Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van deric raven. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017

Wendy & Lisa - Eroica (1990)

gisteren om 17:45 uur

stem geplaatst

» details  

TLC - CrazySexyCool (1994)

gisteren om 17:42 uur

stem geplaatst

» details  

The Moody Blues - Voices in the Sky (1984)

Alternatieve titel: The Best Of, gisteren om 17:35 uur

stem geplaatst

» details  

Tanita Tikaram - The Sweet Keeper (1990)

gisteren om 17:35 uur

stem geplaatst

» details  

Kelis - Tasty (2003)

gisteren om 17:29 uur

stem geplaatst

» details  

Ofra Haza - Desert Wind (1989)

gisteren om 17:27 uur

stem geplaatst

» details  

Johnny Clegg & Savuka - Third World Child (1987)

gisteren om 17:17 uur

stem geplaatst

» details  

Electric Light Orchestra - Balance of Power (1986)

gisteren om 17:08 uur

stem geplaatst

» details  

Electric Light Orchestra - Discovery (1979)

gisteren om 17:08 uur

stem geplaatst

» details  

Electric Light Orchestra - Out of the Blue (1977)

gisteren om 17:08 uur

stem geplaatst

» details  

Creedence Clearwater Revival - Green River (1969)

afgelopen dinsdag om 16:34 uur

stem geplaatst

» details  

Depeche Mode - Spirit (2017)

afgelopen maandag om 13:43 uur

stem geplaatst

» details  

Nouveau Vélo - Reflections (2017)

afgelopen zondag om 12:41 uur

stem geplaatst

» details  

Nits - Giant Normal Dwarf (1990)

16 maart, 18:43 uur

stem geplaatst

» details  

Elvis Costello with Burt Bacharach - Painted from Memory (1998)

15 maart, 17:15 uur

stem geplaatst

» details  

Neet oét Lottum - Krak (2005)

15 maart, 17:13 uur

stem geplaatst

» details  

The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

15 maart, 17:09 uur

Nou weet ik eindelijk waar The Chameleons mij aan doen denken.
Don’t Fall heeft het duistere van Killing Joke en The Damned.
De zang klinkt hopeloos en dramatisch.
Toch kan ik nog steeds niet het enthousiasme delen wat velen hier wel ervaren.
Voor mij zit deze in dezelfde hoek als The Comsat Angels; prima postpunk, maar niet echt heel bijzonder.
Maar bij The Sound duurde het bij mij ook een tijdje voordat het kwartje viel, en daar kwam uiteindelijk het gevoel wel.
Nee, The Chameleons zal ik niet snel noemen tussen The Cure, Simple Minds, U2 en The Mission, bands die mij wel in deze tijd overtuigden.
Het stofzuigerslang geluid van het begin van Monkeyland geeft een wat exotisch effect (nee, nogmaals, ik bedoel niet het stofzuigergeluid van The Jesus and Mary Chain; die zit namelijk wel in het stopcontact).
Ik denk dat mijn voorkeur meer gaat naar krachtigere postpunk, en dat dit voor mij net te dromerig is.
Toch ga ik deze wel proberen om aan te schaffen, hij bevalt mij deze luisterbeurt stukken beter dan de vorige keer.

» details   » permalink  » reageer  

Won Ton Ton - Oh No, Not Not Now (1991)

12 maart, 22:33 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Blackstreet - Another Level (1996)

10 maart, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Aerosmith - Get a Grip (1993)

10 maart, 00:36 uur

Aerosmith vond ik altijd een wat over het paard getild bandje met een frontman die dacht dat hij Mick Jagger was; hij staat toch echt wel ver in de schaduw van hem.
Live wel prima, ik zag ze op het Mega Music Rock Experience, ze waren daar de hoofd act, maar ik kwam er vooral voor Therapy?
Ik was dan ook verrast dat ik Dream On hoorde, dit kende ik van The Mission, maar wist niet dat het eigenlijk een Aerosmith nummer was.
Er werd veel gespeeld van Get A Grip; achteraf gezien zou dit ook hun bekendste album zijn, gevolgd door voorganger Pump.
Iedereen kent wel de clips Crazy, Crying en Amazing met dochter Liv Tyler en Alicia Silverstone.
Als dochterlief later naam maakt als filmster, scoren ze een monsterhit met het Bryan Adams achtige I Don't Want to Miss a Thing van Armageddon.
Get A Grip opent met een vette knipoog naar Walk This Way, waar Steve Tyler zelfs bijna klinkt als James Brown.
De drums klinken misschien net te schel, vergelijkbaar met die op het tweede album Time’s Up van Living Colour met aardig wat Prince invloeden.
Slechte productie?
Ach, het hoorde gewoon bij die tijd.
Het album klinkt stevig, en zelfs zonder de beroemde video’s zou deze het nog prima redden, want de nummers zijn op zich sterk genoeg.
Toch is Get A Grip mij net teveel gericht op het grote publiek; echte diepgang ontbreekt wel, maar als dan die mondharmonica binnen valt in Fever, wordt ik toch wel even helemaal gelukkig.
Misschien net als grote voorbeeld The Stones nog een prima blues cover album maken?

» details   » permalink  » reageer  

Heart - Brigade (1990)

9 maart, 23:22 uur

Na het succes van These Dreams en nog meer Alone wist Heart zichzelf weer op de kaart te zetten.
Helaas had dit wel tot gevolg dat ze met Brigade wel heel erg op safe gingen spelen, en bijna Foreigner achtige rock gingen maken; zelfs de hoes lijkt veel op die van Agent Provocateur.
De nieuwe doelgroep is die van de Knuffelrock kopers, muziek die een jong stelletje opzet.
Is dit dezelfde band die nummers maakte als Magic Man, Crazy On You en Barracuda?
Jazeker; en af en toe mag het nog rocken zoals bij Call Of The Wild en Wild Child, maar dit Heart is ondertussen wel Cold As Ice.

