Het idee achter Ziggy Stardust van David Bowie is gebaseerd op de tol van de roem. Het is een idee dat hierna zeker nog vaker uitgewerkt is. De leden van Eccentronic Research Council bijvoorbeeld geven er een eigen twist aan en creëren een ruimte-reizende rockster die er op uit is om letterlijk de wereld te veroveren. Het hieruit voortvloeiende album Johnny Rocket, Narcissist & Music Machine… I’m Your Biggest Fan is een bijzonder muzikaal hoorspel dat in de lijn ligt van de grillen van Damon Albarn. De band heeft in ieder geval goed naar de eersteling van The Good, the Bad & the Queen geluisterd en voegen er de nodige spacerock-bliepjes aan toe.

Uit Eccentronic Research Council ontstaat het net zo interessante The Moonlandingz, waar de twee kernleden Adrian Flanegan en Dean Honor een samenwerkingsverband met Lias Saoudi en Saul Adamczewski van Fat White Family aangaan. De geboorte van de elektronische glamrockplaat Interplanetary Class Classics is in 2017 een feit.

Als na een stilte van acht jaar dan eindelijk opvolger No Rocket Required verschijnt is Saul Adamczewski stilletjes vertrokken. And then there were three… Uiteraard heeft dit de nodige gevolgen voor de sound van The Moonlandingz. Of Saul Adamczewski verantwoordelijk voor het rockelement is, laat ik in het midden. Na zijn afscheid verleggen de overige bandleden in ieder geval het accent nog meer naar de dance. Je mag gerust Sydney Minsky-Sargeant, het brein achter Working Men’s Club, als zijn vervanger beschouwen. Hij schrijft in ieder geval aan het merendeel van de tracks mee. Ook aan de samenwerking met Sean Lennon die de eerste plaat produceert komt een einde, hij speelt nu slechts nog wat orgelpartijen van All Out of Pop in.

De clubhouse van Some People’s Music zou prima op de Trainspotting-soundtrack passen. Worden daar de openende spoken words van Renton (Ewan McGregor) door PF Project nog tot Choose Life bewerkt, The Moonlandingz gaat met een ander hoofdrolspeler uit die film namelijk Spud (Ewen Bremner) in zee. Het opgefokte Some People’s Music is weer met gemak naar Park Life van Blur te herleiden, dus die binding met de Damon Albarn erfenis blijft intact. Iggy Pop leverde voor de Trainspotting twee van zijn klassiekers (Lust for Life en Nightclubbing) aan, en is niet te beroerd om voor de easy listening song It’s Where I’m from zijn medewerking te verlenen. Lekker psychedelisch met die verhalende doorleefde stem van Iggy Pop die mijmerend herinneringen uit het verleden ophaalt. Ergens in een achterafzaaltje worden een anonieme straatsaxofonist en Zuid Amerikaanse percussionist in de echt verbonden. Deze twee schakeltracks geven het nachtsfeertje van No Rocket Required perfect aan.

The Sign of a Man zou geen slecht figuur in de alternatieve dance charts van anno 1990 slaan. Een vleugje aan gothic rock, een veelvoud aan Electric Body Music en de gekte van de theatrale postpunk. Een floorkiller voor de latere uurtjes. Het met de nodige opgesierde manische funkpop/new wave van The Insects Have Been Shat On gaat nog wat verder terug in de tijd. Het opzwepende oriëntaalse Yama Yama introduceert voorzichtig de techno, het grimmige Give Me More mikt op discofunk en electroclash terwijl het epische afsluitende The Krack Drought Suite (Pts. 1-3) gretig van de nadreunende gabbercultuur gebruik maakt.

Lias Saoudi kruipt met stemvervormers in het fictieve Johnny Rocket personage en treft onderweg behalve de al eerder genoemde Iggy Pop en Ewen Bremner ook nog Nadine Shah en Jessica Winter. Verder verzorgt de van Primal Scream bekende Hannah Hu de overige achtergrondzangpartijen. Nadine Shah speelt de partner in het macabere liefdesduet Roustabout en Jessica Winter voorziet het speelse hitgevoelige Stink Foot van de nodige energie. No Rocket Required is een donkere discoplaat. Johnny Rocket vestigt zich definitief op de aarde en struint hongerig de nachtclubs af. Johnny Rocket heeft de integratieprocedures goed doorlopen en zich gemakkelijk aangepast. Missie geslaagd? Niet helemaal. Hij ziet vooral veel ellende en onrecht om zich heen, er is nog veel werk aan de winkel.

The Moonlandingz - No Rocket Required | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Jarenlang doet de Revolution Hall dienst als lesruimte van de Washington High School te Oregon in Portland. Maar als deze school door reorganisatie en fusies in 1981 zijn deuren sluit, wordt dat gebouw niet meer gebruikt. Om de historische panden te behouden verbouwt vastgoedbedrijf Veneral Properties het in 2015 tot een nieuwe bestemming, en krijgt het in gerenoveerde staat de functie van concertzaal. Adrianne Lenker bivakkeert tijdens haar Bright Future tour drie dagen op deze locatie en besluit om die ervaringen in een uitgebreid concertverslag vast te leggen. Het resultaat krijgt de toepasselijke naam Live at Revolution Hall mee.

Verwacht geen gepolijst optreden, dat is niet de opzet van het geheel. Live at Revolution Hall klinkt als een kwalitatieve slecht opgenomen bootleg, eentje die eind vorige eeuw illegaal onder de toonbank verkocht werd. Zo’n gevalletje aan amateuristisch kluswerk met de nodige gebrekkige schoonheidsfoutjes, en waarop het gelach, het gehoest, het langskomende verkeer en het applaus van het publiek niet weg gefilterd wordt. Het heeft zeker zijn charme, al luistert het niet echt gemakkelijk weg. Het wekt echter wel de indruk dat je niet dichter bij de liedjesschrijver kan komen dan op dit punt. Als onderdeel van een gedocumenteerde tourfilm zou Live at Revolution Hall beter tot zijn recht komen.

Zelfs de volgorde van de gespeelde songs is niet relevant. Komt hier Blue Lightning de afsluiter van de laatste Big Thief plaat Dragon New Warm Mountain I Believe in You als eerste voorbij, tijdens het oorspronkelijke optreden zit deze een stuk later in de setlist. Natuurlijk worden de Big Thief nummers niet vergeten. Al ligt de focus dus voornamelijk op haar Bright Future album, de plaat waarmee ze haar eerder opgestarte solocarrière definitief verzilvert. Het balletje gaat aan het rollen tijdens het in pandemie stilte opgenomen Songs And Instrumentals tweeluik. Daarop zoekt ze in de bergen van Massachusetts niet alleen de rust op, maar vindt ze uiteindelijk ook haarzelf. Juist die kleingehouden setting wil ze ook op Live at Revolution Hall overbrengen.

