menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van deric raven. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2020, februari 2020, maart 2020, april 2020, mei 2020, juni 2020, juli 2020, augustus 2020, september 2020, oktober 2020, november 2020, december 2020, januari 2021

Kerri Watt - Neptune’s Daughter (2021) 4,0

afgelopen dinsdag om 17:42 uur

stem geplaatst

» details  

Pom Poko - Cheater (2021) 4,0

afgelopen dinsdag om 15:20 uur

stem geplaatst

» details  

Grandbrothers - All the Unknown (2021) 4,0

afgelopen zondag om 18:33 uur

Voor lange tijd was het een ongeschreven regel dat men organische klassieke instrumenten zoveel mogelijk uit het zicht van de elektronica hield. Het was bijna onacceptabele heiligschennis om je in te laten met de moderne technieken, omdat deze de ziel uit een muziekstuk zouden halen. Tegenwoordig is het zo ingeburgerd en veelal een verrijking van het geluid, en levert het prachtige eindresultaten op. De driedimensionale benadering voegt meerdere dieptes en lagen toe, die voorheen voor de buitenwereld verborgen bleven.

Op All the Unknown laat Grandbrothers de mediterende helende werking van voorganger Open meer los om nieuwe invalshoeken een ruimdenkende kans te geven om zich te bemoeien met het eindgeluid. De sacrale stilte wordt opgeofferd voor een breder op de elektronica gerichte beleving waarbij de geprogrammeerde soundscapes van Lukas Vogel het geschoolde toetsenspel van jazzpianist Erol Sarp steeds verder naar de achtergrond toe dwingt.

Elektromechanische hamers worden aangestuurd door software en ontleden en hergroeperen hierdoor de mogelijkheden van de piano. Een complexe constructie welke op papier veel weg heeft van de eerste antieke computers, maar als dit apparatuur een soortgelijke evolutieproces te wachten staat, levert het genoeg groeipotentie op. De verfijnende vernieuwende aanpak verbreed hiermee nog sterker het spanningswerkveld van dit in Düsseldorf gevormde experimentele Turks-Duits/Zwitserse duo.

All the Unknown is universeel van karakter en het positivisme laat zich minimaal sturen door de verstikkende natuurverschijnselen die op dit moment de wereld domineren. Het staat ver boven de klimaat wanorde, heersende virussen en milieuproblematiek. Het gaat uit van de drang om dit alles te overleven en er versterkt en krachtig uit te komen. Juist die zintuigelijke schoonheid die de aarde oproept staat hierbij centraal. Het samengaan van oude conservatieve klanken met jeugdige vernieuwingsdrift wat een harmonieus eindresultaat oplevert.

De aarde begeeft zich niet in de afstotende winter van het bestaan, maar juist in de onbekende prille revolutionaire lente van het zuurstofrijke opwaarts stromende Four Rivers. Het stormende Howth laat het verleden in een wervelende verregende klankenkoorts achter om zich op een veelbelovende toekomst te richten. Met een symfonische onderlaag gaat What We See over in ritmisch modern neoklassiek toetsenwerk. Shorelines gaat nog een stap verder en is zelfs speels funky te noemen.

Auberge begeeft zich op het productionele jaren tachtig vlak van ambient goeroe Brian Eno waarbij sferische synths de uiteindelijke richting bepalen. Het mysterieuze Umeboshi introduceert het ontdekkende All the Unknown. Een waar slagveld van indringende uitgebalanceerde donkere postpunk tonen die zich staande houden tegen de geschooldheid van de gedreven Erol Sarp.

De frisheid van het plezierig componeren overheerst en geeft het een opruimende indruk mee. Natuurlijk is Grandbrothers realistisch en ontstaat er ook ruimte voor de meer dreigende onweerswolk Black Frost en aarddonkere futuristische new wave klanken van Unrest welke uiteindelijk overwonnen worden en in de luwte na mogen sudderen.

Grandbrothers - All the Unknown | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

» details   » naar bericht  » reageer  

Kiwi Jr. - Cooler Returns (2021) 3,5

afgelopen vrijdag om 15:34 uur

Ondanks dat de naam anders doet vermoeden heeft Kiwi Jr. geen binding met de Chinese kruisbes, de uitgestorven vogelsoort of het Nieuw-Zeelandse rugbyteam All Blacks. Ook de albumtitel van het lekkere Football Money debuut staat hier geheel los van. Het uit Toronto afkomstige indie viertal maakt lome puntige korte gitaarpopsongs met de gemiddelde klassieke singletjes lengte van pakweg 3 minuten en levert met de het hyperactieve suikerzoete Cooler Returns hun tweede plaat af.

De van het steeds succesvoller geworden in noise en dreampop verzuipende Alvvays afkomstige bassist Brian Murphy ruilt zijn instrument in voor de gitaar en stelt zich tevreden met een mooie outsidersrol in de meer op de achterhoede spelende lichtgewicht Kiwi Jr. Een veilige positie die de veelbelovende jonge band dreigt kwijt te raken nu ze steeds breder opgepakt worden. Dat Sub Pop nu Kiwi Jr. vanuit hun roemzuchtige positie lanceert zal zeker zijn voordeel hebben. Toch staan de muzikanten mijlenver verwijdert van de logge grungerock waarmee de platenmaatschappij zichzelf etaleert. Een verfrissende aanvulling dus op de ooit zo baanbrekende record label.

De Canadezen hebben een studentikoze jeugdige uitstraling welke eerder herinneringen met de rammelend gitaarpop van Weezer, de onvatbare droge humor van Pavement en het opgejaagde van de seventies college punk oproepen, inclusief de schreeuwerige slogans refreintjes. Maar ook de voorliefde voor Britpop is terug te horen in het verhalende Tyler. Beroeps roffelaar Brohan Moore houdt het tempo lekker hoog en zorgt ervoor dat er geen vervelende stiltes ontstaan die de aandacht laten afzwakken.

De geniale thuis in elkaar geknutselde clip van titeltrack Cooler Returns is een geslaagde parodie op de befaamde 15 minutes of fame tijdens de pauze van de Super Bowl en andere soortgelijke grootschalige evenementen. De typerende festivalband Kiwi Jr. bezit het vermogen om eenvoudig klinkende catchy nummers te maken die veel complexer in elkaar zitten als wat de eerste indruk opwekt. Het startpunt is overduidelijk the nineties waar vanuit ook uitgeweken wordt naar vroegere tijden. Only Here For A Haircut en Domino hebben dat heerlijke onschuldige jaren vijftig bubblegum surfgevoel.

Het met sprankelend pianospel en jengelende zomergitaartjes volgepropte Cooler Returns is een terugkeer naar het niks aan de hand Beverly Hills, 90210 en Baywatch tijdperk uit de jaren negentig. Het flitsende leven bestaat uit feesten en men wekt de indruk op dat vrijwel alles op rolletjes loopt en bijna iedereen er perfect gestyled uit ziet. Kiwi Jr. zijn de ongemakkelijke aan de zijkant staande dagdromende nerds die hun eigen absurde wereldje creëert, gevuld met inside jokes die verder niemand begrijpt. Ze leven in hun eigen bubbel waarin Covid-19 zoveel mogelijk buitengesloten wordt. Een ware adrenaline kick voor die outsiders die zich eventjes buiten die gemene buitenwereld willen plaatsen.

Kiwi Jr. - Cooler Returns | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

» details   » naar bericht  » reageer  

Viagra Boys - Welfare Jazz (2021) 4,5

10 januari, 23:00 uur

Het ondergrondse geploeter van de punkrock begint begin jaren negentig zijn voedzame vruchten af te werpen als vanuit de Verenigde Staten daar opeens dat onverwachte scorende hit succes aanwezig is. Ook Zweedse bands als Randy, Millencolin, No Fun At All en Satanic Surfers profiteren hier flink van en doen het goed bij de skate gemeenschap. Nu de maatschappelijke onvrede vanuit het Verenigde Koninkrijk hun gelijke vinden in IDLES, Fontaines D.C. en The Murder Capital laat het Scandinavische land van zich horen met Viagra Boys. Angry young men die als doorgedraaide verkeerd geplaatste IKEA schroefjes de stabiliteit aan het wankelen brengen, klaar om een allesvernietigende puinzooi achter te laten.

Het overstuurde new wave saxofoonspel en de discobeats op het gedreven debuut Street Worms uit 2017 roepen herinneringen op die aansluiten bij dat heerlijke dwarse eighties postpunk gevoel. Heerlijk compromisloos overal tegenaan schoppen. Een beetje eigenzinnig en anarchistisch, maar toegankelijk genoeg om jezelf op de kaart te zetten. Dit alles mooi vormgegeven in zo’n typisch selfmade absurdistisch punkrock hoesje, waarmee de underground beweging zichzelf al jarenlang promoot. Vooral de memorabele single Sports haalt de alternatieve radiostations en toplijsten en weet mondjesmaat een steeds groter publiek te bereiken. Zo groot zelfs dat men erg veel verwacht van de opvolger die al gelijk in het begin van 2021 het licht ziet.

Producers smullen ervan om met Viagra Boys de studio in te duiken. En waarom voor een enkele persoon kiezen, als meerderen staan te dringen om met de band aan de slag te gaan. Zo mag Matt Sweeney, het voormalige Billy Corgan maatje in Zwan, voor een groot gedeelte zijn verantwoording opeisen. Ook KRO Records eigenaar Justin Raisen, die zich afgelopen jaren ontfermt heeft over Kim Gordon en Yves Tumor sluit aan. Oudgediende Daniel Fagerström, die plichtmatig verbonden is aan het debuut Street Worms, verzilverd zijn aandeel. Pelle Gunnerfeldt, die in het verleden al met de uit Zweden afkomstige punkrockers van Randy en The Hives gewerkt heeft, is tevens van de partij. Lekker chaotisch en anarchistisch onoverzichtelijk allemaal.

Viagra Boys is er niet op uit om vredelievende zieltjes te winnen. Viagra Boys wil wonden open snijden en daar diep in porren, en genietend toekijken naar de bloedende smurrie die stroperig naar buiten kruipt. Welfare Jazz is ondanks dat de titel anders doet vermoeden gelukkig nog niet gestroomlijnd. Sterker nog, de commerciële gelikte randjes zijn veelal genegeerd, waardoor er een harder stevigere sound ontstaat. Nog steeds verzorgt het saxofoonspel van Oskar Carls een dominante rol, maar heeft hij zich in de afgelopen twee jaar zo sterk ontwikkeld dat zijn sound veel meer neigt naar de avontuurlijke free jazz.

Als een doorgedraaide speeldoos hakt de schijt aan de wereld elektronica van Ain’t Nice erin. De rauwe straatvechtersmentaliteit van geweldenaar en tatoeage artiest Sebastian Murphy zet zichzelf al direct in een vervelende underdog positie neer. Een heftige scherpe scheermessen industriële rockmachine, waarbij de saxofoon al moordend de mond gesnoerd wordt. Het donkere country verhalende Toad herplaatst zich naar de jaren zestig achterbuurt psychedelica. Een avondlandschap waarbij het rood van de ondergaande zon zich mengt met het bloed van de onderwereld waarbij junkies en prostituees het straatbeeld bepalen. Nachtclub jazz en betaalde liefde.

De doorleefde blues van het korte This Old Dog is het schizofrene geweten van een maniakale beroepsmatige drugsverslaafde. Een beangstigend intermezzo welke de duistere sfeer van Welfare Jazz aangeeft, verrot en intimiderend hard. De stroperige baslijnen van het door Joy Division en The Birthday Party beïnvloedde Into The Sun laten de duistere postpunk dromerig, swingend en sensueel klinken. Een vaudeville getinte strippers act van een in leer gehuld gothic meisje die geïntroduceerd wordt door de soulbiecht overdracht van de kapot geschreeuwde outlaw Sebastian Murphy. Een totaal andere schizofrene destructieve persoonlijkheid als de zanger die de warmte overbrengt in de toegankelijke synthpop van het lieflijke Creatures.

Het overladen Russisch roulette pistool van 6 Shooter raast als een bezeten flipperkastspel voorbij. Een beklemmend vrijwel instrumentaal middenstuk, welke alleen onderbroken wordt door de verwarrende verhaallijnen van de ophitsende verslagleggers. Het ronkende Secret Canine Agent laat de bas van Henrik Höckert als een gek doordraven om vervolgens de rust te vinden in het lompe cabareteske I Feel Alive, waarbij rondfladderend fluitspel als een bang vogeltje vermorzeld wordt door logge doodslaande ritmes en subtiele pianotoetsen. De death disco van het testosteron opwekkende Girls & Boys doet daar nog een overtreffende vernietigende stap bovenop.

Dat de geleefde mannen hunkeren naar een veilige toekomst zonder verlokkingen van buitenaf bewijzen ze wel in het softere feelgood To the Country, waarbij het verlangen om zich te settelen in een drugsvrije probleemloze omgeving centraal staat. Het ruige leventje achter zich latend, een grote stap naar volwassenheid zettend. Er wordt echter afgesloten met het dreigende opzwepende In Spite of Ourselves. Een klagende country rockende cover van de eerder dit jaar aan het COVID-19 virus overleden singer-songwriter John Prine die met de glansrijke gastrol van zangeres Amy Taylor van Amyl & The Sniffers een indrukwekkend hedendaags zwart rouwrandje meekrijgt. 2021 kan op muzikaal gebied niet beter beginnen.

Viagra Boys - Welfare Jazz | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

» details   » naar bericht  » reageer  

Therapy? - Troublegum (1994) 5,0

9 januari, 07:54 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

The Doors - The Doors (1967) 5,0

9 januari, 07:53 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

The Cure - The Head on the Door (1985) 5,0

9 januari, 07:53 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993) 5,0

9 januari, 07:52 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Songs: Ohia - The Lioness (2000) 5,0

Alternatieve titel: Love & Work: The Lioness Sessions, 9 januari, 07:52 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

R.E.M. - Green (1988) 5,0

9 januari, 07:51 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Depeche Mode - Some Great Reward (1984) 5,0

9 januari, 07:49 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Aaron Frazer - Introducing... (2021) 4,0

8 januari, 11:44 uur

Ergens in de prille jeugd van koorknaap Durand Jones moet het moment geweest zijn dat hij die gospelbasis weet om te zetten tot zijn liefde voor de soul. Gegrepen door de funky sound die begin jaren zeventig het discotijdperk aankondigt, laat hij zich meevoeren door de muzikale helden die hun emotionele lading aan bloed, zweet en tranen over het publiek uitstorten. Heerlijke vinylplaten die ontdaan worden van alle nicotine aanslag en andere vettige substanties en de nodige draaibeurten toegedeeld krijgen.

Die soulkoorts weet hij over te brengen bij gitarist Blake Rhein, organist Justin Hubler, bassist Kyle Houpt en drummer Aaron Frazer, die met zijn hoge Prince achtige vocale kunsten de sensualiteit toevoegt aan het stukken stoerdere stemgeluid van Durand Jones. De geboorte van Durand Jones & The Indications is al snel een feit, en met hun gelijknamige debuut weten ze in 2018 direct de publieke aandacht te trekken. Al een jaar later verschijnt het gelijkwaardige American Love Call die de status als veelbelovende nieuwe soulband alleen maar versterkt.

Helaas vervult Aaron Frazer hierbij nog steeds een schaduwrol, terwijl hij vocaal wel het vermogen bezit om zelf een album te dragen. Deze overtuiging heeft de van The Black Keys bekende gitarist Dan Auerbach ook, en met zijn ervaringen als veelzijdige producer durft hij het aan om Aaron Frazer onder zijn hoede te nemen. Het resulteert in de voortreffelijke slaapkamersoul van Introducing…, een hernieuwde kennismaking met deze veelzijdige artiest, waarbij een veelvoud aan muzikanten wordt ingezet om die warme falsetuithalen een zwoele retro begeleiding mee te geven.

Dan Auerbach schakelt zijn The Arcs maatje Nick Movshon in, de bassist die bekendheid krijgt vanwege zijn begeleidende spel bij Amy Winehouse. Ook pianist Mike Royas, die hij als producer ook aanwendt bij zijn samenwerking met Marcus King, CeeLo Green en John Anderson is van de partij. Een bijzondere naam tussen de overige muzikanten is die van pianist Bobby Wood, een grootheid uit de The Memphis Boys stal, de in de jaren zestig actieve thuisband van de American Sound Studio.

You Don’t Wanna Be My Baby zou niet misstaan hebben op de Saturday Night Fever soundtrack uit 1977. Een gelikte verleidingssong waarbij de zanger alles uit de kast haalt om die onbereikbare discovamp te veroveren. Zijn stem heeft een betoverende werking op het vrouwelijke publiek, omdat ze zich juist eenvoudig identificeren met dat meisjesachtige bereik. Het heeft iets fout, zoets en smerigs in zich, de ideale schoonzoon die zich net zo gemakkelijk in een loverboy rol kan verplaatsen. Een groot compliment voor Aaron Frazer, die inhoudelijk zoveel meer is als een backing vocals verzorgende ritmische slagwerker.

De klassieke identieke retrosound wordt afgewisseld door krachtige big city funk, waarbij de beats en ritmes doordrenkt zijn met hiphop flows, wat een aards karakter aan de songs meegeeft. Het jaren zeventig gevoel wordt vergroot door Gil Scott, die met zijn gefluit een prominente rol in Bad News vervult. Dan Auerbach beperkt zijn rol niet tot het mengpaneel, vanaf Can’t Leave It Alone laat hij zijn gitaar subtiel vuil rocken, waardoor daar toch nog die duidelijke link met The Black Keys ontstaat.

Er wordt in Ride With Me nog wat geflirt met de Motown en Philadelphia sound, maar verder blijven de echte uitspattingen beperkt tot het zompige, licht psychedelische Love Is, waarbij de stemming net wat duisterder aanvoelt, het door spookachtige orgelpartijen en gepassioneerde ritmes opgejaagde Over You en de jazzy tearjerker Leanin’ on Your Everlasting Love. Is het daardoor een veilige plaat geworden? Zeker niet, het geoliede vakmanschap zorgt ervoor dat alle oneffenheden zorgvuldig weggepoetst worden, en er waanzinnige eervolle seventies soul tribute overblijft.

Aaron Frazer - Introducing... | Soul | Written in Music - writteninmusic.com

» details   » naar bericht  » reageer  

Deacon Blue - Riding on the Tide of Love (2021) 4,0

7 januari, 21:34 uur

stem geplaatst

» details  

TV Priest - Uppers (2021) 4,0

7 januari, 19:55 uur

stem geplaatst

» details  

EUT - Party Time (2021) 3,5

3 januari, 07:40 uur

stem geplaatst

» details  

Midnight Sister - Painting the Roses (2021) 4,0

2 januari, 15:52 uur

De gigantische grote witte letters van het in Mount Lee gelegen The Hollywood Sign vormen al decennia lang het decor voor de artistieke gelukszoekers die hun toekomst veilig willen stellen door een carrière als rockmuzikant of filmacteur op te bouwen. Het kunstenaarsgezelschap Midnight Sister is geworteld in die heuvelachtige befaamde omgeving van Hollywood en gokt op twee paarden door zich op de muziek en de film te oriënteren. Dat dit perfect kan werken bewijst het duo wel in Painting The Roses.

De avantgardistische componist Ari Balouzian weet een groot gedeelte van zijn creativiteit om te buigen tot het maken van gitzwarte dreigende onheilspellende soundtrack collages. De overige tijd benut hij om samen met zijn levenspartner Juliana Giraffe te werken aan het in disco doorweekt toegankelijk radiogeluid van Midnight Sister, waarbij de filmische achtergrond van Ari Balouzian voor het goedkope suikerzoete vintage B-film randje zorgt.

Painting The Roses is het vervolg op het drie-en-een-half jaar eerder verschenen debuut Saturn Over Sunset. Juliana Giraffe bezit dat jeugdige betoverende onverschillige stemgeluid, waarmee ze op indrukwekkende wijze haar sensualiteit weet te ontboezemen. De temperamentvolle broeierigheid heeft veelal zijn oorsprong in het inspiratievolle Argentinië waar ze tijdens haar familiebezoeken opzoek gaat naar kleurige facetten die zich aangenaam inmengen in het beeldende materiaal van Painting The Roses.

Het door strijkers aangekondigde Doctor Says is een bevlogen Sunset Boulevard wandeling door het psychedelische zonovergoten Los Angeles van eind jaren zestig. Het tijdperk van de vrije seks waarbij de prikkelende uitdagende bikini’s het strandbeeld overnemen van de saaie conservatieve badpakken. Een licht provocerende experimentele tijd waarin figuren als beroepslevensgenieter Jim Morrison het muzikale landschap vakkundig afbreken en opnieuw opbouwen, gesloten deuren openbreken, het grondbeginsel van de literatuur herdefinieerden en hiermee een continu in beweging zijnde aardverschuiving veroorzaken waarvan de uitwaaiende ritmische schokeffecten zelfs nu nog steeds tastbaar voelbaar zijn. Een prachtig eerbetoon aan de bloeiperiode die daar zijn oorsprong heeft.

Een ietwat lazy voordracht laat de dromerige instrumentatie van alleskunner Ari Balouzian in het aansluitende gepolijste triphop achtige Satellite nog meer ademen. Invloeden die later in het berustende slaperige Tomorrowland terugkomen en memoreren aan het Franse nineties retro elektro gezelschap van Air. Juliana Giraffe zucht en kreunt zich in haar croonende diva rol van jazzy zangeres door het orkestrale James Bond getinte Escalators heen. Als een hedendaagse Marilyn Monroe kruipt ze de wanhopige door Alfred Hitchcock beïnvloedde thriller klanken van het duistere nachtclubtrack My Elevator Song binnen.

Er wordt vervolgens voorzichtig een opwachting gemaakt in het stadse geluid van de jaren zeventig. Op de hoek van de straat verwelkomt het knijpende saxofoonstuk Dearly Departed de zelfkant van het bestaan die je tijdens de dagelijkse ondergang van de zon voorzichtig tegenmoet treedt. Een paradox met het harmonieuze soulvolle Foxes welke volgepropt is met bombastische pretentieuze Britse glamrock invloeden, waarbij gepoogd wordt om de ultieme popsound te creëren.

De noisy geluidsterreur van Sirens wordt vervolgd door de harde mechanische voorgeprogrammeerde beats die de overstap naar de funkende disco aankondigen. Met een hoog gehalte aan kunstmatige verblindende glitterbollen verliefdheid weerkaatsen ze het revolutionaire uitgaansleven romantiek van de ophitsende seventies die vanuit clubs als het New Yorkse Studio 54 de wereld veroverde. In diezelfde categorie zijn de verwarmende orgeltoetsen van het bordeauxrode Limousine onder te brengen.

De musical achtige songs als het langzaam voortslepende Song for the Trees en het door tenenkrommende hoge hemelse koortjes opgesierde Wednesday Baby zijn flinke stappen terug en roepen het het misselijkmakende gevoel op van de nostalgische kerstsfeer van vroeger met de alsmaar herhalende Sisi films en de door engelenhaar verzwelgende gekleurde kerstbomenverlichting. Een smetvlekje op het verder zeer goed uitgewerkte en ontvangen Painting the Roses.

Midnight Sister - Painting The Roses | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

» details   » naar bericht  » reageer  

Nahawa Doumbia - Kanawa (2021) 3,5

2 januari, 15:52 uur

stem geplaatst

» details  

Bright Eyes - Down in the Weeds, Where the World Once Was (2020) 4,0

2 januari, 15:51 uur

Het is 2011 als Bright Eyes besluit om een tijdelijke adempauze in te lassen. Conor Oberst blijft zeer productief, en brengt onder zijn eigen naam verschillende soloplaten uit. Gitarist Mike Mogis is op Ruminations aanwezig, maar verbreed zijn werkveld door als gastartiest zijn bijdrages te leveren bij verschillende bevriende bands. Ook Nate Walcott vervult zijn rol als pianist op platen van frontman Conor Oberst (One of My Kind en Upside Down Mountain) en richt zich vervolgens voornamelijk op filmscores met hier en daar een uitstapje bij gevestigde namen als Beck en U2.

Als Conor Obest met Phoebe Bridgers in 2019 het prachtige tweestemmige geslaagde samenwerkingsverband Better Oblivion Community Center uitbrengt lijkt het er ondertussen op dat Bright Eyes definitief passé is. Een mooie voedzame periode welke een negental volwaardige albums heeft opgeleverd. Dan komt in januari 2020 opeens via Instagram het bericht naar buiten dat er later dat jaar een nieuwe Bright Eyes plaat te verwachten valt. Een aangename verrassing waar vrijwel niemand op gerekend heeft.

Down in the Weeds, Where the World Once is geen logisch vervolg op The People’s Key, en dat is eigenlijk ook wel prima zo. Ondanks dat die plaat nog wel degelijk vol staat met lekkere stevige gejaagde indiesongs, en waarbij de beladen pianoballad Ladder Song zelfs tot hun beste werk gerekend mag worden, is hier de rek er echt wel uit. Helaas geen Phoebe Bridgers op Down in the Weeds, Where the World Once, maar wel bijdrages van de door Conor Oberst ontdekte singer-songwriter Miwi La Lupa, voormalige gastvocalist Andy LeMaster, en de veelzijdige zangeressen Susan Sanchez en Jesca Hoop.

