stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

Muziekbeleving is een apart iets. Als ik bij een eerste luisterbeurt al tevreden met mijn hoofd zit mee te knikken, dan is de klik er wel. Er gebeurt niks bijzonders op het dromerige minimalistische Phonetics On and On. Sterker nog, soms komt het zelfs wat lui over. En toch lukt het Horsegirl om bij de aftrap volledig de aandacht op te eisen. Dus aan die sound moet je niet teveel sleutelen. Iets wat ervaringsdeskundige Cate Le Bon in haar producersrol ook bedacht heeft. Hou het zo lo-fi mogelijk en hou die garage indie aanpak in ere, Maak het niet mooier dan het is, want het is gewoon goed genoeg om zo te presenteren. Zo brengt ze het tig keer herschreven Julie naar de essentie terug, kaal en puur.

Het is te gemakkelijk om hen onder de noemer herwaardering van de indierock vrouwen die in de jaren negentig het grote verschil maken te scharen. Voor mij roept hun aanpak juist erg veel vergelijkingen op met de nonchalante houding van het The Jesus and Mary Chain debuut Psychocandy, of herplaats het melancholische In Twos eens in hun Darklands opzet. Voor de verandering ontbreekt het kenmerkende stofzuiger noise geluid. Het trio bestaande uit Nora Cheng, Penelope Lowenstein en Gigi Reece is weer geëmancipeerd genoeg om elke binding met saaie volgzame huisvrouwen te weren. Ze stralen in alles ook die stoere oprechte punkattitude uit.

De speelse driekwarts opbouw van 2468 verzet zich tegen het vastgestelde patroon, waarbij alles voorgekauwd is. Switch Over schakelt met gemak naar de postpunk over. Denk de vrouwenzang weg, stel het tempo trager in en je komt bangelijk dicht bij Ceremony van New Order in de buurt. Het aanstekelijke Rock City is een antireactie op een hit willen scoren. Je kan nooit iedereen tevreden stellen. Het groene gras aan de andere kant van de heuvel wordt niet door gouden zonnestralen gevoed. De refreintjes worden simpel gehouden en zijn niet meer dan enthousiaste vreugdekreten. Nora Cheng en Penelope Lowenstein hebben Engels gestudeerd aan de New Yorkse universiteit en weten als geen ander dat zinnen het beste overkomen door deze bondig en voor iedereen begrijpelijk te formuleren. Het is een ieder geval een groot contrast met het opgejaagde zwaarwichtige Versions of Modern Performance debuut.

Over de tekstuele inhoud kan ik kort zijn, die zijn veelal tot zwijmelende liefdesliedjes te herleiden; het prettige tevreden gevoel, de twijfel, angst en het je afhankelijk opstellen. Soms ook zwakte. Liefde kan de tijd stilzetten en je gevoelloos laten rondzweven. Liefde als slopende en verdovende drug, liefde als de ultieme genotswaardering. Het integere Well I Know You’re Shy probeert je te breken, je schild te openen. Where’d You Go? is een trip door iemands gedachtegang die zich afwezig en in zichzelf gekeerd opstelt. Het zijn slechts bijverschijnselen van het koortsige liefdesvirus. Where’d You Go? kenmerkt zich door agressief gespeelde gitaarakkoorden en psychedelisch feedback gesoleer. Al blijft het bij dat laatste slechts bij kortstondige uitbarstingen.

De mens is een gevoelsdier dat bang is om alleen te zijn. Information Content verzet zich tegen doodse stiltes en eenzaamheid. De Frontrunner countryfolk is de juiste remedie tegen verveling. De drang om geïnspireerd aan de dag te beginnen. Sport Meets Sound strijdt juist weer tegen moeizame depressies die je volledig leeg zuigen. I Can’t Stand to See You ontsnapt aan de dagelijkse sleur, activeren is hierbij het codewoord. Phonetics On and On kan mij bij vlagen goed bekoren, vaak dwalen mijn gedachtes af en de nummers vliegen er in hoog tempo voorbij.

Horsegirl - Phonetics On and On | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Bij Richard Dawson moet je zijn werk bijna altijd in een groter perspectief zien. Halverwege zijn Peasant, 2020 en The Ruby Cord trilogie wijkt hij naar Finland uit om samen met hardrockers van Circle aan Henki te werken. Uiteindelijk voltooit hij het lichtelijk op het concept van Charles Dickens A Christmas Carol gebaseerde drieluik over het verleden, heden en toekomst. Vervolgens gaat hij weer terug naar de puurheid van de sobere folkrock en schept hij op End of the Middle een kleinschalige micromaatschappij met korte hedendaagse treurige schetsen van hoe de inwoners daar hun tijd invullen. Slechts de dolende achtervolgende geest uit het heftige The Question is nog tot de Charles Dickens vertelling te herleiden, daar blijft het dan ook bij.

Hier stopt hij een aantal voor hem belangrijke gebeurtenissen uit zijn jeugd tussen, die hem min of meer gevormd hebben. Zo maakt hij op Bolt van dichtbij mee dat zijn vader ternauwernood aan een blikseminslag ontsnapt. Bolt staat dus voor het feit dat een kind al snel uit de droom dat ouders onsterfelijk zijn ontwaakt. Het moment dat hij de jeugdige onschuld verliest en te vroeg volwassen wordt. Bolt bezit de muzikale schoonheid van het betere Jason Molina werk, al mist Richard Dawson wel die treursnik in zijn stem. Inleven en verhalen vertellen kan hij als de beste. Bolt geeft het belang van familiebanden aan en staat dus tevens indirect voor verlatingsangst, het eerste zware End of the Middle thema.

Uit die verlatingsangst komt de eenzaamheid van de Gondola new wave folk voort. Door de Britse bezuinigingsmaatregelen verwaarlozen de oudere bewoners zichzelf en komen ze in een isolement terecht, waar goedkope wijn en reality-tv troost biedt. Door vocaal de falset hoogte in te gaan, openbaart zich een onderbewuste kant van de singer-songwriter die in het personage van een aan huis gekluisterde vrouw kruipt. Slachtoffers die vaak een stille dood sterven, en pas weken later ontdekt worden.

Ook het ritmische Bullies is behoorlijk actueel. Het pestgedrag onder de jongeren is van alle tijden en in het geval van Richard Dawson levert het een aantal onverwerkte schooltrauma’s op. Uiteindelijk moet je toch die hemelpoort door waar je opgewacht wordt. Door deze narigheid met zijn zoon te delen, ontplooit deze zich juist tot pestkop, het patroon is niet te doorbreken, maar krijgt een andere wending. Het experimentele Bullies kraakt en schuurt door het toedoen van klarinetspeler Faye MacCalman onwennig van alle kanten. Het fluitketel getinte scharnierspel zoekt de grenzen van aangenaam op, en teistert het gehoor. De boodschap komt in ieder geval duidelijk over.

De Knot knoop in de buik is de angst voor de normalisatie, het veilige terugkerende vooruitzicht. De angst voor de eeuwige trouw, de angst voor de huwelijkse voorwaarden, de angst voor het veilige gezinsleven. Een agressief hoogtepunt met een desperate schreeuwerige Richard Dawson, die ondanks deze uitbarsting juist vlak en hulpbehoevend klinkt. Weinig ruimte voor humor dus deze keer, tenzij je het weglachen daarvan in het grunge grijze Boxing Day Sales als ironie beschouwt. Ook nu weer een voortreffelijke hoofdrol van klarinetspeler Faye MacCalman, die dat instrument een bijna blues achtig antwoord op de stoffige freejazz ritmes van Andrew Cheetham laat uitspreken.

Nou ja, de zelfvoorzienende moestuin ideologie van de posthippie song Polytunnel, is luchtiger qua opzet, maar ademt in alles die eenzaamheid uit. In Removals Van neemt Richard Dawson van de luxes van het bestaan afscheid. Primaire levensbehoeftes welke in principe overbodig zijn. Het ouderlijke huis, stil en verlaten, alleen de beschimmelde herinneringen bewonen het in verval gaande gebouw. We maken het weer eigen, volgens onze herziende waardes en normen, en klaar voor het aankomende vaderschap. We schilderen een flinke laag aan desinformatie over het verleden heen, en stoppen deze ver weg.

En dan komen dood en geboorte in More Than Real samen en herhaalt het patroon zich waar Richard Dawson zich altijd tegen verzet heeft. Samen met schrijfmaatje Sally Pilkington bezingt hij deze intense verandering in het leven, waarna je als het ware een tweede kans krijgt om er iets van te maken. Het gezinnetje lonkt, en als je verder niks nodig hebt, is dat prima zo. End of the Middle is een plaat met veel diepgang en nodigt uit om goed na te denken, en eventueel zelfs de ingeslagen koers te wijzigen.

Richard Dawson - End of the Middle | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Na het overweldigende debuut When I Have Fears van The Murder Capital duurt het voor mijn gevoel een eeuwigheid voordat die lastige tweede plaat verschijnt. Natuurlijk moeten we dit de pandemie kwalijk nemen, maar Gigi’s Recovery is toch wel even wennen. De Ieren schuwen het experiment niet, en gooien er de nodige freejazz uitbarstingen doorheen en als je het allemaal tolereert en de genialiteit daarvan inziet, verschijnt zo’n twee jaar later Blindness. Nog steeds dezelfde band, maar weer met een ander geluid.