» details   » permalink  » reageer  

Phil Collins - Serious Hits... Live! (1990)

9 maart, 23:16 uur

stem geplaatst

» details  

Lou Rhodes - Bloom (2007)

9 maart, 18:50 uur

stem geplaatst

» details  

Lou Rhodes - Beloved One (2006)

9 maart, 18:50 uur

Prima album van de frontvrouw van Lamb, warm, en het geeft mij hetzelfde prettige gevoel wat ik bij de eerste Suzanne Vega albums ervaar.
Misschien komt het wel 10 jaar te laat uit, zou prima passen tussen Jewel, Lisa Loeb en Tori Amos.
Soms hoor je zelfs het rauwe van Beth Hart terug; kortom een overtuigend solo debuut.

» details   » permalink  » reageer  

Young Marble Giants - Colossal Youth (1980)

Alternatieve titel: Colossal Youth & Collected Works, 7 maart, 18:44 uur

De termen lo-fi en minimalistische muziek lees ik hier terug, maar dat vind ik wat kort door de bocht.
Voor mij is dit gewoon erg sfeervolle postpunk, maar de omlijsting door de wat zachter klinkende zangeres maakt het wel af.
Absoluut raakvlakken met het latere The XX, met als grote verschil dat Young Marble Giants net een stuk puntiger en minder zweverig klinkt.
Soms gaat het zelfs richting reggae en ska, terwijl de uitbarstingen van gitaar en bas herinneringen oproept naar Three Imaginary Boys van The Cure.
De drumcomputers uit deze tijd konden nog niet zoveel, waardoor het pulserende vaker in deze periode terug te horen was; ook het gekunsteld gebruik van de keyboard heeft wel zijn charme.
Het gevecht tussen bas en gitaar klinkt daarentegen wel erg professioneel.

» details   » permalink  » reageer  

The Fall - Hex Enduction Hour (1982)

7 maart, 17:40 uur

Ooit in een documentaire gezien dat Nick Cave een groot bewonderaar is van Mark E. Smith, maar dat het anderzijds ook het geval is; hier wel wat werk van hem in bezit ( Peel Sessions 028, The Real New Fall LP en Von Südenfed - Tromatic Reflexxions), maar het wil mij niet helemaal pakken.
Het zal wel te maken hebben met de ADHD zang van de frontman.
Hex Enduction Hour heeft muzikaal wel wat raakvlakken met The Birthday Party, maar ook met de 3e van The Velvet Underground, maar het is vooral de kronkel in Mark E. Smith hoofd die bepalend is.
Toch klinkt het nog best zwaar; alsof een manische zanger begeleid wordt door depressieve bandleden.
Best vermoeiende, lastig te plaatsen muziek, waardoor ik mij goed kan voorstellen dat The Fall zo vaak wisselde van personeel, volgens mij vergt het behoorlijk veel energie.
Absoluut uniek, ik ken geen band die hier enigszins bij in de buurt komt.

» details   » permalink  » reageer  

Dolly Parton, Linda Ronstadt & Emmylou Harris - Trio (1987)

7 maart, 16:43 uur

stem geplaatst

» details  

The Feelies - In Between (2017)

6 maart, 18:41 uur

Zo hoor ik The Feelies graag, minder hoekig dan op hun debuut Crazy Rhythms, maar meer aansluitend bij The Good Earth en Only Life.
Bij mij speelt het ook mee dat ik eerder met deze albums kennis maakte; de schoonzus van een plaatselijke kroegeigenaar tipte mij rond begin jaren 90 deze platen.
De link met The Velvet Underground kan ik wel begrijpen (Flag Days), maar ik ervaar die minder; deze band klinkt rommeliger en experimenteel, terwijl The Feelies (gelukkig) een vrij toegankelijke gitaarplaat maakt.
Dromerig, maar zeker niet slaapverwekkend.

» details   » permalink  » reageer  

Cocteau Twins - Head over Heels (1983)

6 maart, 17:30 uur

Is Siouxsie de boze stiefmoeder, dan is Elizabeth Fraser Sneeuwwitje.
Uit dezelfde tijd als Siouxsie Robert Smith steeds verder het bos inlokt, en hem uiteindelijk geheel in zijn macht krijgt, heeft Cocteau Twins ook dat benauwende sfeertje, maar hier verstenen de moerassen, buigen de doornstruiken zich tot een doorgang.
Head over Heels is de bewerking van de lugubere legendes tot een kindvriendelijk sprookje, waardoor Cocteau Twins zich onderscheid van bands als The Cure en Siouxsie & the Banshees.
Dezelfde sfeer op een andere manier vorm gegeven.

» details   » permalink  » reageer  

Soviet Soviet - Endless (2016)

6 maart, 15:20 uur

Inderdaad een hoog Editors gehalte hoorbaar in de muziek, maar de zang klinkt wel stukken anders.
Ik moet eerder aan een band als The Bravery denken, die hadden ook dat snellere geluid, ook The Boxer Rebellion klinkt er in terug.
Helemaal niet zo verkeerd; deze Soviet Soviet, maar van de zang wordt ik niet zo blij, voornamelijk omdat die in verhouding dus wel blij en zelfs wat tegen het vrolijke aanklinkt, soms zelfs wat Placebo achtig.
Nee, dit soort muziek verdiend het om een klagende, hese, wat depressieve zanger te hebben, want het geluid wat ze produceren is verder wel prima.