Bij de overige namen springen vooral die van Macey Taylor, het voormalige bandlid van de Conor Oberst And The Mystic Valley Band en Flea eruit. Die laatste is door Nate Walcott geïntroduceerd, een vruchtbare werkrelatie die overgehouden is van het als pianist meetouren met Red Hot Chili Peppers. Als dan vervolgens ook nog de van Queens Of The Stone Age afkomstige hakmachine Jon Theodore achter het drumstel plaatst neemt, kan er eigenlijk niks meer fout gaan.

Pageturners Rag bouwt zich op rondom flarden gesprekscollages waarbij er geput wordt uit privé opnames waar ook zijn Mexicaans sprekende ex-vrouw Corina Figueroa Escamilla en moeder Nancy Oberst een rol in vervullen. De sfeer is charleston jazzy gedreven door jaren vijftig blazers en rokerig kroegpianospel.

Dat beeld wordt vastgehouden in het vergeelde fotoalbum nummer Just Once in the World. Het is overduidelijk een verslag van het dramatische zwarte dagboek van de zanger, die juist zijn oude maatjes nodig heeft om het verleden een plek te geven. Want een ding mag duidelijk zijn, Bright Eyes speelt daar een gigantische grote rol in. Het is een mooi gegeven dat er nieuw leven in de band gepompt wordt, maar het is in principe voornamelijk een persoonlijke verwerkingsalbum van Conor Oberst.

Dance and Sing dwaalt ergens tussen een high school musical en een seventies rockopera in, en roept direct die nostalgische drang naar het verleden op. Een gelukkige tijd zonder corona (welke indirect wel terugkomt in het heerlijk rockende Calais to Dover), met een gelukkig huwelijk en voor het vroegtijdige overlijden van Conors broer Matt Oberst. Het strijkorkest zorgt voor de denkbeeldige vintage papieren slingers die met elke feestelijke gelegenheid vanuit een muffe doos op zolder tevoorschijn getoverd worden.

De lichte synthpop akkoorden en helder gelikt gitaarspel maken van Mariana Trench een eighties new wave track, waarbij die hang naar de zorgeloze kinderjaren van Matt en Conor centraal staan. Ondanks dat het tekstueel over de kapitalistische uitbuiting van de natuur gaat, zit er ook genoeg jeugdige idealistische rebellie in verborgen. De grootse aanpak camoufleert het verdriet, maar neemt de pijn niet weg.

Het aangetaste geweten van de frontman vind zijn vorm als oude gebroken man in het naargeestige One and Done, waarbij de treurnis ingekapseld wordt door schreeuwerige bombast in de hulpeloze vocale uithalen die in echo’s dreigen te verdrinken. Datzelfde geweten komt terug als de geestverschijning van Matt Oberst in Tilt-A-Whirl waar de hunkerende broederliefde voor Matt Oberst en zijn dagelijkse gemis zeer sterk op de voorgrond treden.

Dat zijn relatie met Corina Figueroa Escamilla een op springen staande blok dynamiet was blijkt wel uit de vreselijke verwensingen in Pan and Broom en de relationele onderhuidse stiltes in Stairwell Song welke met verbitterende blazers en ingehouden pianospel zijn vorm krijgt. Dat de volgende stap zich richt op het aangaan van nieuwe relaties, puur om de eenzaamheid te ontvluchten en het kluizenaarsbestaan te vermijden komt hard binnen op Persona Non Grata.

Een vogelvrij verklaring, een schietschijf, maar dus ook een wanhopige gelukszoeker die zijn verdriet letterlijk verdrinkt, dan wel verdringt in het prairiesong duet To Death’s Heart (In Three Parts), waar Jesca Hoop de vrouwelijke kant toelicht. Het afsluitende sentimentele, kwijlende Comet Song is typisch Amerikaans, met de kracht van God komt alles wel weer goed. Och ja, we nemen het met een korreltje zout erbij maar voor lief, het feelgood waardig afronden hoort er ook wel bij.

Bright Eyes klinkt op Down in the Weeds, Where the World Once oud, uitgeblust en afgeleefd, maar zeker niet inspiratieloos. Het gospelkoor in Forced Convalescence heeft zelfs iets hoopgevends. Of dit daadwerkelijk een nieuw hoofdstuk van de band is daar blijf ik maar over twijfelen. Het voelt nog steeds meer als een zware soloplaat van Conor Oberst, die voor hem een therapeutische werking heeft. Misschien moet ik dit beeld maar gewoon loslaten, het is een fijne vervolgstap welke niet geëtiketteerd of gedefinieerd dient te worden.

Bright Eyes - Down in the Weeds, Where the World Once Was | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

» details   » naar bericht  » reageer  

Clap Your Hands Say Yeah - New Fragility (2021) 4,0

2 januari, 15:51 uur

stem geplaatst

» details  

Royal Headache - Royal Headache (2011) 4,0

2 januari, 15:23 uur

stem geplaatst

» details  

Royal Headache - High (2015) 4,0

2 januari, 15:19 uur

stem geplaatst

» details  

ZZ Top - Tres Hombres (1973) 3,5

31 december 2020, 14:38 uur

Waarschijnlijk wel een van de grondleggers van de Stoner Rock.
Waitin' for the Bus klinkt als een Josh Homme project, terwijl in Jesus Just Left Chicago de blues doorklinkt.
Want zelfs de Stoner Rock moet ergens hun roots vandaan halen; en zoals bij veel muziek ligt deze in de blues.
Shiek vind ik wel wat van Cocaine van Eric Clapton weg hebben; zang en gitaar, maar dan meer groovend.
De bijna hit La Grange is ook regelrechte blues, waarbij de kracht ligt in het AC/DC achtige gitaarspel, en niet in de zang, welke tegen het flauwe aan zit.
Bij Master Of Sparks neigt de zang naar Dave Wyndorf van Monster Magnet.
Je hoort uiteraard wel al de oorsprong van hun hits van het album Eliminator terug; maar daar werd de sound meer opgepoetst, dit is de oude Mustang die ergens bij een niet te vertrouwen autodealer wordt gekocht, maar waarvan de motor met flink wat olie en benzine wel op gang komt.
Eliminator is de opgeknapte versie, met blinkend chroom, klaar voor de verkoop.
Tres Hombres klinkt heel soms als een jaren 70 product, terwijl juist veel vaker het geluid uit de jaren 90 terug komt, terwijl Eliminator heel duidelijk een product uit de jaren 80 is, veel minder tijdloos, maar zeker net zo vet.

» details   » naar bericht  » reageer  

Young Marble Giants - Colossal Youth (1980) 3,0

Alternatieve titel: Colossal Youth & Collected Works, 31 december 2020, 14:38 uur

De termen lo-fi en minimalistische muziek lees ik hier terug, maar dat vind ik wat kort door de bocht.
Voor mij is dit gewoon erg sfeervolle postpunk, maar de omlijsting door de wat zachter klinkende zangeres maakt het wel af.
Absoluut raakvlakken met het latere The XX, met als grote verschil dat Young Marble Giants net een stuk puntiger en minder zweverig klinkt.
Soms gaat het zelfs richting reggae en ska, terwijl de uitbarstingen van gitaar en bas herinneringen oproept naar Three Imaginary Boys van The Cure.
De drumcomputers uit deze tijd konden nog niet zoveel, waardoor het pulserende vaker in deze periode terug te horen was; ook het gekunsteld gebruik van de keyboard heeft wel zijn charme.
Het gevecht tussen bas en gitaar klinkt daarentegen wel erg professioneel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wolf Alice - My Love Is Cool (2015) 3,5

31 december 2020, 14:37 uur

Beetje dromerig Folk achtig begin.
Ik had wat anders verwacht.
Tja, vervolgens hoor je wel wat invloeden van jaren 90 bands als Belly, Throwing Muses en The Breeders, maar die vond ik stuk voor stuk wat pakkender.
Cranberries, The Cure, Echobelly en Sinead O’Connor, ze komen allemaal voorbij.
Gewoon een band die duidelijk terug grijpt naar de gitaarbandjes uit die periode.
Dreampop, Shoegazer, en vooruit, een beetje Grunge, het zit er allemaal in, al denk ik dat Wolf Alice in die hoogtijddagen totaal niet zou opvallen, omdat er toen kwalitatief gezien, veel betere albums uitkwamen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wire - Pink Flag (1977) 3,0

31 december 2020, 14:36 uur

De energie van punk, omgezet tot een vorm van positivisme.
Je kan natuurlijk alleen met stenen gooien, maar het is ook mogelijk om daarmee juist iets op te bouwen.
Misschien ligt dit album alleen daarom al in het verlengde van de eerste twee albums van The Stranglers.
Alleen deden die teveel hun best om de intellectuele kunstacademicus uit te hangen, terwijl het bij Wire al vanaf het begin al voelde dat we hier met zeer slimme muzikanten te maken hebben.
Baanbrekend debuut, maar afgaande op hun sound, vind ik de jaren 80 albums wel een stuk sterker en boeiender.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wire - IBTABA (1989) 3,5

Alternatieve titel: It's Beginning to and Back Again, 31 december 2020, 14:36 uur

Finest Drops klinkt als een Simple Minds song uit begin jaren 80.
Niet alleen de bas en de keyboard, maar ook de zang heeft behoorlijk veel raakvlakken.
Heel verfrissend allemaal.
Nummers die Simple Minds voor hun grote doorbraak hadden mogen maken.
Songs die niet passen bij de Wire van de eerste drie albums.
Eardrum Buzz sluit hier qua sound perfect op aan.
Vervolgens gaat het meer over naar de sound van The Ideal Copy, maar dan net wat toegankelijker.
Voor mij is de Wire periode uit de jaren 80 de meest boeiende.
Sorry puristen, maar ik hou dus wel van een meer toegankelijker geluid.
Hier gebeurd nog genoeg in, waardoor het eigen blijft.

» details   » naar bericht  » reageer  

Willard Grant Conspiracy - Ghost Republic (2013) 3,5

31 december 2020, 14:36 uur

De laatste van Robert Fisher, die helaas in februari is overleden.
Vrij rustig album, die door het gebruik van het treurige vioolspel raakvlakken heeft met het latere werk van Nick Cave, waarbij Warren Ellis een grote rol vervulde.
Viel mij bij verschijnen wat tegen, was wat ruiger werk verwacht.
Achteraf gezien is dit wel een prachtige zwanenzang van deze zeer onderschatte artiest.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wild Pumpkins at Midnight - Instant Ocean (1998) 3,0

31 december 2020, 14:35 uur

Nog steeds zijn er jaren 80 gitaarband invloeden hoorbaar, maar het is net wat georganiseerder.
Meer Britpop psychedelica, en de dame op de hoes geeft het Oosterse tintje ook duidelijk weer.
Misschien is dit het voordeel van dat je niet uit de UK of USA komt, maar uit Down Under.
Je hoeft je niet zo te binden aan de heersende stromingen, maar dit kan natuurlijk ook in het nadeel meespelen.
De naamsbekendheid is er nooit gekomen, terwijl ze het wel verdienen.
Bij Oneness klinkt de zang bijna als Mark Lanegan, en dan kun je al weinig fout doen.
Een fijne trip van ruim 3 kwartier.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wilco - Schmilco (2016) 3,0

31 december 2020, 14:35 uur

Bij Wilco heb ik steeds meer het gevoel dat we hier met solo albums van Jeff Tweedy te maken hebben, maar dan wel op een geweldige manier begeleid.
Steeds meer krijg ik na een album van Wilco de behoefte om een album van Ryan Adams te draaien.
Niet dat ze zo op elkaar aansluiten, maar misschien is dat ook wel het geval.
Bij beide vraag ik mij af welke richting een nieuw album op gaat; meer lo-fi, country, singer songwriter of toch een rock album.
Sterker nog, als ik van Wilco een plaat in de aanbieding zie liggen, dan kijk ik vervolgens automatisch bij Ryan Adams, terwijl die in de winkel wel een eind uit elkaar liggen.
Schmilco is geen verkeerd album, best rustig, en past ook prima tussen hun overige albums, maar ik heb meer met hun vorige Star Wars, die rockte meer.
Al denk ik dat deze het bij de puristen op langer termijn beter blijft doen, die zien Star Wars en Tweedy’s solo album (Tweedy) als leuk tussendoortje, en deze meer als waardige opvolger van The Whole Love.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ween - Chocolate and Cheese (1994) 3,5

31 december 2020, 14:34 uur

Ween deed al jaren geleden wat Jett Rebel nu doet.
Ze beheersen alle stijlen, en bij hun muziek denk je; waar heb ik dit eerder gehoord?
Blijkt dat ze toch wel degelijk zelf de nummers geschreven hebben.
Alleen bij Jett Rebel ontbreekt vaak de opbouw en structuur; hier zijn het wel degelijk kant en klare songs.
Eigenlijk doet Beck ook zoiets, maar die vermengt meer elektronica in het geheel, bij Ween overheersen de gitaren.
Alleen weet ik niet of je Ween serieus moet nemen, of ze moet beschouwen als een grote grap.
Het Lenny Kravitz achtige Freedom of '76 had de zomerhit van 1994 moeten worden in plaats van dat Marco Borsato geval.

» details   » naar bericht  » reageer  

Warhaus - We Fucked a Flame Into Being (2016) 3,5

31 december 2020, 14:33 uur

We Fucked A Flame Into Being van Warhaus straalt het Zomergasten gevoel uit van vroeger.
In een tijd dat men gericht ging zoeken naar mooie opnames en fragmenten zonder YouTube.
Waar men nog niet vergiftigd werd aan een overvloed aan filmpjes, en dat de gasten nog kunstenaars waren, en geen ministers op verkiezingscampagne, of presentators die het gebruiken om een minder goed lopend eigen format te promoten.
Dat je nog sloom en verhit op de bank elke minuut volgde, terwijl de buren na een warme zomerdag aan het nagenieten zijn van een barbecue met alleen maar worstjes en speklappen.
Geen elektronisch geval, maar nog gewoon met kolen die na smeulden.
En dan komt het grote moment; de keuzefilm.
De een of andere vage Franse film noir, waar nog nooit iemand van gehoord had, en de soundtrack te vergelijken valt met dit album.
Leonard Cohen, dEUS en Tuxedomoon zijn namen die mij te binnen schieten.
Wat is 2016 toch een mooi muzikaal jaar.

» details   » naar bericht  » reageer  

Visonia - Impossible Romance (2014) 3,0

31 december 2020, 14:33 uur

Ja, dit klinkt wel verrassend lekker.
Juana de Arco opent met een aangename mix van jaren 80 elektronica met een flinke dosis Dream House.
Vervolgens krijg je in het nummer Impossible Romance in de zang stukjes Darkwave erbij.
Als je aan mij zou vragen waar Visonia vandaan komt, dan zou ik eerder aan Duitsland dan aan Chili denken.
Een beetje in het verlengde van Deine Lakaien en Diary Of Dreams maar dan alsof Jean Michel Jarre de productie op zich genomen heeft.
Misschien is het net wat hoopvoller, zonniger, waardoor het net geen Coldwave genoemd kan worden.
Chili is uiteraard een stuk broeieriger te noemen dan Duitsland.
Exoticwave?
Sommige fragmenten hebben zelfs wat van het album Welcome to Tomorrow van Snap! weg, waardoor het best toegankelijk, misschien zelfs commercieel klinkt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Villagers - Darling Arithmetic (2015) 3,0

31 december 2020, 14:32 uur

Ik ben benieuwd in welke hoek deze Ierse Folk artiest ligt; gaat het richting Luka Bloom of juist meer richting Hozier.
Eigenlijk allebei niet.
De zang neigt meer richting Coldplay.
Het album begint met Folk met duidelijk een meer Country gerichte ondersteuning, maar wel heel erg in de huidige tijd.
Het is allemaal wel heel erg op safe gespeeld, maar dat hoeft niet altijd in het nadeel te zijn.
Prettig; dromerig.
Dit is in ieder geval een artiest/band? Die het goed zal doen tijdens een live concert; ergens op een zondagmiddag in een poppodium als Roepaen.
Of ergens buiten bij een kampvuur op een te koude zomeravond, waarom je jezelf afvraagt waarom je verdorie niet dat lekkere warme vest hebt ingepakt toen je de korte broeken en shirtjes in de vakantiekoffer propte.
Typische Nederlandse festivals muziek.
Verregend jezelf warm houdend aan je bibberende, klamme geliefde, die steeds meer haar hairconditioner mist.
Gedurende het album krijg je steeds meer het gevoel dat het nog goed gaat komen met het weer, maar een Hot Scary Summer zal het helaas niet worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Vanilla Ice - To the Extreme (1990) 2,5

31 december 2020, 14:32 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Utro - Solntse (2015) 3,5

31 december 2020, 14:31 uur

Mix het doemgevoel van Joy Division, A Forest van The Cure versneld afgespeeld met het opgefokte van New Model Army, laat er een stel Russen op los, en je komt aardig in de buurt van The Sun van Utro.
Hopelijk gooien ze niet gelijk alle azen van het kaartspel in de strijd, en blijft er verder genoeg ruimte over voor een eigen geluid.
Dat is er zeker wel, al blijft de rest een mooie mix van de door mij al eerder genoemde artiesten.
Torture laat met het boze geschreeuw wel de oprechtheid van de kwelling voelen.
Vervolgens gaat de rem er even op, om toch tot adem te komen, het Cup A Soup momentje op het einde.
Mooi om De Koude Oorlog nu eens te ervaren vanuit de andere kant van Het IJzeren Gordijn, al is die toen dit album uit kwam wel al lang gevallen.
Een tip die mij heel erg ligt; zeker een mooie aanrader te noemen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Unwound - New Plastic Ideas (1994) 3,0

31 december 2020, 14:31 uur

Totaal onbekend met Unwound, deze band welke een mooie soundtrack verzorgt op deze druilerige kille avond.
De weersomstandigheden in Washington zijn in deze periode vergelijkbaar met die in ons land.
Niet echt Emo, maar meer een act die hier in Nederland omarmt kan worden door het Konkurrel label.
Gitaar rock met een meer punk gerichte inslag.
Het dromerige van een Sonic Youth is ook aanwezig, vermengt met de oerschreeuw van Mudhoney in hun begin periode.
Abstraktions laat je wegglijden in een heerlijk ultra light noise bad,
Muziek gebruikt als medicijn tegen de pijn.
Iets waar opper therapeut Ian MacKaye ons al mee kennis liet maken in Minor Threat en Fugazi.
Unwound is een van de redenen waarom ik het jammer vind dat een poptempel als Doornroosje zo nodig moest verhuizen naar een nieuwe locatie.
New Plastic Ideas is zo’n album die je live moet ervaren in een donker hol, waarbij namen van al lang vergeten punkbandjes in viltstift op toiletdeuren staan gekalkt.
Tussen de kots resten van een overschot aan drank en andere genotsmiddelen.
Het sentiment van kleine concerten in kraakpanden.

» details   » naar bericht  » reageer  

UK - Danger Money (1979) 3,0

31 december 2020, 14:30 uur

Vandaag overleed Allan Holdsworth, eind januari John Wetton.
Vorig jaar tipte iemand mij het prachtige Rendezvous 6:02, wat ik al herkende van vroeger, maar nooit kon plaatsen wie de uitvoerende artiest was.
Het overlijden van Wetton hoorde ik op Radio 2, nadat ik in de auto voluit Rendezvous 6:02 voorbij kwam, en eigenlijk wel behoorlijk uit mijn dak ging, volgde vervolgens dit trieste bericht.
Dit album staat nog steeds niet op Spotify, en ondanks ik er wel naar op zoek ben gegaan, ben ik hem nergens tegen gekomen.
Nu toch maar eens luisteren naar wat ik heb gemist.
Het titelnummer is mij te chaotisch, en laat mij een kakofonie aan stijlen horen, waar ik mij niet helemaal in kan vinden.
Bij Rendezvous 6:02 is de balans er voor mij dus wel; heerlijk die treurnis van John Wetton in zijn zang, en nu weet ik weer waar mij deze muziek blijkbaar aan deed denken; Kayak!
Prachtige opbouw, waar het beginstuk later weer terug komt, hierdoor lijkt het een eindeloos nummer.
The Only Thing She Needs begint met een drumsolo die je eerder live verwacht, vervolgens valt de keyboard niet zo lekker in, wat mij bij het titelnummer ook al stoorde; jammer want de drum, bas en gitaar zijn wel erg lekker; zonder zou het voor mij pakkender klinken, maar ik ben ook totaal niet thuis in jazzrock; of valt dit toch ook nog onder progressieve rock?
Het enige minpunt van dit lange nummer, want verder verveelt hij mij geen moment.
Caesar's Palace Blues begint voor mijn gevoel wat Pink Floyd achtig, met een grotere rol voor de drums; de overgang naar het meer rockende gedeelte vind ik minder, maar de wat hogere zang is weer zo overtuigend.
Nothing to Lose heeft een nette single lengte, maar heeft als single zijnde weinig gedaan; onterecht!
Afsluiter Carrying No Cross is sfeervol, maar ook hier komen de keyboards en drum te hard binnen, misschien komt het door de YouTube versie; als dat niet het geval is, dan staat de productie mij niet zo aan. Het piano gedeelte halverwege vind ik ook niet mooi, maar het rockende gedeelte wat hierop volgt weer wel.
Ik denk dat Danger Money als album zijnde voor mij net te ontoegankelijk is, al hoor ik de kwaliteit er wel in terug, waarschijnlijk had ik gehoopt dat het meer in het verlengde van Rendezvous 6:02 zou liggen, wat dus niet het geval is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Twelfth Night - Twelfth Night (1986) 2,5

Alternatieve titel: The Virgin Album, 31 december 2020, 14:27 uur

Twelfth Night is mij vandaag getipt, vanwege de New Wave invloeden die er in verwerkt zitten.
Ik moest even goed luisteren, maar hoor het er wel in terug.
Het is in eerste instantie progrock wat je hoort.
Last Song klinkt behoorlijk clean, maar je hoort wel wat Spandau Ballet en Ultravox er in terug.
Pressure heeft het bombastische van Frankie Goes to Hollywood, en het funky Duran Duran geluid.
Ook aan een nummer als The Motive van Then Jericho moet ik denken, en dan vooral door de positief klinkende zang.
Maar misschien klinkt het mij net allemaal iets te commercieel, bijna Top 40 achtig.
Dan draai ik uit deze periode net wat liever Grace Under Pressure van Rush; ook daar is het New Wave geluid aanwezig, maar is het eindresultaat net wat minder glad.
Het huwelijk tussen progrock en hitgevoelige new wave hield niet lang stand, een jaar later werden de scheidingspapieren al getekend.
Maar volgens mij gingen ze wel als vrienden uit elkaar.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tweedy - Sukierae (2014) 2,5

31 december 2020, 14:26 uur

Zouden vader en zoon Tweedy met temperaturen zoals die wij hier nu hebben tot laat in de avond buiten op de veranda door brengen?
Biertje erbij, papa pakt de gitaar uit de serre, terwijl er door het andere familielid wat wordt mee getrommeld op de houten bank waar ze op zitten.
Is er na het voltooien van een sixpack Heineken daar ergens in Illinois besloten om de creativiteit wat verder te ontplooien?
Sukierae klinkt als een huiskamerproject.
Er zitten smerige gitaarsolo’s in verwerkt, maar verder is het wel rommelig.
Spencer Tweedy is geen muzikant, zijn drums missen de nodige spanning.
Jeff is uiteraard wel een geniale songsmid.
Hopelijk beschouwt hij dit ook als een leuk eenmalige familie aangelegenheid.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tori Amos - Native Invader (2017) 3,0

31 december 2020, 14:25 uur

Ik heb ze langere tijd met Kate Bush vergeleken, maar ondertussen heeft Tori Amos veel meer albums gemaakt.
Niet allemaal even sterk, maar bij Kate Bush zit ook wat minder werk tussen.
Tori heeft altijd een sensueel geluid gehad, maar met het verschuilen achter typetjes; zoals op de hoezen van Strange Little Girls en American Doll Posse heb ik minder; ook de mysterie achter de songs hoeft voor mij niet zo nodig.
Het puurste, en misschien ook wel hardste klonk ze op haar eerste twee albums (het rockprobeersel niet mee geteld); volgens mij was dat de echte Tori Amos.
Native Invader begint gewoon oké, ze is hier zeer goed bij stem.
Maar het gaat mij om het woord gewoon; dat zeg ik niet voor niets.
We weten wat ze kan, en daardoor komt het bij mij regelmatig wat inspiratieloos over.
Alsof er over een lekkere zak frites een overdaad aan zout is uitgestrooid.
Up The Creek vind ik toch wel het hoogtepunt, hier wijkt ze af van wat ze voorheen heeft gemaakt.
Vervolgens gaan we helaas weer door op de lijn die ze in het begin heeft ingezet.
Ik ben niet zo enthousiast; herfstplaat of mislukte zomerplaat; ik ben er nog niet helemaal uit.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tom Waits - Bad As Me (2011) 4,0

