar een karakteristieke stem heeft ie.

Om kort te gaan heb ik deze cd als kassakoopje meegenomen bij een strooptocht langs de Nijmeegse platenzaken. Eerst flink balen omdat dat plaatje maar 33 minuten duurt ofzo. Wat ook wel jammer is, is dat een prachtig nummer als No Ceiling voorbij is voor het goed en wel begonnen is. Bij eerste beluistering schoot ook even door mijn hoofd dat deze plaat het zonder de filmbeelden bij mij niet gered zou hebben. Inmiddels ben ik vele draaibeurten verder. Dat gaat natuurlijk ook lekker vlot met die korte speelduur. En het moet me van het hart dat die draaibeurten met toenoemend plezier worden ondergaan. Into The Wild blijft ook los van de film fier overeind. Melancholie is de overheersende gemoedstoestand en de instrumentatie is veelal sober. Komt nog bij dat de stem van Vedder zeer geschikt is voor dit soort werk. Fraaiste nummers in mijn ogen zijn Hard Sun, Society en End of the Road. Al met al een zeer fraaie plaat. En ja ...die film is dus ook cool

Editors - The Back Room (2005)

3,0
Toen deze plaat, Editors - Back Room uit kwam, had ik hem op dag 1. Met extra CD. Zo fijn. Een plaat die aansloot bij de 80’s wave van U2, Echo, Comsat Angels , Chameleons enzo. Ik was instant retro fan. De CD uitgave met weer een andere bonus disc, kocht ik ook.

Daarna kwam album twee en een optreden in 013. Dat album vond ik ok maar dat optreden een beetje Kensington. 20 keer het zelfde lied met een andere tekst. Zo leek het, al kan dat ook aan het bier gelegen hebben. Anyway, gezellige avond, kater, maar het optreden zelf vond ik weinig aan.

Trouw de opvolgende cd’s gekocht maar daar zaten, los van het eenvormige, voor mij echte missers tussen. Ondertussen verkocht de band Ziggodome uit en toen m’n zusje, groot fan, kaartjes had voor een “kleinschalig” optreden in de HMH, ben in weer meegegaan. Ook vanwege alle verhalen over de geweldige live act die ze (zouden) zijn.

Lang verhaal kort. Ik heb de platen van het voorprogramma gekocht (Public Service Broadcasting) en me voorgenomen echt nooit meer naar Editors concerts te gaan.

En toen kwam die plaat die ik zo leuk vond op wit vinyl uit. En net zoals ik misschien ooit nog de eerste plaat van het deplorabele Coldplay koop, kocht ik het debuut op lp. Natuurlijk vooral om de lokale platenagrarier te steunen maar ook omdat ik dacht...de band is flauw maar die eerste plaat was top.

Nou, ook dat is bij hernieuwde kennismaking niet zo. Het doet me helemaal niks meer. In vergelijking met al die referenties die me destijds deed besluiten A Back Room te kopen, slaat het behoorlijk dood. Heus niet echt vervelend om naar te luisteren en een echte miskoop is het niet. Maar zodra hij 50 euro doet op discogs, is ie pleitte. Dan heb ik de cd nog om dit uiteraard moment gebonden oordeel opnieuw te toetsen.

Eefje de Visser - De Koek (2011)

Mijn beste beslissing op muzikaal gebied in dit jaar so far is het beluisteren van "Het Is". Ik denk dat dat het enige Nederlandstalige album is dat ik boven de drie sterren ga raten. Misschien zelfs wel 5! En waar ik ook heel blij mee ben is dat ik "De Koek" geluisterd heb ná "Het Is". Was het andersom geweest dan had ik "Het Is" nooit beluisterd.

Wat een enorm verschil. Ruim in het nadeel van deze. Slechte plaat? Nope. Sympathiek, leuke liedjes. Maar dat is het dan ook. Gewoon nog niks bijzonders. Ik versta de teksten, groot nadeel, en ze zijn explicieter dan op de opvolger. En de muziek zelf? Best ok, maar geen geheel, niet spannend.
Al die dingen die "Het Is" voor mij de enige Nederlandstalige plaat maakt die ik over tien jaar nog draai, zijn hier nog niet aanwezig. Hooguit twee nummers zouden mee kunnen met de pracht van dat album

Leuk begin dus maar geen vergelijk.

Eefje de Visser - Het Is (2013)

5,0
Het kan verkeren hè. Ik kende tot voor kort geen enkele Nederlandstalige act die ik echt leuk vond. Ja Doe Maar. Een beetje. De taal stoort. Het feit dat je in een keer weet waar het over gaat leidt me af. Zo niet bij deze. Voor hetzelfde geld zingt Eefje IJslands. Vaag krijg je mee dat het Nederlands is. Wat veel meer blijft hangen is de sfeer die over de hele plaat stemmig, sfeervol is. Een coherent geheel, gelukkig niet opgeleukt met van die o zo vrolijkte huppelkut liedjes waar andere vrouwkes zich zo graag aan bezondigen.