» details   » permalink  » reageer  

The Mission - Neverland (1995)

5 maart, 21:24 uur

stem geplaatst

» details  

The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968)

5 maart, 21:20 uur

White Light / White Heat is de banaan die te lang op de fruitmand heeft gelegen; rottend en stinkend; ongedierte aantrekkend.
Een smerige, slijmerige suspensie, die als sappig sperma een weg naar buiten vind vanuit het vrouwelijk geslacht.
De bezongen drugs van het debuut hebben hier hun sporen achter gelaten.
Ik denk dat David Bowie na het horen van het titelnummer White Light / White Heat graag met Lou Reed wil werken.
Vergeet het rommelige einde, maar concentreer je vooral op het begin; die piano en de manier van zang is kenmerkend voor zijn latere werk.
Ikzelf vind het verhalende dat volgt in The Gift een stuk sterker; zou echter de muzikale begeleiding weg gelaten worden, dan blijft er weinig over; de combinatie geeft het een hypnotiserend effect, en veel kracht.
Lady Godiva’s Operation is voornamelijk door de zang verworden tot een gigantische puinhoop; zou het de opzet zijn geweest om alle schoonheid van dit nummer te vernietigen?
Here She Comes Now heeft nog het meeste weg van een echt lied, maar de slepende zang verraad de drugs die het bijna om zeep brengen.
Bij I Heard Her Call My Name werkt het weer wel goed, en laat weer het typerende gitaargeluid horen wat toch wel tot het hoogtepunt van het album hoort, ook hier zijn latere Bowie invloeden hoorbaar in de voordracht.
Sister Ray kende ik van Joy Division, maar hun live versie staat ver in de schaduw van het origineel. Door het gebruik van het orgeltje moet ik ook hier aan The Doors denken; Light My Fire en The End.
Toch zou het album sterker zijn geweest als ze een van de lange stukken (The Gift of Sister Ray) hadden weg gelaten.
Bij een band als The Doors werkt het perfect; die hadden bij hun eerste twee albums een lange afsluiter, The Velvet Underground had daar ook voor kunnen kiezen, neemt niet weg dat het gewoon sterke stukken zijn.
Het andere gemis vind ik de bijdrage van John Cale; bij het debuut wist hij er duidelijk met zijn viool er een stempel op te drukken; hier is hij bijna onzichtbaar.
Dat Nico niet aanwezig is heb ik geen probleem mee; voor mij was ze op het debuut al de zwakste schakel.

» details   » permalink  » reageer  

John Frusciante - The Empyrean (2009)

5 maart, 19:34 uur

stem geplaatst

» details  

Beastie Boys - Hello Nasty (1998)

5 maart, 18:38 uur

stem geplaatst

» details  

The Offspring - Americana (1998)

5 maart, 17:28 uur

Het album Americana noemen, terwijl een van de grootste hits Why Don't You Get a Job bijna een kopie is van een echt Brits lied, en dan niet eens zo’n geweldig nummer, van wel de bekendste band ooit; ik heb het uiteraard over Ob-La-Di, Ob-La-Da van The Beatles.
The Kids Aren’t Alright is een vette knipoog naar een andere Britse band; The Who (The Kids Are Alright).
Feelings van Morris Albert is de echte cover.
Verder is het wel een echt The Offspring album, al is hij een stuk minder gevarieerd dan voorganger Ixnay on the Hombre.
Americana heeft met Pretty Fly (For a White Guy) hun grootste hit, mede wel door de grappige clip.
She's Got Issues verscheen ook nog op single.
Eigenlijk verwacht je na deze commerciële successen dat The Offspring hier nog een tijdje van kan profiteren, maar Conspiracy of One doet het stukken minder; Original Prankster heeft een vergelijkbare clip als Pretty Fly, maar is gewoon een veel minder nummer.
Een beetje vergelijkbaar met Green Day; Dookie is hun Smash; American Idiot hun Americana; ook hierbij is het verhaal vervolgens bijna afgelopen.

» details   » permalink  » reageer  

ZZ Top - Tres Hombres (1973)

5 maart, 02:01 uur

Waarschijnlijk wel een van de grondleggers van de Stoner Rock.
Waitin' for the Bus klinkt als een Josh Homme project, terwijl in Jesus Just Left Chicago de blues doorklinkt.
Want zelfs de Stoner Rock moet ergens hun roots vandaan halen; en zoals bij veel muziek ligt deze in de blues.
Shiek vind ik wel wat van Cocaine van Eric Clapton weg hebben; zang en gitaar, maar dan meer groovend.
De bijna hit La Grange is ook regelrechte blues, waarbij de kracht ligt in het AC/DC achtige gitaarspel, en niet in de zang, welke tegen het flauwe aan zit.
Bij Master Of Sparks neigt de zang naar Dave Wyndorf van Monster Magnet.
Je hoort uiteraard wel al de oorsprong van hun hits van het album Eliminator terug; maar daar werd de sound meer opgepoetst, dit is de oude Mustang die ergens bij een niet te vertrouwen autodealer wordt gekocht, maar waarvan de motor met flink wat olie en benzine wel op gang komt.
Eliminator is de opgeknapte versie, met blinkend chroom, klaar voor de verkoop.
Tres Hombres klinkt heel soms als een jaren 70 product, terwijl juist veel vaker het geluid uit de jaren 90 terug komt, terwijl Eliminator heel duidelijk een product uit de jaren 80 is, veel minder tijdloos, maar zeker net zo vet.