Het is bijna traditie dat Europeanen het heil in de Verenigde Staten opzoeken. Hoe zonde is het dat The Murder Capital naar Los Angeles uitwijkt om daar met minimale bagage aan de opvolger van Gigi’s Recovery te werken. Je hoort weinig van dat zonnige broeierige kustgebied terug, er zit wel aardig wat New York in verwerkt, en dan doel ik vooral op de invloed van het The Strokes debuut. Het komt allemaal niet aanwaaien, maar daar in Amerika zijn ze ook niet gek. The Murder Capital is niet meer dan de zoveelste onbekende rockband uit Dublin die gewoon weer van voor af aan moet beginnen. Het kostenplaatje voor een studio huren is niet mis, waardoor ze van producer John Congleton de dringende opdracht krijgen om de tijd zo zinvol mogelijk te benutten. Het chaotische zelf reflecterend Can’t Pretend to Know vecht met de angst voor een schrijversblokkade, en geeft die opgelegde druk perfect weer.

En zo komt het niet geheel spontane Blindness binnen drie weken tot stand. De druk is flink opgevoerd en dat voel je. De triggerpoints liggen net onder die bovenlaag verborgen, de Ieren moeten ze slechts nog activeren. Daarna gaat het weer ouderwets los. Nou ja, ouderwets? The Murder Capital bestaat een krappe tien jaar, dus horen ze bij de nieuwe lichting dromers. Dat dromen doen ze tegenwoordig in shoegazer noiseklanken. Zo urgent als op het postpunk When I Have Fears debuut klinken ze allang niet meer. The Murder Capital blijft zich verder ontwikkelen, aan die groei is gelukkig nog geen einde gekomen.

Het siert ze wel dat ze geen compromissen afsluiten en trouw aan hun roots blijven. Als grote voorbeeld halen ze nu de tevens uit Dublin afkomstige My Bloody Valentine aan. Moonshot, we huilen jammerend naar de maan, maar durven de donkere kant daarvan niet meer te aanschouwen. Het nieuwe normaal is een abnormale mondstille maatschappij, die zich vooral anoniem op sociale media uitspreekt. Gooit The Murder Capital op When I Have Fears nog al hun ingehouden frustraties te grabbel, op Blindness presenteren ze zich als observators die met stomheid geslagen door de waanzin en blinde woede heen kijken. Ben je dan als gezelschap gegroeid, of zwakt juist de omgeving af. Moonshot hakt er stevig in en trekt gelijk je aandacht.

Dat doet Words Lost Meaning dus ook, al wel op een andere manier. Hier zijn het de duistere baspartijen van Gabriel Paschal Blake die je door de ellende heen helpen. Er zit zelfs wat traditionele Ierse folk invloeden in verwerkt. James McGovern bezingt de soul van het bestaan zoals eigenlijk alleen Greg Dulli van Afghan Whigs dat kan. Met veel hartzeer en onmacht in zijn gemeende overdracht. Hoe gemakkelijk is het om iemand te beminnen, hoe moeilijk is het om die liefde uit te spreken.

Het donkere Swallow hoogtepunt is incasseren en de pijn wegslikken. Een track als het psychedelische vrolijk glamrockende A Distant Life zou The Murder Capital ten tijden van When I Have Fears nooit op die plaat zetten. Toch maken ze op deze track dankbaar van koeienbellen gebruik, wat het een landelijk Country House sfeertje meegeeft. Heerlijk hoe je het gebrek aan liefde juist zo luchtig kan presenteren. Alles draait om de liefde, een gemis wat je opmerkt als lege afgeleefde hotelkamers je opwachten. Het destructieve That Feeling is de eenzaamheid van een beroepsmuzikant, niks romantisch aan.

Toch zweert The Murder Capital de politiek niet helemaal af. Het met breakbeats gevulde grimmige Born Into the Fight en het naar godsdienst verwijzende lo-fi patriottische Love of Country staan bij de historische tweestrijd binnen Ierland stil welke ook de bandleden direct en indirect gevormd heeft. We zaaien haat en oogsten haat, zo eenvoudig verander je dat niet. James McGovern heeft geleerd dat schreeuwen niet altijd werkt om een boodschap over te brengen, juist deze verhalende rust werkt effectiever. Het krachtige ritmische industriële The Fall vraagt wel om deze aanpak en ligt enigszins in het verlengde van de eersteling. Hier zijn de verontrustende wendingen en het destructief gitaarspel een pure noodzaak.

Dat de dood van Shane MacGowan zoveel impact heeft dat ze er een nummer aan wijden, is een bijzonder mooi gegeven. De rauwe Death of a Giant freakfunk maakt rouwende stoere mannen klein en kwetsbaar. De straatpunker die het aandurft om folk hierin te introduceren en generaties dichter bij elkaar brengt. Trailing a Wing viert de vrijheid en benadrukt nogmaals dat het van problemen wegrennen geen voldoening geeft. Wijze afsluitende woorden van poëtisch boegbeeld James McGovern.

The Murder Capital - Blindness | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

We kunnen gerust stellen dat Mandylion een van de belangrijkste, mooiste en beste albums van Nederlandse bodem is. Niet vreemd dus dat wanneer The Gathering aankondigt om samen met oud-zangeres Anneke van Giersbergen deze plaat dertig jaar na releasedatum weer live te spelen er zoveel animo voor dat optreden is dat het in een mum van tijd uitverkoopt. Er worden gelijk al vier aansluitende data toegevoegd. De concerten gaan plaats vinden in Doornroosje in Nijmegen. De Groene Engel in Oss was misschien ook een optie geweest, maar Doornroosje heeft een grotere capaciteit.

De band heeft bovendien deze dagen nog net bekend gemaakt dat ze een try-out concert spelen in Dynamo. De verkoop van de kaartjes en de internationale roep om concerten laten zien hoe geliefd de band over de hele wereld is. Het geval wil dat The Gathering ondanks dat nooit de Popprijs gewonnen heeft. Met het succes vooraf al van de concerten een tip voor de organisatie om de geloofwaardigheid terug te winnen en deze volgend jaar met terugwerkende kracht alsnog aan The Gathering toe te kennen.

Het progressieve Mandylion paste uitstekend in het tijdsbeeld en, als je die tijd bewust meemaakte, dan valt het album heel erg op zijn plaats. Tenminste zo gaat het voor mij op. Door de mondiale cross-over interesse en in Nederland het baanbrekende voorwerk van Urban Dance Squad vervagen de grenzen van het alternatieve rockcircuit. Ik groei op met generatiegenoten als Osdorp Posse, Heideroosjes en The Gathering die in de eerste helft van de jaren negentig op veel festivals te vinden zijn. Niet vreemd dus dat The Gathering bij het Dynamo Open Air publiek zoveel succes boekt, maar ook de Pinkpop bezoeker aanspreekt. Toch is er een lange aanloop naar Mandylion die teruggaat naar het Always… debuut van The Gathering.

Het prijsnummer op deze deathmetal klassieker is het toegankelijkere King for a Day duet dat grunter Bart Smits samen met Marike Groot zingt. De band is duidelijk geïnspireerd door de titelsong van de Gothic plaat van Paradise Lost. Bart verlaat de band en gaat verder met Wish en maakt muziek die enigszins ligt in het verlengde van Always… ligt, al haalt hij steeds meer de inspiratie uit het duistere Sisters Of Mercy werk; zoals zoveel andere bands uit die periode.

In de tussentijd wint grunge aan populariteit en de The Gathering bandleden stappen uit hun comfortzone en laten zich door dit subgenre meeslepen. Het daaruit voortkomende Almost a Dance voelt voor vocalist Niels Duffhues en The Gathering zelf niet goed aan, en de reacties zijn dan ook gematigd. Niels Duffhues ontwikkelt zich tot een eigenzinnige rockende singer-songwriter en The Gathering lijkt een vroege dood te sterven. De toekomst van de band ziet er niet bepaald rooskleurig uit.

De band gaat op zoek naar vervangers die wel dat King for a Day gevoel kunnen opwekken en dan valt de keuze op de uit Sint-Michielsgestel afkomstige Anneke van Giersbergen. Deze zangeres heeft zo’n geweldig bijna opera-achtig breed stemgeluid en gaat met gemak de hoogte in om vervolgens de diepere dromerige laagtes op te zoeken. Heb je dan nog een mannelijke vervanger nodig om tegengas te geven? Zeker niet, Anneke van Giersbergen bezit het vermogen om The Gathering naar een ander level te tillen. Verder speelt haar goedlachse uitstraling daarbij ook een grote rol, al passen de house getinte danspasjes totaal niet bij de muziek, ergens klopt het hier wel. Elke rockchick wil Anneke van Giersbergen zijn en elke metalfreak wil een vrouw als Anneke als vriendin. Op internationaal vlak groeit de interesse voor dit soortgelijke feeërieke gothic ‘sprookjes-metal’ sub genre. Met bands als Within Temptation (Sharon den Adel), Epica (Simone Simons) en After Forever (Floor Jansen) als serieuze volgers, die het ook buiten de landsgrenzen goed doen.

The Gathering maakt nog steeds stevige muziek, maar verlegt het accent naar progressieve rock. Ze treden hiermee, heavier weliswaar, uit de schaduw van een grootheid als Earth & Fire met vocalist Jerney Kaagman. Zelf hoor ik in Strange Machines het commerciële hitgevoelige randje van See You Tonight, de single van Tower met vocalist Marian Pijnaker terug. Ook niet de minste zangeres trouwens. En, voor de helderheid, Anneke klinkt voornamelijk altijd als Anneke.

In de Strange Machines tekst reist het gezelschap in een tijdmachine rond en bezoeken ze memorabele geschiedenisgebeurtenissen, dwepen ze met componisten als Beethoven en Gershwin en flirten ze met discoqueen Chaka Khan. Kortom, ze nemen het allemaal niet meer zo serieus, distantiëren zich van het zwaar beladen Always… en geven een positieve wending aan de doemsound. Natuurlijk zijn de gitaren van Jelmer Wiersma en René Rutten heerlijk log en zwaar, het is vooral keyboardspeler Frank Boeijen die er een Tolkien-achtige switch aan geeft.