Een echt bijzondere plaat. En dat had ik niet gedacht toen ik deze als bijvangst bij de , ook aardige, cd van Rita Zipora, scoorde. Toevalstreffer van het jaar. En wat voor eentje.

Einstürzende Neubauten - Perpetuum Mobile (2004)

4,0
Hoe die gasten er op deze spannende plaat in slagen om nuance, subtiliteit en percussiegeweld een geslaagd huwelijk aan te laten gaan, is mij een raadsel. Neem nu het titelnummer. Dat opent met donderend geweld om daarna 14 minuten lang de aandacht vast te houden met plotse wendingen en bizarre tekstvondsten. In het Duits ja. Ik wist ook niet dat dat kon." Ein Seltener Vogel", ook al een minuut of 10 durend, neemt je mee op een verstilde trip naar....een zeldzame vogel. Ook de twee afsluitende nummers zijn van een uitzonderlijk pracht en gebracht met een subtiliteit waarvan ik niet gedacht had dat Einturzende Neubauten dat in zich zou hebben. Maar ze doen 't...deze toffe Duitsers. Prima "toegankelijke" avantgardeplaat.

Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)

3,0
The Seldom Seen Kid. Binnengehaald als de redding van de rockmuziek zo lijkt het. De Mercury Prize (whatever..) en een gemiddelde van dik boven de 4 op MuMe. En dat met ruim 500 stemmen. Dat moet dan wel een goede plaat zijn he.

En ik heb hem nu 5 x gedraaid met een "dit moet een goede plaat zijn" pet op. En het lukt me dus niet om hier warm of koud van te worden. En eigenlijk had ik dat wel kunnen weten want ook de drie voorgangers, allemaal in de kast alhier, kunnen maar niet echt bekoren. En ik heb geen idee waarom niet. Want geen irritante zanger? check!, toegankelijk pop met licht alto randje? check!, sympathieke gasten? check! (denk ik), nette productie ? check,! aardige songs? check, echtgenote proof? een kleine check!. Volgens alle beschrijvingen van de juichende reviewers ook zou Elbow helemaal mijn ding moeten zijn, en dan zeker deze Seldom Seen Kid...want dat is tenslotte nog eens de allerbeste cd van deze toffe knapen.

En toch...het doet me eigenlijk niks. Ja ik hoor ook wel dat de ballads fraai zijn opgezet en integer worden gebracht. Ik hoor ook wel dat de rockers op deze plaat aan de ene kant niet al te veel vergen van de luisteraar maar aan de andere kant net genoeg kekke details kennen om ook de kritischer luisteraar aan de goede kant van de score te houden. Allemaal behoorlijk goed gedaan eigenlijk.

Maar ja,soms werkt het gewoon niet. Elbow is de beste band die ik ken die qua stijl een schot vol in mijn smaakroos zou moeten zijn maar er desondanks flink naast zit. Nogmaals, geen idee waarom dus trek je van mij niks aan

Erik Truffaz & Murcof - Being Human Being (2014)

4,5
Deze plaat is een behoorlijke hype in de muziekkringen waar ik zoal in verkeer. Maar hier dus niet. Tot mijn stomme verbazing moest ik hem zelfs nog toevoegen. Ik ga er van uit dat de avontuurlijke MuMe-gebruikers snel tot inkeer komen. Want hoewel ik heel erg vaak vind dat toeters rectaal ingebracht dienen te worden bij de mensen die ze proberen te bespelen, maak ik voor Truffaz graag een uitzondering. Althans in dit geval. Ander werk van hem, ken ik niet.

Samen met elektronica topper Murcof maakt hij namelijk een sinistere, huiveringwekkend spannende avant-garde plaat. Heb in diverse berichten gelezen dat het een project is samen met een kunstenaar waarbij ze gedrieën de vrij hopeloze ontwikkeling van de menselijkheid bij de diersoort mens becommentariëren met behulp van monumentale klankcollages en duistere beelden. Een gezellige plaat is het daarmee niet geworden hetgeen wat mij betreft een pre is. Maar man man wat een pracht. Iedere avontuurlijke muziekliefhebber MOET dit checken. Op youtube zijn Warhole en het titelnummer te vinden. En als je dan, net als ik, overtuigd ben, koop dan de lp, waar de cd overigens netjes bij zit. Het artwork is namelijk ook fenomenaal. Een totaalproduct dat op 1 had gestaan in mijn jaarlijst van 2014 als ik niet pas na maanden van het bestaan had geweten. Laat ja. Maar kennelijk nog altijd als eerste MuMe gebruiker.

Go correct yourself.