» details   » permalink  » reageer  

Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967)

2 maart, 00:54 uur

stem geplaatst

» details  

Boston - Greatest Hits (1997)

2 maart, 00:32 uur

stem geplaatst

» details  

Electric Light Orchestra - All Over the World (2005)

Alternatieve titel: The Very Best Of, 1 maart, 17:02 uur

Van Electric Light Orchestra zijn de albums vanaf Eldorado tot en met Out of the Blue de moeite waard, Time zou je ook nog kunnen aanschaffen vanwege Here Is the News (de herkenningstune van de VPRO), die niet op deze verzamelaar staat.
Electric Light Orchestra klinkt bij Mr. Blue Sky als The Beatles die meer de symfonische kant op zijn gegaan, wat zal Jeff Lynne blij zijn geweest dat George Harrison mee wilde werken aan zijn supergroep The Traveling Wilburys, Mr. Blue Sky is een rockopera in de stijl van Bohemian Rhapsody van Queen; al heeft deze niet de status.
Toch klinken ze telkens weer anders; van Don't Bring Me Down dacht ik lang dat het een song van Status Quo was.
Het huppelende Hold On Tight lijkt wat op Half a Boy and Half a Man van Nick Lowe.
Vroeger vervloekte ik dit soort verzamelaars; deze zag je vaak terug bij mensen die maar een paar albums in bezit hadden, waaronder het beste van Supertramp, het beste van Queen (deel 1 en deel 2), en een verzamelaar van E.L.O.
Nu heb ik ondertussen ook die albums hier liggen, en er weinig moeite mee.
Jeff Lynne heeft dezelfde feeling voor arrangementen als Alan Parsons, maar kiest net voor een meer hitgevoelige invalshoek; dit gecombineerd met Queen achtige koortjes met daaronder wat jaren 70 disco.

» details   » permalink  » reageer  

Boston - Boston (1976)

1 maart, 01:42 uur

More Than A Feeling van Boston was zo’n nummer die elk jaar terug te vinden was in Veronica’s Top 100 Allertijden op Goede Vrijdag.
Maar als kind uit de jaren 70 groeide ik op met The Cure, Simple Minds en U2.
Terwijl mijn vader de radio harder zette, was dit voor mij een moment om de eerder opgenomen nummers terug te luisteren.
Eigenlijk best zonde, want het debuut van Boston rockte flink, en zou zo tussen Slippery When Wet van Bon Jovi en The Final Countdown van Europe passen.
1976 was gewoon net te vroeg; twee jaar later zou Van Halen genadeloos toeslaan met hun debuut.
Brad Delp had niet de uitstraling van David Lee Roth, Tom Scholz niet die van Eddie Van Halen.
Geen make-up net als KISS, geen schoolpakjes als AC/DC.
Net teveel symfonische invloeden om stevig door te pakken, maar More Than A Feeling bleef verder wel een lekker nummer.
Laatst hoorde ik Don’t Look Back op de radio, en het geluid was wel heel herkenbaar; de koortjes zijn net wat minder dan bij More Than A Feeling, maar muzikaal is het misschien nog sterker.
Amanda was de hit rond de tijd dat Europe doorbrak, en heeft wat raakvlakken met Carrie, maar ook met Keep On Loving You van REO Speedwagon, net iets te zoet.
Maar het leek mij zinvol om bij het begin te beginnen.
Waarschijnlijk wel een goede keuze, want dit rockt allemaal heerlijk.
En dan lees je dat de zanger Brad Delp in 2007 zelfmoord pleegt, door een opgewekte Koolstofmonoxidevergiftiging door houtskoolovens.
Hoe vreemd is het om dan nu naar Smokin’ te luisteren, met halverwege dat pastorale orgeltje.
Aan zijn shirt zat een briefje met de woorden; Mr. Brad Delp. 'J'ai une âme solitaire'. I am a lonely soul.
Nooit iets van mij gekregen van dit dramatisch einde, blijkbaar was deze eenzame ziel echt door velen al vergeten.

» details   » permalink  » reageer  

Lou Reed - Transformer (1972)

27 februari, 11:01 uur

Bowie was een groot liefhebber van Lou Reed tijdens zijn The Velvet Underground periode, en vond het waarschijnlijk een eer dat hij voor hem een album mocht produceren.
Lou Reed wist met zijn eerste solo album niet te overtuigen, dus was de hulp van Bowie mooi mee genomen.
Reed putte hier voornamelijk zijn inspiratie uit zijn periode in The Factory; de studio van Andy Warhol.
Andy’s Chest gaat over de aanslag op Warhol door een doorgedraaide vrouwelijke fan.
Bij Walk on the Wild Side maken we kennis met een aantal personages die min of meer in The Factory leefden.
Bowie wist het chaotische van Reed te arrangeren, wat een meesterwerk opleverde.
Perfect Day, Walk on the Wild Side, Vicious en Satellite of Love behoren nog steeds tot de top van wat hij heeft uitgebracht.
New York Telephone Conversation behoort tot de dieptepunten, een flauw gebeuren.
Ongelofelijk dat iemand die zo op het randje leeft dit kan maken; speed, heroïne en alcohol maakten toen al van hem een wrak; eigenlijk is het bijzonder dat hij nog 71 jaar heeft mogen worden.
De kracht zit ook in hoe Lou Reed momenten en karakters kan beschrijven; ondanks dat hij regelmatig de weg kwijt was, laat dat stuk geheugen hem niet in de steek.
Transformer klinkt eigenlijk nog best fris; opvolger Berlin is duidelijk hoorbaar een album waarbij drugs de controle over het leven over hebben genomen.
En Bowie?
Die herhaalt het kunstje een paar jaar later bij Iggy Pop; ook iemand die hij bewonderd, en Lust For Life heeft ook dat frisse van Transformer.
Opvolger The Idiot heeft weer raakvlakken met Berlin.

» details   » permalink  » reageer  

Wild Pumpkins at Midnight - Instant Ocean (1998)

27 februari, 10:11 uur

Nog steeds zijn er jaren 80 gitaarband invloeden hoorbaar, maar het is net wat georganiseerder.
Meer Britpop psychedelica, en de dame op de hoes geeft het Oosterse tintje ook duidelijk weer.
Misschien is dit het voordeel van dat je niet uit de UK of USA komt, maar uit Down Under.
Je hoeft je niet zo te binden aan de heersende stromingen, maar dit kan natuurlijk ook in het nadeel meespelen.
De naamsbekendheid is er nooit gekomen, terwijl ze het wel verdienen.
Bij Oneness klinkt de zang bijna als Mark Lanegan, en dan kun je al weinig fout doen.
Een fijne trip van ruim 3 kwartier.