Eléanor bezit dezelfde schoonheid en hier laat vooral Anneke van Giersbergen horen waar ze stemtechnisch toe in staat is. Zij alleen al tilt deze melodieuze track naar een overstijgende dimensie en het is aan de overige bandleden om dit herfstachtig bruin in te kleuren. Mandylion ademt op de positieve openingstrack Strange Machines na vooral die gure tijd van het jaar uit. Onstuimig, onvoorspelbaar en met een klein beetje de erfenis van de grijze Almost a Dance grunge. Een prachtige song over het begraven van de liefde. Hoe triest is het dat je op jonge leeftijd een generatiegenoot naar zijn laatste rustplaats vergezelt. Mandylion is opgedragen aan gemeenschappelijke vriend Harold Gloudemans. Het is in principe een rouwproces waar jongeren die in dezelfde situatie verkeren steun aan kunnen hebben. Bijzonder hoe ze dit uit de taboesfeer halen, hoe treffend past dit bij de mystiek van Mandylion.

Bij In Motion #1 putten de metal gitaristen de inspiratie uit het jaren tachtig doom postpunk verleden en passen daar de laag-gestemde partijen op aan. Ook hier het verdriet, de pijn en de dood. De wereld blijft in beweging maar Anneke van Giersbergen staat bevroren aan de grond genageld. Weer die eigen invulling, al kan iedereen zich er wat bij voorstellen. Het is de herhalende speelsheid van toetsenist Frank Boeijen die in groot contrast staat met breed uitluidende soleerwerk van de gitaristen staat. Het bijt elkaar niet, het geeft slechts kleur aan de Disintegration getinte wendingen, ook dit album van The Cure is een heuse herfstplaat.

Afscheidssong Leaves verschijnt ook op single, al is die impact veel minder groot dan Strange Machines. Het is net wat dromeriger, misschien wat meer deprimerend. De tekst is voor meerdere uitleg vatbaar. Anneke van Giersbergen blijft dicht bij zichzelf en ik ben stiekem, met de voorbereidingen van de concertreeks in het vooruitzicht, wel benieuwd hoe ze op deze fase terugkijkt. Je hoort hierin invloeden van de jaren tachtig albums van Metallica en Iron Maiden; werk dat iedere metal liefhebber wel in huis heeft liggen, maar in alles is dit bovenal The Gathering.

De door bassist Hugo Prinsen Geerligs gelegde donkere basis voor Fear the Sea houdt onze fantasieën in leven, maar loopt ook het risico om je van de realiteit te verdringen en je in een surrealistische wereld te doen verdrinken. Anneke van Giersbergen bezit het vermogen om als een Oosterse gothic koningin te openen, waarna ze zich ondergeschikt aan de song opstelt en de mannen het snoeihard laat afmaken. Eigenlijk staat Fear the Sea in alles voor het kenmerkende geluid van haar volgelingen, alleen waar die vaak hysterisch uithalen, blijft Anneke van Giersbergen die controle over haar stem houden. Fear the Sea is echt zo’n track die je live flink met meerdere lagen kan uitbouwen.

Dat het The Gathering gezelschap groot Dead Can Dance liefhebbers zijn, bewijzen ze wel in hun cover van het slepende In Power We Entrust the Love Advocated. Met die gedachte in je achterhoofd kan je het oriëntaalse geluid van het Mandylion titelsong beter plaatsen. Dit aan hun overleden kameraad opgedragen prachtstuk is mede door het indrukwekkende dwarsfluit intro folky van aard. Een fraaie gedurfde toevoeging van René Rutten die zich hier al als multi-instrumentalist ontplooit. De rondtrekkende nomade percussie van Hans Rutten en de berustende fado benadering van Anneke van Giersbergen voltooien het geheel. Hoe waardig kan een laatste groet zijn.

J.R.R. Tolkien noem ik al bij Strange Machines en zijn stem mag dan ook het lange epische Sand and Mercury uitluiden. Deze fantasyschrijver is overleden in het geboortejaar van verschillende bandleden en draagt hier postuum het stokje over. Het zou zich prima lenen voor de latere The Lord of the Rings soundtrack. Anneke van Giersbergen in de rol van de engel des doods, die de angst niet wegneemt, maar wel verzacht. Harde nachtmerrie achtige passages sluiten het boek voor eeuwig, al schenken ze de luisteraar ook nog een In Motion #2 toegift van ruim zes minuten.

Tijdens het 25 jarige bestaan van The Gathering in 2016 werden Strange Machines, In Motion #1 en Leaves al samen met Anneke van Giersbergen live gespeeld, nu verwelkomen ze in het staartje van de zomer een nieuwe herfst. The Gathering brengt Mandylion 27, 28, 29, 30 en 31 augustus in Doornroosje te gehore, 29 juni is de try-out in Dynamo.

The Gathering - Mandylion | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

De door verschillende Belgische poppodia en platenlabel 4AD opgezette Sound Track muziekwedstrijd is een mooie alternatieve tegenhanger van het overbekende Humo’s Rock Rally waar nieuwe bands de mogelijkheid hebben om zich te promoten. Een geslaagd initiatief voor de indierockers van Boy Silly, die daar als publiekslieveling een overtuigende show neerzetten. Helaas krijgt dit geen vervolg, al maken frontman Michiel Ritzen en voormalige The Haunted Youth drummer Nick Caers als De Affaire een doorstart. Na de nog sterk op Boy Silly leunende Outside verdwijnt het voorzetsel uit de bandnaam waardoor het internationale allure krijgt. Maar wat misschien nog wel belangrijker is, het tweetal maakt een forse koerswijziging door en presenteert zich tegenwoordig als eighties getint elektrowave popduo.

Eigenlijk bestaat Affaire op papier al langer dan Boy Silly en gaat naar de beginselen van een lange vriendschap terug, waar twee jongeren zich al jammend op een drumstel uitleven. Dat plezier willen ze nu op de Internal Swing EP terugbrengen. Door de retro prullaria klinkt het rockende Come On wat goedkoop en speels, al gooien ze er wel de nodige industriële stoorzenders doorheen. Het hysterisch croonende stemgeluid van Michiel Ritzen leunt zwaar tegen een zenuwinzinking aan. Het met voorgeprogrammeerde drumcomputers opgenomen Repetition is het schakelpunt tussen Krautrock en Neue Deutsche Welle maar dan uitgevoerd door een militante door Front 242 beïnvloede Electric Body Music drilmachine. Dit alles is slechts een kleine stap naar de postpunk van Mountain Energy, waar een jankend gitaartje zich ruw tussen dringt.

De death disco Speedway cabaretswing is met gemak te herleiden tot de New Yorkse no wave scene, waar pioniers als Suicide patent op hebben. Het is de zustertrack van het gelijkwaardige Come On, maar echter slechts voorwerk van het overdonderende lekkere Thoughts and Pleasures. Zelfs de grootste pessimist komt hiervan in beweging en tovert een glimlach op zijn gezicht. De grootste verrassing zit halverwege als de snelheid flink opgevoerd wordt en de song zich tot een ware rocker ontwikkelt. Het met Bossanova ritmes opgesierde Keep Calling is de antireactie op de therapeutische hulplijnen en het gebrek aan begeleiding aan hulpverleners die zelf in overspannen toestand antwoord op problemen moeten geven. Vergeet Outside en beschouw de Internal Swing EP als het ware startpunt van Affaire, ideaal om een festival vooravond mee te eindigen.

Affaire – Internal Swing EP | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Bij de landelijke Americana folkrock sound van Yellofox denk je niet direct aan een stad als Den Haag. Dat beseft frontman Marc Mosmans maar al te best. In de mini documentaire Dream On – The making of an acoustic album neemt hij je mee naar het Drentse platteland. Daar komt in de theaterboerderij d’Rentmeester van het koppel Elise Kerner en Chris Bol deze mini EP tot stand. Een soort van hippie ideologie waar ze de grenzen verbreden en nog dichter bij die kenmerkende eigenheid blijven. Het is een inkijk in het enthousiasme van Marc Mosmans wat hij met zijn vriendin en tevens cellist Jorieke de Vet, haar zus en violist/accordeonist Pauline de Vet, gitarist Roger Verbeek, bassist Ronald de Jong en drummer Frans Pruis deelt. Het is de opzet om de intieme gemoedelijkheid naar de plaat te transformeren, waar Yellofox meer dan voldoende in slaagt.

Dat deze weekendsessie een vijftal mooie tracks oplevert is een fraaie bijkomstigheid. Geen volledig schijfje, maar juist de puurheid van dit muzikale kleinschalige kleinkunst project. Het akoestische eindresultaat ademt in alles een jamsessie sfeer uit. Het avondrood kleurt de licht swingende I Ain’t Got No Home moeras blues sfeervol paars. Yellofox verlaat het Americana asfalt en slaat een duistere zijweg in. Marc Mosmans bezit de blues van een rondtrekkende nomade, die maar in beweging moet blijven om zich verder te triggeren, te ontwikkelen. Bijzonder voor een artiest die zich zo gemakkelijk acclimatiseert, en het maximale uit deze leefomgeving haalt. Het is echter medegitarist Roger Verbeek die zodanig door de blues koorts getroffen is dat hij deze probleemloos uit zijn instrument tevoorschijn tovert.