31 december 2020, 14:24 uur

Tom Waits heeft net als Nick Cave de pech dat ze nooit de erkenning bij het grote publiek gekregen hebben.
De een scoort een hit met een naamloze zwerver, de ander met een soapster.
Stel dat 2017 daadwerkelijk het jaar gaat worden van de Twin Peaks revival, laat David Lynch dan met Tom Waits in zee gaan, en verplicht elke aflevering twee nummers van hem hierin verwerken.
Want zelfs de achteruit pratende dwerg kan niet stil zitten bij Raised Right Men.
Ik zie hem al dansen in het rode licht, waarbij hij sensueel ondersteund wordt door Sherilyn Fenn.
Geef Waits zelf een rol in het geheel als Elvis imitator die Get Lost ten gehore brengt, alsof het een duivelse geheime opname van The King is.
Bad As Me heeft dat duistere, sensuele.
Bijna draaibaar als je ouders op bezoek zijn.
Voor Waits begrippen een redelijk toegankelijk album.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tom Tom Club - Tom Tom Club (1981) 3,0

31 december 2020, 14:24 uur

Wordy Rappinghood is toch wel een klassieker, het absurde van Talking Heads vermengt met disco.
Dansmuziek voor mensen zonder enige vorm van ritmegevoel, volgens mij is het juist de bedoeling om hier tegendraads op te dansen, juist net uit de maat.
Gewoon een heel grappig deuntje, waarmee ze toch wel hun tijd ver vooruit waren, want eigenlijk is het zeker voor deze tijd heel vernieuwend.
Ik hou hier wel van, achteraf dus veel minder gedateerd dat veel uit die periode.
Genius of Love is nog meer Talking Heads met het vreemde funky geluid, je hoort wel degelijk Tina Weymouth terug in de bas.
Door het ontbreken van David Byrne klinkt het allemaal net wat speelser en minder neurotisch, en de singles waren behoorlijk succesvol.
Volgens mij bedoeld als leuk hobbyproject, wisten ze zelfs met die singles beter te scoren dan Talking Heads.
De hoes van de plaat doet wat Afrikaans aan, ik denk hierbij aan de CD’s die je bij het Afrika Museum ziet, gericht op een land of muziekstijl.
Dit is ook een soort van mengelmoes van stijlen, en ademt hierdoor ook wel die sfeer uit, L Elephant als duidelijk voorbeeld.
Het hoogtepunt voor mij blijft toch wel hun Reggae bewerking van Under The Boardwalk, de zang zit tegen het randje, maar dat heeft wel iets schattigs.
We zongen op straat toen Ik Wil Een Bokworst, vonden we grappig.
Ik dacht trouwens toen ik de eerste keer It Ain't What You Do (It's the Way That You Do It) van Fun Boy Three en Bananarama hoorde dat deze ook van de Tom Tom Club was, voor mij in dezelfde lijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tindersticks - The Waiting Room (2016) 3,5

31 december 2020, 14:24 uur

Follow Me begint bijna als Americana.
De mondharmonica roept het sfeertje op van Breaking Bad.
Veel zand, duistere praktijken, en nog meer zand.
Zouden we hier te maken hebben met een switch naar een minder Europees geluid.
Dat is niet het geval, zoals vervolgens blijkt in Second Chance Man.
Toch klinkt Stuart A. Staples hier soulvoller, maar dan op een breekbare manier zoals Greg Dulli ook vaak weet te klinken.
Helaas gaat vervolgens zijn stem weer meer de hoogte in bij Were We Once Lovers?, wat verder bijna als een dansbare discotrack klinkt.
Als je mij zou zeggen dat New Cool Collective de begeleidingsband op Help Youself zou zijn, dan zou ik het direct geloven.
Hey Lucinda is A Marriage Made In Heaven Part II, en dan vind ik het eerste deel toch overtuigender dan deze.
Het All Tomorrow’s Parties achtige This Fear of Emptiness is wel een mooi rustmoment, zo halverwege The Waiting Room, maar ook hier gebeurt eigenlijk weinig in.
How He Entered is saai, lijkt wat op Pulp en REM, al weten die meer spanning in hun muziek te leggen.
Ook het titelnummer The Waiting Room is mij te minimalistisch.
Planting Holes is slaapverwekkend.
Maar dan hoor je We Are Dreamers!, wat weer tot het beste werk van ze berekend kan worden.
De dreiging is er weer; heerlijk in combinatie met het mysterieuze stemgeluid van Stuart.
Ze kunnen het gelukkig nog steeds.
En het wordt zelfs nog mooier en beter vanaf het moment dat Jehnny Beth in valt.
David Lynch, als je ooit nog een song nodig hebt om een nieuwe film te dragen, vraag dan de rechten hiervan op.
Like Only Lovers Can is een sfeervolle Nick Cave achtige afsluiter, de pareltjes bevinden zich duidelijk op het einde.
Er wordt genoeg geflirt met verschillende muziekstijlen, wat wel tot gevolg heeft dat het wat stuurloos over komt.
De warmte, sfeer en diepte verdwijnen nu meer naar de achtergrond, jammer, want daar moet een band als Tindersticks het vooral van hebben.
Mooie hoes, dat wel, maakt mij alleen pijnlijk duidelijk dat het alweer bijna carnaval is.
Lekker hossen op de laatste van Tindersticks zal het wel niet worden.
Gelukkig maar.

» details   » naar bericht  » reageer  

Timber Timbre - Hot Dreams (2014) 4,0

31 december 2020, 14:24 uur

Dit zou inderdaad zo filmmuziek kunnen zijn.
Een beetje een moderne western of iets dergelijks.
Maar dan met drugsbaronnen in de buurt van de Mexicaanse grens.
Zeg maar een soort van Breaking Bad maar dan geschreven door David Lynch en Quentin Tarantino als uitvoerende producent.
Zoals bij geslaagde westernsoundtracks ook vaak het geval is, hoor je hier ook verschillende vage geluiden op de achtergrond.
Het is net geen Americana, net niet zo duister als 16 Horsepower en weer net niet zo depressief als Tindersticks.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tim Buckley - Starsailor (1970) 3,5

31 december 2020, 14:23 uur

Natuurlijk ken ik Tim Buckley als vader van Jeff en als de uitvoerder van Song To The Siren, later verdienstelijk gecoverd door This Mortal Coil en John Frusciante.
Ik had totaal andere muziek verwacht; dit is bijna duivels, en zit ergens tussen 16 Horsepower en Scott Walker (vooral het verwarrende titelnummer) in.
Soms heeft het ook wel dat cabaret gevoel van Marc Almond, maar dan gruwelijk verminkt aangezet.
Ook het hysterische van een band als At The Drive-In hoor ik in zijn zang terug.
De dramatiek van zijn zoon herken ik hier ook zeker in, hij klinkt net iets liever dan zijn vader.
Moulin Rouge is een rustpunt, dromerig, waarbij zijn veelzijdigheid nog meer op valt.
Song To The Siren blijft het onevenaarbare hoogtepunt, omdat je altijd naar de stem getrokken wordt (wat mij ook de opzet van het lied lijkt), vergeet je al snel het geweldige ondersteunende gitaarspel.
Het griezelige van dit alles vind ik nu dat het lijkt dat de geest van de vader de zoon naar zich toe lokt in zijn fatale zwempartij.
Luister naar de laatste zinnen:

Hear me sing, "Swim to me, swim to me, let me enfold you:
Here I am, here I am, waiting to hold you"


Waardoor het bijna een Hans Christian Andersen sprookje wordt, welke raakvlakken heeft met De Kleine Zeemeermin en Het Meisje Met De Zwavelstokjes.

» details   » naar bericht  » reageer  

Throwing Muses - The Real Ramona (1991) 4,0

31 december 2020, 14:23 uur

Wat Pixies, The Sugarcubes, Siouxsie en sprankelend gitaarspel met de zang van Kristin Hersh, met Tanya Donelly in een ondersteunende rol.
Steeds meer de band van Hersh, waardoor het eigenlijk logisch was, dat Donelly de band zou verlaten.
Volgens mij was Donelly wel bepalend voor de gekte, Throwing Muses heeft wel wat van The Breeders in zich, maar dan met echte muzikanten, en volgens mij ook zonder de dope.
The Real Ramona; dan moet ik weer aan Frank Black denken (I Heard Ramona Sing), zou het een ode zijn geweest aan Throwing Muses?
Dat weet je bij hem natuurlijk nooit.
Feit is dat de bands wel min of meer in elkaar verweven zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Throbbing Gristle - 20 Jazz Funk Greats (1979) 3,5

31 december 2020, 14:23 uur

Hier weer eens aan gewaagd, Cabaret Voltare en Suicide werden genoemd, maar daar heb ik veel meer mee, ongelofelijk dat hier Coil en Chris & Cosey uit voort komen, die vind ik stukken beter.
Waarschijnlijk moet ik mij niet aan hun andere werk wagen.
Ik heb toch vaak het idee dat door het geniale werk van Coil, men 20 Jazz Funk Greats met terugwerkende kracht ook goed hoort te vinden.
Hot On The Heels Of Love klinkt wel goed, zit voor mijn gevoel meer in de richting van het latere Front 242, maar dan had de beat wat vetter en gevarieerder mogen klinken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Thom Smith - Back to Outland (2013) 2,5

31 december 2020, 14:22 uur

Back to Outland begint als een kruistocht.
Filmmuziek waarbij slaven aangevoerd door een grote trom een schip in beweging brengen.
Op zoek naar te hervormen gebieden.
Thom Smith is een ontdekkingsreiziger.
Hij neemt ons mee in zijn exotisch regenwoud.
We slaan ons een weg omgeven door vreemde beluiden.
Op het moment dat je lijkt weg te trippen bij Living in the Wild wordt je wakker geschud.
Vervolgens wordt het allemaal een stuk duisterder.
Het eiland heeft je in bezit genomen.
Een soort van Middeleeuwse variant op de serie Lost.
Het geheel doet mij wel wat denken aan de soundtrack van Until the End of the World.
Living in the Wild en Sharp Edges spreken mij het meeste aan, lekker duister.
Die stem door End of Time gemixt vind ik minder.
Verder een mooi verrassend geheel, al hoor ik de Hip-Hop niet echt terug.

» details   » naar bericht  » reageer  

Therapy? - Disquiet (2015) 3,0

31 december 2020, 14:22 uur

Still Hurts opent vergelijkbaar als Knives van Troublegum.
Gefluister om vervolgens een genadeslag toe te dienen.
Heftige hoes trouwens.
Therapy? Weet daarmee in ieder geval wel te shockeren.
Disquiet ligt muzikaal gezien zeker in het verlengde van Troublegum, maar de overtuigingskracht is een stuk minder.
Daar hoorde je nog een jonge strijdlustige zanger, die tot bloedens toe zijn tanden vermorzelde.
Dit is een oudere, afgezwakte licht dementerende man met een goed passend kunstgebit.
Ook bij Andy Cairns zijn de jaren gaan tellen.
Waarschijnlijk leeft een popmuzikant regelmatig zo op het randje, waardoor de slijtage eerder toe treed.
Therapy? Klinkt hier als de Green Day van de laatste jaren.
Uitgeblust.
Jammer, want de intensiteit is volgens mij wel aanwezig.

» details   » naar bericht  » reageer  

Therapy? - Cleave (2018) 3,0

31 december 2020, 14:21 uur

Bij het vorige album Disquiet was ik niet echt enthousiast, maar Therapy? Is zo’n band die ik elke nieuwe release weer een kans wil geven, zo ook deze.
Nou, hij hakt er wel in; je hoort hun kenmerkende sound gelijk terug in Wreck It Like Beckett, maar het is wel flink hard, een beetje in de lijn van Helmet.
Net als bij het vorige album vond ik de zang van Andy Cairns een stuk minder geworden, en ook hier is dit zeker niet hun sterkste kant.
Vroeger had de sound ook wat meer het verfrissende gevoel, ergens scheen er nog licht aan het einde van de tunnel.
Hier is het vooral duisternis; soms zelfs richting een Slipknot.
Callow gaat echter weer meer de Manic Street Preachers kant op, en is weer net wat rustiger.
Vervolgens krijg je wel steeds meer het gevoel van vroeger terug, maar het is me net te gefrustreerd allemaal; niet meer de boosheid die om te buigen was tot hoop, meer de boosheid die leidt tot teleurstelling.
De mooie afsluiter No Sunshine is echter een kant die ik nog niet van Therapy? Kende; mooie opbouw, en hier zijn de emoties weer helemaal in evenwicht, ondanks de zwaardere ondergrond; sterker nog, dit is misschien wel een van de mooiste nummers die ze ooit gemaakt hebben; wel totaal anders als het werk van Troublegum, daar zou deze weer totaal niet op passen, wel het hoge niveau wordt bij deze track gehaald
Absoluut een vooruitgang ten opzichte van Disquiet, maar Cleave haalt het op een uitzondering na niet bij hun topperiode in de jaren 90.

» details   » naar bericht  » reageer  

The White Stripes - The White Stripes (1999) 3,5

31 december 2020, 14:21 uur

Laat ik proberen om onbevooroordeeld naar het debuut van The White Stripes te luisteren, maar dat gaat mij gewoon niet lukken, daarvoor is de zang en het gitaarwerk van Jack White te typerend.
Zoals velen ben ik pas ingestapt nadat ik voor de eerste keer de geweldige single Seven Nation Army hoorde, maar heb vervolgens Jack White wel gevolgd.
Wat ik hoor is een jaren 60 klinkende opener; inclusief schreeuwerige zang; het drumwerk is simpel, maar de gitaar laat wel al de kwaliteiten van Jack White horen.
De sound is rauw, en het geheel komt bij mij over als een geslaagde demo, maar mij spreekt het meer gepolijste latere geluid net wat meer aan.
De meer Led Zeppelin getinte sound hoor ik jaren later terug in The Raconteurs, maar daar is het meer bewerkt.
Cannon heeft weer raakvlakken met Black Sabbath, net wat duisterder allemaal.
Het debuut is meer het maximaal benutten van de beschikbare middelen, en ik heb hierbij een beeld voor ogen waar Jack White in zijn handen klappend het ritme aangeeft welke Meg White moet volgen, want dat klinkt vooral hier nog heel amateuristisch.
Toch heeft het wel zijn charme, het verveeld geen minuut, en Jack White is natuurlijk een meesterlijke muzikant.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Waterboys - Modern Blues (2015) 3,5

31 december 2020, 14:21 uur

Bij het begrip Modern Blues is het maar een kleine stap om bij Americana uit te komen.
Wat zo kenmerkend was van The Waterboys in de jaren 80 was het Britse dan wel Ierse gevoel dat ze opriepen.
Ook al klinkt Mike Scott hier steeds meer als de zanger van Levellers, opener Destinies Entwined heeft voor mij weinig raakvlakken met de sound van hun begin periode.
November Tale heeft dat iets meer, maar de combinatie van viool en orgel bevalt mij minder.
Het is mij te netjes, ik mis de uitbarstingen.
Om dan vervolgens een Gary Moore Blues nummer in te zetten met Still a Freak, welke mij ook aan Ik Ben Een Gokker van Hazes doet denken.
Nee, tot nu toe is er niks van de magie van vroeger terug te horen.
Natuurlijk wordt er prima gitaar gespeeld, maar als ik blues wil horen dan pak ik wel een cd van BB King.
Het begin van I Can See Elvis lijkt wel veel op A Miracle Of Love van Eurythmics, en ook dit nummer heeft geen geweldig vervolg.
Die Doo-Wops vind ik ook weinig toe voegen.
Blijkbaar heeft Scott veel behoefte om zijn zeker niet misselijke gitaarspel te laten horen, maar breng dan een solo album uit, en niet onder de naam The Waterboys.
Natuurlijk is Mike Scott The Waterboys, maar bij deze groepsnaam verwacht je een bepaalde sound, die ik niet terug hoor, hoe goed ik ook mijn best doe.
The Girl Who Slept for Scotland ligt in het verlengde van November Tale, en wat ik daarbij geschreven heb geld ook hier; te netjes, en het orgeltje wil maar niet pakken.
Ik ben ondertussen tot de conclusie gekomen dat Rosalind (You Married the Wrong Guy) perfect op dit album past, sluit allemaal goed aan bij de rest.
Voor mij echter weinig boeiends.
Beautiful Now is een beetje Dire Straits achtig, hoor er ook wel wat Soul Asylum in.
Die orgel klinkt helaas wat tegen het overspannen aan.
En daarom past Nearest Thing to Hip hier goed achter, ook wat Dire Straits maar dan hoor ik ook Bruce Springsteen en Tom Petty er in terug.
Misschien blaast de afsluiter mij totaal weg, dat kan natuurlijk.
Long Strange Golden Road is in ieder geval het beste lied van Modern Blues.
Prima Neil Young achtig einde, met pakkend gitaarspel.
Eigenlijk is dit geen slecht album, maar ik verwachtte een nieuwe van The Waterboys, en dat is deze voor mij niet.
Een plaat die zich vooral richt op de Verenigde Staten.
Als The Traveling Wilburys ooit een doorstart willen maken, dan is dit een mooie sollicitatie van Mike Scott als vervanger van George Harrison.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Tragically Hip - Man Machine Poem (2016) 4,0

31 december 2020, 14:19 uur

Verdorie.
Een van de drie albums, waarbij de dood zo centraal staat, samen met de laatste van Bowie en Nick Cave.
Wat begint het sterk met Man, waarbij ik aan een Jane’s Addiction moet denken.
Het hele jaren 90 gevoel overheerst trouwens bij dit nummer, toch wel nieuwsgierig geworden naar de rest van Man Machine Poem.
In a World Possessed by the Human Mind heeft een soortgelijk verbitterend gevoel als de opener, al vraag ik mij wel af of dit gevoel veroorzaakt wordt door het feit dat ik weet dat Gordon Downie ongeneeslijk ziek is.
Later klinkt het allemaal een stuk minder zwaar en wat luchtiger, waardoor ik ze met dit album onbewust vergelijk met Counting Crows, die als een manisch depressieve band heen en weer stuitert.
Een sterk album, jammer dat de drie albums die ik van ze heb nooit uit de kast haal, voor mij is The Tragically Hip voornamelijk de band die op Pinkpop liet horen dat ze grote Golden Earring liefhebbers zijn.
Jammer dat dit trieste nieuws de aanleiding moet zijn om mij meer in deze band te verdiepen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Tear Garden - To Be an Angel Blind, the Crippled Soul Divide (1996) 3,5

31 december 2020, 14:19 uur

Sfeervolle zaterdagnacht muziek.
Het heeft iets duisters, maar dan weer niet overheersend.
Alsof je in de taxi stapt bij een vriendelijke chauffeur, die je ondertussen wel naar een onbedoelde nare bestemming brengt, en maar blijft glimlachen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Slow Show - Dream Darling (2016) 3,5

31 december 2020, 14:18 uur

Het lijkt net alsof hij in het begin 3 koffie zingt, en dat gevoel krijg ik ook wel.
Zo klink ik namelijk ongeveer als ik op zondag tegen de middag wakker wordt, en de avond daarvoor een mooi feest heb gehad, waarbij ik verschillende keren heb gezegd, dit is echt de laatste, en uiteindelijk rond drie uur besluit om naar huis te gaan.
Verder wel een mooie plaat, ik moet dus niet echt aan The National denken, die klinken over het algemeen net wat opgewekter, ik denk eerder aan een band als Tindersticks.
De zang vind ik dus echt het minpunt van het geheel, te gemaakt.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Residents - Shadowland (2015) 2,5

31 december 2020, 14:17 uur

Muzikaal gezien zit er weer meer balans in het geheel.
Veel beats, lekkere ritmes, en hierdoor op een prettige manier dansbaar.
Bijna commercieel, al gebeurd er genoeg afwijkends, typerend voor deze band.
Minder beangstigend dan hun vorige project Lonely Teenager, dat was echt heel weird.
Al heeft de zanger ook hier nog iets duivels.
Altijd intrigerend The Residents.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Residents - Lonely Teenager (2011) 2,5

31 december 2020, 14:17 uur

Dit is dus echt The Dark Side Of The Moon.
Muziek die het daglicht niet kan verdragen.
Live leek het alsof ik in een bad trip was beland.
Ik ben ook echt de concertzaal uit gelopen, om te ervaren of dit werkelijkheid was.
Vervolgens wel nog de show helemaal af gekeken, maar wat was dit een vreemde ervaring.
Deze week hoorde ik dat een monteur van Disneyland Parijs dood gevonden is in het spookhuis Phantom Manor. Waarschijnlijk is hij geëlektrocuteerd toen hij een lamp wilde vervangen.
Talking Light; als je de albumhoes ziet, dan lijkt het alsof een geest gevangen wordt gehouden, in een ruimte waar een peertje iets sinisters uitroept.
Past helemaal bij de sfeer van het geheel.
Muzikaal zeer uitdagend, en vol met variatie; het is de spookachtige zang die het totaalbeeld iets triest mee geeft.
Vreemde band.
Vreemde band.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Psychedelic Furs - Talk Talk Talk (1981) 3,0

31 december 2020, 14:16 uur

Deze ooit voor 2,50 gulden zien liggen, maar toen niet gekocht omdat ik dacht dat het een album was die voor de helft uit nummers van The Psychedelic Furs bestond, en de andere helft was gevuld met werk van Talk Talk.
Stom!
Niet dat The Psychedelic Furs het niveau van Talk Talk heeft, maar dit is wel een lekker postpunk plaatje.
De zang neigt wat naar Bauhaus, en Dumb Waiters heeft een tegen het vals aan klinkende saxofoon, die vreemd genoeg er heel goed bij past.
Een dromerig begin, maar uiteraard is het prijsnummer het overbekende Pretty In Pink.
Helaas hoor je deze nooit meer voorbij komen.
Deze had voor mij net zo goed mogen scoren als Don’t You van Simple Minds; beide sleutelnummers voor van die feel good tienerfilms uit de jaren 80.
Het gitaarspel is zo treffend bij Pretty In Pink, en waarschijnlijk had de band ook hoge verwachtingen toen de song gebruikt werd.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Talk Talk Talk is een mooi album, maar ik kan mij voorstellen dat de zang je naar een aantal nummers gaat tegen staan, voor mij de zwakkere schakel.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Prodigy - No Tourists (2018) 2,5

31 december 2020, 14:16 uur

Nergens meer echt duister of angstaanjagend, iets wat ik wel nog op hun vorige plaat ervaarde.
De E sigaret onder hun albums, stoer over willen komen, maar het is eigenlijk belachelijk.
The Prodigy is net als het roken verdrongen naar een andere tijd, dit is nicotine kauwgum op doktersadvies, verplicht afkicken van een verslaving van vroeger.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Motels - All Four One (1982) 3,0

31 december 2020, 14:14 uur

The Motels past muzikaal prima tussen Blondie en Patti Smith in de wave/punk periode.
Muzikaal net wat meer aan de commerciële popkant gericht.
Vreemd genoeg scoren ze echter alleen een hit met het zwoelere Suddenly Last Summer van het latere Little Robbers.
Only The Lonely heeft ook al een beetje dat geluid, en springt er hier dan ook duidelijk uit.
Martha Davis is nog steeds actief onder de naam The Motels; echter niet met de originele muzikanten.
Voor liefhebbers van nummers als Because The Night van Patti Smith en What's A Matter Baby van Ellen Foley is dit een geschikte band om zich in te verdiepen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Jacksons - Triumph (1980) 3,0

31 december 2020, 14:13 uur

Mijn eerste echte kennismaking met Michael Jackson voor Thriller was niet via The Wiz of Off The Wall, maar door Can You Feel It van The Jacksons, en dan voornamelijk de clip.
Als gigantische reuzen werden ze daar afgebeeld, nog steeds, zelfs na 40 jaar maakt deze meer indruk dan alle video’s die Michael Jackson vervolgens maakte.
Natuurlijk zaten die perfect in elkaar, maar als 5 jarig jochie viel mijn mond wel open bij Can You Feel It, net zoals bij die jongen in de clip die besproeid werd door een gouden glitterregen.
Net nog eens gekeken, en ik blijf deze geweldig vinden.
Nu terug naar de versie op Triumph, hier vind ik de zang van Michael veel te fel naar voren gebracht, het hele nummer zit wat raar in de mix.
Persoonlijk vind ik live versies van dit nummer vaak nog beter, het tempo is dan wat omhoog geschroefd, waardoor het nog een stuk krachtiger wordt.
Met trots wordt vermeld dat Michael zich met de productie bezig hield, maar dit heeft wel als gevolg dat voornamelijk zijn stem zeer duidelijk hoorbaar is.
Ze willen dicht bij het geluid van Quincy Jones blijven, maar die voegt wel net wat extra toe.
Lovely One is ook een geweldig nummer, en bij de funky swing moet ik ook denken aan een act als Commodores, die hier voornamelijk bekend is door de ballads, maar die ook een echt funk geluid wist neer te zetten.
De plaat is absoluut gedateerd, echt een discoplaat, maar die sfeer geeft hetzelfde nostalgische gevoel als een Saturday Night Fever, al klinkt die toen ook een stuk krachtiger, door de overheersende pompende bas.
Zo sterk als bij de eerste 2 tracks wordt het vervolgens nergens meer; het Disney achtige einde van This Place Hotel (Aka Heartbreak Hotel) had voor mij achterwege mogen blijven, en met ballads als Time Waits for No One heb ik weinig, al hoor je dan wel het beste waar Michael vocaal toe in staat is.
Eigenlijk vind ik Victory als plaat een stuk beter, vooral als je bedenkt dat Michael Jackson toen al heel groot was, en toch nog al zijn tijd, energie en bezieling in dit (groeps)album legt.