» details   » permalink  » reageer  

Wild Pumpkins at Midnight - Little Victories (1990)

27 februari, 01:09 uur

stem geplaatst

» details  

Sting - Brand New Day (1999)

26 februari, 13:06 uur

stem geplaatst

» details  

James Iha - Let It Come Down (1998)

26 februari, 12:31 uur

stem geplaatst

» details  

De La Soul - 3 Feet High and Rising (1989)

26 februari, 10:35 uur

stem geplaatst

» details  

Deacon Blue - Raintown (1987)

26 februari, 01:37 uur

stem geplaatst

» details  

Thomas Dolby - Aliens Ate My Buick (1988)

26 februari, 01:36 uur

stem geplaatst

» details  

Eagles - Desperado (1973)

26 februari, 00:33 uur

Zullen we cowboytje spelen?
Ja dat is goed.
Ik wil Joe Dalton zijn, zegt Don, die rol van kleine driftige leider ligt mij goed.
Nee, ik wil Joe Dalton zijn, zegt Glenn.
Jij mag wel Averell Dalton zijn, die is een stuk groter, maar wel wat lomper.
En wij zijn wij dan, vragen de overige twee.
Bernie en Randy mogen William en Jack Dalton zijn.
Hun rol is wat kleurlozer, en gemakkelijk te vervangen.
Ik heb nog een vriend, die heet ook Don, ik zal hem vragen of hij Lucky Luke wil spelen.
Prima, zegt de andere Don, in zijn rol van Joe Dalton.
Gniffelend denkt hij; mooi, dan kan hij als ik hem niet meer nodig heb naar de noorderzon vertrekken.
Joe Dalton had ook nog een soortgelijk plan met William en Jack Dalton.
Maar eerst zou hij aan de slag gaan met het illegale casino, dit boevenhol moest ook nog een naam hebben.
Weet je wat; ik zet er gewoon het bord hotel op, dan krijg ik minder problemen met andere instanties.
Joe Dalton had helemaal geen zin meer in cowboytje spelen, maar boefje en politie leek hem wel erg leuk.

» details   » permalink  » reageer  

Heart - Dreamboat Annie (1976)

25 februari, 23:48 uur

stem geplaatst

» details  

Foreigner - Agent Provocateur (1984)

25 februari, 23:09 uur

stem geplaatst

» details  

Zita Swoon - Big City (2007)

25 februari, 22:25 uur

stem geplaatst

» details  

Tindersticks - Curtains (1997)

25 februari, 18:49 uur

stem geplaatst

» details  

Ilse DeLange - Clean Up (2003)

24 februari, 18:47 uur

stem geplaatst

» details  

Wet Wet Wet - Popped in Souled Out (1987)

24 februari, 18:46 uur

In de jaren 80 stond er veel White Soul in de Britse hitlijsten.
Eigenlijk begonnen bands als Spandau Ballet, Simply Red en Curiosity Killed the Cat lang niet zo commercieel, maar werden ze steeds zoeter.
George Michael ging solo ook steeds meer de Soul kant op, maar juist steeds minder op het grote publiek gericht.
En daar ergens tussen in zat een band als Wet Wet Wet.
Sweet Little Mystery had nog wat weg van Club Tropica van Wham!
Gewoon een lekker zomers nummer.
Net als Spandau Ballet kon deze band ook gewoon prima spelen, allemaal goede muzikanten, wat vaak wordt vergeten.
De zang van Marti Pellow vind ik wat richting die van Paul King (van de band King; niet te verwarren met Mark King; die is van Level 42) gaan.
Wishing I Was Lucky was ook gewoon een lekkere single, maar vervolgens kwam met Angel Eyes het eerste echte grote succes, later nog overtroffen door Love Is All Around van de Four Weddings and a Funeral film.
Marti Pellow ging vervolgens bijna ten onder aan een heroïneverslaving.
Toch leverden ze met Popped in Souled Out een mooi debuut af.
In Nederland scoorden ze eerst met Angel Eyes, vervolgens met Wishing I Was Lucky en Sweet Little Mystery; deze singles werden in de UK echter al voor Angel Eyes uitgebracht.
Temptation was de vierde single van het album, maar wist in Nederland alleen de tipparade te halen.

» details   » permalink  » reageer  

Katie Melua - Piece by Piece (2005)

24 februari, 18:09 uur

stem geplaatst

» details  

Prince and the Revolution - Parade (1986)

Alternatieve titel: Music from the Motion Picture "Under the Cherry Moon", 20 februari, 01:15 uur

Eigenlijk altijd Prince beschouwd als Wonder Boy, en natuurlijk is hij dat ook, het gevoel voor ritme, en zijn manier van gitaar spelen is van wereld klasse.
Toch valt mij in het lezen van zijn biografie op hoeveel invloed Wendy Melvoin en vooral Lisa Coleman op de muziek hebben gehad.
Lisa was ook geïnteresseerd in klassieke muziek, en maakte op piano veel stukken die later door Prince gebruikt werden.
Voor mij was het ook totaal nieuw dat deze dames samen een relatie hadden.
Waarschijnlijk is hun invloed terug te horen in de zachtheid en sensuele van Under the Cherry Moon.
Parade is het laatste album met The Revolution en Girls and Boys laat al horen welke kant hij op zou gaan; meer funk en een grotere rol voor de blazers.
Misschien waren de latere muzikanten geschoolder; de spirit verdween wel steeds meer.
Vroeger vond ik het merendeel van zijn werk opgewekt, en zeer dansbaar.
Vreemd genoeg hoor ik tegenwoordig vaak soberheid, en zelfs treurnis terug.
Op de een of andere manier voel ik dat ook bij Parade; alsof de bandleden aanvoelen dat dit waarschijnlijk hun laatste samenwerking zal zijn.
Toch vind ik Parade een van zijn betere albums; vooral Girls and Boys, Kiss, Mountains en Sometimes It Snows in April steken er ver boven uit.
Al heb ik die laatste pas echt ontdekt na zijn overlijden.
Parade heeft gewoon de pech gehad dat deze ondersneeuwt werd door de mindere film Under the Cherry Moon.
Bij Purple Rain was de film en soundtrack veel meer in balans.
Zoals ik al vermelde, de laatste met The Revolution; het gemis werd na Sign of the Times steeds duidelijk hoorbaar, op dat album stonden nog aardig wat stukken die hun oorsprong hadden in The Revolution.
Is niemand opgevallen dat op de albumhoes Prince and the R staat, en onderaan Evolution/Parade?
Al een hint naar een nieuwe fase?