Yellofox - Dream On - The making of an acoustic albumYellofox – Dream On – The making of an acoustic album
Captain Train ademt in alles de zwaarmoedige folk van persoonlijke held Nick Drake uit, iets wat Marc Mosmans ook wil verwezenlijken. Toch is het vooral Jorieke de Vet die dit gevoel met haar treurende cellopartijen oproept. De trieste ondertoon transformeert halverwege naar een positieve hoera stemming, waar ze dan ook mee eindigen. Vocaal ligt het stemgeluid van Marc Mosmans steeds meer in het verlengde van Cat Stevens. Het is in ieder geval een feit dat hij de mogelijkheid bezit om de zachtere passages te dragen, wat een andere aanpak vraagt dan de rocksound van de studioplaten. Captain Train is een uitnodigend instapmoment, waar de zanger je verwelkomt om samen deze reis te vervolgen. Exact hetzelfde gebaar dat hij live naar het aanwezige publiek overbrengt.

Odd Man Out is een ode aan de andersdenkende, de paradijsvogels waarbij de kleuren langzaam vervagen. Een uitstervend ras wat we in ere moeten houden. Het vredelievende sobere Bitter Heart leunt erg tegen het vroegere poëtische Leonard Cohen werk aan, al is het hier Pauline de Vet die zich met haar vioolpartijen op de voorgrond speelt. Bitter Heart plaatst zich in het hedendaagse onbegrip, waar de mensheid zich vijandig egocentrisch opstelt en een ander weinig tot niets gunt. Er ligt een klassieke pianobasis onder de sixties psychedelica van Little Empire, een bedankje aan de eigenaars voor het gebruik maken van deze prachtige inspirerende ruimte. Een klein paradijsje in deze haastige wrede maatschappij. Onthaasten en verdwalen in weidse dagdromen. Bijzonder dat ze in het hart van Drenthe zo’n groots geluid weten te creëren.

Tijdens concerten presenteren Marc Mosmans en Jorieke de Vet zich als woordvoerders, in de studio heeft iedereen een gelijke rol. Dream On is de romantiek van het gezamenlijk componeren, dromen met vrienden waarmaken. Dat wil Yellofox buiten de nummers aan de luisteraars meegeven, de lol en het plezier van het muziek maken staat hierbij op de voorgrond. Yellofox is een band die durft te dromen, maar ook durft om kritisch op elkaar te zijn. In een goede relatie moet je dit gewoon kunnen uitspreken.

Yellofox – Dream On | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

De uit Brighton afkomstige eigenzinnige postpunkers van Squid zijn het funk freakende buitenbeentje van de scene. Na het hysterische ritmische Bright Green Field debuut en het meer open minded sferische O Monolith vervolg, breekt Squid zich op Cowards als een gespleten persoonlijkheid open. Een schizofreen is nooit alleen en bewapend met de stemmen in zijn hoofd gaat Ollie Judge helemaal los. Dat het muzikaal ook nog eens weer behoorlijk spannend en gedurfd is, is een mooie bijkomstigheid. Squid treedt hiermee in de voetsporen van Radiohead die ook het rockgebeuren achter zich laten en de progressieve rock en free jazz paden bewandelen. Een natuurlijke ontwikkeling die hen scherp en gedreven houdt.

De no wave krautrock single Crispy Skin is te bizar voor woorden, al maken de zinnen van Ollie Judge wel de nodige indruk. De track is tot kannibalisme te herleiden, maar gaat feitelijk nog een aantal stappen verder. We bieden ons als product te koop aan, klaar voor massaconsumptie. Op de sociale media leggen we ons hebben en houden op de publieke pijnbank, waarom dan niet ook ons vlees en bloed op een presenteerbordje aanbieden? Het kwaad waakt over ons en zuigt als een vampier de ziel leeg. Squid zou Squid niet zijn als hier niet nog een aantal theatrale retro wendingen aan werden toegevoegd.

In Building 650 leidt een gids een Amerikaanse seriemoordenaar in het nachtelijke Tokio rond en bezoeken ze de plekken waar zijn vriend het beste toe kan slaan. Het ziekelijke verlangen van toeristen om rampplekken te bezichtigen. Er schuilt in een ieder van ons een stukje van de amicale gestoorde Frank. Sensatieratten en riooltoerisme, we zwelgen in de ellende van anderen. Paranoia is via de achterdeur binnen geslopen en bewoont de schimmelige kelder van onze gedachtegang.

Wat gebeurt er als een sekteleider zijn Messiasgedaante misbruikt en zijn duivelse ideeën loslaat? Wat is de invloed op zijn volgelingen als hij de haat laat regeren en ze tot dood en verderf aanzet? Vertroebeld door drugs en religieuze waanzin laten zij in Blood on the Boulders een spoor van vernieling achter. Het huis waar de aanhangers van Charles Manson een bloedbad aanrichten en onder andere Sharon Tate koelbloedig liquideren, zal tot een heus bedevaartsoord uitgroeien. Nine Inch Nails neemt er zelfs hun Broken EP op. Blood on the Boulders zoekt naar antwoorden die er simpelweg niet zijn. De groovende trance roept een hallucinant en verdovend effect op, de geestelijke toestand waar de moordende groepering op het moment van toeslaan in verkeert. Het heeft exact dezelfde adrenaline als Heroin van Velvet Underground, iets dat eigenlijk meer dan genoeg zegt.

Het vage half uitgeschreven Fieldworks I en de onder druk zijnde tijdsklok van Fieldworks II staan voor de lastige fases tijdens het opnameproces. Fracties en hiaten van songs die telkens terugkomen en het proces afremmen en vervolgens weer inspireren. Haal het maximale uit een band en laat ze net zolang heen klooien tot ze tot een bruikbaar eindresultaat komen. Een gewaagd experiment zonder essentieel doel, het geeft vooral de bruikbare energie weer. Dit levert de complexiteit van het bijna wiskundig uitgewerkte door gitarist Louis Borlase gezongen Cro-Magnon Man funkpower op. De overgangsfase dat het dierlijke instinct zelf leert om te denken en hierna te handelen. Het staat voor de geboorte van de mensheid zoals we deze nu kennen, inclusief alle eigenaardigheden. Het slimste wezen op aarde? Ik dacht het niet.

Het Cowards titelstuk ligt muzikaal erg in de lijn van het post Isaac Wood Black Country, New Road werk, al zouden de woorden ook door de voormalige frontman van die band geschreven kunnen zijn. Gegijzeld door de overheid en als gevolg van de Brexit zijn we amper in staat om het Britse vasteland te ontvluchten. Ook Squid waagt zich aan folk en komt hier verbazend sterk mee weg. Het is de Noorse trompettist Chris Dowding die met zijn melancholische sound de band naar het volgende level stuwt. We claimen in Showtime! onze 15 minutes of fame. Showtime! is tegendraads grillig, broeierig zelfs, met een hoofdrol voor de freakende baspartijen van Laurie Nankivell. Percussionist Zands Duggan dirigeert het logge gevaarte dat als een ouderwetse krautrock locomotief traag krakend op gang komt om vervolgens tot een snelheidsduivel te transformeren.

Squid tekent op het apocalyptische Well Met (Fingers Through the Fence) het uitgemergelde karkas van een afgestorven planeet uit. We schetsen in onze hoofden een surrealistische visie van hoop, waar we ons door dromen en onwaarheden heen laten leiden. De oudheid brokkelt af en er komt niks wezenlijks nieuws voor terug; de belevingswereld wordt steeds kleiner en compacter. Squid cijfert zichzelf bijna onzichtbaar weg, waarna de gastzangers, blazers en het strijkorkest het overnemen. De kunst van het weglaten om in een verrijkende status terecht te komen. De liefdesbaby heeft zich tot een monsterlijk wezen ontplooit, Squid stijgt op Cowards weer eens ver boven zichzelf uit, wat een stelletje geweldenaren zijn het toch.

Squid - Cowards | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat het moederschap de kijk op de wereld verandert beseft Sharon van Etten maar al te goed. In het zwaar slepende We’ve Been Going About This All Wrong bezingt de zangeres het verval van de aarde. Het is de plaat die ze moet uitbrengen, persoonlijk en intiem. Eenmaal schoon schip gemaakt, herpakt ze zich met haar overige bandleden en doopt de band om tot The Attachment Theory. Voor bassist Devin Hoff en drummer Jorge Balbi verandert er niet zoveel, die waren op We’ve Been Going About This All Wrong ook al present. Onderschat hierbij het aandeel van sessiemuzikant Alex Reeve niet, al ontbreekt hij op de promotiefoto’s, die gitaarpartijen zijn van zo’n groot belang dat deze zeker niet onvermeld mogen blijven.

De nieuwe aanwinst is toetsenist Kristina Lieberson die voorheen met haar twee zussen in Teen actief was. Kristina Lieberson trekt met haar duistere jaren tachtig keyboard partijen Live Forever volledig naar zich toe. Bijzonder dat Sharon Van Etten juist deze track met Devin Hoff schrijft. Voor de vocalist is het allemaal logisch. In interviews geeft ze al aan dat ze in haar jeugd veel luisterde naar het vroegere Orchestral Manoeuvres in the Dark werk en Joy Division. Niet vreemd dus dat het viertal samen met producer Marta Salogni voor de opnames naar de vroegere studio van Eurythmics uitwijkt. The Church is daarbij letterlijk een gevoel van thuiskomen. Eigenlijk past dit nog beter bij haar dan de retrodisco van Remind Me Tomorrow of de indiefolk van Because I Was in Love, al maakt het met zo’n prachtige stem niet uit in welk genre ze zingt, in principe kan ze alles aan.

Sharon van Etten laat zich bij Live Forever inspireren door het verhaal van een stervende fan die op een longtransplantatie wacht en die helaas voortijdig komt te overlijden. Wat heeft het leven nog voor nut als je dagelijks benauwd bent en als het einde als verlossing komt? Het afscheid valt zwaar en ook het elektronische Afterlife staat in nagedachtenis van de ernstige zieke Ariel. Wacht je in het hiernamaals op mij en troost je met de gedachte dat wij elkaar dan weer treffen. Verander de wereld, maar hou het klein en dichtbij. Verander de wereld en start bij je eigen mindset. Ze overstijgt de deprimerende We’ve Been Going About This All Wrong stemming door er een hoopvolle twist aan te geven.