» details   » naar bericht  » reageer  

The J. Geils Band - Freeze-Frame (1981) 3,0

31 december 2020, 14:12 uur

Een prima zomers klinkend plaatje, welke mij aan The Police doet denken.
Die maakten ook vrolijke muziek terwijl de sfeer in de band al grotendeels verziekt was.
Zelf dacht ik vroeger altijd dat J. Geils de zanger van de band was, maar ik denk dat velen dit dachten.
Peter Wolf was de zanger, en die had ook wel de uitstraling van een frontman.
Toen ze groot werden met het titelnummer en Centerfold werd hij al snel de band uit gewipt.
Solo deed hij niet veel meer, en ook The J. Geils Band was al snel einde verhaal.
Door dit gebeuren moet ik aan Pinkpop denken, ooit een opname gezien van Love Stinks, waar hij met een blauw oog op het podium staat, onbewust denk je dan gelijk aan een ruzie in de band.
Centerfold had een geweldige clip, ik was nog maar ongeveer 8 jaar oud, maar verlangde al naar de middelbare school, want daar dansten mooie meisjes langs de tafels, waar je dan boven op mocht staan.
Nou dat boven op de tafels staan koste mij een aantal uren kostbare tijd, die ik mocht vervullen op het schoolplein met het opruimen van sigarettenpeuken.
Daar nog een verslaving van 20 jaar roken aan overgehouden, want er lag geregeld bruikbaar spul tussen.
En geen mooie meisjes die in de klas dansten.
Freeze-Frame blijft voor mij dus een niks aan de hand plaat, die ik op cd nooit kon vinden, maar met de aanschaf van Flashback had ik genoeg in huis.
Leuke band, die waarschijnlijk groter had kunnen worden als de verhoudingen in de band een stuk beter waren geweest.

» details   » naar bericht  » reageer  

The J. Geils Band - Bloodshot (1973) 3,0

31 december 2020, 14:12 uur

The J. Geils Band heb ik altijd gezien als de sympathieke minder serieuze variant op de The E Street Band.
Net als bij Bruce Springsteen hebben we te maken met topmuzikanten.
Alleen hier ervaar ik meer speelplezier.
Terwijl het bij Bruce veelal om discipline gaat.
Iets wat vaak wonderbaarlijk goed uit valt.
Zou Bruce naar deze opzet hebben gekeken?
Zijn begeleidingsband kwam een aantal jaar later tot stand.

The J. Geils Band op Pinkpop.
Zanger Peter Wolf die bij Love Stinks een bosje rode rozen de vernieling in helpt.
Terwijl hijzelf blijkbaar net letterlijk een blauwtje heeft gelopen.
Getuige zijn blauwe opgezwollen oog.
Zijn uitstraling doet me denken aan Little Steven.
Inderdaad, bekend van The Boss.
De band met de mooie tienermeisjes in de clip van Centerfolt.
En het vrolijke gehuppel bij Freeze-Frame.

Nu me eens verdiepen in het oudere werk.

De rauwheid bevalt me prima.
Geen hitgevoelig werk zoals het latere werk.
De luchtigheid is hier wel aan aanwezig.
Waardoor je rustig tot rust komt komen.
Bacardi in de hand bij het zomerse Make Up Your Mind.
Vervolgens Aretha Franklins Think als echo door Back To Get Ya.
James Brown die haar dwingt tot achtergrondzangeresje.
Tijdens het dansbare Southside Shuffle.
Soul en Funk met het Bluesy sausje.
Zoals Lester Butler het samen met zijn Red Devils begin jaren 90 neer zette.
God hebbe zijn ziel.
Jailhouse Rock voor kleine vergrijpen.
Gewoon een nachtje met Elvis doorzakken in Hold Your Loving.
Hem ondertussen de beginselen van Poker bij brengen.

Klinken ze hier nog als oude rockers.
Tien jaar later duidelijk in hun tweede jeugd.
Alsof ze een verjongingskuur zijn ondergaan.
Ergens in een geheimzinnig proeflokaal in de bergen van Zwitserland.
Ondanks de duidelijke hoorbare kwaliteiten van Bloodshot, blijf ik een liefhebber van het latere werk.
Al zal mijn vader me tegen de schenen trappen.
Beweren dat ik als bijna veertiger de Blues nog steeds niet in me heb.
Terwijl dit wel een mooie toegankelijke instapmogelijkheid kan zijn.
Vervolgens zet ik nog maar eens Closing Time van Tom Waits op.
Denkend aan de wijze woorden van mijn vader.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Horrors - Luminous (2014) 3,0

31 december 2020, 14:11 uur

Blijft een vreemd bandje, dat The Horrors.
Op hun eerste album klonken ze nog als een kruising tussen Nick Cave en Bauhaus. Vervolgens meer My Bloody Valentine, en blijkbaar hebben ze zich nu ontwikkeld tot een Madchester achtig geheel, waarbij de zang aardig wat weg heeft van Blur.
Nu ben ik liefhebber van de gothic sound begin jaren 80, de Shoegazer wat later en de Manchester sound van rond 1990.
Toch krijg je na de opener Chasing Shadows weer duidelijk meer jaren 80 vibes in het geheel.
Het lijkt net alsof The Horrors deze periodes volgen om uiteindelijk tot iets eigens te komen.
Nou, hun Nick Cave imitatie was totaal mislukt, en volgens mij heb ik over Primary Colours geen enkel positief woord geschreven, en me wijselijk van Skying geweerd, en stap ik nu met duidelijke vooroordelen in Luminous .
En ik ben positief verrast, het psychedelische element is meer in evenwicht; inderdaad iets commercieler.
Het einde van First Day Of Spring zou zo op het debuut van Duran Duran passen, mooi in het geheel verweven.
De zang heeft zich ook goed ontwikkeld, en is absoluut niet meer storend.
So Now You Know heeft het sfeertje van de tweede van Talk Talk, maar ook Orchestral Manoeuvres in the Dark hoor je er in terug.
Net als White Lies lukt het ze hier aardig om het meer hitgevoelige in te brengen.
Bij In and Out of Sight hoor je de Simple Minds keyboard, en zelfs ook de baspartijen uit de New Gold Dream en Sparkle In The Rain tijd.
De zang zweeft er nog steeds als een Damon Albarn door heen.
Toevallig heeft ook hij net een nieuw album uitgebracht, welke ik gedeeltelijk heb geluisterd, maar ik zou eerdere bij Luminous verwachten dat dit het Albarn album zou zijn.
Everyday Robots van de Blur frontman stelde teleur, bij The Horrors waren mijn verwachtingen zeer laag, maar deze overtuigen mij tot nu toe zeker wel.
Het Shoegazer geluid van voorheen is wel aanwezig op Jealous Sun, maar ook dit is duidelijk op een groter publiek gericht, al zwalkt de zang hier helaas wel een beetje.
Vervolgens is het evenwicht weer een stukje verder weg bij Falling Star, en stuitert het weer net de verkeerde kanten op. Toch stoort het niet zo als voorheen.
I See You heeft een lekker geluid, Stukje Bring On The Dancing Horses van Echo & the Bunnymen met weer de nodige Simple Minds invloeden, wel heerlijk zweverig, hier komt alles op een goede manier weer bij elkaar. Halverwege flarden Disintegration van The Cure, maar dan minder zwaarmoedig.
Change Your Mind is weer een Damon Albarn achtig stuk, helaas iets te traag en wat slaapverwekkend, maar je wordt op tijd wakker geschud.
Mine and Yours lijkt weer wat op het eerder gepasseerde Falling Star, ik heb blijkbaar minder met het My Bloody Valentine achtige Shoegazer geluid van The Horrors.
Sleepwalk; de naam zegt het al, weinig aan toe te voegen. Al is dit niet het meest slaapverwekkende nummer van het album.

Hoe dan ook, helemaal geen verkeerd album, met zeker de helft van zeer goed nivo, al blijf ik het geheel nog steeds niet helemaal niet overtuigen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Gun Club - Fire of Love (1981) 3,5

31 december 2020, 14:11 uur

Fire Of Love is geschikt voor liefhebbers van het rauwe, opgefokte, ongecontroleerde van de eerste Pixies albums.
Het ademt een onverschilligheid uit, en de nummers klinken op een prettige manier niet af.
Alsof men nooit de fase van het experimenteren in de garage is ontgroeit.
Ruige rock & roll met een vleugje country, onder andere hoorbaar in de slide gitaar.
Het demonische van het latere werk is wel al enigszins aanwezig, maar moet zich nog ontkiemen.
Veel belovend debuut.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Feelies - In Between (2017) 3,0

31 december 2020, 14:10 uur

Zo hoor ik The Feelies graag, minder hoekig dan op hun debuut Crazy Rhythms, maar meer aansluitend bij The Good Earth en Only Life.
Bij mij speelt het ook mee dat ik eerder met deze albums kennis maakte; de schoonzus van een plaatselijke kroegeigenaar tipte mij rond begin jaren 90 deze platen.
De link met The Velvet Underground kan ik wel begrijpen (Flag Days), maar ik ervaar die minder; deze band klinkt rommeliger en experimenteel, terwijl The Feelies (gelukkig) een vrij toegankelijke gitaarplaat maakt.
Dromerig, maar zeker niet slaapverwekkend.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Fall - Hex Enduction Hour (1982) 3,0

31 december 2020, 14:10 uur

Ooit in een documentaire gezien dat Nick Cave een groot bewonderaar is van Mark E. Smith, maar dat het anderzijds ook het geval is; hier wel wat werk van hem in bezit ( Peel Sessions 028, The Real New Fall LP en Von Südenfed - Tromatic Reflexxions), maar het wil mij niet helemaal pakken.
Het zal wel te maken hebben met de ADHD zang van de frontman.
Hex Enduction Hour heeft muzikaal wel wat raakvlakken met The Birthday Party, maar ook met de 3e van The Velvet Underground, maar het is vooral de kronkel in Mark E. Smith hoofd die bepalend is.
Toch klinkt het nog best zwaar; alsof een manische zanger begeleid wordt door depressieve bandleden.
Best vermoeiende, lastig te plaatsen muziek, waardoor ik mij goed kan voorstellen dat The Fall zo vaak wisselde van personeel, volgens mij vergt het behoorlijk veel energie.
Absoluut uniek, ik ken geen band die hier enigszins bij in de buurt komt.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Eden House - Smoke & Mirrors (2009) 3,0

31 december 2020, 14:09 uur

The Eden House - Smoke & Mirrors kun je het best omschrijven als een soort van project dat is op gezet door de bassist en gitarist van Fields Of The Nephilim.
Maar dat geluid hoor je hier nergens meer terug.
Het resultaat is een soort van toegankelijke dromerige Gothic muziek met wat Folk elementen. Een rare mix, die niet altijd even goed uit valt.
Soms doet het denken aan Shakespears Sister en zelfs Ayreon, dan weer als All About Eve.
Dit is op zich ook niet vreemd; want Julianne Regan van All About Eve verzorgt op een aantal nummers de lead-zang. Een andere zangeres die hier aan mee werkt is Monica Richards van Faith and the Muse.

Verwacht ook geen tweede This Mortal Coil, dit klinkt totaal anders, en haalt dat hoge nivo verder nergens.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Dream Syndicate - The Days of Wine and Roses (1982) 4,0

31 december 2020, 14:09 uur

Het is een open deur dat ook ik gelijk Lou Reed in Tell Me When It’s Over terug hoor.
Muzikaal is het een stuk verfrissender dan Velvet Underground.
Maar hier hoefde het wiel dan niet uitgevonden te worden.
Bij VU was de artistieke aanpak vernieuwend.
Ook de punk en bands als Television zouden pas later hun stempel drukken.
Dat hoor je hier duidelijk in terug.
Toch heeft The Days of Wine and Roses minder impact op mij dan opvolger Medicine Show.
Daar lijkt het stemgeluid zich meer te ontwikkelen richting The Cult en Gun Club.
Composities zijn daar meer af, en trager van opbouw.
Er bleven te veel bands hangen in imitaties van Bowie of Reed.
Blij dat er hier vervolgens gekozen werd voor een meer eigen geluid.
Persoonlijk heb ik minder met rammelende gitaarplaten.
Tenzij ze heerlijk duister zijn.
Halloween doet zijn naam ook geen eer aan.
Geen Freddie Krueger of Jason Voorhees
Zelfs niet het effect van een exploderende pompoen.
Gewoon als kind met een tafellaken over het hoofd langs de deuren.
Voor mij ontbreekt de spanning.
Allemaal net te eentonig.
Gelukkig losten ze vervolgens wel mijn verwachtingen in.
Beste nummer is When You Smile.
Opbouw heeft enigszins wat weg van Heroine van Velvet Underground.
Maar mij net iets te uptempo.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Cribs - Night Network (2020) 4,0

31 december 2020, 14:07 uur

Moe en totaal uitgeput vanwege het juridische getouwtrek om de rechten van hun eerder verschenen werk besluiten de broertjes Jarman om na zeven studio albums voorlopig een punt achter het Wakefieldse The Cribs te zetten. Hoe moeilijk moet het zijn om die bevleugelde energie opnieuw te reproduceren als je totaal leeg gestreden bent. De ironische titel 24-7 Rock Star Shit van hun vorige plaat staat precies voor de situatie waar de band op dat moment in beland is.

Niet alleen de begripvolle fans zijn teleurgesteld maar ook Dave Grohl van Foo Fighters is duidelijk not amused over de gang van zaken. Hij biedt de voormalige tourmaatjes de mogelijkheid aan -om in alle rust een plaat in zijn Studio 606 op te nemen. Een punkattitude die lekker dwars tegen de hele muziekbusiness-houding ingaat, en een geïnspireerde herboren The Cribs laat horen.

Een herwonnen vrijheid, waarbij de voormalige Nirvana drummer zich overduidelijk bemoeit met het uiteindelijke zeer volle geluid, waardoor Night Network een stevige rockplaat is geworden. De gitaren en vooral de drums zijn in de mix ver naar voren gebracht. Het enthousiasme van Dave Grohl levert een echt Britpop gericht geheel op, maar dan wel overduidelijk gezien vanuit de visie van een Amerikaanse rocker.

Heel goed bedoeld allemaal, maar daardoor wel stukken onoverzichtelijker dan het gestructureerde Ignore the Ignorant, waarbij het verademende gitaarspel van voormalig The Smiths gitarist Johnny Marr een pulserende nawerking op het geheel drukte. Het neigt dan net wat meer nog naar die ongepolijste sound van In the Belly of the Brazen Bull en 24-7 Rock Star Shit, waarbij Steve Albini een bepalende rol vervulde. Toevallig net de producer die door zijn vakmanschap bij Nirvana’s In Utero juist Dave Grohl zeker inspireerde.

Goodbye bevindt zich ergens in het nineties luilekkerland van de door de Merseybeat beïnvloede Madchestersound. Droog ritmisch wordt het bewuste galmende geluid begeleid door de sixties invloeden die overduidelijk op Night Network aanwezig zijn. Met stevige noise ruis in het krachtige Running Into You en het zwaar zuigende The Weather Speaks Your Name gaat het drietal zelfs nog een paar jaar terug in de tijd en gooien er een flinke dosering aan sferische shoegazer distortion overheen. Verdiensten die je blijkbaar zeer goed aan Dave Grohl kan overlaten en die The Cribs als eindverantwoordelijke in de productie terug laten horen, al krijgen ze daarbij wel alle hulp van engineer James Brown.

Het is aangenaam prettig om Sonic Youth gitarist Lee Ranaldo op Night Network terug te horen. Terwijl zijn oud maatjes Kim Gordon en Thurston Moore er mooi solowerk tegenaan gooien, stelt hij zich met zijn kenmerkende uithalen vrijwel onzichtbaar in de luwte op. Met het karakteriserende spel in I Don’t Know Who I Am hoor je overduidelijk terug dat hij de verantwoordelijke was voor de kristalheldere zilveren glinstering binnen de zeeën aan overspoelende vloedgolven. Zijn rol is ook nu bescheiden, maar tegen het einde is daar dan toch die heerlijke verwoestende trotsering van de geluidsbarrières.

Ondanks dat in de jaren negentig de Britpop lijnrecht tegenover de Amerikaanse gitaarrock staat, maar wel beiden voor genoeg stuwing zorgen, is het mooi om hier terug te horen dat het prima samen kan gaan. Niet dat de songs qua composities echt tot het beste werk van The Cribs hoort, daarvoor is het ondanks de spontaniteit net te wisselvallig. Zo wordt het waanzinnige gave pokkeherrie intro van afsluiter In the Neon Night niet uitgewerkt tot een vermorzelende track, maar verzandt het vervolgens in een middelmatig geheel.

Het geluid van Night Network daarentegen laat wel een indrukwekkende ontwikkeling horen van een band die weer bruisend en strijdlustig klinkt en zeker niet uitgeblust is. Dave Grohl heeft The Cribs in ieder geval weer uit het diepe dal getrokken en daar ben ik blij om.

The Cribs - Night Network | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

» details   » naar bericht  » reageer  

The Church - Priest=Aura (1992) 3,5

31 december 2020, 14:06 uur

The Church waren al jaren actief toen ze wat bekendheid kregen met Under The Milky Way.
Ze hadden de pech dat de postpunk al wat op zijn retour was, waardoor ze niet konden doorstoten naar het grote publiek.
Under The Milky Way zou zich ook later ontwikkelen tot een klassieker, mede door de film Donnie Darko.
Mij pakte deze gelijk, al blijf ik het intro wel heel erg op Space Oddity van David Bowie lijken.
The Church is een van de vele voorbeelden dat postpunk in Australië door veel bands werd opgepakt, waarschijnlijk leefde de scene daar ook veel meer dan in de VS.
In Europa was dit wel het geval, de Nederpop leefde op, zo ook de Neue Deutsche Welle, en in België, Frankrijk, en tig andere landen was iets soortgelijks aan de gang.
The Church was hierdoor een van de vele bands, en kon in Europa lastig doordringen.
Priest=Aura is een wat duisterder album, de sfeer doet wat Oosters aan, en voor een postpunk band, is dit meer een luisteralbum geworden.
Eigenlijk is dit een plaat geworden, welke ik in de lijn vind passen bij Children van The Mission, Ocean Rain van Echo & the Bunnymen, en Tinderbox van Siouxsie & the Banshees.
Iets intiemer en ingetogener, maar qua geluid en gevoel vergelijkbaar.
Maar 1992 was de tijd van de opkomst van de grunge; Britpop ontwikkelde zich, dus wie zat er te wachten op een Australische band met postpunkinvloeden?
Ik zelf toen ook niet, was ook wel toe aan iets nieuws.
Pas later vele albums van The Church leren kennen, waarvan deze wel een van de betere is.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Church - Further / Deeper (2014) 3,5

31 december 2020, 14:06 uur

Bij de eerste tonen van Vanishing Man valt mij op dat er duidelijke invloeden van de samenwerking van Steve Kilbey & Martin Kennedy in de sound verwerkt zitten.
Dromeriger, en wat meer experimenteler vanwege de elektronica.
De samenzang van het koortje doet mij ook aan U2 denken.
Trouwens, het alles ademt wel het U2 sfeertje.
Delerious heeft dat ook wel.
Bij de rest van het albumhoor je het wel minder terug.
Regelmatig moet ik ook wel denken aan het geluid van The Boxer Rebellion.
Vanwege het vertrek van gitarist Marty Willson-Piper heb je ook niet echt een andere keuze.
Ik mis hem echter wel, ondanks dat Further / Deeper zeker geen verkeerd album is.
Het magische zat hem wel in de combi Kilbey en Wilson-Piper.
Maar als de samenwerking op een bepaald moment verziekt is, dan moet je keuzes maken.
Of stoppen, of een gewijzigde koers varen.
De titel Further / Deeper geeft dat gevoel wel weer.
Al met al zitten er toch wel genoeg kenmerkende elementen van The Church in het geheel verworven, maar dat er een verandering heeft plaatsgevonden is zeker merkbaar.
Hoogtepunt is voor mij het geweldige lange outro van Toy Head.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Charlatans - Modern Nature (2015) 3,0

31 december 2020, 14:05 uur

De nieuwe The Charlatans begint met een lekker elektronisch Talk Talk achtig deuntje.
Talking In Tones is duister, bijna UNKLE achtig.
Het lijkt alsof de beats uit een kastje komen, en dat er voor gekozen is om drummer Jon Brookes, die overleden is aan een hersentumor, niet te vervangen.
Het valt muzikaal gezien goed uit.
Nog steeds zijn de Madchester invloeden aanwezig, maar er wordt nu ook meer geflirt met discodreunen.
So Oh klinkt een stuk vrolijker dan de opener, waar ik stiekem wel wat van baal, want het begon zeer sterk.
Niet verkeerd, maar dit is een stuk toegankelijker.
Ook bij Come Home Baby vallen de drumpartijen op, al hoor je hier ook het overbekende orgeltje terug, welke tevens een grote rol speelde op de hits Weirdo en The Only One I Know.
Tim Burgess is opvallend goed bij stem op Modern Nature.
Het onverschillige, zeurende geluid, wat ook kenmerkend is bij de frontmannen van Oasis en The Stone Roses, heeft hij grotendeels achter zich gelaten.
Hier laat hij horen dat hij een prima zanger is; meer een gentlemen, minder het schoffie.
En toch mis je dat wel een beetje.
Keen Enough luistert prima weg, maar is een stuk minder sterk dan de voorgangers.
Wel is nu geheel duidelijk dat The Charlatans zich steeds minder presenteert als een rockband.
Dit is meer een elektronische act.
In The Tall Glass is wel op een broeiende manier spannend, en sluit qua compositie zeker meer aan bij de eerste drie nummers; lekkere jamsessie op het orgeltje er tussendoor, waarbij je bijna verwacht dat Light My Fire van The Doors wordt ingezet.
Emilie is meer up tempo, een nummer voor de vrouwelijke fans, zullen we maar zeggen; hebben die ook weer iets mee te zingen, als ze tijdens concerten de eerste rijen bevolken.
Niet helemaal mijn ding.
Nee, ik heb meer met Let the Good Times Be Never Ending, welke op een Sproston Green achtige manier begint, samen met Then en The Only One I Know de parels van het debuut.
Daar blijft het nivo het hele nummer aanwezig, hier vlakt het tussendoor wat af, maar weer hoor ik Talk Talk halverwege terug; beetje Life's What You Make It, er wordt zelfs nog een klein beetje met de jaren 80 Roxy Music geflirt.
I Need You to Know sluit weer meer aan bij het betere werk van de laatste van Arctic Monkeys; duister en mysterieus, ik hoor zelfs het debuut van Portishead terug.
The Charlatans laat horen dat ze ook in de huidige tijd zichzelf staande houden.
Dan lijkt Lean In een stuk luchtiger, maar schijn bedriegt.
Hieronder zit een donkere laag, luister maar naar de gitaar.
Trouble Understanding heeft het Blur achtige piano gepingel van Damon Albarn, en klinkt hierdoor een stuk vrolijker.
Het koortje op de achtergrond doet mij aan Soulsavers denken, en ook dat is een compliment.
En dan ben je alweer bij de afsluiter van deze eerste echte verrassing van 2015.
Lot to Say is dan wel een van de mindere tracks, maar kan er ook nog prima mee door; van mij hadden ze op het laatst meer mogen knallen.

Eigenlijk verwacht je na het verlies van een bandlid een periode van bezinning; zoekende naar hou vast.
The Charlatans gaan echter als een sneltrein door; en slaan sterker terug dan ooit.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Charlatans - Different Days (2017) 3,0

31 december 2020, 14:05 uur

Hun eerste twee albums waren echte Ibiza albums.
Veel feesten, met de nodige drugs.
Dit is ook een Ibiza album.
Samen met het gezin naar zo’n All Inclusive hotel.
In de ochtend aansluiten bij het buffet, vervolgens de hele dag in een ligstoel langs het zwembad in de zon liggend.
De stoere tatoeage van een demonisch kijkende Tasmanian devil is door de bierbuik veranderd in een glimlachende Chihuahua.
Nog steeds erg goede band, maar duidelijk wat gedateerd.
De scherpe kantjes zijn in de loop der jaren helaas verdwenen.
Twenty Four Hour Party People zijn verworden tot 9 to 5 Working Class veertigers.
Not Forgotten is de positieve uitschieter, kan zich meten met hun beste werk uit de jaren 90.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Black Heart Procession - 2 (1999) 3,5

31 december 2020, 14:04 uur

The Waiter No.2.
Wachtend voor de overtocht.
Langzaam verschijnt een donkere schim over het watervlakte.
Donkere doordrenkte hoed.
Veerman doet zijn beklaag.
Je kunt niet meer terug.
Is hij echt?
Of een vergeten legende.
Opnieuw tot leven gewekt.