» details   » permalink  » reageer  

Jethro Tull - Aqualung (1971)

18 februari, 23:59 uur

De Catweasel achtige hoes heeft mij altijd wel getrokken, een soort van verschoppeling die bij de Britse pubs geweigerd wordt vanwege het altijd platzak zijn.
Maar Jethro Tull heeft nou eenmaal de uitstraling van Men in Tights.
Blije Middeleeuwse muziek met de dwarsfluit in de hoofdrol.
Ik heb niks met de bijdrage van Thijs van Leer in Focus, maar Barry Hay overtuigd mij wel met Back Home, al blijkt die volgens eigen zegge niet eens zo’n geweldige speler te zijn.
Aqualung is beter dan wat ik verwachtte, het rockt absoluut, en de dwarsfluit is minder dan verwacht op de voorgrond.
Ian Anderson ziet er uit als een softe Mick Fleetwood, maar dan gekleed in de meest foute creaties die je maar kan bedenken; een glamrocker, maar dan zonder plateauzolen.
Vandaag voor minder dan een Euro The Broadsword and the Beast kunnen scoren, en ondanks de lauwe beoordelingen, was ik wel enthousiast, en dan wil je vervolgens wel het bekendere werk horen.
En dit valt niet tegen, het doet mij nog wat aan Deep Purple denken, maar dan hun eerste albums, waarbij ook de nodige folk invloeden zitten.
Is dit nou een album waarvoor ik volgende week haastig naar op zoek ga in de platenzaak?
Nee, dat niet, maar mijn vooroordelen zijn wel verdwenen.

» details   » permalink  » reageer  

Waylon - Wicked Ways (2009)

18 februari, 20:08 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Fleetwood Mac - Behind the Mask (1990)

18 februari, 19:02 uur

stem geplaatst

» details  

Jethro Tull - The Broadsword and the Beast (1982)

18 februari, 17:51 uur

stem geplaatst

» details  

Slint - Spiderland (1991)

18 februari, 01:34 uur

Slint heb ik in 1991 niet opgepakt, ik was mij meer in het verdiepen in Nirvana, Pearl Jam, Metallica en Smashing Pumpkins.
De overige tijd ging op aan vriendinnetjes en reizen; de OV Jaarkaart gaf mij de mogelijkheid om de hele week door Nederland te trekken, dus Slint werd door mij vergeten, net zoals verschillende schoolvakken, maar dat is weer een ander verhaal.
Mooie diploma loze periode, later is het nog allemaal goed gekomen.
Ongeveer 10 jaar geleden Spiderland geluisterd, maar grotendeels vanwege de lengte van de nummers, maakte het toen totaal geen indruk op mij.
En Smashing Pumpkins en Pearl Jam dan?
Die hadden ook lange stukken die mij weer wel gelijk aanspraken.
Ik weet niet wat het is, voor mij waren het voornamelijk stukken zonder een duidelijk begin of einde, en blijft het daardoor niet helemaal hangen.
Iets wat ik in het begin ook nog wel eens tegen aan liep bij Sonic Youth, al kon, en kan, ik daar steeds meer de schoonheid in ontdekken.
Nu hoor ik er absoluut meer in terug; Nosferatu Man klinkt als een dreigende Primus, maar misschien leunt het nog wel meer tegen het latere Creature with the Atom Brain aan.
Toch vind ik nog steeds dat het allemaal net wat compacter had mogen klinken, er wordt teveel voort geborduurd op eenzelfde rifje, misschien werkt het voor de een prettig hypnotiserend, voor mij heeft het een wat eentoniger effect.
Ik weet ook niet of Slint in 1991 al zo massaal werd opgepakt, de waardering hier op de site komt ook vooral van mensen die een stuk jonger dan ik zijn.
Laat ik het zo stellen; in 1991 was ik 18 jaar, op muzikaal gebied pakte ik toch wel veel op alternatief gebied mee, en als dat niet het geval was, dan werd het wel door klasgenoten aangedragen.
Bijna iedereen op school was wel met muziek bezig; speelde in een band, draaide op underground parties, of hing uren in een platenzaak, maar de naam Slint heb ik nooit horen vallen.
Nu kan ik er beter naar luisteren, maar het enthousiasme kan ik helaas niet delen.

» details   » permalink  » reageer  

Siouxsie & The Banshees - The Rapture (1995)

17 februari, 18:00 uur

Toegankelijk, huppelend geheel.
Een beetje Friday I’m In Love van The Cure, maar dan in het kwadraat.
Siouxsie klinkt hier zelfs wat als de jaren 90 Cocteau Twins.
Muzikaal lijkt het vooral in het begin alsof Vince Clark (Depeche Mode, Yazoo, Erasure) en Wayne Hussey (The Mission, Sisters Of Mercy) samen verantwoordelijk zijn geweest voor de productie.
Het blijkt dat ze hier zelf verantwoordelijk voor zijn geweest, met hulp van John Cale (Velvet Underground).
Af en toe hoor je nog wat terug uit hun Join Hands, Juju en Kaleidoscope periode ( Not Forgotten).
Met het The Stone Roses achtige The Lonely One klopt het ritme wel, maar slaat ze de plank volledig mis.
Het Enya achtige Forever is samen met Not Forgetten het hoogtepunt van The Rapture.
Verder een prima album, ik hou gewoon erg van de stem van Siouxsie, al speelt ze hier behoorlijk op safe.