Leuk dat Kristina Lieberson zo ruimschoots vertegenwoordigd is, je vergeet bijna dat Sharon van Etten ook stevig kan rocken. Indio mengt de punkrock gitaar van Alex Reeve met jaren negentig indiepop al blijft de onderliggende gedachte toch wel die zwaarmoedige postpunk setting. De dood van fan Ariel heeft zoveel indruk gemaakt dat het hulpeloos toekijken zoveel vragen oproept. Overgeleverd aan de medici, en dat eeuwige wachten op de eeuwigheid. Zelfs Sharon van Etten kan niet enkel relativeren en dan is het de juiste therapie om die machteloze frustraties te uiten. Het doordreunende I Want You Here zit ergens tussen berusting en verlangen in. Een kortstondige vriendschap die door de nare omstandigheden geen vervolg krijgt. Net zo gewaagd is de glamrock funkdisco van I Can’t Imagine (Why You Feel This Way). Het is de vervaging als we ons ondergeschikt moeten opstellen.

Sharon Van Etten & The Attachment Theory - Afterlife (Official Video)Sharon Van Etten & The Attachment Theory – Afterlife (Official Video)
Zijn het de voorgeschreven medicijnen om de lichamelijke pijn te verlichten, of zijn het de partypillen die de emotionele lading vertroebelen, als we al dansend onze zorgen vergeten? Door dicht bij jezelf te blijven kom je sneller bij de kern. Niet vreemd dus dat deze zich ergens in de soulgothic van Somethin’ Ain’t Right bevindt. Hoe bizar is het dat men na een heftige gebeurtenis zo eenvoudig het dagelijkse leven weer oppakt? Dit voelt niet goed, onmenselijk bijna. En dan besef je nogmaals dat ze in die The Church studio op de juiste plek zit. Hier plaatst ze zich met gemak tussen souldiva iconen als Annie Lennox en Alison Moyet, Zangeressen die de new wave overstijgen en solo een persoonlijke groei doormaken. In het trage ambient trippende Fading Beauty werkstuk buit ze die divakwaliteiten verder uit. Door klein waar te nemen ervaar je de schoonheid van de directe omgeving, iets wat een haastige passant niet in zich opneemt.

Southern Life (What It Must Be Like) is een poging om te verbroederen. Grappig dat Sharon van Etten hiervoor juist een arrogant vlak Madchester stemgeluid gebruikt. Een leuk contrast dat hier effectief uitvalt. Dat het ook anders kan uitvallen getuigen de dromerige kosmische Trouble krautrock energievelden wel. We leven in een aanpassingssysteem waarin we van de directe omgeving afhankelijk zijn. Met het egocentrische nemen kom je er niet, het is vooral geven, in de hoop hier liefde voor terug te krijgen. Idiot Box is het residu trauma van de pandemiegekte. Het isolement en het smachtende verlangen om de vrijheid te vieren. Het is tevens de tijd dat we ons ondergeschikt aan onze smartphone opstellen, iets dat vervolgens niet verdwijnt, maar alleen maar toeneemt.

Zelf denk ik dat Sharon van Etten & the Attachment Theory het dichtste komt bij de reden dat Sharon van Etten besluit om muzikant te worden in de buurt. Ondanks dat ze net te jong is om de jaren tachtig bewust mee te maken, ligt daar wel de inspiratie. Valt We’ve Been Going About This All Wrong nog te overtreffen, dat durf ik niet te beweren. Sharon van Etten & the Attachment Theory is een gelijkwaardige plaat waar de zangeres vooral dat groepsverband benadrukt. Ze staat er niet alleen voor, ze heeft een vertrouwd vangnet opgebouwd waar ze zeker op kan terugvallen.

Sharon Van Etten & the Attachment Theory - Sharon van Etten & the Attachment Theory | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Succes is een relatief begrip en dat kan je het beste volledig uitbuiten. The Vices werkt er vanaf hun debuut Looking for Faces hard aan om hun underground status te ontvluchten. Gelukkig blijft de zelf reflecterende Floris van Luijtelaar met beide benen goed geaard op de grond staan; daar gaat het bij de Nederlandse artiesten vaak fout. Door een arrogante attitude tegenover het publiek laat het publiek een band dan hard vallen. De nuchtere Groningers beseffen dat ze van het publiek afhankelijk zijn. Door die open houding neemt niemand het hen kwalijk dat ze rond de releasedatum naar de Verenigde Staten vertrekken. Of zoals ze het zelf treffend in Gold verwoorden, als het op papier klopt, dan kan je voor het meest haalbare gaan. Voordat je het weet staat er weer een andere hype klaar waar de ogen op gericht zijn; alleen door hard te werken houd je dat constante niveau vast.

Het gaat goed met de indierockers. De interesse vanuit het buitenland is na het verschijnen van hun tweede album Unknown Affairs alleen maar toegenomen. Ze flikken het voor de derde keer, The Vices is een band waar we behoorlijk trots op mogen zijn. Nederlanders hebben over het algemeen een aversie tegen roem, dus laat ik het afzeiken maar eens zijn. Ja, die gunfactor is van groot belang, en het is mooi dat we over de grenzen meetellen. Geen wijzend prekend vingertje meer, zullen we dat afspreken? The Vices haalt het beste uit de gouden indiepop jaren naar boven en met Charlie Andrew van Alt-J als producer kan er weinig mis gaan. Dus alles loopt op rolletjes? Nou, dat is ook weer niet het geval. Unknown Affairs komt door een strak concept tot stand, doordacht en uitgewerkt. Hierdoor verdwijnt de spontaniteit wat naar de achtergrond en het is vooral de opzet om nu weer wat losser te spelen.

Dat ze stevig kunnen rocken weet men ondertussen wel, de winst zit ’em in het minder doordachte. En toch voegen ze weer genoeg nieuwe verbredende dimensies aan hun geluid toe. Het bewijs leveren ze direct al bij opener en titelstuk Before It Might Be Gone. Na het dromerige hallucinerende intro schakelen ze met gemak naar het bekende The Vices geluid over, blijft Jonathan Kruizenga lekker psychedelisch soleren en zorgt Simon Bleeker met zijn stuwende bas voor een onderhuids funkavontuur. Verwacht ook zeker niet dat Mathijs Louwsma zijn complexe drumpartijen afzweert, die eigenzinnige drive staat nog steeds op de voorgrond.

Dromerig, ja je leest het goed. Vooral in deze tijd is het fijn om te blijven dromen en om die dromen te verwezenlijken. Het funkende The Vices durft zwoel funky te zijn. Wat is Gold toch weer een heerlijke gejaagde postpunk track? De sexy koortjes die ook in de laidback sound van How Does It Feel zo domineren maken het verschil. Noem het gerust slaapkamerrock en dat mogen ze best als een groot compliment oppakken. De liefde doet het altijd goed en The Vices is zo’n typische band die alles in het werk stelt om ook de vrouwelijke luisteraar tevreden te stellen. Lovers Eyes werkt niet naar een hoogtepunt toe, maar blijft lief teder en beminnend.

Mannen houden in het algemeen van het hardere stevige werk en ook die komen zeker niks tekort. Wrong Ones is een stuiterende adrenalinekick en ook Shaking Shoulder tast het maximale vermogen van de versterkers af. Het How Does It Feel falen in de liefde is vergelijkbaar met het falen in de muziek. Het is een kwestie van compromissen afsluiten, elkaar in de waarde te laten. Daarom klinken de The Vices platen ook zo gevarieerd. Zonder wederzijds respect geen groei, zonder een veelzijdige inbreng geen eigen identiteit. Maar eerst Amerika volledig plat spelen, daar ligt nu de eerste prioriteit.

The Vices - Before It Might Be Gone | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Als On An Island een prettig gevoel van thuiskomen is, dan is Dancing Headlights de lange weg naar dat rustpunt toe. De keerzijde van de roem met afgedankte hotelkamers langs de altijd in beweging zijnde autowegen. De schaduw van een geliefde danst op de muur, de fysieke aanwezigheid ontbreekt. De afterparty zonder feeststemming. Het versterkt het minder geromantiseerde rocksterrenbestaan, zonder geliefdes, wel met onzekerheden. Sivert Høyem verwoordt het allemaal vrij luchtig. Dancing Headlights is gewoon een popplaat waar weinig over te zeggen valt. Nou Sivert, er valt genoeg te vertellen, daar ben ik heilig van overtuigd.

In het Dancing Headlights titelstuk citeert hij letterlijk het All Cats Are Grey zinsdeel uit de gelijknamige The Cure song. De Noorse singer-songwriter haalt de muzikale inspiratie uit zijn jeugd, de sound waar hij mee opgroeit en die hem vormt. Om het verspillen van tijd tegen te gaan haalt hij herinneringen op. De melodramatische zachtheid van de Dancing Headlights new wave en de dromerige ritmische synthpop van zustertrack Love vs. The World liefde wapent hem tegen de verharde maatschappij. Zonder die liefde blijft er weinig over en dan komt het gemis hard binnen. In The Great Upsetter ontstaat er ruimte voor de croonende kenmerkende warme sound die we van hem gewend zijn. Verbaal klein gedragen en de vrijgekomen ruimte met de croonende kenmerkende warme sound invullen. Hier speelt het bandsbelang ook mee en wisselt sober toetsenwerk zich met stevige gitaaruitspattingen af.