Daar slaagt ze absoluut in, al is het resultaat wel heel rommelig en fragmentarisch. Het geeft een vertekend beeld en met een beetje knippen en plakken blijft er eigenlijk maar een uurtje aan geschikt werkmateriaal over. Het is mij niet helemaal duidelijk welke opdracht geluidstechnicus Andrew Sarlo heeft meegekregen. Beschouw Live at Revolution Hall als een ouderwets fotoalbum, waar sommige vergeelde Polaroid plaatjes vervagen, en waar half mislukte kiekjes ook een plekje naast de wat meer professionele probeerseltjes krijgen. En juist die niet geheel gelukte eindresultaten zijn net zo dierbaar. Ook nu is er sprake van het letterlijk vastleggen van momenten, soms rauw, soms opgepoetst. Live at Revolution Hall verschijnt gelimiteerd op 500 cassettebandjes, wat zijn charme heeft maar wie draait deze tegenwoordig nog?

De sfeer is in ieder geval zeer ontspannen en gemoedelijk. Soms is de weg van de introductie bijna net zo lang als de uitvoering, maar daarna gebeurt er ook daadwerkelijk iets. Het vrij recente Born For Loving You schrijft Adrianne Lenker in 2023 voor Big Thief en belandt dus niet op Bright Future. Met haar schor gezongen stemgeluid schakelt ze hier met gemak naar de Dolly Parton klassieker I Will Always Love You over waar ze weer lief en vrouwelijk van zich laat horen. Och er zitten genoeg fraai uitgevoerde pareltjes tussen. Zo blijft er van de new wave dromerigheid van Big Thiefs Little Things een kaal folk nummer over. Bijzonder wat het elimineren van de opzwepende drums in werking zet. Op papier is het exact dezelfde song, in de praktijk blijkt dat niet het geval.

Ze trakteert ons op het onbekende verstillende Happiness, wat nogmaals haar schrijverskwaliteiten benadrukt. Het fragiele Cut My Hair komt opeens veel volwassener over en het stevig rockende Time Escaping mag je door de live luchtigheid nooit meer serieus nemen. En toch mis je bij dit soort songs het bandgebeuren van de overige Big Thief leden. Van die stabiele basis blijft weinig over. Pianist Nick Hakim en violist Josefin Runsteen zijn dan tevens op Bright Future actief, ze bezitten niet die hechtheid en fundamentele kracht welke van Buck Meek, James Krivchenia en uiteraard Adrianne Lenker wel die drie-eenheid maken. Een gemis wat nogmaals benadrukt hoe goed Big Thief in elkaar steekt. Slechts Orange overtreft door de aanwezigheid van Josefin Runsteen en specifiek haar strijkersaandeel het origineel.

Live at Revolution Hall is een geinig hebbedingetje, vooral leuk voor de echte fans. Die luisteren door de niet altijd zuiver gestemde gitaar heen en kunnen de grapjes tussendoor het beste waarderen. Adrianne Lenker is hier niet de neurotische perfectionist die zich afzijdig en verlegen opstelt. Juist die soms zelfs knullige uitvoeringen verrassen mij in het bijzonder. Je mag gerust fouten maken en stukken teksten vergeten. Het heeft zijn charme al is het zonde dat hier zo de nadruk op ligt. Maar dat vergeet je eenvoudig weer bij het hemelse Ruined, de meesterlijke afsluiter van Bright Future, een nummer wat live zeker niet aan kracht inboet, al is daar het pianospel ook zeker niet vlekkeloos.

Andere hoogtepunten zijn het tevens van die plaat afkomstige naar haar jeugd verlangende Real House en het verdrietige met de treurviool van Josefin Runsteen opgesierde Sadness as a Gift, waar live nog een sprankje aan hoop doorheen wringt. Ook het positieve opruimende Vampire Empire wordt opgewekt vrolijk aangekondigd, en getuigt van de nodige zelfspot. Hier werkt het dus wel, de zeer aanwezige Spud Infinity mondharp roept vooral irritatie en migraine op. Nu eerst nog de overbodige rotzooi van Live at Revolution Hall opruimen tot er een evenwichtige plaat overblijft, en deze alsnog op vinyl en compact disc uitbrengen.

Adrianne Lenker - Live at Revolution Hall | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is alweer ruim twintig jaar geleden dat de excentrieke zussen CocoRosie mijn aandacht trokken. De eerste kennismaking was hun tweede Noah’s Ark plaat, waarop het kleurrijke duo als hedendaags uitschot poseerde, met een uiterlijk vertoon waarin al het foute van de jaren tachtig en negentig samenvloeide. CocoRosie gaf een artistieke draai aan housebroeken, opgeknipte haarmatjes en acid vrolijkheid. En zo kan je hun muziek eigenlijk nog steeds beschouwen: een mengelmoes van barokke opera, zigeunervolk en straat hiphop, dit alles onderverdeeld in een dromerig indierock jasje.

De teksten zijn gewaagd, een tikkeltje feministisch en de zang switcht van het gemeen demonische van Bianca Leilani “Coco” Casady naar het klassieke diep hemelse van Sierra Rose “Rosie”. De schoonheid van lelijk durven te zijn, de lelijke kantjes van de smetteloze schoonheid. Er volgen meer albums, Written In Music pakt hun vijfde album Heartache City op. Het verlangen naar vastigheid in de onvaste jeugdjaren, waar ze als zwerfnomaden rondtrekken, dan weer gezamenlijk, dan weer van elkaar gescheiden.

Afgelopen jaar stonden ze nog op initiatief van Doornroosje in het Openluchttheater op de Nijmeegse Goffertweide, en waren ze tevens in de Nieuwe Kerk in Den Haag te zien. Er werd nieuw werk gespeeld, probeersels welke uiteindelijk het raamwerk van het nieuwe album Little Death Wishes vormen. Little Death Wishes staat bij de MeToo-beweging stil, de muzikale erfenis waaruit een sterke nieuwe lichting vrouwelijke singer-songwriters ontstaat. Het toont de kwetsbaarheid en de kracht die daaruit geput voortkomt. Het is CocoRosie op het lijf geschreven om hier hun oordeel over te geven.

Little Death Wishes gaat nog verder terug. Bij Wait for Me ligt het machtsmisbruik in de scheve verstandverhouding tussen een vader en dochter in een ontspoord gezin. Een gewelddadig verhaal waar amper liefde aan te pas komt. Juist die liefde is zo onmisbaar, zeker in de ontwikkeling van een kind. De situatieschets is net zo verknipt als de aanpak van CocoRosie. Een romantisch verlangen naar iets wat het leven compleet maakt, de stukjes aan elkaar verbindt. Een musicalnummer met haperende breaks en doeltreffende beats. De eerste van een twaalftal Little Death Wishes, waar de dood vaak de enige uitweg is. Er hangt een donkere rouwrand glans over de plaat heen, en benadrukt nogmaals dat sprookjes zeker niet altijd een gelukkige afloop hebben. Het verscheurende Little Death Wishes is heftig confronterend, een zwarte persoonlijke kant van CocoRosie.