Maxima in tranen.
Al waren haar ogen dan niet blauw.
Maar juist donkerbruin.
Melancholiek in Blue Tears laat me aan dat moment terug denken.
Huwelijksvoltrekking zonder ouders.
Carel Kraayenhof die met Adios Nonino de emoties oproept.
Close Up; en vast blijven houden.
Televisiemoment van de eeuw.
Beetje 16 Horsepower, maar net zo goed een beetje Les Négresses Vertes.

Bij A Light So Dim hoor ik de spirit van Tom Waits terug.
Als een oude kapitein die vanuit de kant aanwijzingen toe roept.
Totaal gesmoord door toenemende windvlagen.
The Black Heart Procession zullen zichzelf moeten redden.
Onmogelijk om hulp te bieden.
Al wankelend houden ze zich staande.

Misdienaar die de pastoor op de biecht neemt.
Hem geen vergiffenis schenkt.
Your Church Is Red.
Doorbloed vanwege zedendelicten.
Rood is tevens de kleur van schaamte.
God zag dat het niet goed zat.
Muzikaal omlijst door Bad Seeds achtig samenspel.

Vietnam veteraan ontwaakt.
Elke nacht dezelfde nachtmerrie.
Badend in het zweet.
Verbond afsluiten met zijn vier makkers.
Al strijdend zullen ze afspreken op een veilige plek.
Eenzaam houdt hij daar de wacht.
Niemand die hem gezelschap komt houden.
When We Reach The Hill.

Een dichter achter een bureau.
Zoekend naar inspiratie.
Outside The Glass.
Zicht op een leefbare tuin.
Zichzelf kwellend met een writer’s block.
Deadline komt steeds dichter bij.
Laat de boel de boel.
Neem die stap naar buiten.

Paranoia.
Ergens ver weg stemmen horend.
Een blaasinstrument verwoord de wanhoop.
Steeds dat gezoem in je hoofd.
Laat het ophouden.
Geliefde bied een kopje thee aan.
Niks wetend van de dreigende neerslachtigheid.
Sneeuwvlokken verdoezelen de gedachtegang.
Winterse depressies.
Gently Off The Edge.

Hoe vertel je iemand dat je van haar houdt.
Elk jaar met Valentijnsdag probeer je het weer.
Geen woord op papier.
Dan maar een kaartje met tekst.
It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes.
Zo cliché.
Doet het altijd goed bij de vrouwtjes.
Minder nummer op dit album.
Mij te opbeurend en vrolijk.

Angst voor een gebroken hart.
Stel je eens voor dat hij in steen veranderd.
My Heart Might Stop.
Proef hier een vleugje cabaret.
Zang die op een prettige manier herinneringen ophaalt aan Gavin Friday.
The Man Seezer op piano.
Nee, het is de veelzijdigheid van The Black Heart Procession.
Deric is verworden tot liefhebber van hun sound.
Stiekem verliefd.

Netwerk van insecten.
Houdt de wereld draaiend.
Niet de mensheid.
Maar juist het leven onder de grond.
Constant in beweging.
Opruimend, voortplantend, zwoegend.
Mieren, kevers en pissebedden.
Gedempte variant van Nine Inch Nails.
Hoorbaar in Beneath The Ground.

The Waiter No.3.
Roeigeluiden.
Eindeloos voortbewegen op de Mississippi.
Tussen de vrijwel onschadelijke Zaagrugschildpadden.
Gevaar vanuit de oevers.
Alligators wachtend om toe te slaan.
Dobberend in moerassen.
Terwijl een scheur in het hout open splijt.
Als een vergeten litteken.
Nieuwe open wond.
Water tot boven de kaplaarzen.
Laatste tonen.
Onheilspellend.
Opeens is het voorbij.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Beatles - Revolver (1966) 3,0

31 december 2020, 14:03 uur

Dankzij Spotify nu ook mij eens in Revolver kunnen verdiepen, volgens mij stonden er tot vorig jaar hier geen albums van The Beatles op.

Wow! Wat heeft Taxman een heerlijk funky loopje.
En de jaren 70 moesten nog beginnen.
Ja, hiermee liepen ze toch behoorlijk voor in deze periode.
Eigenlijk hoor ik dat jaren later ook duidelijk terug bij de beginperiode van dEUS; is mij dus nooit eerder opgevallen.
Eleanor Rigby is een rockopera, samen gevat in twee minuten; later kwamen er volledige conceptalbums, maar dit is een geslaagde samenvatting.
I'm Only Sleeping past wel echt in deze periode, The Golden Earrings (want zo heten ze nog in hun beginperiode) en veel bands van het Excelsior label zijn duidelijk door dit soort nummers beïnvloed.
Wel een stuk eenvoudiger qua opzet dan de eerste nummers; op het vreemd gemixte gitaarspel na, wat volgens mij er achterstevoren doorheen wordt verwerkt.
Love You To heeft muzikaal gezien aardig wat raakvlakken met The End van The Doors.
Laatst genoemde band hier altijd origineel in gevonden, maar Love You To is toch echt ouder.
Here, There and Everywhere klinkt lief en lijkt bij sommige gedeeltes wel wat op Help, en ondanks dat ik tot de conclusie kom dat het muzikaal allemaal sterk klinkt, blijf ik een afkeer houden voor die zoete zang en achtergrondkoortjes.
Yellow Submarine heeft voor mij iets typisch Brits, en waarbij de gedachtes naar het lompe, soms ongeorganiseerde Monty Python glimlachend in mij op komt, qua band zou dit volgens mij ook zo een nummer van The Kinks kunnen zijn.
She Said, She Said heeft ook wel de door mij vaak gehate samenzang, maar hierbij werkt het dus wel.
Met deze sound zou een band als Oasis jaren later ook weten te scoren, net wat minder binnen de lijntjes.
De beats zouden zo in de jaren 90 door Chemical Brothers gebruikt kunnen worden.
Good Day Sunshine is weer een van de bekendste liedjes op Revolver, zo glad als een balletvoorstelling, ik heb hier weinig mee.
And Your Bird Can Sing is weer wat sneller, maar weet mij ook niet te overtuigen, al is de bas wel heerlijk hierbij, je moet er wel echt je aandacht op richten, omdat hij ver op de achtergrond klinkt.
For No One is mooi verhalend, en door de blazers moet ik aan het latere Sowing The Seeds Of Love van Tears For Fears denken; bijna treurig.
Doctor Robert heeft dat opzwepende wat ik ook bij Taxman hoorde, voor mij weer een hoogtepunt.
I Want to Tell You heeft een mooi begin, maar dan komt die samenzang weer, waar ik minder mee heb.
Got to Get You into My Life heeft de vrolijkheid en lengte van een geschikt songfestivalnummer, en dat is absoluut niet negatief bedoeld; wetende dat er vroeger echt wel goede liedjes in dat genre verschenen, en het toen nog echt om de liedjes draaide.
Tomorrow Never Knows heeft weer dat Chemical Brothers achtige sfeertje; de beats en de overige geluidjes.
Nu begrijp ik ook waarom nummers als Setting Sun en Let Forever Be zo goed werkten.
Noel Gallagher komt met zijn stem aardig in de buurt van de sound die The Beatles in een paar songs op Revolver neer zetten.
Prima album, al vind ik later werk, op een paar uitzonderingen na, wel wat beter.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Beach Boys - Surfin' U.S.A. (1963) 3,0

31 december 2020, 14:03 uur

Persoonlijk hou ik het meeste van deze periode van The Beach Boys.
Het straalt nog de frisheid uit van een zomerse dag op het strand.
Zo’n transistorradio erbij, gespierd, sportief lichaam, gebruind door de zon.
Je laten mee voeren door de golven, staande op een surfplank.
En dan vervolgens heerlijk uit rusten op een handdoek, terwijl een mooi lief vrouwtje in bikini je lekker opwarmt.
Och, dat gespierde lichaam heb ik nooit gehad, surfen kan ik niet, ik ben blij dat ik wat baantjes kan zwemmen, en mijn vriendinnen hadden altijd een goed afsluitend badpak aan.
Maar toch hou ik van deze muziek.
De bekende samenzang is al aanwezig, en ook de instrumentale stukken zijn om te genieten.
Deze Miserlou is echt niet veel minder dan die van Dick Dale.
Lonely Sea laat al horen welke kant ze later op zullen gaan.
Ik heb minder met de latere tijd.
De spontaniteit is bijna niet meer aanwezig; er wordt te veel tijd in de studio door gebracht, waardoor de gezonde bruine kleur vervaagd tot iets wits en ongezonds.
En door gebruik van drugs worden de grenzen van inspiratie opgezocht.
Ben je een liefhebber van Pet Sounds, probeer dan ook eens hun 2e album Surfin' U.S.A., en kom tot de conclusie dat dit helemaal niet verkeerd klinkt.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Alarm - Declaration (1984) 3,0

31 december 2020, 14:02 uur

Toen U2 na de release van War echt groot aan het worden was, bleek er meer behoefte aan soort gelijke bands.
Mike Peters had wel een beetje de uitstaling van Bono, en ook wel een kapsel, welke in de verte wat van hem weg had.
Als de gitarist dan ook nog Dave Sharp heet, dan kom je natuurlijk als snel bij The Edge uit.
Ook The Alarm heeft een vergelijkbare samenzang tussen beide.
In het plaatselijke jeugdhuis werd The Alarm ook gemakkelijk na een album van U2 gedraaid, want beide bands hadden aardig wat raakvlakken.
Maar The Alarm is geen U2.
Ik ben er ook eventjes in getrapt, met vlagen meende ik U2 te horen, zoals in Third Light, weer een knipoog naar War, lijkt mij, daarop staat een nummer genaamd Red Light.
De drumpartijen bij Third Light lijken weer aardig op die van I Will Follow.
Aardig?
Gewoon letterlijk over genomen.
Sixty Eight Guns heeft bijna dat frisse, jonge lefgozers achtige, maar heeft het net niet helemaal.
Jammer dat The Alarm zich duidelijk al in het begin richtte op een bepaalde, niet te behalen status, waardoor ze continu niet konden voldoen aan de verwachtingen.
Had net als een Big Country gekozen voor een meer eigen geluid, en tevreden zijnde met een plek in de Eerste divisie.
En toch, ondanks deze terechte kritiek, vind ik het lekker om zo af en toe een plaatje van The Alarm te draaien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Teenage Fanclub - Bandwagonesque (1991) 3,5

31 december 2020, 14:01 uur

Hoe kan ik deze band het beste ergens onder verdelen?
Meer richting bands als Lemonheads en ook wel Nada Surf.
Puristen zullen zeggen dat die weer schatplichtig waren aan Big Star, helemaal waar, maar ik moet wel aan de door mij genoemde bands denken, die pas later met albums komen, die in het verlengde liggen van Bandwagonesque.
En XTC, hoor ik die terug?
Ja, misschien ook wel, en zelfs wel wat Oasis.
Teenage Fanclub was de verkeerde band op het juiste moment.
Pas later werd deze sound meer opgepakt.
Vanuit de VS wist R.E.M. dan wel definitief door te breken naar het grote publiek, maar binnen het Britpop gebeuren was Teenage Fanclub wel een buitenbeentje.
Niet brutaal en nonchalant genoeg in de UK, en net wat minder rockend als het Amerikaanse gitaargeweld.
Waarschijnlijk ook de reden dat ik deze band nooit helemaal goed wist te plaatsen, en er weinig aandacht aan besteedde.
Wel een band die invloed heeft op de gitaarsound die zich vanuit Nederland wist te ontwikkelen.
Serenes en Bettie Serveert, en het latere gebeuren vanuit de Excelsior stal ( Johan, Caesar, Daryll – Ann).
Weer eens in de herkansing gegooid, en hij bevalt mij al beter.

» details   » naar bericht  » reageer  

TaxiWars - TaxiWars (2015) 3,5

31 december 2020, 14:01 uur

Ik ben een groot liefhebber van Tom Barman, en was dan ook erg benieuwd naar dit project.
Eigenlijk had ik een meer broeiend geheel verwacht, en dat is dit net niet.
Dan maar wat meer swingend, en ook daarin stelt het wat teleur.
Misschien is het net te poppy, en niet jazzy genoeg.
Robin Verheyen heeft een te grote rol in het geheel; een overdosis aan saxofoon, terwijl ik die liever als gelijkwaardig element bij de overige instrumenten had gezien.
Hierdoor is de al eerder genoemde vergelijking met Morphine ook waar ik aan moet denken.
Daar stoort het teveel aan sax mij ook.
Questionsong heeft een Tom Barman in topvorm, maar ik mis de gekte die dEUS (vooral in de begintijd) wel heeft.
Borgerhout Shuffle heeft wel het basgeluid van Stef Kamil Carlens tijdens een jamsessie, waarmee ze in het begin het publiek nog eens mee verraste, maar Stef was vluchtiger, op een prettige manier ongecontroleerd.
Het is denk ik net iets te geschoold, conservatorium achtig.
Ruwe schetsen, maar dan met dikke zichtbare lijnen gezet.
Ik zou dit live wel willen ervaren, met Barman in de rol van zenuwachtige perfectionistische bandleider, die de drang krijgt om te improviseren, en de overige muzikanten ter plekke een andere kant op wil sturen; gewoon omdat dat beter aanvoelt.

» details   » naar bericht  » reageer  

TaxiWars - Fever (2016) 3,5

31 december 2020, 14:01 uur

De 2e van TaxiWars opent chaotisch, maar zet wel gelijk het juiste gevoel neer.
De drukte van een metropool welke overheerst wordt door toeterende autoclaxons, weergegeven in saxofoons.
Dit is de hitte van elkaar concurrerende taxibedrijven.
Opgefokte Jazz met het nodige slagwerkgeweld.
Fever!!!
Wat volgt is een prima Jazz album, maar de saxofoon gaat mij wat tegen staan.
Te vaak moet ik denken aan de band Morphine, waarbij ik eigenlijk hetzelfde gevoel heb.
Bij Tom Barman hoop je meer op de gekte van een Tom Waits, zeker als hij deze richting op gaat.
Voor een andere artiest zou dit een goed album zijn geweest, maar bij een genie zoals hij; klinkt het net wat aan de veilige kant.
Misschien als inspiratie voor een volgend Mauro Pawlowski loze dEUS plaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Swans - Children of God (1987) 4,0

31 december 2020, 13:58 uur

Swans klinkt op Children Of God regelmatig als Ministry of Nine Inch Nails.
Alleen; Ministry had in 1987 nog niet hun kenmerkende sound, en Nine Inch Nails moest nog opgericht worden.
Jarboe laat als een schizofreen persoon verschillende kanten van zich zien.
Dan weer liefkozend, dan weer demonisch, ja, zelfs druggy.
Michael Gira klinkt als een Wayne Hussey van The Mission met een zware voorhoofdholte ontsteking.
Eigenlijk is dit een soort van overgangsalbum.
Minder zwaar industrieel als de voorgangers, en meer ruimte voor echte songs.
Later zullen nog meer folk invloeden toegevoegd worden, en tegenwoordig blinken ze weer uit in lange geluidslandschappen, iets wat je hier wel terug hoort in Seks, God, Seks.
Andere artiesten komen er moeilijker mee weg, maar ondanks dat Swans hier zoekende klinkt, lukt het ze wel om het album met kwaliteitssongs te vullen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Suede - The Blue Hour (2018) 3,5

31 december 2020, 13:57 uur

Ik heb Suede altijd een lastige band gevonden; het debuut was geniaal, met So Young als absolute killer.
Maar anderzijds klinken ze vaak ook tegen het aanstellerige aan, iets wat ik dus ook bij bands als Coldplay en Radiohead heb.
Suede is een geslaagde one night stand; inclusief hoogtepunt, maar vervolgens komen ze steeds impotenter over.
Night Thoughts verraste mij al op een positieve manier, en ik had zelfs de indruk dat ze nog tot meer toe in staat waren.
The Blue Hour opent veelbelovend, As One is zeer duister, en roept herinneringen op naar een band als The Mission.
Dat is toch gothic rock?
Suede is toch meer van de glam (en glitter, sorry, ik kon het niet laten)rock?
Ja, maar hier is de dramatiek niet op een kitscherige manier vorm gegeven, en ik geloof Brett Anderson gelijk, weg zijn de verwijfde maniertjes in het zingen, wat is dit een sterke opener!
Gelukkig gaat Wastelands in deze lijn door; laat de s weg en je hebt de titel van een song van The Mission.
Niet zo dreigend als de eerste track, maar wel verrekte goed.
Mistress heeft nog wel dat softere in de zang, maar het blijft Suede, en het zou vreemd zijn als ze nu opeens helemaal als een Sisters Of Mercy kloon zouden klinken.
Het jeugdige van vroeger heeft definitief plaats gemaakt voor een volwassen geluid, en ja, natuurlijk blijf ik altijd het verfrissende van gitarist Bernard Butler missen, maar als ik reëel zou zijn, dan weet ik niet of hij hedendaags zou passen bij de meer donkere sound.
Beyond the Outskirts heeft iets opbeurends en hoopvols, en even moet ik aan het debuut denken, maar die droom wordt op een prettige manier verstoord door het brute gitaargeweld halverwege.
Chalk Circles is een bijna engelachtig rustpunt halverwege de plaat, dat vervolgens een duivels verloop heeft.
Cold Hands is stevig, dit zit echt vrijwel tegen de metal aan, wat!! Suede en metal in een zin?
Ja, ik kan het ook bijna niet geloven, maar het voelt echt zo.
Life Is Golden heeft het Old School Suede gevoel, maar is daardoor een beetje een vreemde eend op deze plaat; wel goed hoor, maar niet helemaal passend.
Roadkill is de Rivella Light van de plaat; vreemd maar wel lekker, en het lest eventjes de dorst.
Bij Tides zijn de twijfels van Brett weer voelbaar, waren het vroeger zijn tienerangsten, nu is het meer het besef van de sterfelijkheid, het ouder worden, Robert Smith van The Cure heeft hier tig albums over geschreven, die zat al met zijn 25 jaar in een mid-life crisis.
De overgang naar Don't Be Afraid If Nobody Loves You is niet mooi gemaakt, zonde als je weet dat de rest van de plaat vlekkeloos in elkaar over loopt, maar wel muzikaal gezien zeker weer een hoogtepunt op deze meer dan geslaagde plaat.
Dead Bird hoort hier gewoon bij, niks bijzonders.
All The Wild Places is sprookjesachtig, maar niet op een vervelende huppelende balletachtige manier.
Bijna Over The Top, maar het past wel.
The Invisibles zou een James Bond song kunnen zijn, maar ook voor de een of andere superheldenfilm; het is allemaal groots opgezet, ondanks de trieste ondertoon geeft het mij wel een Feel Good gevoel.
Afsluiter Flytipping is ook melancholisch van toon, niet echt een van de betere nummers op deze plaat, wat aan de langdradige kant qua opbouw, maar och, als je verder zo’n geslaagd resultaat kan afleveren, dan mokken we verder nergens over, en eigenlijk is het ook niet slecht.
Beste plaat sinds hun debuut.

» details   » naar bericht  » reageer  

Suede - Night Thoughts (2016) 3,5

31 december 2020, 13:57 uur

Op het debuut was Brett Anderson de naïeve romanticus; op Dog Man Star de jong volwassene met zelfreflectie.
Bernard Butler wist zijn dromerige woorden extra kracht te geven met overtuigend gitaarspel.
Na zijn vertrek ging Suede vrolijk verder; maar ondanks prima nummers zou de zeggingskracht van hun eerste twee albums nooit meer zo doeltreffend klinken.
Een beetje het verhaal van The Smiths; toen Morrissey solo ging zou hij nog steeds goede muziek blijven maken, maar Johnny Marr zou de onberekende factor blijven.
Suede is nu ook alweer ruim 20 jaar verder, en komt nu met het meest overtuigende werk sinds 1994.
Night Thoughts opent grootst; orkestraal bijna, waardoor de verwachtingen gelijk veelbelovend zijn.
Brett gaat nog steeds kenmerkend met zijn stem de hoogte in, maar voegt daar meer variatie aan toe.
Zo klinkt hij in opener When You Are Young soms zelfs als Simon Le Bon en Morten Harket.
In het verleden klonk hij regelmatig te theatraal, waardoor hij op het randje zat van een te gemaakt, ingecalculeerd geluid.
Misschien moet ik het maar gewoon mannelijker noemen.
Op Outsiders is de gitaar duidelijk aanwezig; niet zo dominerend als op de eerste twee platen, maar met vlagen klinkt hij wel als de eerder genoemde Johnny Marr.
De overgang naar het meer rockende No Tomorrow verloopt vlekkeloos.
Pale Snow is The Drowners Part 2; en dat bedoel ik helaas niet zo positief.
Het verdrinkt in geluidsgolven; waardoor de zang moeilijk staande blijft.
Vreemd dat het wel zo passend overvloeit in I Don't Know How to Reach You.
Ik vergeet Pale Snow gelijk maar, en met die kleine 3 minuten doet het eigenlijk niet zoveel afbreuk aan het geheel.
Blijkbaar is dit een methode om de zwakheid te camoufleren, waardoor het lijkt dat ze bijzonder sterk terug komen.
I Don't Know How to Reach You gaat vervolgens helemaal los, en die 6 minuten vliegen voorbij, zonder een moment van verveling.
What I'm Trying to Tell You is toch wel een stapje terug; en ondanks dat Night Thoughts echt wel een sterk geheel is, mis ik wel iets, en ik kan het ook benoemen.
Bij de eerste twee albums werd ik gelijk geraakt door de teksten van Brett, en dat ontbreekt hier een beetje.
Geen tienerproblematiek meer, geen conflicten met de eigen seksualiteit, en geen verleidingen van drugs.
Brett is een Ordinary Man geworden; gelukkig getrouwd met Jodie, en vader van twee kinderen.
Natuurlijk gun je hem deze gelukkige gezinssituatie; maar het levert minder boeiende verhaallijnen op.
Ondanks het sterke begin, stort het nu wel wat in; Tightrope brengt daar weinig verandering in; en is zelfs wat irritant te noemen.
Learning to Be brengt daar helaas geen verandering in, en is eigenlijk ook niet echt een volwaardig lied te noemen.
Het pakkende Like Kids is weer een perfecte single, en komt op het juiste moment; want ondanks een flinke kop koffie; was mijn aandacht voor Night Thoughts behoorlijk weg geëbd.
Die kinderkoorsampler op het einde had voor mij dan weer niet gehoeven.
Bij I Can't Give Her What She Wants is Brett overtuigend; en voor de eerste keer gaat mijn aandacht wel naar de tekst, vanwege de twijfel in zijn voordracht.
Hier heeft hij daadwerkelijk iets te vertellen; en daarin slaagt hij dan ook prima.
Dit is nou precies datgene wat ik eerder bedoelde.
Al weet hij op het einde geen mooie afronding aan het geheel te geven.
When You Were Young is een herhaling van het beginthema; al komt hij nu anders binnen.
De eerste versie was hoopvol, en nu klinkt het als pijnlijke conclusie dat Suede vroeger op een hoger niveau functioneerde.
Ze doen absoluut nog steeds mee, maar een grote rol is niet meer voor ze weg gelegd.
Afsluiter The Fur & the Feathers is wel sterk, en behoort tot de hoogtepunten op Night Thoughts.
Brett in de rol van frontman, die hij helaas te weinig in deze 47 minuten weet neer te zetten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sting - 57th & 9th (2016) 2,5

31 december 2020, 13:56 uur

I Can't Stop Thinking About You opent muzikaal absoluut als een The Police nummer, maar wat heeft de stem van Sting veel geleden.
Vaak klinken muzikanten nog krachtig als ze ouder worden (Bono en Bruce Springsteen), of juist mooi breekbaar ( Leonard Cohen, Dave Gahan, Nick Cave en Johnny Cash).
Bij Sting is dit beide niet het geval.
Hij heeft het niet meer in zich, en hobbelt maar wat achter de muziek aan.
Ook bij 50,000 lukt het niet; vooral met het pratende gedeelte valt hij gruwelijk door de mand.
Wat volgt is helaas net zo dramatisch.
Soms is het mooi om vooral de herinnering staande te houden, en je neer te leggen dat het als zanger ooit kan ophouden.
Dit moet je als artiest niet willen.
Jammer, want muzikaal gezien klinkt het allemaal wel goed.