De Hurdle rocksound ligt enigszins in het verlengde van Madrugada, maar dan wel de Madrugada met de vroeg overleden gitarist Robert Burås. Het Hollow hoogtepunt overwint de midlifecrisis van een naar zijn eigen identiteit zoekende zanger. Juist in deze kwetsbaarheid ligt zijn kracht. Dit is de leegte die zich niet meer laat vullen. Het glas is niet half leeg, maar staat al dagen droog. Bij Hollow ligt het sentiment er dik bovenop. Summer Rain bezit het experimentele tegendraadse van Radiohead, met voort ratelende jazzritmes en gejaagde passages. Het theatrale Pet Shop Boys achtige spoken word gedeelte had achterwege mogen blijven, voor mij heeft dit weinig meerwaarde. Living It Strange heeft een hoog glamrock Britpop gehalte, het met live publiek opgenomen Some Miserable Morning is de ochtenddepressie waar de zanger moeizaam doorheen komt.

Dancing Headlights is geen verkeerde plaat, maar de kippenvel momenten van het prachtige On An Island ontbreken. Het semi akoestische The Great Upsetter komt daar nog het dichtste bij in de buurt, al heeft deze niet dat magische van die meesterlijke voorganger. Sivert Høyem piekt op On An Island, Dancing Headlights komt waarschijnlijk net een jaar te vroeg uit. Soms is het beter om liedjes net wat langer te laten rijpen. Ik beschouw Dancing Headlights eerder als een uit de hand gelopen mini album, en niet als een volwaardige opvolger van On An Island. Sivert Høyem is tot meer in staat.

Sivert Høyem - Dancing Headlights | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het in de Franse Oostelijke grensstreek gelegen Mulhouse heeft een eigenzinnige Amerikaanse naam welke je zo kan identificeren als een mysterieuze stad waar een surrealistische David Lynch verfilming zich afspeelt. En als je als band zijnde ook nog erg dicht bij het Trent Reznor geluid in de buurt komt, valt het niet te ontkennen dat je door zijn soundtracks beïnvloedt bent. In het huis van zanger Jean-Noël Scherrer draait The Downward Spiral overuren. Sterker nog, in How Does It Feel? citeert hij letterlijk zinnen uit Hurt, al maakt hij met zijn kopstem gezongen passages hierbij wel het verschil. Iets wat hij vervolgens bij All to Blame vergooid, want dan klinkt hij weer exact hetzelfde als het Nine Inch Nails brein.

Last Train is nooit bijster origineel geweest. Op hun Weathering debuut tappen ze nog uit het thrashy bluesgarage vaatje, en ligt de nadruk op de herhalende stevige riffs. Bij het psychedelische The Big Picture gooien ze hier een flinke middelvinger aan melodieuze Britpop arrogantie tussen, welke ze op III weer volledig loslaten. Hier ligt de nadruk op de industrial noise, met soms een heftige grunge uitspatting. Ze verlaten het jaren negentig geluid niet, ze verbreden het alleen maar.

Last Train doet dus niks anders dan The Downward Spiral herinterpreteren. Home bouwt van klein afwachtend naar groots destructief op. Home dealt met een angststoornis en een outsider positie. De drugsverslaving is hier vervangen door afhankelijkheid van medicijnen. De grunge hysterie van The Plan is net zo’n paniekzaaierij als het lompe Home. Jean-Noël Scherrer heeft een negatief zelfbeeld, en dat mag iedereen weten. Het deprimerende This Is Me Trying laat horen dat de Fransen weldegelijk in staat zijn om een eigen ijzingwekkende sound te ontwikkelen, waar drumbeest Antoine Baschung met complexe driekwartsmaten zich volledig uitleeft. Hier maken ze het verschil, hier klinkt Last Train als een heuse bandeenheid met een stevig melodieus rockend geluid.

De blinde woede van Revenge wordt op een bekoelde doordachte wijze gedragen. Het is nutteloos om met gestrekt been op de aanval over te gaan. Wil je boven jezelf uitstijgen dan is het belangrijk om die controle te bewaken. One by One, de antireactie als die sturing wegvalt en je niet vanuit je verstand, maar vanuit je hart handelt. Roekeloos, snel en gevaarlijk. Het menselijke I Hate You haalt de inspiratie uit het relatiebedrog, een regelrechte break up song met een duister hysterisch randje. Ergens bezit Last Train genoeg overtuigingskracht om een album naar hun eigen hand te zetten, al kiezen ze gemakshalve voor een veilige tussenweg.

Last Train - III | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Vanuit de liefde voor de stonerrock bundelen de twee liefhebbers Walter Hoeijmakers en Jurgen van den Brand hun krachten om het Roadburn festival op te starten. Ze trekken al snel de aandacht van de bevriende Josh Homme die graag met Masters Of Reality wil komen optreden. En dan gaat het balletje aan het rollen. 3voor12 zendt het concert rechtstreeks uit, wat een bredere interesse oplevert. Vanaf 2005 is de Tilburgse 013 concertzaal de thuisbasis van Roadburn en als Jurgen van den Brand tien jaar later afhaakt, zet Walter Hoeijmakers zijn missie alleen voort.

Door de breder georiënteerde aanpak van het festival wordt het Berlijnse Die Wilde Jagd van Sebastian Lee Phillip in 2021 aan de line-up toegevoegd. Helaas strooit de pandemie roet in het eten, waardoor er een virtueel optreden opgenomen wordt, zodat men thuis alsnog van de show kan genieten. Bij Haut staat juist het ontbreken van die fysieke aanraking centraal. We snakken naar deze vorm van zintuigelijke tastbeleving. Als een jaar later de deuren wel opengaan en de COVID pandemie verdrongen is, vieren we de terugkeer van Roadburn. Een bijzondere editie, waar Die Wilde Jagd met een nieuw concept op inhaakt. Atem is het voorzichtig herontdekken van een ander en als in 2024 de mogelijkheid bestaat om nog groter uit te pakken, wil Sebastian Lee Phillip deze kans volledig pakken.

De leden van het Nederlandse Metropole Orkest zijn graag geziene gasten in het buitenland, waar ze dan ook regelmatig touren. De binnenlandse subsidies zijn magertjes en deze geschoolde conservatorium muzikanten zijn afhankelijk van een inkomen, zeker omdat ze hier niet helemaal voor vol worden aangezien. Het artiestenbestaan is een heuse baan en als de geldkraan dichtgedraaid wordt, snijd je in een kunstvorm met grote toegevoegde waarde voor het publiek.

Het is uniek dat ruim vijftig mensen gebroederlijk het podium delen en samen tot Lux Tenera – A Rite To Joy komen. Sebastian Lee Phillip kiest er dus niet voor om het goed ontvangen Ophio te spelen, maar werkt een aantal kersverse composities tot een speelduur van een uur uit. Dit legt hij dirigent Simon Dobson voor, die hier weer gangbare stukken van maakt, die orkest breed gedragen worden.

Na tast en adem richt Sebastian Lee Phillip en zich nu op het licht. Licht is warmte, hoop en de afsluiting van een donkere periode. Licht kan verblinden, maar ook een ander zicht en inzicht geven. Licht vraagt om een visueel spektakel en met zo’n grote groep aan muzikanten zal het hier zeker niet aan ontbreken. Na aarzelende Intro stiltes zoekt de strelende snaarinstrumentatie in Funken aus Kosmischer Flamme contact, waarna een leger aan blazers dit genadeloos afstraft. Kies je voor bevrijdende vrijheid of hou je aan het veilige afstandelijke vast? Het symboliseert het overgangsmodel naar het moment dat de deuren zich weer openen. Het klokkenspel staat hierbij voor de tikkende uren aan onzekerheden voordat dit patroon doorbroken wordt.

Ze laten zich hierbij lichtelijk inspireren door de randfiguren uit de De Zangen Van Maldoror verhalenreeks van Comte de Lautréamont. Uitschot dat noodgedwongen in de duisternis woont, omdat het licht hen simpelweg niet accepteert of kan verdragen. Oriëntaalse mystiek mengt zich met een theatrale overwinnaarslokroep, naargeestig filmisch, met bijna Bijbelse verwijzingen. Sebastian Lee Phillip is de schepper van dit verhaal en als schepper heb je het voorrecht om dit verhaal te vertellen. In Kabura-ya bezoekt hij de grenzen tussen Oost en West, de grenzen tussen het bewuste en het onbewuste, noise en rust. Zijn gesproken introductie is kort en bondig, waarna de zware orkestrale uitspattingen het van hem over nemen. In Kabura-ya openen de graven zich en vormen ze een poort naar de duivelse onderwereld, een fantasierijke plek in Midden-Aarde waar je niet wenst te zijn. We overtroeven het kwaad en bereiden ons voor op een bovennatuurlijke ontvangst, een triomftocht naar het eeuwige licht.

Interlude “Lux” is een geheime ontmoeting tussen klassiek en folk, waarbij deze een verbond afsluiten om gezamenlijk de juiste weg te bewandelen. Aan de horizon flikkert een krautrock sterrenhemel, een hiernamaals universum. Na het aftastende Prelude openbaart zich het volgende hoogtepunt van de plaat. Het grijze grunge getinte Emanation, een buitenlichamelijke ervaring, het spirituele schemergebied tussen leven en dood. Zonder de aanwezigheid van het Metropole Orkest zou dit amper zeggingskracht hebben. De combinatie van strijkers, percussie en blazers roept een paranoïde angstgevoel op, beklemmend, verontrustend als een dreigende paniekaanval.