Cut Stitch Scar waagt zich in de duisternis van de nacht, veilig met de glinsterende sterren als getuigende bewakende lichtjes die deze donkere gemoedstoestand doorbreken. Gemarkeerd door de pijn, de wonden oppervlakkig zichtbaar, de diepte van de snee is lastiger in te schatten. Ook hier de hulpvraag waarmee het slachtoffer een engel hoopt te bereiken, die haar definitief van deze ellende verlost. Wereldse new age met melancholische dreampop en retro ambient house verwijzingen. Muziek waar ze in hun jeugd mee opgegroeid zijn. Het voor eeuwig beschadigde Yesterday benadrukt nogmaals dat die cirkel van geweld bijna niet te doorbreken is. Het drankprobleem zit in de genen ingekapseld. Een onuitroeibare verdorvenheid wat zich als een kankergezwel parasiteert. De kinderlijk speelse rap van Bianca Casady leent zich hier perfect voor.

Het korte Luckless leidt het beschuldigende door haatgevoelens gevoede Paper Boat in. Luie slacker hiphop, het kwaad dringt zich op, dringt het huis binnen. Ook hier bewapent het tweetal zich met bijna onbevlekte luchtigheid. Schijn bedriegt, de dood als enige uitweg. In de It Ain’t Easy pianoballad is die ziel al gestorven, en is het lichaam slechts een eenzaam leeg omhulsel. Een met enkele eenvoudige toetsenaanslagen en een opbeurende beat opgesierd indrukwekkend schouwspel. Soms moet je het gewoon zo simpel mogelijk houden. Het huwelijk biedt geen oplossingen, het is schone schijn. Nothing but Garbage, de vrouw als inwisselbaar wegwerpproduct. Funky met kopstem gezongen hedendaagse vrouwelijke R&B met stoere bijna mannelijke raps.

Least I Have You probeert de Wait for Me schade te lijmen. Ook hier de verwijzingen naar een gebroken familiesituatie, waar een moeder voor haar kinderen opkomt. Het is de terugkerende angst, de slapeloze nachten in een bestaan zonder toekomstperspectief. Schrijnend en ziel rakend. Girl in Town benadrukt nogmaals dat gebrek aan liefde, het seksuele misbruik en de hele nasleep daarvan. Er is een prachtrol voor Chance the Rapper weggelegd, zijn melodieuze aanpak ligt in het verlengde van de reggae en raggamuffin en geeft Girl in Town net dat beetje meer. Het trieste No Need for Money is de sleutel van de Pushing Daisies deur. Het uitschot als het onuitroeibare onkruid van de maatschappij. Kansloos omdat ze nooit van kansen hebben kunnen dromen, laat staan verwezenlijken. Unbroken is de pijnlijke conclusie. De toekomst zal nooit beter worden.

De zussen CocoRosie komen zelf uit een gebroken traumatische gezinssituatie voort. Die scheiding werkt op Little Death Wishes door. Ondanks dat ze toen nog erg jong waren, heeft dit blijkbaar zoveel impact op ze gehad dat het op Little Death Wishes allemaal tot uitbarsting komt. Therapeutisch van zich afschrijven biedt hierin ruimte. Ruimte die de lucht klaart, maar die niet de donkere wolken verdrijft. Het is slechts een stukje zelfverwerking, vormgegeven in een indrukwekkend document. Wat verder opvalt is dat het experimentele gedeelte op Little Death Wishes door een meer popgericht inzicht verdrongen wordt. Misschien zorgt die toegankelijkheid wel voor een bredere verspreiding van de boodschap.

CocoRosie - Little Death Wishes | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met een tour als support van Bonnie ‘Prince’ Billy in het vooruitzicht en een nieuw verschenen plaat, trekt Mess Esque alle aandacht naar zich toe. Terecht, want wat is Jay Marie, Comfort Me weer een heerlijke eigenzinnige bluesy countryfolk plaat. Dit hobbyproject van Dirty Three gitarist Mick Turner en Helen Franzmann telt alweer een aantal jaar mee, en levert een meer dan waardige opvolger van het gelijknamige Mess Esque af.

Het Australische duo maakt een mooie ontwikkeling door. Staat het op Dream #12 nog bol van lang uitgerekte Dirty Three achtige postrock soundscapes waaroverheen Helen Franzmann haar dromerige vocalen loslaat. Gaandeweg kiezen ze voor net wat compacter werk, zonder aan kracht in te boeten. Dit resulteert uiteindelijk in het opnameproces Jay Marie, Comfort Me waar Helen Franzmann bruut uit die hallucinerende droom ontwaakt, en een persoonlijk verlies van heel dichtbij meemaakt. Haar band met haar zus Jay Marie wordt ruw doorbroken, als deze plotseling in haar slaap overlijdt. Pijn en verdriet zijn hierdoor de hoofdthema’s, het is echter de liefde die dit een plek geeft. Het leven gaat door en eindigt niet bij morgen.

Het broeierige sensuele Light Showroom is jaren negentig filmisch, een tikkeltje David Lynch vervreemding en heel veel Oliver Stone duisternis. Licht psychedelische trippende schoonheid. De gruizige ritmische Take Me to Your Infinite Garden bluesrock hectiek zou niet op een Grinderman album misstaan. Een gedurfde ontwikkeling waarbij ze het punt bereiken om dat herhalende noisy livegevoel ook op plaat vast te leggen. Prachtig hoe ze dit met de mystieke fado achtige klaagzang van Helen Franzmann voltooien.

Mess Esque "Take Me to Your Infinite Garden" (Official Music Video)Mess Esque "Take Me to Your Infinite Garden" (Official Music Video)
In het drogerende deprimerende Liminal Space komen muzikale tegenstrijdigheden samen. Een antisong welke in deze context juist zoveel moois oplevert. Het opwaarts heen en weer klotsende That Chair indierocker is rechtstreeks tot de dood van Helen Franzmann zus te herleiden. Die schrijnende wreedheid hoor je ook in de stemuitbarstingen van de zangeres en het smerige gitaarspel terug. Het verlies komt hierdoor harder binnen. Hier heeft de plaat ook de Jay Marie, Comfort Me albumtitel aan te danken.

Het zomerse Crow’s Ash Tree heeft een vintage jazzy insteek, woestijn psychedelica volgens het boekje met hier en daar een verdwaalde cello partij van Stephanie Arnolds. Met dit soort momenten komen ze het dichtste bij Dirty Three in de buurt. Niet vreemd trouwens omdat Jim White ook bij Mess Esque de drumpartijen voor zijn rekening neemt, alleen Warren Ellis ontbreekt, maar die heeft zijn handen vol aan Nick Cave. In het onderzoekende pastorale Let Me Know You deelt Helen Franzmann haar intiemste verlangens. Het vreugdevolle Armour Your Amor met uitgerekte slaapkamer uithalen is de openbaring daarvan. Met het maagdelijke No Snow sluit Mess Esque Jay Marie, Comfort Me af. Het is de stilte na een heftige dag, de stilte die rust brengt.