» details   » naar bericht  » reageer  

Spiritualized - And Nothing Hurt (2018) 4,0

31 december 2020, 13:54 uur

Veel minder Shoegaze dan zijn oudere albums, en het revolutionaire werk met Spaceman 3.
Bij opener A Perfect Miracle zijn de geluidjes nog wel hoorbaar, maar dan meer op de achtergrond, hier is het vooral folk wat domineert.
Bijna blije muziek te noemen, met een uitgebalanceerd einde.
Het geheel heeft iets van Wilco in zich, maar dan groter aangezet.
Raakvlakken met het solowerk van Dave Steward (Eurythmics) zijn er ook.
Ook wel wat van The Polyphonic Spree, maar dan zonder de jurken, en talentloze ondersteunende muzikanten.
I'm Your Man heeft een Lou Reed achtige gitaarsolo, die er vreemd genoeg prima tussen past.
Let’s Dance en The Morning After hebben ook een Velvet Underground gevoel.
On The Sunshine doet mij wel wat opveren; The Charlatans maar dan met saxofoon.
Toch in het geheel voor mij een wat saaie plaat, Jason Pierce heeft voorheen een stuk avontuurlijker geklonken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Spinvis - Trein Vuur Dageraad (2017) 3,0

31 december 2020, 13:54 uur

Het zal wel aan mij liggen, maar Nederlandse teksten wil ik altijd kunnen begrijpen, bij de Engelse taal heb ik dat vrijwel niet.
Spinvis een aantal jaren geleden live gezien, waar hij met verhaaltjes tussendoor een inkijk in zijn muziek gaf.
Nog steeds wat lastig te volgen, maar soms viel het kwartje wel, wat als gevolg had dat ik veel meer sympathie voor deze zanger heb gekregen.
Blijkbaar was die behoefte groot.
En dan nu, een nieuw album.
Trein Vuur Dageraad hadden voor mij net zo goed Aap Noot Mies mogen zijn, woorden die je het eerste jaar op de lagere school leert.
Spinvis is voor mij de VPRO, vroeger op de zondagmorgen; Thea en Theo, Rembo en Rembo.
Kinderprogramma's die ik pas als jong volwassene begreep.
Bij Spinvis zit ik nog steeds in het lagere school stadium.
Wel interessant, en volgens mij ook geniaal, maar dat moet ik nog steeds ontdekken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sparks - Kimono My House (1974) 3,0

31 december 2020, 13:53 uur

Toen ik de eerste keer This Town Ain't Big Enough for Both of Us hoorde, dacht ik dat het Nina Hagen was, maar ik denk dat ik niet de enige was die deze fout maakte.
Dit is glamrock met een hoog songfestivalgehalte.
Waterloo Metal Guru.
Eigenlijk alles wat maar fout was in deze periode.
Maar wat klinkt het eigenlijk goed.
Zonder Sparks zou Queen waarschijnlijk een stuk minder zelfspot hebben.
Want eigenlijk bezit Sparks alle elementen van deze band, alleen is het allemaal net een stuk meer Over The Top.
Zou Muse zichzelf in deze tijd een stukminder serieus nemen, dan zouden ze zo klinken.
Spinal Tap: The Musical.

» details   » naar bericht  » reageer  

Soviet Soviet - Endless (2016) 3,5

31 december 2020, 13:53 uur

Inderdaad een hoog Editors gehalte hoorbaar in de muziek, maar de zang klinkt wel stukken anders.
Ik moet eerder aan een band als The Bravery denken, die hadden ook dat snellere geluid, ook The Boxer Rebellion klinkt er in terug.
Helemaal niet zo verkeerd; deze Soviet Soviet, maar van de zang wordt ik niet zo blij, voornamelijk omdat die in verhouding dus wel blij en zelfs wat tegen het vrolijke aanklinkt, soms zelfs wat Placebo achtig.
Nee, dit soort muziek verdiend het om een klagende, hese, wat depressieve zanger te hebben, want het geluid wat ze produceren is verder wel prima.

» details   » naar bericht  » reageer  

Soulsavers - The Light the Dead See (2012) 3,5

31 december 2020, 13:52 uur

La Ribera klinkt als Het Kleine Café in het Wilde Westen.
Mix tussen de Vader Abraham klassieker en het werk van Ennio Morricone.
Het klinkt misschien vreemd, maar het valt goed uit.
Automatisch krijg je hierdoor het beeld van Dave Gahan met cowboy hoed; zoals is weergegeven in de Personal Jesus video.
En bij In Your Morning is hij voor het eerst ook verbaal aanwezig.
Verrassend goed bij stem.
Ik had een meer doorleefd geluid verwacht, net als Mark Lanegan heeft hij ook gebalanceerd op de rand van het leven.
De keuze is hierdoor logisch en verklaarbaar.
Sinds tijden zijn er geen effecten meer nodig om de gebreken in zijn geluid te camoufleren.
Een zuiver stemgeluid.
Toch is het de tweede stem zoals in The Longest Day die het afmaakt.
Het vervormde geheel heeft wel wat weg van de manier van zingen die je kent van Martin Gore.
Waarschijnlijk bedoeld, zodat je niet kunt horen dat Gahan de lange uithalen helaas niet kan halen.
Het bereik lijkt me minder, alsof hij toch naar adem moet happen.
Presence Of God klinkt dan weer een stuk helderder, sterker en overtuigender.
Hij kan het dus wel gewoon.
Ik kan nu al concluderen dat ik The Longest Day als single keuze niet de juiste vind.
Geeft teveel de zwakheden bloot, in plaats van de kwetsbaarheid.
Just Try vind ik niet sterk, het wordt gered door het koortje.
Dit hadden ze beter kunnen vervangen door een coverversie van Clean of Condemnation.
Ben wel benieuwd wat Soulsavers hiermee zouden doen, ligt wel in hun straatje.
Het enthousiasme van anderen deel ik niet helemaal.
Met Gone Too Far zijn we al weer halverwege, maar van de magie met Lanegan ontbreekt elk spoor.
Hij leent zich dan ook voortreffelijk om met elke artiest denkbaar samen te werken.
Hier proef ik meer een aanpassing van Soulsavers aan Gahan.
Point Sur part 1 is prima instrumentaal, maar niet vergelijkbaar met de opener.
Beetje pauzemuziekje.
Ook bij Take Me Back Home mis je Martin Gore.
Hij is in de loop der jaren gegroeid als songwriter, en dit heeft gewoon minder inhoud.
Ik blijf een nostalgist, al zullen de jongeren mij misschien een oude zeikerd noemen, ook Bitterman heeft het net niet.
I Can’t Stay klinkt te hitgevoelig; te standaard.
Soulsavers hoeft voor mij geen aansluiting te zoeken bij een groter publiek.
Take zou weer wel op Playing The Angel passen.
Neerslachtige sfeer.
Afsluiter Tonight klinkt opgelucht.
Alsof de bevalling ondanks de nodige moeizame complicaties goed is verlopen.
Het klinkt allemaal pessimistisch, maar ik ben juist optimistisch.
Dave Gahan is over het algemeen zeer goed bij stem.
Ik kan niet wachten op een nieuw Depeche Mode album.
Dat belooft veel goeds.
En Soulsavers??
Mark Lanegan heeft net een nieuw album uit, dus de komende 8 jaar kan hij weer tijd vrij maken voor andere projecten.
Een laatste tip.
Herfstplaten kun je beter in de herfst uitbrengen, dan komen ze meer tot hun recht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sonic Youth - EVOL (1986) 3,5

31 december 2020, 13:52 uur

Voor Sonic Youth begrippen begint het allemaal erg lief met Tom Violence en Shadow Of A Doubt.
Pas als Kim Gordon haar zang daarin laat horen wordt het wat angstaanjagender.
Sonic Youth bezit het beide; de zachte gedeeltes, maar dan opeens gaat het maniakale weer overheersen.
Een soort van schizofrenie, maar dan muzikaal gezien.
Aan de ene kant een heerlijke trip met de nodige rustmomenten, gevolgd door onvoorspelbare paranoïde.
Later werk werd enigszins voorspelbaarder, maar bleef wel van ongekende schoonheid, meer uitgekristalliseerd.
Deze heeft nog raakvlakken met bands als Swans (Marilyn Moore) en het vroegere Nick Cave/The Birthday Party werk.
Hier is het nog een groot ijsblok, waar flink ingehakt wordt, met een versplintering tot gevolg.
EVOL is het spiegelbeeld van LOVE, maar dat laatste lijkt wel weggecijferd.
De voorstudie voor het vervolg in Sister en Daydream Nation, dit is de ruwe schets, vervolgens kwam de uitwerking.

» details   » naar bericht  » reageer  

Soft Cell - This Last Night... in Sodom (1984) 3,5

31 december 2020, 13:51 uur

Mr. Self Destruct?
Heeft Nine Inch Nails niet ook een nummer dezelfde titel?
En staat deze toevallig ook niet op een plaat welke raakvlakken heeft met This Last Night... in Sodom?
Drugsmisbruik, zelfvernietiging, het nodige geflirt met Sadomasochisme.
The Downward Spiral is een soort van vervolg op het Soft Cell album, alleen 10 jaar later, uitgevoerd door een andere artiest.
Men kent Soft Cell en uiteraard ook Marc Almond van de meer radio gerichte songs zoals Tainted Love, Torch, Something's Gotten Hold of My Heart en Tears Run Rings, maar hij heeft ook een behoorlijke duistere kant, misschien wel het best hoorbaar in zijn samenwerking met Foetus (Flesh Volcano / Slut / Violent Silence).
Maar goed terug naar This Last Night... in Sodom.
Slave To This heeft toch wel wat weg van Happiness in Slavery van de eerder genoemde Nine Inch Nails; minder opgefokt, maar thematisch zeker wel in die richting.
Wel heftiger dan het ook uit 1984 afkomstige Master and Servant , van Depeche Mode, die zagen het wat meer als een onschuldig spelletje, zeg maar de Fifty Shades of Grey variant.
Huisvrouwen die stiekem van die pluche handboeien hadden gekocht, in combinatie met een zweepje met een kietelend veertje aan het uiteinde.
Niet het in die tijd bijna verboden erotische geheime achterkamertje verlangen, waar hier na gelinkt wordt.
Toch is het in zijn totaliteit eigenlijk niet zo’n hele zware plaat geworden, daarvoor staat nog genoeg toegankelijk werk op deze plaat.
Eigenlijk sluit het regelmatig aan op Some Great Reward van Depeche Mode dus uit dezelfde periode, die wel juichend werd ontvangen.
De teksten van Almond zijn wat koortsiger, meer gericht op het ontvangen van seks, minder in het geven van liefde.
Ondanks het dominerende van Almond is het echt nog wel een groepsalbum geworden; de stuwende, pompende beats van Dave Ball maken het een stuk minder sinister, maar een plaat voor op een gezellig verjaardagsfeestje is het ook weer niet geworden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Social Distortion - White Light, White Heat, White Trash (1996) 3,0

31 december 2020, 13:51 uur

Green Day, Rancid, Bad Religion en NOFX bedankt!
Nadat deze bands bekender werden, zag je overal punkrock bands verschijnen, die nog niet eens in de schaduw mochten staan van genoemde grootheden.
En om in de punk attitude te blijven; een FUCK YOU! En een dikke middelvinger naar alle volgelingen die hier commercieel van mee profiteerde; ik was er al snel klaar mee.
En dat was misschien wel de meest punk gerelativeerde actie van mij die ik ooit heb uitgevoerd.
Schijt aan al die volgelingen; punk was definitief dood.

En dan kom je puur bij toeval (OOR bedankt voor de lijst uit 2007, met de beste albums aller tijden) terecht bij Social Distortion, en de singles I Was Wrong en When the Angels Sing, en dit blijken wel heel sterke nummers te zijn.
Of White Light, White Head, White Trash echt in die Top 100 thuis hoort, daar heb ik mijn vraagtekens bij, maar het blijft jammer dat ik deze band nooit eerder ontdekt heb.
De naam Social Distortion is wel stoerder dan de muziek, voor mij is het allemaal vrij toegankelijk, gaat voor mijn gevoel zelfs meer naar de rockmuziek.
Maar ik ben tegenwoordig ook milder over Slayer, Sex Pistols, Metallica en Nirvana, terwijl deze wel een heftigere impact hadden bij het eerste gehoor.
Waarschijnlijk speelt mijn leeftijd ook hierin een rol, ben ondertussen wel wat gewend, maar wat is dit een eerlijke en pure plaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Slowdive - Slowdive (2017) 3,5

31 december 2020, 13:50 uur

Is er na ruim 20 jaar nog behoefte aan een nieuwe Slowdive?
De zanger vond ik altijd al het minpunt, en ook nu ontwaak ik al snel uit een soort van dagdromen als hij die heerlijke sfeer van Slomo komt verzieken.
Alsof je op een heerlijke zomerdag voorzichtig het warme zeewater in stapt, en vervolgens gestoken wordt door een kwal.
Die zangeres werkt dan wel weer zalvend, maar dat zeurderige gevoel blijft.
Maar ook die heeft helaas wel vocaal ingeleverd.
Muzikaal is het echter weer van bijzonder hoog niveau, en bij Star Roving is het evenwicht er wel degelijk.
Weer even bijna 25 jaar terug in de tijd, Britpop in de lijn van The Stone Roses.
Don't Know Why is weer een stapje terug, maar hier is de zanger meer in evenwicht dan de zangeres, maar het monotone gedrum verknalt het een beetje.
Sugar for the Pill is gewoon een liedje met veel galm.
Everyone Knows begint met een vreemde overgang, en vervolgd met mindere zang.
Bij No Longer Making Time hoor ik de invloed van The XX terug, wel een heerlijk nummer verder.
Go Get It komt wat aarzelend op gang, maar is verder prima, niet spannend, prima.
Falling Ashes is een geslaagde poging om met iets nieuws te komen, mooi piano intro en meer warmte dan in de rest van het album, doet mij zelfs wat aan Forbidden Colours van Ryuichi Sakamoto denken.
De magie van voorheen ontaard mij net te vaak in gezichtsbedrog.
Een fata morgana in een woestijn vol met veelal minder geslaagde probeersels.
Star Roving is hier het absolute hoogtepunt, gevolgd door Falling Ashes.

» details   » naar bericht  » reageer  

Slint - Spiderland (1991) 2,5

31 december 2020, 13:50 uur

Slint heb ik in 1991 niet opgepakt, ik was mij meer in het verdiepen in Nirvana, Pearl Jam, Metallica en Smashing Pumpkins.
De overige tijd ging op aan vriendinnetjes en reizen; de OV Jaarkaart gaf mij de mogelijkheid om de hele week door Nederland te trekken, dus Slint werd door mij vergeten, net zoals verschillende schoolvakken, maar dat is weer een ander verhaal.
Mooie diploma loze periode, later is het nog allemaal goed gekomen.
Ongeveer 10 jaar geleden Spiderland geluisterd, maar grotendeels vanwege de lengte van de nummers, maakte het toen totaal geen indruk op mij.
En Smashing Pumpkins en Pearl Jam dan?
Die hadden ook lange stukken die mij weer wel gelijk aanspraken.
Ik weet niet wat het is, voor mij waren het voornamelijk stukken zonder een duidelijk begin of einde, en blijft het daardoor niet helemaal hangen.
Iets wat ik in het begin ook nog wel eens tegen aan liep bij Sonic Youth, al kon, en kan, ik daar steeds meer de schoonheid in ontdekken.
Nu hoor ik er absoluut meer in terug; Nosferatu Man klinkt als een dreigende Primus, maar misschien leunt het nog wel meer tegen het latere Creature with the Atom Brain aan.
Toch vind ik nog steeds dat het allemaal net wat compacter had mogen klinken, er wordt teveel voort geborduurd op eenzelfde rifje, misschien werkt het voor de een prettig hypnotiserend, voor mij heeft het een wat eentoniger effect.
Ik weet ook niet of Slint in 1991 al zo massaal werd opgepakt, de waardering hier op de site komt ook vooral van mensen die een stuk jonger dan ik zijn.
Laat ik het zo stellen; in 1991 was ik 18 jaar, op muzikaal gebied pakte ik toch wel veel op alternatief gebied mee, en als dat niet het geval was, dan werd het wel door klasgenoten aangedragen.
Bijna iedereen op school was wel met muziek bezig; speelde in een band, draaide op underground parties, of hing uren in een platenzaak, maar de naam Slint heb ik nooit horen vallen.
Nu kan ik er beter naar luisteren, maar het enthousiasme kan ik helaas niet delen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Siouxsie - Mantaray (2007) 3,0

31 december 2020, 13:49 uur

Het rockt allemaal nog prima, ik hoor een mix van gitaren en elektronica, die mij toch wel bevalt.
Noemde ik eerder al Portishead en Bjork, nu valt mij ook het geluid van Depeche Mode, ten tijden van Ultra op.
Van punk naar vleermuizenwave, het beviel mij allemaal wel.
10 jaar geleden viel mij deze wat tegen, maar nu bevalt deze stukken beter.
Here Comes That Day heeft raakvlakken met Adele, Kovacs en Lana Del Rey, daarmee liep ze toch wel voor op de stroming; sterker nog, nu zou dit zelfs een hit kunnen worden.
Het is allemaal wat slepender geworden, en eigenlijk vrij toegankelijk.
If It Doesn't Kill You is lekker treurig, en zou zo op een Batman soundtrack passen, toch wel het hoogtepunt van het album, mede door die gitaarsolo tussendoor.

» details   » naar bericht  » reageer  

Simple Minds - Acoustic (2016) 2,5

31 december 2020, 13:48 uur

Ik vind het helemaal niet zo verkeerd klinken.
Hoorde vandaag de laatste van Sting, als je dan vervolgens deze van Simple Minds luistert, dan hoor je een groot verschil in de zang.
Jim Kerr is gewoon nog steeds erg goed bij stem.
De liedjes doen wat Oosters aan, iets wat ik ook bij The Cure unplugged ervaarde; helaas is dat concert nooit op cd verschenen.
Simple Minds is uiteraard Big Music, en dan klinkt dit wel totaal anders.
Toch blijft de kwaliteit van de songs gehandhaafd.
Leuk tussendoortje, maar ik verwacht verder niet dat ik deze ooit zal aanschaffen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Screaming Trees - Other Worlds (1985) 3,0

31 december 2020, 13:46 uur

Mark Lanegan klinkt bij Like I Said bijna als Ian Curtis.
Totaal niet te vergelijken met het latere werk.
Duidelijke wave invloeden, niet te vergelijken met hun latere werk.
Totaal geen raakvlakken met het latere jaren 70 The Doors geluid.
The Turning klinkt weer bijna als een REM song uit de beginperiode.
Mooi om te horen hoe een stem zich vervolgens kan ontwikkelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Scraping Foetus Off the Wheel - Nail (1985) 3,5

31 december 2020, 13:46 uur

Een intro als een duister Walt Disney sprookje, om vervolgens helemaal los te gaan.
De mokerslagen die volgen geven aan dat Sneeuwwitje niet vergiftigd is door een jaloerse stiefmoeder, maar juist bruut is afgeslacht door de zeven dwergen.
Nail is gewelddadig, over the top, een meesterwerk of juist de stuiptrekkingen van een gestoorde gedachte.
Kitsch in combinatie met een soort van avant-garde.
Scraping Foetus Off The Wheel is het ene moment horror bigband, vervolgens weer zwaar industrieel.
Passende tussen tijdsgenoten als Swans, Coil en The Birthday Party.
Jim Thirwell als Victor Frankenstein, die hier de kiemen kweekt van iets wat zich vervolgens zal ontwikkelen tot het monster Trent Reznor.
Op het moment dat je het denk te begrijpen, komt er weer een vreemde onvoorspelbare wending in het geheel , waardoor alle puzzelstukjes op een pestende, misselijke manier door elkaar worden geschut, en raak je het overzicht weer totaal kwijt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Scott Walker - Tilt (1995) 4,0

31 december 2020, 13:45 uur

Ik heb The Drift overleefd, dus durf ik mij ook wel aan deze te wagen.
Het klinkt een stuk toegankelijker, maar is zeker niet voor iedereen weg gelegd.
De klassiek klinkende hoge stem van Scott Walker neemt je mij op reis.
Wat in eerste instantie er uit ziet als een sprookjeslandschap blijkt allemaal een stuk minder rooskleurig.
Zeg maar zoals de sprookjes van Andersen, maar dan zonder de romantisering; waardoor de dood centraal blijft staan.
Farmer In The City is de uitnodiging, aan de hand stap je zijn wereld binnen, maar al snel voel je bij The Cockfighter dat je misbruikt bent; als de dreiging al snel invalt, weet je dat er geen weg terug is.
Dood en verderf, Las Vegas met zijn verslavende gokkasten; het lawaai van rinkelend geld, en op het podium staat de crooner Walker die dit alles heeft veroorzaakt.
Wat volgt is een nachtmerrie, bij The Drift kon je nog vluchten, maar Tilt komt nog heftiger over.
De wendingen zijn nog onverwachter, luguber en donker.
Als een vriendelijk ogende hogepriester van het kwaad leidt hij zijn eigen duistere mis, met massieve kerkdeuren die van binnenuit niet te openen zijn.
Zalvende tussenstukken zijn schijnbedrog, een lokroep om je te hypnotiseren.
Opschudding, de wereld van Scott Walker slaat op Tilt, en na een rust van een aantal jaren zal deze nacht beminnende vampier opnieuw toeslaan met als resultaat The Drift.
Misschien nog het meest vergelijkbaar met het donkere werk van Nico, die net als hij in de jaren 60 nog lief klonk, maar waarbij in de loop der jaren een soortgelijke duistere ontwikkeling doormaakt.
Een stuk moeilijker te verteren dan wat ik verwacht had, maar wel een indrukwekkend geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Scott Walker - The Drift (2006) 4,0

31 december 2020, 13:45 uur

The sun ain't gonna shine anymore.
Ja, dat geloof je gelijk bij de eerste tonen van The Drift.
Alsof Nick Cave probeert om meer in de hoogte te zingen, en daarbij begeleid wordt door een band als Swans.
Ik weet nog precies wanneer ik dit album hoorde.
We hadden met nog twee andere muziekliefhebbers een gezellige avond, waarbij persoonlijke favorieten voorbij kwamen.
Iemand liet toen Clara horen, en kwam met het lugubere verhaal dat de drumslagen hier werden uitgevoerd op dode dieren.
Of dit waar is, weet ik niet, maar het gaf het lied nog extra kracht, wat eigenlijk niet eens nodig was.
Rond drie uur in de nacht reed ik naar huis, en in een bocht op de snelweg stak plotseling een schijnbaar jong hertje over.
Deze kon ik niet meer ontwijken, en ondanks dat ik deze zeker geraakt had, schrok deze zo, dat het nog lukte om aan de kant te komen.
Een harde klap, en shakend verder naar huis gereden.
Daar bleek de schade aan de auto mee te vallen, een koplamp was gesneuveld, en voor de verzekering was het wel prettig dat er nog dierenharen op het beschadigend deel zaten.
Voor mij wel een reden om het album links te laten liggen, tot vandaag.
En nog steeds vind ik Clara, samen met Frankie Teardrop van Suicide het meest vervreemdende, verdwaasde, lugubere stuk muziek wat ik ooit gehoord heb.
Bij sommige momenten moet ik aan de derde van Portishead denken, maar die is dan nog een stuk toegankelijker te noemen.
En volgens mij wordt het middenstuk van Jolson and Jones gebruikt bij de openingstheme van de serie The Walking Dead.

Dit is Twin Peaks voor gevorderden.
Horror Animal Farm.