Het folkloristische Pan-song progrock gevaarte is een buitenaards ruimteschip op strooptocht. De stemvervormer doet zijn werk en tast het vocale vermogen van Sebastian Lee Phillip zodanig aan dat er een mechanische sound overblijft. Sages en legendes uit een verre onbereikbare toekomst door geluidstrillingen humaan tastbaar gemaakt. De ritmische percussie eist de hoofdrol op en transformeert met gemak van inheemse exotica naar funkende retrodisco. Interlude “Tenera” is van een verstillende schoonheid, zo mooi kan de opgekropte wanhoop sprekend via het toetsenwerk tot zijn recht komen. De piano als individu met homogene menselijke karaktertrekken. Het zoemende Sinusoidal Sweep weerklinkt als de elektronische klaagzang van stuurloze monniken, waarna een bevreemdende geluidsterreur de droneaanval inzet en ons verdoofd The Balance of Isidor laat beleven.

De zielloze stem van Sebastian Lee Phillip heeft niks vertrouwds, niks menselijks meer. We verkeren in een insomnia status voordat die altijd voortdurende droomgedachtes het in een repeterende roes overnemen. Het eindspel is gespeeld, de mensheid heeft verloren. Een album als Lux Tenera – A Rite To Joy moet men koesteren, het besef dat door op cultuur te bezuinigen dit soort projecten een stille dood sterven, dat zou eeuwig zonde zijn. Besef dat een Metropole orkest hier dan niet kan overleven en het talent naar het buitenland uitwijkt. Wil je als welvarend land deze grip op kwaliteit kwijtraken en rustig verder dromen, of wil je dat soort nachtmerries voor zijn? Daar mag je best wel een nacht van wakker liggen.

Die Wilde Jagd & Metropole Orkest - Lux Tenera, A Rite To Joy | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Meer dan 24 uur telt een dag niet, en daar moet je het mee doen. Het gejaagde Never Going Under van Circa Waves sluit precies op de leefstijl van zanger Kieran Shuddall aan. Het maximale uit het leven halen. Het is praktisch onmogelijk om het hoge werkschema aan te houden, nu hij tevens vader is geworden. En dan roept zijn eigen lichaam hem een halt toe. Door een aanhoudende pijn op de borst is een doktersbezoek pure noodzaak. Met spoed wordt hij in het ziekenhuis opgenomen, en blijkt zijn kransslagader zodanig geblokkeerd dat een operatie niet te vermijden valt. En dan doe je bewust een stapje terug, ben je blij dat je een stapje terug kan doen. Opeens sta je als dertiger totaal anders in het leven.

Eigenlijk verwacht je dat Kieran Shuddall van zijn fouten geleerd heeft, maar Like You Did Before stuitert net zo hard door als de eerdere Circa Waves songs. Maar misschien heeft de frontman juist deze energie nodig en is het een impuls om zijn hart sneller te laten kloppen. Like You Did Before is het trauma als het leven als een snelle film aan je voorbij flitst. Het moment dat je afhankelijk in het ziekenhuis afwacht, en aan de medici overgeleverd bent. Angst, ja doodsangst zelfs. De in Let’s Leave Together genoemde eenzaamheid staat wel in een ander context door zijn gezondheidsproblematiek, een gebroken hart heeft letterlijk een andere betekenis.

Het overwinnende We Made It is het directe gevolg hiervan. Niet alleen Kieran Shuddall heeft gestreden, ook de rest van Circa Waves heeft hard gevochten om dit punt te bereiken. Dit versterkt de onderlinge band alleen maar. Kieran Shuddall neemt het risico voor lief en vertrouwd erop dat de lichamelijke problemen verholpen zijn, en dat hij weer volledig herstelt is. Gelukkig maar, hij is te jong om deze tweede kans te laten schieten. Circa Waves combineert een optimistische postpunk basis met toegankelijke melodielijnen. Deze sound ligt de uit Liverpool afkomstige groep gewoon het beste, en daar hoor je speelplezier en bandeenheid absoluut in terug.

Het besef dat alles relatief is werkt op het werkproces van Death & Love, Pt. 1 door. De paniek om alles abrupt achter te laten heeft zijn weerslag op het schrijfproces afgeleverd en vraagt de zanger om nog dieper te gaan. Hij leert om de verloren tijd te aanvaarden en vanuit het heden te denken. Acceptatie dat de maatschappij hem soms voorbij snelt en dat het beter is om dit als observator te laten gebeuren. En dat brengt hem nog dichter bij de kern van Death & Love, Pt. 1, de liefde. Boven alles staat de liefde voor het gezin, gevolgd door de liefde voor muziek, welke hij met de overige bandleden van Circa Waves uitdraagt. Dan pas komt de liefde voor zijn fans, en de keuze om de rockkant te blijven bewandelen of toch voor een hitgevoelige sound te kiezen.

Het rockende American Dream is een teken aan de wand. Bevredigd het slapeloze New York City dat verlangen naar succes, of blijf je daar een passerende vreemdeling, een niemand, afkomstig van de andere kant van de oceaan. Wat biedt een wandeling door Central Park wat je thuis niet voor handen hebt. Daarna wordt Death & Love, Pt. 1 wat eentoniger en levert de band vooral mijmerende saaie liefdesballads aan. Voor zijn vrouw is het natuurlijk prachtig, maar voor mij als luisteraar heeft Kieran Shuddall dan weinig te bieden. Dat de overige bandleden hier ook moeite mee hebben, blijkt wel als ze Everything Changed van hem overnemen en er de nodige rockexplosies aan toevoegen. Alles is veranderd, en niks zal meer hetzelfde zijn. Dan verlang je stiekem toch naar het vrolijke Bad Guys Always Win, het bewijs dat ze het nog steeds in zich hebben om catchy Britpop te maken.

Circa Waves - Death & Love, Pt. 1 | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Om je gelijkwaardig met de natuur te voelen is een wereldstad als Londen niet echt de geschikte plek. Dat begrijpt Anna B Savage maar al te goed. Nu ze de liefde gevonden heeft komen de teksten vanzelf, daar ligt het niet aan. Op dat vlak is er meer dan genoeg inspiratie te halen. Alleen voor de muzikale omlijsting wijkt ze uit naar het Ierse platteland, een reis die haar alleen winst oplevert. Haar diepdonkere androgyne fadosound krijgt hierdoor de folk behandeling waar haar stem het meeste geschikt voor is. Dat dit ten koste gaat van de spanning die op de vorige platen wel aanwezig was, nemen we maar voor lief.

Het therapeutische in|FLUX was vooral een geslaagde volgesmeerde broeierige plaat met een veelvoud aan elektronische triphop geluiden. Juist dat mystieke sluit naadloos aan bij een zangeres als Anna B Savage. Net op het moment dat ze het leven met al zijn oneffenheden aanvaardt, kondigt zich dus een gelukzalige periode aan. Daar is geen ruimte voor de fraaie overstuurde Jeff Buckley getinte uithalen, die zeker nog op haar A Common Turn debuut aanwezig waren. You & I Are Earth handelt over de zekerheden van het bestaan en die vind je nou eenmaal in de natuur, een zekerheid die er al voor de mensheid was en een zekerheid die ook de mensheid zal overleven.

Talk To Me speelt zich af in het noordelijk Ierse kustgebied. De wind dirigeert de zee en laat deze op de rustig heen en weer golvende klanken meewiegen. Het zout van het water spoelt de bittere nasmaak weg en bevredigt een dorstig verlangen. Het zout heelt de wonden en dicht de woorden aan elkaar. Zeemeeuwen vliegen je vanuit de gitaar tegemoet. Lighthouse laat het lichtgevend vlammetje ontwaken, het vuurtje dat van binnenuit blijft branden, de warmte die Anna B Savage zo lang gemist heeft. Lighthouse bewaakt die innerlijke vrede en verdedigt haar tegen het gevaar dat in het verleden zoveel kapot heeft gemaakt. Anna B Savage is gelukkig en dat geluk laat ze zich niet ontnemen.

Daar op het strand van Donegal ontstaat een nieuw leefklimaat waar de singer-songwriter zich volledig in haar element voelt. Een ode aan thuiskomen, geborgenheid. Een bewuste keuze om al het opgebouwde achter zich te laten. Donegal is speels jazzy folky, heerlijk eigenzinnig. Heel eventjes is daar die experimenteerdrift weer waarmee ze zich zo op de kaart zet. Dit zijn de momenten waar ook John ‘Spud’ Murphy in uitblinkt, die ook de lijnen voor Lankum en het daaraan gekoppelde ØXN uitzet. Toch begrijp ik de keuze voor deze producer niet helemaal. Als er iemand in staat is om gedreven hartstochtelijk te werk te gaan, is hij het wel. Hier krijgt hij vooral de opdracht om rust in het geheel te brengen.

Het dromerige Big & Wild is het afscheid van de wegebbende zee, de vloedgolven uit haar leven zijn gezuiverd en geven de rust om dieper het binnenland in te trekken. Dit vormt de aanzet voor de letterlijke Keltische Mo Cheol Thú moedertaal liefdesbetuiging. Het zoveelste bewijs dat de liefde universeel is en in elke taal prachtig klinkt. De liefde voor een onbekend land, de liefde voor een relatie welke nog in de startblokken staat, klaar om weg te sprinten. Het instrumentale Incertus intermezzo is een mooie aanzet tot I Reach for You in My Sleep waar Anna B Savage de gepassioneerde rusteloze nachten onderbreekt om naar de songregels te zoeken. Haar partner tevreden slapend achterlatend.

Anna Mieke is de goede fee die wat sprookjesmagie aan het jazzy Agnes toevoegt. Een grootheid in Ierland en een eer dat ze haar medewerking aan dit album verleent. Heel eventjes is daar die helpende hand van John ‘Spud’ Murphy weer die voor wat afsluitend rumoer zorgt, al is zijn aandeel wel heel beperkt. Het You & I Are Earth titelstuk gaat terug naar de essentie van de plaat. Een kleine intieme breekbare gedachtegang, waar tevens wat twijfel hoorbaar is. Een met de aarde, een met het bedekkende vuil. The Rest of Our Lives. Dagen worden weken, weken worden maanden, jaren zelfs. Anna B Savage oogt tevreden, daar valt niks op af te dingen. Geeft ze in de toekomst John ‘Spud’ Murphy vrij spel, dan kan dat tot een interessante voortgang leiden, You & I Are Earth is mij net een tikkeltje te veilig, te gewoontjes.