» details   » permalink  » reageer  

Siouxsie - Mantaray (2007)

17 februari, 15:48 uur

Het rockt allemaal nog prima, ik hoor een mix van gitaren en elektronica, die mij toch wel bevalt.
Noemde ik eerder al Portishead en Bjork, nu valt mij ook het geluid van Depeche Mode, ten tijden van Ultra op.
Van punk naar vleermuizenwave, het beviel mij allemaal wel.
10 jaar geleden viel mij deze wat tegen, maar nu bevalt deze stukken beter.
Here Comes That Day heeft raakvlakken met Adele, Kovacs en Lana Del Rey, daarmee liep ze toch wel voor op de stroming; sterker nog, nu zou dit zelfs een hit kunnen worden.
Het is allemaal wat slepender geworden, en eigenlijk vrij toegankelijk.
If It Doesn't Kill You is lekker treurig, en zou zo op een Batman soundtrack passen, toch wel het hoogtepunt van het album, mede door die gitaarsolo tussendoor.

» details   » permalink  » reageer  

Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014)

15 februari, 15:44 uur

Hier wel benieuwd naar, ik ben wel een liefhebber van zijn gitaarwerk.
Wow opent prettig, het gitaarspel doet mij aan Smashing Pumpkins denken, Prince al gelijk in vorm.
3 vrouwen in de ondersteunende begeleidende rol, doet mij wat aan Sheila E, Wendy & Lisa denken.
Toch wel sterke persoonlijkheden, die zich ook redelijk zonder Prince konden redden.
Pretzelbodylogic sluit hier prima op aan, wat meer richting hardrock, waarbij ik al snel aan de samenwerking van Slash met Lenny Kravitz moet denken, en al snel vergeet dat Prince zelf natuurlijk een meesterlijk gitarist is, dit moet ik blijven benadrukken.
Aintturninround heeft ook die prettige gitaar, en is vervolgens meer uptempo, met zelfs ska achtige stukjes, om vervolgens helemaal los te gaan in een meesterlijke solo.
Plectrumelectrum met uiteraard ook de hoofdrol voor de gitaar, misschien iets te lang, waardoor het als een jam klinkt, maar dat deed een Jimi Hendrix ook voornamelijk.
Bij Whitecaps gaat het tempo wat omlaag, als hij dit nummer jaren eerder had gemaakt, dan had hij deze cadeau aan Michael Jackson kunnen geven, was die ook gelukkig geweest. Op dit album is het een minder nummer.
Bij Fixurlifeup gaat het gelukkig weer helemaal los, en dat hoor ik uiteraard liever, mooi hoe die opbouw zich ontwikkeld met die kenmerkende Red Hot Chili Peppers achtige funk.
Boytrouble is voor mij wel een stapje terug; beetje TLC achtig.
Het is mij duidelijk dat het album na het sterke begin behoorlijk inzakt, Stopthistrain is een niemands dalletje, met een Snoop Dogg achtig riedeltje.
Anotherlove opent wat zwakker, maar gelukkig komt daar wel verandering in, mede door die Fleetwood Mac (Big Love) achtige solo aan het einde.
Tictactoe is helaas te zoet, en past totaal niet tussen de rest.
Bij Marz gaat het tempo goed omhoog, en is bijna een (electro)punk nummer te noemen.
Funknroll met de knipoog naar Metallica in het begin (Master of Puppets) is daardoor grappig, lijkt hierdoor wel weer op een aanklacht bij de grote platenfirma’s, mede door 2 albums gelijk uit te brengen , verder prima funk.
Plectrumelectrum klinkt als een echt album, waarbij ik niet het idee heb dat er nu niet uit de schatkist met oud werk wordt geplunderd, en stukken bewerkt worden, dat gevoel heb ik namelijk wel vanaf The Gold Experience, met uitzondering van The Rainbow Children.
Niet alles is even sterk, maar het klinkt wel als een geheel.

» details   » permalink  » reageer  

Wild Pumpkins at Midnight - Strangeways (1992)

15 februari, 00:09 uur

Dit rockt, knarst, jeukt, en is het ene moment lief, dan weer lomp.
Dan weer in het verlengde van halverwege jaren 80 college The Feelies, maar vervolgens duivels als Gun Club, met de spastische swing van Pixies, ondersteund door het ongecontroleerd gitaargeweld van Sonic Youth.
Meer Lou Reed dan Velvet Underground.
Afwijkend gitaargeweld uit de jaren 90, dan zal het wel weer eens uit Australië komen?
Natuurlijk komt dit uit Australië.
Trippend door de benzine, zwevend over de eindeloze autowegen van dit continent.
Dit sluit absoluut aan bij de heersende gitaarmuziek uit de jaren 90, maar is misschien zelfs wat gevarieerder te noemen dan de gemiddelde band uit deze periode.
Het zit allemaal goed in elkaar, zonder ergens moeilijk te klinken.

» details   » permalink  » reageer  

Toy Dolls - Absurd-Ditties (1993)

14 februari, 01:40 uur

stem geplaatst

» details  

Toy Dolls - Dig That Groove Baby (1983)

14 februari, 01:40 uur

Punk werd van tevoren toch wel gezien als een serieuze stroming.
En dan heb je opeens Toy Dolls, die er een groot stuk typische Britse humor in stopt.
Ze ontstonden in dezelfde periode als de serie The Young Ones.
En ondanks dat ze op elk album vrijwel hetzelfde klinken, mag hun debuut wel gezien worden als klassieker.
Nee, dit is geen grap.
Nellie The Elephant is toch wel het startsein geweest voor de pretpunk.
Toen in de jaren 90 Green Day, NOXF en De Heideroosjes groot werden, draaide de gemiddelde discotheek ook regelmatig dit nummer tussendoor.
Ik denk dat er maar weinig publiek daar was, die wist dat dit nummer 10 jaar ouder was.
En eigenlijk klinkt Dig That Groove Baby tijdlozer dan de gemiddelde punkband uit die tijd.
Onderschat deze band live ook zeker niet.
Ooit ruim 20 jaar geleden live gezien op de Universiteit van Twente, en het was een energiek optreden, welke als een sneltrein voorbij daverde.
Natuurlijk kwam Nellie ook nog voorbij, die de figuurlijke porseleinkast in een totale chaos veranderde.