» details   » naar bericht  » reageer  

Scott Kelly - The Wake (2008) 3,0

31 december 2020, 13:45 uur

Ik ben op een prettige manier verslaafd geraakt aan Mark Lanegan.
Nog steeds geen behoefte om hiervan af te kicken.
Dus als ergens een link met zijn stemgeluid wordt gelegd, voel ik mijn aders zichzelf meer openen.
Beginnende embolie wordt weg gespoeld door de zee aan van de door drank aangetast verdund bloed.
Een beginnende hoofdpijn zet zich op; gevolgd door duizeligheid omdat de coördinatie in het lichaam ontbreekt.
Ziekelijk verlangen.
Iets in je achterhoofd zegt je dat het onmogelijk zal zijn om enigszins in de buurt van dit unieke stemgeluid te komen.
Echter; Scott Kelly slaagt hier verrassend goed in.
Twee frontmannen met een vergelijkbare achtergrond.
Screaming Trees en Neurosis hebben beide hun oorsprong in 1985.
Dus duidelijk al bestaansrecht voor de hype rond de gitaarbands van begin jaren 90.
Stemmen die een pijnlijk geleefd verleden verraden.
Scott Kelly lijkt zelfs wat dieper te gaan, waardoor het soms net wat te gemaakt over komt.
Bij Mark Lanegan hoor je de nicotine er doorheen, hier meer een verstikkende brandlucht.
De muzikale omlijsting begint wat sober, om vervolgens halverwege Saturn’s Eye helemaal los te gaan.
Dat is ook het moment dat mijn twijfel ingekapseld wordt en een pantser vormt tegen het eerder gevormde oordeel.
Wat is dit een prachtig nummer.
Vanaf dat moment heeft de duisternis in het akoestische spel de overmacht.
The Searcher neigt zelfs naar de gotische fabelachtige sferen van The Mission.
Afsluiter Remember Me heeft die magische begeleiding van Saturn’s Eye weer.
Als de laatste tonen weg ebben ontwaak ik uit de roes.
The Wake is een aangename verrassing.
Het komt bij mij over als een verslag van een geliefde die de laatste levensuren bij zijn stervende partner door brengt.
Verdriet, pijn en verlossing volgen elkaar zijdelings op.
Het zelfde effect als The Lights Will Stay On van The Walkabouts.
Requiem als eerbetoon.
Om vervolgens de mis af te sluiten met The Gravedigger’s Song van de meester Lanegan zelf.
Gewoon om weer even met beide voeten op de grond terecht te komen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Saybia - No Sound from the Outside (2015) 3,5

31 december 2020, 13:44 uur

Nog steeds vind ik Saybia raakvlakken hebben met Arcade Fire en Death Cab For Cutie, maar op de vorige albums klonk Søren Huss stem lichter en zekerder.
Nu hoor je juist door de oneffenheden het verdriet doorheen.
De klank is triester, en hij gaat hier rechtstreeks het hart binnen.
Nee, het verlies is nog steeds niet verwerkt.
Als je de achtergrond niet kent, dan zou je bijna denken dat No Sound from the Outside over verliefdheid gaat.
Natuurlijk gaat het over de liefde, maar meer over de leegte die het achter laat.
Dit is de dagelijkse herinnering aan de grootste nachtmerrie in iemands leven.
Bijna niet voor te stellen dat Saybia weer aan het toeren is.
Hoe moeilijk moet het nog steeds zijn om je voor het publiek zo open te kunnen stellen.
Hopelijk gaat men er dan niet doorheen lullen, over welk biertje het lekkerste is, of welke meisjes ze afgelopen weekend hebben gescoord.
De intimiteit van een ruw verbroken eeuwigheid.
Mooi sfeervol vervolg op de vorige albums, dat wel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Savages - Silence Yourself (2013) 3,5

31 december 2020, 13:44 uur

Een album welke duidelijk in de lijn ligt van de eerste Siouxsie & the Banshees albums.
Totaal geen eigen geluid, maar wel lekker.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Snakes & Arrows (2007) 3,0

31 december 2020, 13:42 uur

Rush zet in op dezelfde lijn als voorganger Vapor Trails.
Het begint net zo lomp, maar al snel gaat het de meer melodieuze kant op, zeker ook vanwege het achtergrondkoortje bij Far Cry.
Heerlijke opener weer, het geluid klinkt vol en aangenaam.
Een prima keuze om toch een doorstart te maken na het meer persoonlijk gerichte Vapor Trails.
Armor and Sword heeft van die mysterieuze Oosterse invloeden zoals een band als The Mission deze in de jaren 80 wist te gebruiken; ik ben hier absoluut een groot liefhebber van.
Workin' Them Angels is ook sterk, maar net wat minder dan de eerste twee nummers, wel een meer opbeurende sound.
Bij The Larger Bowl is het moeilijker om mijn aandacht erbij te houden, het wowwowwow had voor mij achterwege mogen blijven, had hier een sterke tekst geplaatst, toch echt een van de mindere Rush nummers, al maakt de Fleetwood Mac achtige solo aardig wat goed.
Spindrift begint mooi mysterieus, en ook hier zijn de Oosterse invloeden weer aanwezig; het is allemaal net wat zwaarder aangezet dan Armor and Sword, en bevalt mij net zo goed.
Blijkbaar als single uitgebracht, al vind ik het persoonlijk niet echt een single track.
Het instrumentale tussenstuk The Main Monkey Business doet mij denken aan de Moving Pictures periode, maar dan net wat steviger, mooi geheel.
Vervolgens een heus blues begin bij The Way the Wind Blows, van mij had het helemaal in die stijl door mogen gaan, beviel mij prima.
Dit is ook niet verkeerd hoor, maar was wel benieuwd hoe dat zou uitvallen.
Vervolgens in Hope weer een instrumenteel nummer, nu in de folkstijl; ik weet het niet, er volgt blijkbaar nog een instrumenteel nummer; drie vind ik wel veel, misschien toch een gebrek aan inspiratie?
Na een pauze van 5 jaar verwacht je meer.
Faithless geeft mij ook niet het WOW gevoel, na het sterke begin van het album zakt het later voor mijn gevoel wel steeds meer weg; maar ik denk dat ik gewoon teveel verwachtte.
Bravest Face heeft een leuke start, maar vervolgens komt er geen beweging in, hopelijk sluit het nog sterk af, want tot nu toe zitten de toppers vooral bij de eerste 5 songs.
Helaas vind ik Good News First nog zwakker dan de voorganger.
Van de instrumentale nummers vind ik Malignant Narcissism nog de beste; een mooi samenspel tussen drums, gitaar en bas, dit miste ik dus, al doet het toch wat jamsessie aan.
We Hold On is een wat rommelige afsluiter, al wil het nog wel aardig knallen.
Snakes & Arrows spreekt mij iets meer aan dan Roll the Bones, maar voor mij behoort deze ook tot de minste Rush albums.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Roll the Bones (1991) 3,5

31 december 2020, 13:41 uur

Bij deze ontbreekt in het begin het kenmerkende Rush geluid; het gaat veel meer richting de commerciële Simple Minds en Icehouse.
Het geluid is te haastig, te vol, een overdosis aan onafgewerkte ideeën verwerkt in een geheel.
Ik kan mij goed voorstellen dat men de nieuwe Rush blindelings koopt, en dan thuis denkt dat er een verkeerde cd in het doosje is gestopt, en hiermee terug naar de winkel gaat, dat gevoel heb ik bij opener Dreamline.
Helaas brengt Bravado hier niet echt verandering in.
Het is allemaal zeker niet slecht, maar ik kan het geheel tot nu toe niet echt plaatsen bij een band als Rush; hun eigen identiteit is ver te zoeken.
Het geeft mij bijna het gevoel alsof John De Mol het product Rush heeft overgekocht, en deze in een ander jasje heeft gestopt om ze te presenteren aan een RTL publiek.
Het rappen op Roll the Bones is pijnlijk; ik moet hierbij zelfs aan het duet van Ali B en Marco Borsato denken (Wat Zou Je Doen).
Als je na gaat dat de eerste twee nummers nog als redelijk tot goed wordt gewaardeerd, dan ben ik huiverig voor de rest, en het Live achtige Face Up is inderdaad niet veel beter.
Where's My Thing? Is Simple Minds, maar dan met een funk bassist, gevolgd door het enigszins geslaagde The Big Wheel, maar ook voor Rush begrippen is dit slappe kost.
Heresy mag zich nog een waardig nummer noemen; dit ligt lekker in het gehoor, maar ook hier hoor ik weinig van Rush in terug.
Ghost of a Chance is weer net zo kunstmatig als een Prodent glimlach, mij wil het niet overtuigen.
Toch nog een van de betere songs op Roll The Bones.
Neurotica heeft een redelijk stevige ondersteunende beat, en ook wel mooie muzikale stukken, maar de achtergrondzang remt het gebeuren weer af.
You Bet Your Life klinkt weer als de band Live, maar ik denk dat deze zelfs voor die band te zwak zou zijn bevonden.
Blijkbaar deed deze plaat het niet eens zo beroerd in de hitlijsten; verkocht nog behoorlijk goed in de Staten, en ook niet slecht bij de Britten, voor mij is dit tot nu toe het eerste slechte album van Rush.
Ik kan mij goed voorstellen dat men nu definitief afhaakt, wat jammer is want de opvolger Counterparts is stukken beter.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Permanent Waves (1980) 3,5

31 december 2020, 13:41 uur

Permanent Waves begint op de meest toegankelijke manier die we tot nu toe bij Rush hebben gehoord.
The Spirit of Radio is gericht voor de radio, niet vreemd dat ze de verzamelaar dezelfde titel geven.
Oke, er zitten nog genoeg eigenzinnigheden in het nummer verwerkt, maar zo fris als hier hebben ze tot nu toe nog niet geklonken.
De Fischer-Z en Police reggae invloeden zijn natuurlijk een vette knipoog naar de heersende Top 40 muziek, maar het past wel in het geheel, zonder als een parodie over te komen.
Het klinkt allemaal een stuk positiever, terwijl in het Verenigd Koninkrijk wordt getreurd om de werkeloosheid en invloeden van Thatcher, is die invloed begrijpelijk bij deze Canadese band niet terug te horen.
Maar Rush past hier wel degelijk in het tijdsbeeld.
IQ en Marillion zijn rond deze periode begonnen, en ook die mengen het symfonische geluid met meer Top 40 gerichte stukken.
Niet dat het hele album zo toegankelijk is; Jacob’s Ladder is een heel stuk zwaarder, en wordt ondersteund door gillende gitaarsolo’s.
De wat tragere bas en drum geven het een donkerder sfeertje, maar voor metal begrippen blijft het redelijk luchtig.
Als een slangenbezweerder mengt Lee er een subtiel synthesizertje doorheen; al moet hij uitkijken dat het niet zo’n deuntje wordt als Aurora van Nova, dat wil natuurlijk niemand.
Different Strings heeft weer wat postpunk invloeden, maar voor mij net wat aan de saaie kant, ondanks het geslaagde gitaarwerk op het einde.
De afsluiter Natural Science is weer sterk, Fish heeft duidelijk naar Lee geluisterd, zijn manier van zingen komt aardig in de buurt van deze song.
Toch niet helemaal tevreden; geweldige opener, uiteraard Jacob’s Ladder en de afsluiter zijn de prachtstukken , maar de rest wil niet altijd overtuigen; maar het voor mij geliefde werk komt steeds meer in zicht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Fly by Night (1975) 3,5

31 december 2020, 13:40 uur

Nog behoorlijk voorzichtig wordt het geluid van Rush hier uitgebouwd, meer ruimte voor het experiment, zonder echt in herhaling te vallen.
Geddy Lee klinkt al minder als een Robert Plant op 45 toeren, in zijn stem is nu ook een oerschreeuw te horen, waar jaren later Axl Rose succesvol mee zou worden.
Mooi gebruik van echo’s in de opener Anthem.
Door het bruisende, opzwepende spel van Neil Peart is het voor de rest niet nodig om snel te spelen, hij schopt de band wel de juiste richting in.
Misschien klonk het debuut door zijn ontbreken wel als een band op high voltage, puur om het gemis van denderend drumwerk in te vullen.
By-Tor and the Snow Dog is verrassend sterk, zeker vanaf het rustmoment halverwege.
Ik hoor dit nummer vandaag voor het eerst, en het trekt gelijk mijn aandacht, veel albums van Rush in bezit, maar Fly By Night ontbreekt nog.
Het titelnummer Fly By Night zou zo in de jaren 90 passen, een band als Soul Asylum heeft zeker naar dit nummer geluisterd.
Ook veel grungebands grijpen terug naar het jaren 70 geluid, en ook Making Memories past zeker in dat latere geluid.
Als je nagaat dat Queensryche uit Seattle komt, en dat die ook zeker naar Rush hebben geluisterd, sta ik er niet van te kijken als de Seattle scene van toen via Queensryche kennis met Rush hebben gemaakt.
Met een nummer als Rivendell heb ik minder, al past die wel prima in dit tijdsbeeld.
Mooi om via deze site mij meer in Rush te verdiepen, maar dan in chronologische volgorde, komt de waardering voor deze band zeker ten goede.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Clockwork Angels (2012) 3,0

31 december 2020, 13:40 uur

Het is ondertussen algemeen bekend dat Rush is gestopt met toeren en het opnemen van albums, dus is Clockwork Angels definitief hun laatste album.
Is het te beschrijven als een waardig afscheid, of is het juist duidelijk dat het beter is om te stoppen, zodat men vooral hun goede werk blijft herinneren.
Deze begint goed met Caravan, maar over het begin van de voorganger was ik ook te spreken; de vraag is meer, lukt het ze om dit niveau vast te houden.
BU2B heeft een vaag begin, maar weet op die manier wel gelijk mijn aandacht te trekken, ik merk dat ik ondertussen onbewust met mijn hoofd op het ritme aan het mee bewegen ben, en dat is een goed teken.
Deze stereotype bewegingen zijn vaak een reactie van mijn lichaam op muziek die mij goed bevalt.
Het album wordt weer aangevuld met keyboards, en die miste ik toch wel bij het latere werk, hier zijn ze meestal subtiel aanwezig.
Het titelnummer Clockwork Angels doet mij in het begin wat denken aan Time van Pink Floyd, alleen zonder zenuwachtig riedeltje.
Het openbaart zich tot een groots geheel, en is nog beter dan de vorige nummers; op dit soort songs zit ik te wachten.
Vroeger was ik wel een beetje een Anarchist; overal tegen aan schoppen en op kleine schaal opschudding veroorzaken, tegenwoordig alweer jaren een brave huisvader; dus ben ik wel benieuwd of Anarchist van Rush mij dat opruierige gevoel geeft, ik verwacht een dwars en tegendraads geheel.
Het schopt in ieder geval alle kanten op, en dat hoopte ik dus ook, ik was ook een lieve, ingecalculeerde anarchist, en dit is ook allemaal binnen de lijntjes, de enige actie buiten de lijntjes die ik uitte was een grote beschildering van het anarchistenteken ergens onder een verlaten brug.
Anarchie voor beginners, net als bij dit nummer van Rush.
De titel beloofde in ieder geval meer.
Carnies heeft het betere lompe hakwerk in het begin, Neil Peart The Butcher, al gaat hij al snel over in het verfijnd snijden van Carpaccio, ik hou er meer van dat een groot stuk vlees wordt geserveerd, en dan met de groente van HAK.
Halo Effect is een eenvoudige rocker met geslaagde akoestische gitaarstukjes, zou prima kunnen functioneren als single, alleen dan in de jaren 90; zang zit tegen Bon Jovi aan.
Seven Cities of Gold heeft dus wel die spanning die ik zocht bij Anarchist; mooie opbouw, zang die heerlijk de hoogte ingaat en de onverwachte wendingen waar Rush toch wel bekend mee is geworden.
Bij The Wreckers moet ik weer aan Bon Jovi denken; Lee is in de loop der jaren een stuk lager gaan zingen, maar klinkt wel een stuk krachtiger dan in het begin; feit is wel dat het hier steeds meer richting de gangbare rock als Bon Jovi en Bryan Adams gaat.
Gelukkig hebben we de muzikale omlijsting nog, en klinkt niet het hele nummer zo; echter wel in de lagere stukken, maar ik stoor mij er verder niet aan.
Sterker nog, voor mij een van de betere tracks op deze plaat.
Gevolgd door het hardere en door drums dominerende Headlong Flight, weer een andere kant van Rush, maar hier past het wel.
BU2B2 is een kort intrigerend geheel, heel mooi eigenlijk.
Het trampoline verende Wish Them Well krijgt waarschijnlijk wel een hele festivalweide aan het springen; jammer dat ze niet meer optreden; deze zou het live bij jong en oud goed gedaan hebben.
Hier wel een goede afsluiter met The Garden, welke ook echt klinkt als een definitieve afsluiter, je hebt ook echt het gevoel van, en nu is het klaar, tenminste wel de gedachte die door mij heen gaat, doet mij wat aan Silent Lucidity van Queensryche denken.
De track is een mooi einde van een indrukwekkend oeuvre, de plaat is dit helaas bij vlagen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rush - Caress of Steel (1975) 3,5

31 december 2020, 13:40 uur

Niet geheel mijn ding, deze plaat, veel hardrock invloeden, maar niet helemaal boeiend.
De drum klinkt wat dof en slap, misschien hadden ze het vel eerst aan moeten spannen.
Deze komt denk ik te snel na Fly By Night, het beste materiaal is al gebruikt voor dat album, maar er was nog genoeg over om een plaat te vullen.
The Necromancer is een lange psychedelische trip met de nodige Pink Floyd invloeden, maar dan de nadruk gelegd op hardrock.
Het vertraagde pratende haalt het tempo omlaag, en is zeker geen toevoegende waarde.
De gitaar klinkt fris, maar zoals ik al aangaf, ik ben niet echt een liefhebber van het drumgeluid.
Halverwege horen we heel duidelijk Deep Purple terug, maar dan zonder het kenmerkende orgeltje.
Hier komt het wat rommelig over, maar ik luister het album via Spotify, de cd versie heb ik niet, het zou natuurlijk kunnen dat deze een andere waarneming geeft.
Voordat Lee gaat zingen lijkt het wel alsof Lou Reed een stukje meespeelt, tenminste mij doet het aan Sweet Jane denken, wel een sterk element.
The Fountain Of Lamneth loopt in het begin al lekkerder dan The Necromancer, al gaat daar de versnelling voor mij te snel in, de overgangen zijn niet altijd even mooi, wat volgt dan weer wel.
Nog steeds ben ik van mening dat het beter onderverdeeld kon worden in losse stukken, maar ik ben dus zoals eerder gezegd niet echt een liefhebber van lange nummers.
En dat is gewoon een persoonlijke kwestie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Roosbeef - Kalf (2015) 3,0

31 december 2020, 13:39 uur

Het debuut van Roosbeef vond ik erg goed.
Dat kinderlijke met die woordgrapjes sprak mij wel aan.
Beetje cabaret muziek in de stijl van Andre Manuel.
En dan vervolgens haar tweede album.
Meer in de stijl van Spinvis, live met muzikanten van niveau die haar begeleiden.
Dat speelse, in elkaar geknutselde is grotendeels verdwenen.
Op Kalf probeert Roos Rebergen nog steeds als dat onbevangen pubermeisje te klinken, maar je hoort er toch duidelijk een volwassen vrouw door heen.
Eigenlijk vind ik dat wel jammer, want ik hoor wel een soort van sensualiteit in haar stem, en ik denk dat ze er rijp voor is, om met dat geluid aan de slag te gaan.
Denk zelf dat het een meerwaarde voor de muziek zal zijn.
Muzikaal ligt het erg in de lijn van haar tweede album.
De Schelde klinkt zelfs bijna als een dEUS nummer, dus dat zit wel goed.
Nu nog dat jeugdige wat meer van zich af schudden.
Dit kennen we nu ondertussen wel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Riverside - Wasteland (2018) 4,0

31 december 2020, 13:38 uur

Riverside treurt nog steeds om het verlies van Piotr Grudziński.
Acid Rain is voor mij gelijk al de sleuteltrack.
Bittere tranen die een ijzeren schild verzwakken en uiteindelijk weten te breken.
De kwetsbaarheid die daaronder schuil gaat openbaart zich hierdoor op een pure, bijna natuurlijke manier.
Hoe je treurnis kan omzetten tot iets dierbaars als een mooi eerbetoon in de vorm van een tijdloos monument.
Meer ruimte voor de diepgang, waar toch wel zeker een heersende gitaar een grote rol speelt.
Eigenlijk had ik verwacht dat deze vervangen zou worden door een meer keyboards gerichte sound.
Geen uitgerekte landschappen, maar meer het kleinere, bijna commune achtige gevoel, waar geborgenheid centraal staat.
Mariusz Duda weet mij nog steeds te verrassen door zijn veelzijdigheid, maar zo ingetogen als hier heb ik hem nooit eerder ervaren.
Goede keuze geweest om toch verder te gaan met Riverside.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rats on Rafts & De Kift - Rats on Rafts & De Kift (2016) 3,5

31 december 2020, 13:36 uur

Beide bands live gezien; De Kift volgens mij 4x en Rats On Raft 1x.
De samenwerking vind ik niet eens zo heel vreemd; de schoonheid van rammelende muziek wordt hier mooi weer gegeven.
Niet elke noot klinkt perfect, je hoort geluiden waarvan je de oorsprong niet weet te achterhalen.
De Kift is een band, waarbij vernieuwingsdrang altijd op de voorgrond heeft gestaan; meestal valt het goed uit, soms weer niet.
Hierbij werkt het wel goed; Rats On Raft laat de muziek meer zweven met hun onderwater sound, waardoor de verhaaltjes een ander effect hebben.
De Rattenvanger van Hamelen meets de Kleine Zeemeermin in een misplaatse nachtmerrie.
Wat hou ik van dit soort experimenten!!
Begin december ga ik dit live ervaren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rational Youth - Cold War Night Life (1982) 3,0

31 december 2020, 13:36 uur

Een overspannen typemachine.
Vervolgd door herkenbare synth geluiden.
Jawel, we zijn weer terug in de jaren 80.
Neerslachtige tonen vervullen de kamer.
Vergelijkingen met Anne Clark.
Close to Nature is een prima opener.
Nieuwsgierig gemaakt ga ik eens goed zitten voor Rational Youth.

Zouden Pet Shop Boys naar Beware The Fly geluisterd hebben?
Hoor ze er wel in terug.
OMD komt ook om de hoek kijken.
Net als New Musik en Depeche Mode.
Wave kwam ook niet alleen uit Groot Brittannië.
In Canada leefde deze stroming ook.
Nederland en vooral Duitsland (Neue Welle) haakten ook in.

Ondanks het vlotte tempo overheerst de treurnis.
Mensen die Photographic van Depeche Mode kennen, dit is te vergelijken.
Dezelfde periode, dezelfde sfeer.

Natuurlijk is het niet allemaal origineel.
Zo gedateerd als De Tachtig Jarige Oorlog.
Maar daar kan ik me niet aan storen.
Liever tien van dit soort bandjes, dan de 95e Editors kopie.

Een bandlid heeft echter wel enigszins naamsbekendheid.
Tracy Howe is in dezelfde periode actief in Men Without Hats.
Het vrolijke The Safety Dance zullen meerderen wel kennen.
Blijkbaar behoefte aan een andere uitvalshoek.

Geen hoogtepunt uit de Wave periode.
Ook geen dieptepunt.
Wil je de sfeer weer proeven.
Foute kapsels met een overschot aan blond.
Schuchtere mannen met bleekmakende Make-up.
Als die behoefte overheerst.
Is Cold War Night Life een prima alternatief.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ramones - Brain Drain (1989) 3,0

31 december 2020, 13:36 uur

Wat rauwer en weer harder geluid, de drum in combinatie met de gitaar klinken alsof iemand op een woeste rivier probeert te kanoën, maar dat de roeispanen amper het water raken.
Jammer, want een nummer als I Believe In Miracles is in de live versies absoluut een klassieker te noemen, hier komt hij helaas wat zwakker over, vreemd want Ignorance Is Bliss heeft weer wel echt dat live gevoel.
Het tempo zit er verder goed in, zoals Ramones ook horen te klinken; verstand op nul (lijkt mij in hun geval niet zo moeilijk) en gaan!
Punishment Fits the Crime heeft wat weg van het geliktere jaren 80 Alice Cooper werk, hier gaat het tempo even wat omlaag.
Pet Sematary is gemaakt voor de verfilming van het gelijknamige Stephen King verhaal; ik weet niet wie er meer vereerd was; King vernoemd ook een aantal keren Ramones in zijn verhalen, dus ik ga er van uit dat hij een liefhebber van ze is.
Behoorlijk gelikt en terecht als single redelijk succesvol
Something to Believe In was bedoeld als parodie op het We Are The World gebeuren, maar leverde voor mij wel hun mooiste nummer op, zo is hier Merry Christmas (I Don't Want to Fight Tonight) uiteraard een reactie op het dood gedraaide Happy Xmas (War is over) van John Lennon.
Juist met dit soort nummers komen ze erg goed weg, helaas hoor je deze nooit met de feestdagen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rain Tree Crow - Rain Tree Crow (1991) 3,5

31 december 2020, 13:35 uur

Ik ben best wel een liefhebber van Japan, en overweeg dan ook om naar het album van Rain Tree Crow op zoek te gaan, maar eerst nogmaals beoordelen of deze in de lijn van Japan zit.
Big Wheels in Shanty Town sluit zeker aan bij Tin Drum, maar swingt over het algemeen meer.
Nog steeds erg sferisch zoals ook het solowerk van David Sylvian, maar wel een heel stuk luchtiger.
Het grote minpunt vind ik toch wel dat het een hele lange opbouw heeft, en zich eigenlijk niet echt ontwikkeld tot een song; meer een te lange jamsessie; en het grootste gemis is het ontbreken van de zang van Sylvian, zijn nasale geluid was toch wel kenmerkend te noemen, pas op het einde murmelt hij wat.
Gelukkig is hij wel gelijk aanwezig in Every Colour You Are, en deze bevalt dan ook beter; het sluit meer aan bij zijn album Secrets of the Beehive, maar ook deze track klinkt niet helemaal af.
Ik denk nog steeds dat de breuk bij Japan grotendeels veroorzaakt werd doordat het steeds meer klonk als een solo project van Sylvian, en Rain Tree Crow is dat voor mijn gevoel ook.
Het titelnummer is sterk, zeker door de meer zwaarder aangezette zang.
Ondanks dat er mooie stukken opstaan vind ik het geheel een stuk minder dan het project Nine Horses, waar David Sylvian ook samenwerkt met zijn Japan maatje Steve Jansen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Queen - Queen (1973) 3,5

31 december 2020, 13:34 uur

Elke band heeft ergens zijn oorsprong, zo ook Queen.
Het debuut opent rommelig met het slecht gemixte Keep Yourself Alive.
Nee, ik hou niet zo van die space geluiden er doorheen.
Maar het kenmerkende geluid is hier wel al aanwezig; getuige de gitaarsolo die Brian May er doorheen gooit.
Bij Doing All Right is de zang van Mercury ook slecht naar voren gebracht, veel te dof, maar ook hier komen kenmerken van de latere sound al terug.
Het opera achtige verhalende, en natuurlijk de koortjes.
Maar wat klinkt het geluid beroerd, wetende dat ik hier naar een remaster luister.
De overgangen naar het verder prima gitaarwerk verlopen nog niet soepel.
Vanaf nu zal ik verder ophouden over de productie, want dat feit moet onderhand wel over zijn gekomen.
Great King Rat heeft het opzwepende van een Barracuda van Heart, dit hebben ze mooi afgekeken van Queen.
Het drummen van Roger Taylor slaat nog nergens op, maar die zal zich vervolgens alleen maar ontwikkelen.
Het lijkt alsof er een Spaans klinkend gitaarspel komt aanzetten, maar dit is uiteindelijk niet het geval.
Niet helemaal May zijn ding, wetende dat de flamencogitaar op Innuendo door Steve Howe van Yes wordt gespeeld.
En alweer openbaart zich een nieuw kenmerk, de hoge Robert Plant achtige uithalen op My Fairy King.
De piano tussendoor is nog niet subtiel, maar doelloos aanwezig.
Liar is voor mij de eerste song op het album, welke helemaal af is, en te vergelijken met het latere hoge niveau.
Gooi er in het begin de ingrediënten van voorgangers Led Zeppelin en wat van Deep Purple doorheen, en maak het vervolgens af met je eigen sausje.
The Night Comes Down is een blues getint slaapliedje.
De overgang naar de Led Zeppelin ode Modern Times Rock 'N' Roll is mooi gemaakt.
Van de maniertjes in de hoge uithalen in het koor bij het wat zwaardere, logge Son & Daughter ben ik geen liefhebber, maar dit is absoluut typerend voor Queen.
Jesus begint als een Queen gospel, maar wordt vervolgens een stuk leuker en steviger, bijna psychedelisch.
Het korte Seven Seas of Rhye was voor mij het enige bekende nummer van hun debuut, een prima aanzet tot iets groters.
Een geslaagd eerste visitekaartje, natuurlijk wordt het vervolgens nog allemaal geperfectioneerd, maar er is meer dan de basis terug te horen.
Queen heeft altijd deze roots als uitgangspunt gehouden.
De bas komt nog niet mooi naar voren, en aan de drums moet nog gesleuteld worden, maar Mercury en May verkeren al in topvorm.