Anna B Savage - You & I Are Earth | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Dat Joanna Gruesome niet van humor gespeend is, blijkt uit het feit dat ze het barokke musical geluid van Joanna Newsom behoorlijk door de mangel halen. De bandnaam is een van haar naam afgeleid woordgrapje waar je verder geen moeilijkdoenerij achter moet zoeken. De Londense punkrock band onderscheidt zich door de elkaar perfect aanvullende samenzang van het Lan McArdle en Owen Williams duo. Deze samenwerking bevalt zo goed dat ze in 2018 hun krachten bundelen en vervolgens het indiepop gezelschap Ex-Vöid opstarten. Het zou zo een liefdeskoppel kunnen zijn, zo fraai kleuren hun stemmen samen. Beschouw het dus eerder als een broer/zus achtige vriendschap met een vrijwel identieke achtergrond.

Hun tweede In Love Again wapenfeit is helaas een licht beladen wanhopige break up plaat, waarbij ze alle frustraties van zich afschrijven en afschreeuwen. Betekent dit dan het einde van Ex-Vöid? Welnee! Ik beweer ook nergens dat de twee elkaars romantische partners zijn. Ze zitten dan wel in hetzelfde schuitje, maar besturen elk een andere boot. Het is puur toeval dat ze beiden met een relationele breuk te maken hebben, iets dat hen wel dichter bij elkaar brengt. Geen haat en nijd dus, maar juist begrip voor vergelijkbaar verdriet. De inbreng van bassist Laurie Foster en drummer George Rothman is hierbij geminimaliseerd tot het bespelen van hun instrumenten.

De eerste Swansea single verwijst direct naar Joanna Newsom en draagt exact dezelfde songtitel als de track van haar The Milk-Eyed Mender debuut. Een definitief afscheid; al zijn je gedachten nog steeds bij die voormalige geliefde. En dan heb je ook nog de pech dat de gekozen Ex-Vöid bandnaam precies dat soort aan leegte verwoordt. Kan het nog complexer worden? Jazeker, dit is slechts een introductie van de openingstrack, waar ik inhoudelijk nog niks over vermeld heb. Nou, laat ik het maar kort en bondig houden. Het heeft dezelfde vrolijke dromerige postpunk gitaarlijnen waar The Cure patent op heeft, aangevuld met een flinke dosis aan jaren negentig indierock noise.

De mijmerende In Love Again titelsong zoektocht naar geluk sluit hier genadeloos op aan. En daar ligt ook wel een groot gedeelte van de zwakte. Vrijwel elk nummer heeft diezelfde dynamische opbouw, diezelfde vrouw/man samenzang en diezelfde verlangende melancholie. Op den duur slijt de pijn en blijft er weinig van In Love Again over. Het is een fase waar men doorheen moet komen en die je vervolgens tevreden gestemd achter je laat. In Love Again stelt nergens echt teleur, maar is niet meer dan een veilige overgangsplaat. Soms willen ze nog vlammen zoals in de aan de goede dagen van Joanna Gruesome memorerende Pinhead shoegazer rock en het meer punk georiënteerde, maar oh zo slecht in de eindmix liggende Lonely Girls.

Het duo wedt op twee paarden, buiten Ex-Vöid zijn ze tevens in het meer persoonlijke aan Owen Williams gekoppelde The Tubs actief, waar hij dieper op zijn dramatische familiare achtergrond ingaat. Hierdoor is het winstpercentage genivelleerd. Daar verandert de afsluitende countryfolk cover van het door Lan McArdle gezongen Outline weinig aan. Je constateert dat ze overduidelijk de betere vocalist is binnen Ex-Vöid en kan alleen dit Lucinda Williams nummer ook prima dragen. Je gunt haar een pop gerichte solocarrière met Owen Williams in een ondergeschikte begeleidende backing rol, dan heeft het zeker een grotere kans om te slagen.

Ex-Vöid - In Love Again | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is de kunst van een muzikant om je direct bij het eerste albumnummer te raken, in te pakken, te ontroeren. Dat lukt Will Oldham dus met het warm gedragen Turned to Dust (Rolling On) zodanig zelfs dat mijn gedachtes naar de onlangs overleden Garth Hudson afdwalen. Door de harmonieuze samenzang met Adam Chaffins en Brit Taylor moet ik direct aan The Band denken. Op het onder zijn alter ego Bonnie “Prince” Billy uitgebrachte The Purple Bird verkeert de singer-songwriter weer in bloedvorm en bewijst hij dat het hem lukt om die erfenis van de Canadees-Amerikaanse band te verzilveren, en vergeet je bijna dat hij met I See a Darkness zelf een onovertroffen meesterwerk op zijn naam heeft staan. Zo indrukwekkend zelfs dat Johnny Cash in zijn nadagen zich zelfs aan het prachtige duistere titelstuk waagt. Tijdens dat opnameproces ontmoet de meezingende Will Oldham ook producer David Ferguson.

We zijn ondertussen ruim vijfentwintig jaar verder. Will Oldham is alweer een aantal jaren gelukkig getrouwd en geniet van het vaderschap. De vriendschap met David Ferguson heeft zich zo hecht ontwikkelt dat deze ook op zijn bruiloft optreedt. Hij heeft de One of These Days (I’m Gonna Spend the Whole Night with You) liefde van dichtbij meegemaakt, al bleef de slaapkamerdeur voor hem gelukkig gesloten. Op de Blueberry Jam single uit 2018 na leidt het echter niet tot een heuse samenwerking, al is dit een voorzichtig voorproefje van waar ze op The Purple Bird toe in staat zijn. Moeten we voorzichtig concluderen dat dit zijn beste plaat sinds I See a Darkness is. De tijd zal het uitwijzen, al durf ik gerust te beweren dat hij wel bangelijk dicht bij dat niveau komt.

Waar ligt dit dan aan? De belangrijkste factor is toch wel dat Will Oldham en David Ferguson elkaar feilloos aanvoelen en door en door kennen. Dan hoef je niks meer uit te leggen en kan je gewoon in de studio aan de slag gaan. Nou ja, gewoon…. Ze leggen de lat wel heel hoog om een memorabel geheel af te leveren. Iets waar ze zodanig trots op zijn, een plaat welke zonder dwang tot stand komt, en waarmee ze hun vriendschap niet in de weegschaal leggen. The Purple Bird is het gemoedelijke eindresultaat, welke dus die eerder aangegeven warmte bezit.

Turned to Dust (Rolling On) komt volgens het Will Oldham en David Ferguson tweetal met de hulp van God in Nashville tot stand. In de praktijk valt dit anders uit en is het vooral Matt Combs die met zijn strijkersarrangement voor zoveel voldoening zorgt. Met de aanwezigheid van violist Stuart Duncan, gitarist Russ Pahl, mandolinist Pat McLaughlin, bassist Steve Mackey en drummer Fred Eltringham beschikken ze over een topteam aan muzikanten. Ook het volwassen filosofische met kopstem gezongen en door gospelgrootheid Twinkie Clark geschreven Is My Living in Vain? haalt zijn inspiratie uit die hogere macht.

Verwacht echter geen optimistisch geheel. Nog altijd beïnvloedt de duistere kant van het leven de teksten van Bonnie “Prince” Billy. London May staat bij het moment stil dat de dood zich van de liefde scheidt. De reële angst dat er maar een van de geliefdes overblijft, de laatste nacht voor veel grijze dagen. Het psychedelische Sometimes It’s Hard to Breathe, een beklemmend gevoel wat iedereen wel kent, maar waar je liever niet over wil praten. In de swingende Tonight with the Dogs I’m Sleeping kroeg country song staat zijn terugkerende verslavingsdrang op de voorgrond. Drinken om het verdriet weg te spoelen, stoned worden om de realiteit te vertroebelen. Toch zit er genoeg ironie in om de zwaarte te verzachten. Het is tevens de reden dat hij het melancholische Boise, Idaho ontvlucht, enkel om zich niet meer aan dit soort verlokkingen bloot te stellen.

Het politiek correcte Guns Are for Cowards is een flinke sneer naar het beleid van Donald Trump, een voorstander van een versoepelde wapenwetgeving. Will Oldham maakt er een satirische dijen kletsende hoempapa wals klucht van. John Anderson is een countrylegende in de Verenigde Staten, maar hier in Nederland relatief onbekend. Bijzonder dat hij juist als troefkaart in de folk van het tegen de stroming inzwemmende Downstream wordt ingezet. We bewonen de Amerikaanse Droom van de originele bewoners en net als bij de ontdekking van de Verenigde Staten maatstaven we deze tot ons eigen ideaalbeeld. Timothy O’Brien houdt de bluegrass tradities in ere en werkt zich al tokkelend op zijn mandoline door de evangelische Our Home arbeiderssong heen.

The Water’s Fine en New Water halen juist de mooie zorgeloze jeugdherinneringen naar boven. Het leven is prachtig en er ligt nog een oneindigende toekomst in het verschiet. Een mooie gedachte welke je zeker ook naar The Purple Bird kan vertalen. Nu Will Oldham en David Ferguson zo in deze productierijke flow verkeren is het geen verkeerde gedachte om hun krachten te blijven bundelen. Een wachttijd van vijfentwintig jaar zit er niet meer in, The Purple Bird vraagt om een snel vervolg.

Bonnie "Prince" Billy - The Purple Bird | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com