Mess Esque - Jay Marie, Comfort Me | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Hoe bijzonder is het dat de man achter de twee mooiste folk albums van deze eeuw een drastisch besluit neemt en een totaal andere koers inslaat. Meesterwerken als het schitterende For Emma Forever Ago en Bon Iver, Bon Iver herdefiniëren de folk en vormen de nieuwste maatstaven voor dit begrip. Met deze twee klassiekers op zijn naam verrast Justin Vernon de buitenwereld door met elektronica te stoeien, wat vervolgens het bijna cryptische 22, A Million oplevert. Verknipt met een veelvoud aan vocoders, die zijn stem behoorlijk door de mangel halen. Het is voor de luisteraar behoorlijk wennen, maar uiteindelijk omarmen ze deze gewaagde koerswijziging en wordt opvolger i,i al net zo gemakkelijker getolereerd.

Er is geen weg terug en het Bon Iver verhaal is verteld, uitgeschreven. Justin Vernon richt zich vooral op het met Aaron Dessner van The National opgestarte Big Red Machine en dat is verder prima. We koesteren de Bon Iver platen en leggen ons erbij neer dat het schijnbaar hier bij blijft. Totdat er in de vorm van de SABLE EP in de herfst van 2024 een muzikaal epiloog verschijnt. Vooral een track als S p e y s i d e maakt zoveel indruk dat Justin Vernon besluit om dat nawoord tot een nieuw hoofdstuk te transformeren. Er wordt reikhalzend naar SABLE, fABLE uitgekeken, misschien wel de meest verrassende release van dit jaar.

S p e y s i d e is old school Bon Iver. In gedachte bevinden we ons weer in die jachthut van zijn vader te Wisconsin, totaal afgesloten van de buitenwereld. Daar bestrijdt hij in de winter zijn depressies door het therapeutisch van zich af te schrijven. Het sobere S p e y s i d e bezit dezelfde ontroerende wisselwerking. Het is een emotionele verslaglegging over hoe hij alle winst verspeeld heeft, een zoektocht welke hem terug naar die kern brengt. Geschreven op het moment dat hij naar de drank teruggrijpt, en dit vervolgens met een rottig schuldgevoel met zijn vrienden deelt. Justin Vernon is niet herboren, maar bevindt zich op exact datzelfde nulpunt waar het ooit mee begon.

De jaren tellen mee en de dromerige zachtheid is vervangen door een verbeten volwassen ernst. Daar zit het grote verschil met de eersteling. Daar zat het verdriet vooral in de beladen uithalen. S p e y s i d e is dus een verbitterende terugblik op jaren van strijd welke hem zeker ook de nodige geluksmomenten oplevert. Het net zo fraaie Things Behind Things Behind Things verwoord de angst om te veranderen, de angst om jezelf kwijt te raken. Het is de schaduwsong van een schim die de grip op zijn gastheer verliest. Juist door die gewaagde elektronische aanpak vervreemd Justin Vernon van zichzelf, en raakt hij in een heftige identiteitscrisis. Samen met Awards Season luiden ze de weg terug in. Het positief gestemde Awards Season voltooit de SABLE EP en accepteert de gemaakte misstappen. Na spijt volgt troost, na troost volgen nieuwe kansen.

Het is meer dan logisch dat fABLE een andere fase ingaat. fABLE staat gelijk aan het fantaseren en kan je als een non-fictie hoofdstuk beschouwen. Zo kijkt Justin Vernon tegen de toekomst aan, en met het Short Story proloog begint hij die eerste bladzijde. Short Story is sprankelend hemels, tenminste als er een hemel bestaat, dan opent deze nu zijn poorten. Toch loert in het duistere einde het gevaar toe en nodigt dit zodanig uit om dit muzikale boek verder te lezen. De Everything Is Peaceful Love gospelsoul is verraderlijk misleidend. De elektronica dringt zich als een vergeten vriend opnieuw op. Het is vertrouwd, en toch heeft het iets vijandigs. Offert Justin Vernon het SABLE voorwerk op door zich aan een pact met de duivel te vergrijpen? Door de slide gitaar raak je in deze ontregelde ontdekkingstocht behoorlijk in de war. Daar zit de magie welke het verschil maakt, de navelstreng die de track aan het verleden verbindt. Maar is het wel magie, of hebben we met een bedriegende goocheltruc te maken.

Niets is wat het lijkt, het zijn allemaal illusies, maar het is wel prettig gezichtsbedrog. Het ritmische extraverte Walk Home maakt weer gebruik van schizofrene stemvervormers. In dit geval versterken ze het zielvolle weerwoord. Ga naar buiten, omarm de wereld en maak deze eigen. Het met gastmuzikanten Jenn Wasner (Flock of Dimes) en Dijon Duenas opgenomen Day One is het sleutelnummer tussen hiphop en gospel. Het is een indirect vervolg op zijn interesse voor religiewetenschappen, het bewijs dat geloof en muziek onmiskenbaar aan elkaar verbonden zijn. Het zwoele met kopstem gezongen From is de verleiding in het onaardse paradijs met de liefde als grote spelbreker.

In de slaapkamer I’ll Be There R&B funkromance spreekt Justin Vernon nog steeds vanuit het hart, maar laat hij deze voornamelijk door vleselijke lichamelijke lusten leiden. Gelukkig ontstaat er in het If Only I Could Wait duet met Danielle Haim van HAIM een scheur in die liefde. Ik gun het Justin Vernon wel, maar het levert in zijn geval veel kleverige zoetigheid op. Het met dubklanken ingeleide If Only I Could Wait is prachtig. Ook hier die eigenzinnige aanpak van Bon Iver, waar de twee stemmen ver verwijderd van elkaar op een ander level beginnen en ze op het einde elkaar alsnog treffen.

There’s a Rhythmn, de hartslag van een track, de hartslag die de liefde verbind. De Americana verdringt de soul en eist zijn aandeel op. Het instrumentale Au Revoir laat je in een dromerige gemoedsroes wegzweven. SABLE zou met gemak de volle mep van vijf sterren verdienen, fABLE stelt mij toch wat teleur en trekt het gemiddelde flink naar beneden. Het is eigenlijk zonde dat het niet bij die SABLE EP gebleven is.

Bon Iver - SABLE, fABLE | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Met het binnenhalen van Sasami Ashworth koos Cherry Glazerr ervoor om meer synthpop lagen toe te laten aan haar band. Ondanks dat het tweede album Apocalipstick lovende recensies krijgt toegedeeld, koos de band vervolgens voor een steviger postpunk geluid. Een sound waar geen ruimte voor Sasami Ashworth meer was. Dat bood de multi-instrumentalist de mogelijkheid om voor zichzelf aan de slag te gaan. En daarbij blijkt nu ook nog eens dat ze een prima vocaliste is.