» details   » permalink  » reageer  

Travis - The Invisible Band (2001)

13 februari, 22:10 uur

stem geplaatst

» details  

The Killers - Day & Age (2008)

13 februari, 21:54 uur

stem geplaatst

» details  

Wende - Quand Tu Dors (2004)

13 februari, 20:24 uur

stem geplaatst

» details  

Tricky - Vulnerable (2003)

13 februari, 19:13 uur

stem geplaatst

» details  

Verve - A Storm in Heaven (1993)

12 februari, 19:08 uur

Een soort van Britpop hippie album.
Veel psychedelische gitaargolven, minder compacte songs zoals op hun latere werk.
Hier nog aan het trippen, later tot de conclusie komend dat de drugs niet echt goed werkten.
Zelf vind ik het een goed album, maar sommige stukken zijn te lang uitgesponnen, wat niet echt in het voordeel werkt.

» details   » permalink  » reageer  

Throwing Muses - The Real Ramona (1991)

12 februari, 18:19 uur

Wat Pixies, The Sugarcubes, Siouxsie en sprankelend gitaarspel met de zang van Kristin Hersh, met Tanya Donelly in een ondersteunende rol.
Steeds meer de band van Hersh, waardoor het eigenlijk logisch was, dat Donelly de band zou verlaten.
Volgens mij was Donelly wel bepalend voor de gekte, Throwing Muses heeft wel wat van The Breeders in zich, maar dan met echte muzikanten, en volgens mij ook zonder de dope.
The Real Ramona; dan moet ik weer aan Frank Black denken (I Heard Ramona Sing), zou het een ode zijn geweest aan Throwing Muses?
Dat weet je bij hem natuurlijk nooit.
Feit is dat de bands wel min of meer in elkaar verweven zijn.

» details   » permalink  » reageer  

Douwe Bob - Fool Bar (2016)

10 februari, 17:40 uur

stem geplaatst

» details  

The Mysterons - Meandering (2017)

10 februari, 17:25 uur

stem geplaatst

» details  

Live - Songs from Black Mountain (2006)

9 februari, 16:33 uur

stem geplaatst

» details  

Palace Winter - Waiting for the World to Turn (2016)

9 februari, 01:48 uur

Beter dan War on Drugs.
Net zo dromerig, maar dan zonder de irritante zang, ik moet ook wel aan een band als For Against denken.
Het smelten van sneeuw door de zon, na een koude nacht, ergens in het einde van de winter.

» details   » permalink  » reageer  

The Police - Synchronicity (1983)

8 februari, 01:09 uur

Na het luisteren van een solo album van Andy Summer mij weer eens meer in deze band verdiept.
Ik wist al dat Stewart Copeland een veelzijdige drummer was, maar nooit geweten dat de gitarist net als Sting zoveel interesse in Jazz had.
Geeft weer eens aan dat The Police meer in hun mars had.
Summer is ook nog eens 10 jaar ouder dan de rest, en al de veertig jaar gepasseerd toen Synchronicity uit kwam.
Dan kan ik mij goed voorstellen dat je als band zijnde uit elkaar aan het groeien bent.
The Police hoort thuis tussen Joe Jackson en Elvis Costello; veelzijdige muzikanten met veel muzikale bagage, die per ongeluk net tijdens de punk hun opleving maken.
Hun pech, of hun geluk?
The Jam zou je ook nog kunnen noemen.
Maar The Police wist de grootste hits te scoren.
Idolen die al op leeftijd raakten, net als onze eigen Doe Maar.
Ook een band die ten onder ging aan het succes, en de beperking die het hun gaf.
Mother is een poging om anders te klinken.
Every Breath You Take min of meer ook, maar deze ballad werd wel een gigantisch succes.
Nog steeds ben ik van mening dat niet Synchronicity de ondergang van The Police betekende, maar juist Every Breath You Take.
Deze single zou niet meer te evenaren zijn.
Dat Sting solo gelijk wist te scoren, zie ik niet als ego centrisch.
Even alle drie op adem komen; Every Breath It Takes.
Nog steeds stond de deur naar The Police open.
Maar het stutwerk hield de fundering helaas niet meer overeind.

» details   » permalink  » reageer  

Andy Summers - The Golden Wire (1989)

7 februari, 22:26 uur

stem geplaatst

» details  

Bryan Adams - You Want It, You Got It (1981)

7 februari, 18:31 uur

stem geplaatst

» details  

Ben Liebrand - Styles (1990)

7 februari, 18:26 uur

stem geplaatst

» details  

Bryan Adams - Into the Fire (1987)

2 februari, 21:56 uur

stem geplaatst

» details  

Mr. Mister - Go On (1987)

2 februari, 20:51 uur

stem geplaatst

» details  

Live - Birds of Pray (2003)

2 februari, 16:45 uur

stem geplaatst

» details  

Level 42 - Staring at the Sun (1988)

2 februari, 16:23 uur

stem geplaatst

» details  

Level 42 - Standing in the Light (1983)

2 februari, 15:34 uur

stem geplaatst

» details  

Ad Visser - Hi-Tec Heroes (1987)

2 februari, 13:37 uur

stem geplaatst

» details