Het gelijknamige SASAMI debuut opent met een bescheiden fragiel singer-songwriter song, waarna ze met gemak naar de dreampop noise overschakelt om vervolgens de duistere postpunk kant of de zweverige krautrock velden te bezoeken. Haar klassiek geschoolde achtergrond is hierbij een kracht die ze volledig uitbuit. Haar muziek is niet zomaar in te delen of te categoriseren en dat maakt haar een interessante persoonlijkheid. Na de experimentele noise metal van Squeeze is het toegankelijke Blood On the Silver Screen haar derde wapenfeit.

Haar liedjes zijn in principe korte Netflix verhaaltjes en bij elke song laat ze zich door een film(genre) inspireren en dat levert een veelzijdig beeld op. Een hoog Tik Tok gehalte, waar de concentratieboog niet altijd even gespannen is. Toch lukt het Sasami Ashworth prima om hierbij die eigenheid te bewaken. In een wereld waar zangeressen als Lana Del Rey en Taylor Swift de nieuwe volkshelden zijn is een plaat als Blood On the Silver Screen zeker een aanwinst.

Al dat voorwerk heeft de juiste balans opgeleverd. Het hitgevoelige Slugger heeft een duister alternatief randje en ook de zang is volledig in evenwicht. Ze geeft aan dat ze als oudere jongere nog steeds meetelt en het maximale uit haar bestaan haalt. Het leven stopt niet bij als je dertig wordt en het heeft zoveel meer te bieden dan alleen maar hard werken. Niet vreemd dus dat ze met deze vooruitgeschoven single in 2024 al hoge ogen gooit. Er zit zoveel zwoele sensuele vrouwelijkheid in de track en met de highschool baseball verwijzingen in de videoclip is het overduidelijk dat Sasami Ashworth hiermee een jonger publiek wil aanspreken: een bewuste keuze om die popcultuur te verkennen.

In Just Be Friends benadrukt ze dat soms een vriendschappelijke relatie beter werkt dan een seksuele voortzetting ervan. Wat is het waard om die kameraadschap op te offeren voor iets wat geen bestaansrecht heeft? Het is de bewustwording dat je jezelf niet onwillig moet aanbieden. Een wijze raad, waarmee ze op een natuurlijke manier advies geeft. Sasami Ashworth heeft goed door dat countryfolk erg onder de jeugdige doelgroep leeft en buit dit dan ook volledig uit. Het is allemaal heel doordacht, zeer gericht op de moeder-dochter verhouding; met als beeld dat die gezamenlijk haar concerten bezoeken.

De oudere muziekliefhebber kan de herkenbare op Nirvana’s Come As You Are gebaseerde gitaarriff van The Seed ook goed plaatsen. Met haar geschoolde achtergrond slecht Sasami Ashworth de gapende generatiekloof. Het is de kunst om hier een bevredigend geheel van te maken. Zo zit er heel veel jaren tachtig liefde in de Love Makes You Do Crazy Things rockballad, genoeg donkere new wave tussen de avontuurlijke Possessed breakbeats en teert het zwoele In Love with a Memory op Franse seventies synthpop dramatiek.

Ondanks ik niet tot de doelgroep hoor, voel ik Blood on the Silver Screen wel. De rebelse uitdagende albumhoes past precies in het plaatje dat de zangeres wil uitdragen. Een tikkeltje sexy sensueel, maar door de gewelddadige elementen straalt het ook iets stoers feministisch uit.

SASAMI - Blood on the Silver Screen | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Als geen ander lukt het in de jaren zeventig artiesten als om een gouden glans laag over hun perfecte popliedjes te draperen. Georkestreerde songs die je met fluwelen handschoenen voorzichtig mag aanraken. Te mooi om ze door een platenspeler naald te beroeren. Het randgebied tussen kunst en kitsch. Geschikt voor hoog gewaardeerde filmhuizen, maar tevens materiaal voor achterafzaaltjes waar ze lo-fi B-films vertonen. Een hoog love it or hate it gehalte, een tussenweg is simpelweg niet mogelijk.

De uit Schotland afkomstige C Duncan is meer dan een singer-songwriter. Hij is een componist die zijn nummers volledig uitwerkt en volgens bovenstaande principe te werk gaat. Hij versterkt dat nostalgische beeld door het volledig voor je in te kleuren, waardoor je hersenen lui worden en weinig aan de fantasie overlaten. Soms is het gewoon erg prettig als de artiest het al van te voren kloppend maakt. In een vier sterren restaurant prak je de voorgezette maaltijd ook niet door elkaar en geniet je juist van die finenesse waarmee het geserveerd wordt.

En dan heeft C Duncan ook nog het geluk dat zijn ouders gerenommeerde gepensioneerde strijkers zijn die hun sporen allang verdiend hebben en hem hierin graag ondersteunen. Mark en Janine Duncan verzorgen respectievelijk de viool en altviool partijen. Als trio beantwoorden ze een diep verlangen naar onbevlektheid. Een soort van kinderlijke puurheid wat we gedurende de jaren steeds meer kwijtraken. Zijn vijfde It’s Only A Love Song studioplaat is een verlengstuk van zijn zachte karakter.

It’s Only A Love Song, soms moet je er niet meer achter zoeken. It’s Only A Love Song, of is het leven juist een grote droom, waar je zelf als showmaster het uitgeschreven scenario dirigeert. In het geval van C Duncan is het meer dan dat. Het is een liefdesverklaring aan zijn geliefde, waarbij ze de mooie dagen koesteren en zolang mogelijk aan dat verleden vasthouden. Loslaten is namelijk een stukje verliezen. Een schitterend piano intro opent de wereld van C Duncan waarin nostalgie heerst en hij van gepaste observerende afstand in Lucky Today zijn blik over het rijke paradijs werpt. Liefde heelt de pijn en schroeit de wonden dicht. Zorgeloos, intiem klein gehouden, zo dicht mogelijk bij zichzelf.

Stel je bij het filmische Triste Clair de Lune het Starry Night schilderij van Vincent van Gogh voor. De trieste aanblik van veel stemmig blauw en continu in beweging zijnde wolken. Het is bijna poëtisch, niet vreemd dus dat Don McLean hier een heel nummer aan wijdt en ook Triste Clair de Lune is daartoe te herleiden. Alleen hangt C Duncan hier de romanticus en niet de realist uit. Als C Duncan bij Worry weer achter de piano plaatsneemt wekt het de indruk dat zijn ouders goedkeurend over zijn schouder meekijken. Dan ben je weer dat natuurtalent met de familiare muzikale erfenis. Worry is zwaarder qua aanzet en brengt de liedjesschrijver terug naar het heden. Wat gebeurt er als de zon niet meer schijnt, en er alleen maar duisternis is. Scott Walker vraagt het zichzelf al jaren geleden af, en levert in zijn latere periode duistere meesterwerken als Tilt en The Drift af. Ook dit is een held die geëerd wordt.

De The Space Between Us afstand is niet alleen fysiek, het is tevens de tijd die je afstandig maakt. Ook verlies moet je delen. Dit bereikt het inlevende meeslepende Sadeness dieptepunt als een goede vriend tijdens de lockdown aan de gevolgen van corona overlijdt. Hoe wreed kan de dood zijn als je niet eens waardig afscheid kan nemen. Dan kan je niet meer in het fantasieklimaat wegvluchten. Het uptempo Think About It maakt een einde aan die roekeloze doldwaze rit. Na die wildemans tocht besef je in het twinkelende Delirium dat je er uiteindelijk helemaal alleen voor staat.

Dan laat de Surface of a Fantasy opwinding je ontwaken en alle negativiteit wegspoelen. Laat onvoorspelbare kansberekeningen jouw idealen niet in de weg liggen, maar geniet van elk moment. Na het hemelse Reprise mag Time and Again het uitluiden. De winter is voorbij, de zomer is in aantocht. Deze cirkel zal zich tot in de eeuwigheid blijven herhalen. Niet elk sprookje heeft een gelukkig slotakkoord. It’s Only a Love Song is de soundtrack van het leven, een musical waarin je zelf de hoofdrol vertolkt.

C Duncan - It's Only a Love Song | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Na internationaal succes met de single Orange, en twee volwaardige studioplaten, houdt het Belgische Metal Molly het in 2000 voor gezien. Allan Muller start vervolgens samen met Gino Geudens de band Cabbage op, de overige twee leden Pascal Deweze en Stoffel Verlackt verleggen hun aandacht naar Sukilove.

In diezelfde periode duelleert Pascal Deweze met Carol van Dijk van Bettie Serveert in de countryfolk van Chitlin’ Fooks. Ze kennen elkaar nog uit hun Brinkman periode, het door platenzaak De Waaghals opgerichte platenlabel. Begrijpelijk dus dat deze zangeres een groot gedeelte van de achtergrondzang op het gelijknamige Sukilove verzorgt. Een band die verder als basis buiten Pascal Deweze en Stoffel Verlackt uit bassist Pieter Van Buyten en gitarist Helder Deploige bestaat.

Een bijzonder project dus, waar de crème de la crème van de Belgische muziekscene hun medewerking aan verleent. Het begrip supergroep is hier zeker van toepassing en bewijst nogmaals dat de nazaten van Metal Molly net zo bepalend zijn als Evil Superstars en dEUS. Het debuut Sukilove verschijnt net in een overgangsfase in 2002. In die fase zijn niet alle ogen meer op België gericht en de cd verkoop gaat een roerige tijd tegemoet omdat men het gratis downloaden ontdekt.

Veel bands vallen om of houden zich nog amper staande. Om dan een album op vinyl uit de brengen is een kostenplaatje wat amper rendement oplevert. Hoe fijn is het dan dat Pascal Deweze besloten heeft om die opnames nu te remasteren. De markt is er rijp voor en het sluit perfect bij de reünieconcerten van vorig jaar aan.

Sukilove is een tijdloos monument, en het geluid van Pascal Deweze bezit dezelfde soort emotionele stembeheersing als Neil Finn van Crowded House en zelfs een Paul McCartney is niet ver weg. Het begint allemaal zo lief en onschuldig met het warmte van het gedeeltelijk akoestische Time to Go. Toch is de ritmische bas en percussie begeleiding behoorlijk diep en heftig en bezorgen de strijkers van arrangeur Herbert Lanckhorst voor een verlichtende toets.

De volgende gastspeler is bigband accordeonist Bart Voet die op dat moment met El Tattoo Del Tigre naam maakt. In Hang On sijpelt een stukje van die Orange erfenis door en zorgt Bart Voet voor wat ingehouden gekte. Heerlijke slide gitaarpassages volgen ruwe rockakkoorden op, en laten nu al een gezelschap in bloedvorm horen. Carol van Dijk is bijna onzichtbaar op Shame You Never Worry.

Het zal voor haar ook even wennen zijn om niet op de voorgrond aanwezig te zijn. Shame You Never Worry heeft die kenmerkende freakende funk zotheid waar België patent op heeft en dol op is. Die Zuid Amerikaanse percussie en uitgesproken blues gitaar maken het helemaal af. Een tikkeltje vreemd, maar wel lekker.

Computing Beauty bevindt zich in hetzelfde alt country Americana vaarwater als Chitlin’ Fooks. Niet vreemd dus dat Carol van Dijk nogmaals aanschuift. In het korte zomerse Just a Lazy Day pakken tubaspeler Tobe Wouters en trompettist Sam Vloemans hun ingetogen sfeermomenten. Mauro Pawlowski is nog net niet door dEUS ingelijfd en verstoort aangenaam prettig de dromerige folk basis van Talking in the Dark.

Toch wel een meesterlijke muzikant die op subtiele wijze net als de Italiaanse zangeres Claudia Soccio hier het verschil kan maken. Op de countryrock tranentrekker Did You Ever Feel So Lonely? zijn de mannen van het ook bij Brinkman ondergebrachte Nemo gevraagd om de achtergrondzang te verzorgen.

Het hoopvolle As Long As I Survive Tonight mag je gerust als één van de mooiere singles van de vroegere jaren van deze eeuw beschouwen. Een klassieker in wording die misschien in deze herkansing alsnog deze status verdient. Unforgivable is filmische Portishead getinte triphop volgens de Sukilove principes. Pianist Guy Van Nueten neemt in dezelfde periode met dEUS frontman Tom Barman een liveplaat op en benut een fractie van zijn tijd voor Please Don’t Ever Change. Het getuigt nogmaals hoe klein dat muzikantenwereldje is. Dit is trouwens ook de enige keer dat voormalige Metal Molly bassist Pascal Deweze dat instrument op de plaat bespeelt.

Het jazzy Man (Ain’t Man Enough) is een vrolijk verzetje met Beatlesque gruizige gitaarexplosies. Chaotisch gecontroleerd. Totaal anders dan de zwaarte van de duistere There’s A Light blues, mijn persoonlijke favoriet van de plaat. Zonde (en eigenlijk onbegrijpelijk) dat deze geweldige track niet op de vinylrelease staat. Good Blood Will Prevail wordt gelukkig niet vergeten en gastzangeres Claudia Soccio is net zo bescheiden als Carol van Dijk op de plaat aanwezig. Erg fijn dat Sukilove nu een vinyl heruitgave beleeft.

Sukilove - Sukilove (vinyl) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het blijft een onuitgesproken discussie of vroeger alles beter was, maar soms verlang je er wel naar om een muzikale tijdreis te maken. L.A. Witch laat oude tijden herleven en roept het mystieke van de cowboy gothics van Fields Of The Nephilim en het gejaagde van Ministry op.

Dit gezelschap heeft zijn roots in de underground scene van Los Angeles en schakelt net zo gemakkelijk van psychobilly country naar stadse garage rock en een soort van shoegazer blues over. Zelf noemen ze een band als The Gun Club als grote voorbeeld, al hoor je er net zoveel Hole en The Jesus and Mary Chain in terug. Een ding kan je in ieder geval niet ontkennen, ze beademen dezelfde mistige wierrookwolken en drugsdampen uit.

De L.A. Witch riot grrrls brengen een flinke portie aan big city dramatiek en escapisme. De hang naar decadentie, overleven in een roeswereld, waar realiteitsbeleving een vaag begrip is. Voor hun derde studioalbum DOGGOD wijken ze naar Europa uit en vinden hun heil in de Motorbass studio te Parijs. Best vreemd eigenlijk dat ze dit continent vervolgens tijdens hun tournee totaal negeren en zich volledig op de Amerikaanse markt richten.

DOGGOD staat vol met melodieuze vintage postpunk, en zeker in openingstrack Icicle is het agressieve gitaarspel in de stijl van Robert Smith van The Cure tastbaar. Verder is Icicle vooral vrouwelijke bewustwording, met hints naar maagdelijkheid, het ontdekken van het eigen lichaam en verboden sensualiteit. Alsof de drugs afgezworen zijn, en er een ander soort intens genot voor in de plaats komt.

Sade Sanchez verkeert dus in bloedvorm. De balans tussen haar teksten en gitaarakkoorden zijn geheel in evenwicht. De in duisternis gehulde baspartijen van Irita Pai geven nog steeds een claustrofobisch gevoel mee en de genadeslagen van drummer Ellie Engels verlossen je uit deze lijdensweg. Love Kills; de rammelende Kiss Me Deep indierocker is de doodskus die al het leven uit je wegzuigt. De zwarte weduwe die Robert Smith in zijn Lullaby nachtmerrie wakker houdt en hem slapeloze nachten bezorgt. L.A. Witch in de gedaante van het sterke geslacht. Niet eerder heeft het drietal uit Californië zo zelfverzekerd geklonken.

De uptempo 777 single mengt vroeg jaren new wave met een dichtgemetselde massa aan shoegazer noise golven. 777 staat voor het vrouwelijke onbegrip dat mannen hun frustraties in een machtsstrijd uitvechten. De zinloosheid van oorlogen en verscheurde gezinnen. Het is slechts voorwerk welke gevolgd wordt door het meer dan geslaagde I Hunt You Pray. Hoe diep moet je gaan om die eeuwige jacht in het donker te trotseren. Het einde der tijden schitterend aan de horizon, waarachter de dood zijn moment afwacht om in de duisternis te heersen. Sterven voor de liefde, de liefde voor het onbekende.

De meelzakken roffel van Eyes of Love is lichter van aard. Liefde staat hier gelijk aan onkruid, een overwoekerend gewas dat soms steekt, soms gigantisch pijn doet. The Line ligt in het verlengde van de 777 single. Een jaren tachtig klassieker die toen juist nooit geschreven is. The Line is een opgewekte song voor alle zwartkijkers onder ons. Een natuurlijke antidepressiva waarvoor we eerst door een hel moeten gaan. Gothic, toen gothic meer dan een aangemeten modeverschijnsel was. Gothic, toen gothic nog een serieuze aangelegenheid was, een levensstijl met de nodige doemdenkers.

In Lost at the Sea zijn de zomerse kust roots net onder het oppervlakte zichtbaar. Niet alle dagen kleuren grijs, het is de hitte van de zonnestralen welke hier voor dat verwarmde ozonlaag defect zorgen. Snelheidsduivel Doggod jaagt door de straten van Los Angeles waar hij zijn slachtoffers als trouwe dienaren met zich mee de vernieling in trekt. Dit is de bedorven zelfkant van een gemeenschap waar lugubere filmregisseurs, oplichtende platenbazen en invloedrijke sekteleiders vrij spel hebben. De SOS noodkreet vraagt om verandering, een verandering die er nooit zal komen.

L.A. Witch - DOGGOD | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

In het eerste kwartaal van 2025 levert het uit San Francisco afkomstige Night Collectors een verrassend sterk mini debuut af. Helemaal nieuw zijn de vijf nummers niet, One Thousend Years en Transmissions verschijnen in 2022 al op single en worden nu met een drietal tracks aangevuld. Een schrale oogst in drie jaar tijd, maar ze overrompelen je wel met een verdomd lekkere sound. Aagoo Records heeft goud in handen, terecht dat ze dit met Cardinal Fuzz delen. Dit Britse label richt zich vooral op space rock, kraut en shoegaze psychedelica.

Night Collectors definieert deze invloeden tot een eigen identiteit, en voegt daar nog de nodige extra’s aan toe. One Thousand Years is een eindeloze trip die ergens in de jaren tachtig gothic rock aftrapt en daar de nodige noise en fuzz doorheen vermengt. Heerlijk nachtelijk schaduw dansen achter gesloten gordijnen, met gedempt licht om het hallucinerende effect te versterken. Hoe bevrijdend kan muziek na een lange werkdag aanvoelen. Dit is nostalgie voor alle vleermuizen onder ons die de slaap niet kunnen vatten en de nacht omarmen.

Take Me Higher benadert shoegaze vanuit de blues. Het samenspel tussen de twee gitaristen John Krausbauer en Blaine Todd levert spanningsbogen op die zich met het vroegere The Bad Seeds werk kunnen meten. Bij Night Collectors draait het om de herhaling van klanken, net zolang totdat deze als woeste zeegolven in elkaar overstromen. Een verdovende drugsroes met de cold turkey in het vooruitzicht. Hier wil je voor eeuwig in blijven hangen, dit is het kosmische gebied tussen hemel en aarde.

Het Heat And Fury titelstuk is de overtreffende trap hiervan. Ergens diep in de duisternis janken de wolven met je mee, alleen de schreeuwende blues mondharmonica ontbreekt nog. We huilen naar de maan, die ons vervolgens met zijn bittere zure tranen vergiftigt. De meer elektronische galmen van What Would I Do zorgen voor verlichting. De alternatieve scene was begin jaren negentig amper klaar voor deze vernieuwende postpunk invalshoek waar tevens soul en gospel hun intrede doen. Met terugwerkende kracht is dit een geraffineerde ontwikkeling waar Spacemen 3 het patent op heeft en Primal Scream met Screamadelica het meeste van profiteert.

Het explosieve Transmissions is een ouderwetse stevige stoner stamper volgens de principes van Night Collectors. Als er een band is die een plek op festivals als Sonic Whip en Fuzz Club verdient, is dat Night Collectors wel. Helaas hebben die deze band nog niet ontdekt, maar misschien krijgen ze bij de volgend editie een herkansing. Wie weet presenteren ze zich dan wel met een volwaardige plaat en duurt het niet nog eens drie jaar voordat deze verschijnt.

Night Collectors - Heat And Fury | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Als er een band is die in een korte tijd alle pieken en dalen gezien heeft is dat Black Country, New Road wel. Ze voeden zich door die ongemakken. Isaac Wood laat een hulpeloze groep muzikanten achter als hij, als belangrijkste songschrijver, de band verlaat vlak na tweede album Ants from Up There uitgebracht is. Vol spanning keek ik naar het optreden van Black Country, New Road tijdens de eerste Zeitgeist editie van 2022 uit. Hoe zou de band zich live na het vertrek van Isaac Wood staande gaan houden? dat bleek verrassend sterk en het mooie was dat er alleen maar nieuwe songs gespeeld werden.

De aanpak is tegenwoordig meer theatraal musicalfolk georiënteerd, bassist Tyler Hyde pakt noodgedwongen de positie van boegbeeld goed op. Lewis Evans ondersteunt haar hierin en neemt ook een aantal zangpartijen voor zijn rekening. Ik geloof in ieder geval in deze positieve wending van Black Country, New Road. Zeker als ze een paar maanden later de liveregistratie Live at Bush Hall uitbrengen. Jammer dat ze niet voor de opnames uit Nijmegen kiezen. In Londen klinkt het net wat zenuwachtiger en fragieler. De band is dus weldegelijk tot meer in staat. Maar goed, schijnbaar voelt een thuiswedstrijd vertrouwder aan. Dan verwacht je dat er snel een kersvers album verschijnt waarop deze tracks terug te horen zijn. Maar er volgt slechts een langere stilte.

Op Forever Howlong staan dus geen songs welke ze tijdens die concertreeks gespeeld hebben. Beschouw die periode dan als een zoektocht naar een andere sound. Socks ligt nog behoorlijk in de lijn van Live at Bush Hall. Als vocalist springt vooral Tyler Hyde er overduidelijk bovenuit, en die breed uitgesponnen gearrangeerde nummers blijven geniaal. Drummer Charlie Wayne geeft aan dat Black Country, New Road niet op het Live at Bush Hall materiaal wil teren en die songs tot vervelens toe uitgevoerd heeft.

Het zestal moet zich opnieuw schikken, opnieuw uitvinden. Vergeet niet dat die druk op de uit Cambridge afkomstige Britten immens groot is, en dat de pers nog steeds over hun schouders meekijkt. Met James Ford die verantwoordelijk voor de wederopstanding van Blur, Depeche Mode en Beth Gibbons is, en die een van de beste platen van vorig jaar produceert, namelijk Romance van Fontaines DC, moeten ze aan deze verwachtingen kunnen voldoen.

Zet Black Country, New Road die lieve ingezette luisterliedjes lijn van Live at Bush Hall voort en is het allemaal stukken gemoedelijker? Welnee, de vocalisten hebben net zo’n verknipte geest als Isaac Wood en presenteren zich ook nog eens in drievoud. Forever Howlong is een veredelde murder ballad plaat en verschilt van de voorgangers omdat er nu vooral vanuit een vrouwelijk perspectief gewerkt wordt. Tyler Hyde, Georgia Ellery en May Kershaw presenteren zich om beurten als zangeressen, en zijn ook verantwoordelijk voor de teksten. Zonder Lewis Evans dus, die heeft genoeg aan zijn saxofoonpartijen.

Die persoonlijke zenuwinzinking van Isaac Wood hebben ze definitief achter zich gelaten. Songwriters Joanna Newsom, Fiona Apple en Janis Ian worden nu als grote inspirators genoemd. Ook de Canadees Amerikaanse rootsrockers van The Band zorgen voor genoeg impact. Die herkenbare harmonieuze samenzang staat model voor Mary, waar de hoofdpersoon op school tot het uiterste gepest en getreiterd wordt. Ja, de sfeer is nog steeds grimmig en gestoord.

Hoe gewaagd is het om violist Georgia Ellery gelijk in het diepe te gooien en met haar eerste wapenfeit Besties de plaat te beginnen. Moet je gelijk met zo’n groot aangezet ouverture uitpakken, of is het fraaier om die verrassing tot het einde te bewaren? Besties is in alle opzichten een overwinnaarstrofee en bevestigt nogmaals hoe sterk de onderlinge band is. Nog steeds heerlijk complex, maar wel met een weggelegde glansrol voor Georgia Ellery. Besties is de verwelkoming in een plaatselijke kroeg, waar iedereen gelijk is en meetelt. Toch schuilt er onder die hoera stemming genoeg gekrenkt wantrouwen en leegte.

Ben je tevreden met het traditionele leventje, waar de grootste uitdaging uit het bereiden van een maaltijd bestaat? The Big Spin zwiert wat ongemakkelijk de huiskamer rond. May Kershaw als sprookjesfiguur Assepoester, dromende van een hoopvolle toekomst. The Big Spin is een rockopera in wording, samengevat in amper tweeëneenhalve minuut. Er gebeurt net iets teveel in deze muzikale klucht. Daar opent zich weer een achterafdeurtje en neemt Tyler Hyde het weer over. Dat dit wel degelijk kan werken, bewijzen ze in het psychedelische Happy Birthday. De barokke klassieke aanzet bereidt een kind persoon op de harde wereld voor. Daarna gaat het helemaal los in stevige rockende gitaarpartijen met hier en daar zelfs een verdwaalde solo.

Voor Salem Sisters levert Lewis Evans de woorden aan om deze in een pianoballad te gieten. Het is echter Tyler Hyde die de track zodanig verbouwt en er een angstige twist aangeeft. En dan transformeert een zomerse barbecue zich tot een lugubere zusterverbranding. Een bemoeienis waaromheen de overige bandleden een passend raamwerk borduren, al krijg je eerder de indruk dat Lewis Evans als een slachtoffer hulpeloos in een spinnenweb hangt, en Tyler Hyde haar prooi leegzuigt.

Het feministische Two Horses spaghettiwestern themalied is een regelrechte aanklacht op de seksuele uitbuiting van mannen en het geweld dat daarmee gepaard gaat. De zachte verbale aanpak van Georgia Ellery maakt het juist krachtiger. Ze verdoezeld fluitend al het kwaad wat haar overkomt. Het zijn de hartklopping veroorzakende wendingen, de door dreunende tempoversnellingen en de treurblazers die het verhaal zo geloofwaardig maken. Op dit soort momenten haalt Black Country, New Road meer dan het maximale uit zichzelf, en gaan ze gepassioneerd over hun grenzen heen.

Het door May Kershaw voorgedragen zelf reflecterende For the Cold Country benadrukt dat je alle vormen van schoonheid gemakkelijk stuk kan maken. Zelfs de jeugdige onschuld verdwijnt als de levenslessen zich aandienen. Wat is het een genot om te ervaren hoe de vocalist naar een euforisch hoogtepunt toewerkt en daar een tijdlang blijft hangen. In het akoestische Nancy Tries to Take the Night mysterie verdwijnt een geestverschijning in de stilte van de koude herfstnacht. Luiden Forever Howlong en Goodbye (Don’t Tell Me) een definitief afscheid in? Door de berustende gemoedsstemming zou dit een prima testament zijn. Niets is zo onvoorspelbaar als de toekomst van Black Country, New Road. Daar zorgen de externe factoren wel voor.

Black Country, New Road - Forever Howlong | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com