» details   » naar bericht  » reageer  

Puscifer - Money $hot (2015) 2,5

Alternatieve titel: Money Shot, 31 december 2020, 13:33 uur

Dit klinkt als de Coldwave variant van Tool; veel meer elektronica, maar eigenlijk zeer de moeite waard.
We kunnen blijven klagen over het feit dat er nog steeds geen nieuw Tool album is, maar men kan ook de tijd stoppen in Puscifer, het project waar frontman Maynard James Keenan tegenwoordig liever zijn aandacht in stopt.
Vooral nu in 2016 de combinatie van rock en elektronica het goed doet is dit een prima aanrader.

» details   » naar bericht  » reageer  

Public Image Ltd. - What the World Needs Now (2015) 2,5

31 december 2020, 13:33 uur

Of de wereld hierop aan het wachten is, weet ik niet, maar ik vind het wel een prima plaatje.
Muzikaal gezien vind ik het raakvlakken hebben met Joy Division in hun Warsaw periode, wat opgefokter en sneller allemaal.
Er zit ook een soort van onverschilligheid in het spelen, welke ik vooral terug kan vinden bij Josh Homme, en dan in zijn Eagles Of Death Metal project.
Het is minder funky als wat ik van Public Image Ltd. gewend ben, wat meer richting de punk van Sex Pistols misschien?
Bij Bettie Page probeert Lydon als David Bowie te klinken, wat hem niet lukt.
En dan komen we gelijk bij de zwakte van het album, muzikaal is het allemaal oké, maar de zang is regelmatig ondermaats.
Op Big Blue Sky is er wel ruimte voor dub en reggae, maar het kabbelt mij teveel door.

» details   » naar bericht  » reageer  

Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014) 3,0

31 december 2020, 13:32 uur

Hier wel benieuwd naar, ik ben wel een liefhebber van zijn gitaarwerk.
Wow opent prettig, het gitaarspel doet mij aan Smashing Pumpkins denken, Prince al gelijk in vorm.
3 vrouwen in de ondersteunende begeleidende rol, doet mij wat aan Sheila E, Wendy & Lisa denken.
Toch wel sterke persoonlijkheden, die zich ook redelijk zonder Prince konden redden.
Pretzelbodylogic sluit hier prima op aan, wat meer richting hardrock, waarbij ik al snel aan de samenwerking van Slash met Lenny Kravitz moet denken, en al snel vergeet dat Prince zelf natuurlijk een meesterlijk gitarist is, dit moet ik blijven benadrukken.
Aintturninround heeft ook die prettige gitaar, en is vervolgens meer uptempo, met zelfs ska achtige stukjes, om vervolgens helemaal los te gaan in een meesterlijke solo.
Plectrumelectrum met uiteraard ook de hoofdrol voor de gitaar, misschien iets te lang, waardoor het als een jam klinkt, maar dat deed een Jimi Hendrix ook voornamelijk.
Bij Whitecaps gaat het tempo wat omlaag, als hij dit nummer jaren eerder had gemaakt, dan had hij deze cadeau aan Michael Jackson kunnen geven, was die ook gelukkig geweest. Op dit album is het een minder nummer.
Bij Fixurlifeup gaat het gelukkig weer helemaal los, en dat hoor ik uiteraard liever, mooi hoe die opbouw zich ontwikkeld met die kenmerkende Red Hot Chili Peppers achtige funk.
Boytrouble is voor mij wel een stapje terug; beetje TLC achtig.
Het is mij duidelijk dat het album na het sterke begin behoorlijk inzakt, Stopthistrain is een niemands dalletje, met een Snoop Dogg achtig riedeltje.
Anotherlove opent wat zwakker, maar gelukkig komt daar wel verandering in, mede door die Fleetwood Mac (Big Love) achtige solo aan het einde.
Tictactoe is helaas te zoet, en past totaal niet tussen de rest.
Bij Marz gaat het tempo goed omhoog, en is bijna een (electro)punk nummer te noemen.
Funknroll met de knipoog naar Metallica in het begin (Master of Puppets) is daardoor grappig, lijkt hierdoor wel weer op een aanklacht bij de grote platenfirma’s, mede door 2 albums gelijk uit te brengen , verder prima funk.
Plectrumelectrum klinkt als een echt album, waarbij ik niet het idee heb dat er nu niet uit de schatkist met oud werk wordt geplunderd, en stukken bewerkt worden, dat gevoel heb ik namelijk wel vanaf The Gold Experience, met uitzondering van The Rainbow Children.
Niet alles is even sterk, maar het klinkt wel als een geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Primus - Suck on This (1989) 3,5

31 december 2020, 13:31 uur

Primus is voor mij het muzikale antwoord op het programma Lava van Kamagurka.
Absurde humor waarbij men schijt heeft aan alle regels.
Welke band brengt er anders eerst een live album uit, om vervolgens pas een studioplaat te maken.
En het klinkt trouwens gelijk al strak; alsof de band vanaf hun bestaan inderdaad 5 jaar lang aan de nummers heeft gesleuteld, en ze dan pas naar buiten brengt.
Geniale perfectie, al zullen vele het een ongecontroleerd zootje vinden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Primal Scream - Sonic Flower Groove (1987) 3,5

31 december 2020, 13:31 uur

Elke band heeft zijn oorsprong, en die van Primal Scream ligt dus niet bij Screamadelica.
Ik dacht lang dat deze hun debuut was.
Na het avontuur van Bobby Gillespie bij The Jesus And The Mary Chain, sloot dat album qua psychedelica prima aan bij hun sound.
Sonic Flower Groove klinkt luchtiger, misschien zelfs een stuk gelikter en cleaner.
Meer toegankelijkere jaren 60 invloeden, de zang is zelfs lief en vrolijk te noemen.
Wel hoor je het tegen het valse aanklinkende terug, waar bands aan The Stone Roses en Charlatans later flink mee weten te scoren.
Alleen is het bij hun vooral onverschilligheid, hier denk ik dat Gillespie echt zijn best doet om goed te zingen.
Een stuk minder stoerder en met een mindere houdbaarheidsfactor dan het latere werk.
Misschien maar goed ook, anders zou een band als Primal Scream een vergeten bandje zijn geworden.
Ach, die drummer wilde ook eens wat proberen.
Gelukkig liep het anders.

» details   » naar bericht  » reageer  

Preoccupations - Preoccupations (2016) 4,0

31 december 2020, 13:30 uur

Zo die hakt er in!!
Na dat mysterieuze begin krijg je een nog heerlijkere warme douche van een bak noise gedompeld in postpunk over je heen.
Ik had nog nooit van Preoccupations gehoord, en door het gedoe rondom hun vorige naam Viet Cong, werd ik toch wel nieuwsgierig naar deze band.
Nadat tegenwoordig de postpunk bandjes steeds meer hetzelfde gingen klinken, verslapte bij mij de aandacht op dit gebied steeds meer.
Dan greep ik steeds meer terug naar de oorsprong; veel eind jaren 70; begin jaren 80 spul.
Maar dit is wel een verfrissende kijk op het hele gebeuren.
Muzikaal ligt het enigszins in het verlengde van A Place to Bury Strangers; maar Preoccupations is net wat toegankelijker.
Het Roxy Music achtige Memory als duidelijk voorbeeld, al gaat die halverwege een totaal andere richting op.
De zang heeft het geleefde en rauwe van de punk, wat zich hier prima bij aansluit.
Geen New Wave, maar eerder een snoeiharde tsunami.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pixies - Come On Pilgrim (1987) 4,0

31 december 2020, 13:29 uur

Ikzelf vind dit stukken minder dan Doolittle, maar het gaat mij vooral om de oorsprong van deze geweldige band.
Ergens in een kelder of garage moet toch een begin gemaakt zijn voor een nummer als Caribou.
Het lijkt allemaal zo eenvoudig; inpluggen, intro starten, Kim Deal die Francis Black met haar zang ondersteund; de schreeuw, het rammelend geluid.
Gewoon een moment van puur geluk, het valt toevallig zo uit.
Schijn bedriegt, want dit eenvoudig, maar oh zo aan stekelige rauwe geluid wordt ook in de volgende nummers zo neer gezet.
Is het dan wel werkelijk zo simpel?
Nee, want het zijn geen fragmentarische brokstukken.
De kunst om pakkende tracks als demo’s te laten klinken, terwijl het meer af is dan wat je in eerste instantie denkt.
Of het nu Ed Is Dead, Vamos of Isla de Encanta is, het klinkt niet af, maar na een eerste luisterbeurt lukt het al om een definitieve plek in je geheugen achter te laten.
Alsof een surfsound wordt gecreëerd door een groep Mexicaanse punkers, terwijl we hier gewoon te maken hebben met een groep jonge honden uit Boston die herrie weten om te zetten tot een tijdloze schoonheid.
Alle kenmerken van hun latere sound zijn hier al aanwezig.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pet Shop Boys - Introspective (1988) 3,0

31 december 2020, 13:28 uur

Disco heb ik altijd een goed album gevonden, misschien zelfs wel sterker dan Please; geweldige mixen, en zo mooi om dat album op vier boxen te horen.
Introspective is voor mij eigenlijk ook een remix album, maar hier is voor mij het Pet Shop Boys geluid een stuk minder aanwezig; alsof Moby achter de knoppen heeft gezeten.
Misschien vind ik de nummers gewoon een stuk minder sterk, dat zou uiteraard ook een grote rol kunnen spelen, en heb ik hierbij teveel een cabaret gevoel bij.
En als ik iets niet begrijp, en mij niet in wil verdiepen, dan is het cabaret wel.
Oké, met opera heb ik ook bar weinig; die zangeres bij Left To My Own Devices boeit mij ook niks, terwijl ik het weer leuk vind hoe een Malcolm McLaren dit element in zijn albums verwerkt.
De Domino Dancing remix zit tegen de Italodisco aan, en op dat gebied zijn er genoeg betere nummers te vinden. Vanaf de 5 minuten wordt het zelfs strontvervelend als totaal onverwachts die beat in valt.
Goed dat ze I’m Not Scared aan Eight Wonder hebben gegeven, die hebben er wel een mooie versie van gemaakt, die deze ver achter zich laat.
Always on My Mind is compacter ook een stuk beter, maar achteraf denk ik dat ik vooral de clip hierbij erg leuk vond.
Zes nummers is daarom ook lang zat.
Ieder zijn ding natuurlijk, geef mij maar de eerste twee studio albums en vooral Disco.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pere Ubu - The Modern Dance (1978) 2,5

31 december 2020, 13:28 uur

Terwijl in deze periode de gemiddelde wave band duister, traag en depressief klinkt, lijkt het op The Modern Dance alsof er een zak aan XTC als Smarties naar binnen is gewerkt.
The Birthday Party On Speed.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pavement - Crooked Rain, Crooked Rain (1994) 4,0

31 december 2020, 13:27 uur

Voor mij kwam deze plaat net op het verkeerde moment.
Na de grunge periode ontdekte ik in 1994 de wat meer punk gerichte acts als Green Day en The Offspring, en ging mij meer daarop richten.
Pavement rammelt op een kwetsbare manier, en zit daardoor voor mij meer in de lijn van The Afghan Whigs, al hebben die meer Soul in hun muziek.
Maar ook deze band kon mij toen niet zo boeien.
Iets waar ik later wel op terug zou komen.
Geeft Pavement mij deze overtuigingskracht ook?
Minder.
Stop Breathin heeft wel dat heerlijke opzwepende, maar juist vanaf het moment dat Stephen Malkmus zich op het gitaarspel richt, en de zang vergeet.
Ik krijg bij Crooked Rain, Crooked Rain net iets te vaak het gevoel dat er geforceerd geprobeerd wordt om rommelig te klinken, terwijl er gecamoufleerde geslaagde perfecte popsongs ergens onder verscholen zitten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Paul McCartney - Flaming Pie (1997) 3,5

31 december 2020, 13:26 uur

Soms heeft een artiest het nodig om zaken een plek te geven, en een goede artiest durft zich dan zo open te stellen aan de buitenwereld, om blijdschap, verdriet, hoop of genot te delen.
Vanaf opener The Song We Were Singing geloof ik het allemaal, tegenwoordig kost het mij verschillende luisterbeurten om mij op de teksten te richten, vroeger was dat anders.
En met vroeger ben ik gelijk bij de kern.
Het samen muziek willen maken, waar over gezongen wordt, gaat volgens mij hier zelfs nog terug naar de periode van toen The Beatles nog niet bekend waren, de herinnering naar een jeugd, een tijd dat McCartney nog onherkenbaar over straat kon lopen.
Als je partner ongeneeslijk ziek is, lijkt het mij niet vreemd om een balans van het leven op te maken.
Denkend aan een toekomst alleen is pas mogelijk als je het heden en verleden een waardige plek kan geven.
Dit is het gevecht tegen het einde, want iemand kan in gedachte voor eeuwig blijven leven, in de praktijk valt dit anders uit, voor mij is The World Tonight de strijd die geleverd wordt, If You Wanna het verlangen om de jaren samen over te kunnen doen, niet de pijnlijke toekomst veranderen, maar alles over willen doen; de eerste kennismaking, het gezin stichten.
Dit gevoel gaat het hele album verder door, de toon is regelmatig triest, soms hoopvol, soms zelfs vrolijk, maar vooral erg persoonlijk.
Een kwetsbare liefdesrelatie die op springen staat, niet vanwege het uit elkaar groeien, maar het op een andere manier niet voor eeuwig trouw kunnen beloven; want die eeuwigheid is verworden tot een begrip, onder andere in stand gehouden door dit document.
Het thema wat ik sterk vind terug komen is kwetsbaarheid; de ene kant via het terug grijpen naar de jeugd.
Een kind is nog onschuldig en ervaart de wereld in beginsel als mooi en vreedzaam, hierdoor is hij ook kwetsbaar, als hij de waarheid ontdekt.
Op de andere manier kwetsbaar vanwege het beseffen van het aankomende verlies van een partner.
Mag ik dan Flaming Pie mooi vinden, of moet ik dit zien als een persoonlijk stukje McCartney, waar je eigenlijk geen mening over mag hebben, omdat dit onderdeel is van een verwerkingsproces waar hij in zit; dit gaat namelijk al in, op het moment dat hij en Linda te horen kregen dat Linda ernstig ziek was.
Ja, ik vind zelf dat ik Flaming Pie mooi mag vinden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Paul McCartney - Egypt Station (2018) 2,5

31 december 2020, 13:26 uur

Ik heb ooit de film Groundhog Day gezien, daar beleefd de hoofdrolspeler steeds dezelfde dag, en komt hij geen steek verder.
Dat gevoel heb ik bij Egypt Station; Paul McCartney zit vast in een tijdmachine ergens begin jaren 70.
En hij heeft nog een handicap; hij beleeft deze dag ook nog in het lijf van zijn muzikale partner John Lennon.
Hij droomt dat hij pas bevrijd wordt als het hem lukt om achter de piano een nieuwe Imagine te schrijven.
Een soort van Repelsteeltje achtig verhaal; al veranderd bij deze artiest wel alles wat hij aanraakt in goud.
Het is allemaal teren op oude successen; Come on to Me heeft muzikaal veel weg van Sugarloafs Don’t Call Us, We’ll Call You, en verder hoor ik er dus regelmatig John Lennon in terug, zeker in de pianostukken.
Niet dat het slecht is, maar als je eerlijk bent, dan heeft hij qua stem veel ingeleverd.
Ik vind het vervelend om te zeggen, maar ik heb regelmatig een Marco Borsato gevoel; hip willen zijn met een soort van rap lijntje er tussendoor.
Ik begrijp dat de plaat een groot succes is geworden, misschien wel omdat men hoort dat het qua zang toch wel minnetjes is, en dat de kans groot is dat dit zijn laatste solo plaat gaat worden.
Dan hoor ik liever een Neil Diamond of Johnny Cash in zijn nadagen, die toe geven aan hun ouderdom, dan een levende legende die hedendaags nog wil mee tellen, maar die eigenlijk niet meer kan.
Soms weet hij nog te vlammen zoals bij Who Cares, maar dan moet je niet echt op zijn stem gaan letten, dan vallen de gebreken minder op.

» details   » naar bericht  » reageer  

Palace Winter - Waiting for the World to Turn (2016) 3,0

31 december 2020, 13:25 uur

Beter dan War on Drugs.
Net zo dromerig, maar dan zonder de irritante zang, ik moet ook wel aan een band als For Against denken.
Het smelten van sneeuw door de zon, na een koude nacht, ergens in het einde van de winter.

» details   » naar bericht  » reageer  

Otis Redding - Otis Blue / Otis Redding Sings Soul (1965) 3,5

31 december 2020, 13:24 uur

Mijn oom; die net zo’n groot muziekliefhebber is als ik, heeft dit album.
Toch heb ik als kind vrij lang gedacht dat Otis Redding een vrouw was, en dat komt waarschijnlijk door de hoes.
Pas later kwam ik er achter dat ik blijkbaar in de war was met Dusty Springfield.
Het album had ik verder nooit gehoord, en Otis leerde ik kennen via het nummer The Dock of the Bay, welke op een verzamelalbum van mijn ouders stond.
Soul ligt voor mij dicht bij Blues.
Het woord zegt het al, muziek met een ziel.
Die ziel staat ook voorop bij Blues, al wordt Soul op een meer swingende manier gebracht, en ik heb bij beide wel het gevoel van muziek uit de kerk; gebracht door predikanten; maar dat is puur het gevoel wat ik er bij heb.
Een goede vriend van mijn vader was een groot Soul liefhebber, en als er in de buurt ergens een kermistent stond, dan was hij altijd aan het swingen.
De soulkikker van de vriendengroep.
Voor mijn gevoel vroeg hij altijd Rock Your Baby van George McCrae; absoluut een dansklassieker.
Nu werd ik laatst door een hokjesman hier op MusicMeter in een bepaalde hoek geduwd; ik zou geen liefhebber van Soul zijn.
Ik ben voornamelijk een muziekliefhebber, zoals iedereen hier.
Ik ben geen Leo Blokhuis die in de jaren 70 is blijven hangen; ik ben meer zo’n zwartgallig jaren 80 type, die in de jaren 90 een periode in een houthakkersblouse rond liep.
Als kind uit de jaren 70 heb ik nu eenmaal minder met Soul, schijnbaar omdat ik daar te jong voor ben, en thuis voornamelijk Rolling Stones, Deep Purple en De Arbeidsvitamine voorbij kwam.
Otis Blue leek mij een geschikt album om mee te beginnen.
Veel nummers zijn bij mij bekend in de uitvoering van andere artiesten; dus een stukje herkenbaarheid zal er zeker zijn.

Ole Man Trouble doet mij denken aan Piece of My Heart van Janis Joplin; niet alleen muzikaal, maar ook het rauwe in de zang; en ja, het komt direct binnen in mijn ziel.
Respect is een stuk vrolijker, en heeft zeker de klasse van Aretha Franklin.
Dat ik haar versie toch een tikkeltje beter vind, heeft blijkbaar te maken met die hoge uithalen van haar.
Gewoon een kwestie van smaak.
Change Is Gonna Come ken ik ook nog maar een paar jaar, en deze is voor mij vergelijkbaar met die van Sam Cook; al schreeuwt hij het nog meer van zich af.
Down in the Valley is voor mij totaal onbekend, maar die schreeuw die ik in Change Is Gonna Come miste, is hier wel aanwezig.
Otis klinkt als een oude doorleefde man, met een verrookte stem, blazers en piano stuwen hem naar een andere dimensie.
Eigenlijk schrik ik wel een beetje; als ik tot het besef kom dat hij hier nog niet eens de leeftijd van 25 jaar heeft bereikt.
Ook die gegevens zetten het album in een ander daglicht.
Hoe zou hij zich ontwikkeld hebben als hij niet op 26 jarige leeftijd zou zijn overleden?
Zou hij een nog grotere legende zijn geworden; of net als Marvin Gaye en James Brown vervallen in een leven vol drugs en schandalen.
We zullen het nooit weten.
Het liefdesverhaal I've Been Loving You Too Long is mij ook niet eerder verteld; net als het uptempo Shake, welke ik eerlijk gezegd niet zo heel bijzonder vind.
Zou dit nummer de basis gevormd hebben voor Shake Your Thang van Salt-N-Pepa?
Een ding is mij wel duidelijk; de versie van My Girl die hierop staat is absoluut de beste versie die ik van dit nummer ken.
Wonderful World is volgens mij de tweede Sam Cook cover op het album.
Ook bekend bij mij; vanwege de Levi’s reclame en een Terence Trent D’Arby die ook een mooie live versie van het heeft opgenomen.
De stem van Terence Trent D’Arby ligt trouwens dichter bij die van Otis Redding dan bij die van Sam Cooke.
Misschien heeft hij de uitvoering van Otis Blue in zijn achterhoofd gehad, toen hij deze op nam.
Rock Me Baby heeft een Blues achtige begeleiding, en bevestigd voor mij nogmaals mijn opmerking in het begin, die ik maakte over Blues en Soul.
Dit doet mij trouwens ook denken aan de podium act waarbij James Brown zich telkens uitgeput op de grond laat vallen.
(I Can't Get No) Satisfaction vind ik er eigenlijk niet tussen passen, leuk wat er van de Rolling Stones klassieker wordt gemaakt, maar dit is stukken minder dan hun versie, maar wel hoor ik hier weer Terence Trent D’Arby terug; die coverde trouwens ook Stones nummers (Under My Thumb en Jumping Jack Flash).
Ik had dan liever gehoord dat hij bijvoorbeeld een Soul versie van Heartbreak Hotel van Elvis Presley zou uitvoeren; volgens mij leent dat nummer er zich prima voor.
You Don't Miss Your Water kende ik ook niet, maar past qua sfeer perfect op Otis Blue.

Al met al een prima kennismaking met Otis Redding, waarbij ik tot de conclusie ben gekomen dat je voor het zingen van mooie liefdesliedjes geen zachte, lieve stem hoeft te hebben, maar dat je met een rauwere, geleefde stem niet zoveel, of misschien wel meer vrouwenharten sneller kan laten kloppen.
Mijn muzikale kennis op het gebied van Soul is beperkt, maar hopelijk leest men daar doorheen.
Verwacht bij het noemen van voorbeelden dan ook geen breed scala aan artiesten, ik beperk mij tot de voor mij bekende namen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Orchestral Manœuvres in the Dark - Crush (1985) 3,0

31 december 2020, 13:24 uur

So In Love heeft een Talk Talk achtig begin, maar gaat vervolgens erg vrolijk verder, de hoge samenzang tussendoor doet mij wat aan Tears For Fears denken, en natuurlijk zijn er raakvlakken met Depeche Mode.
Op het laatste wil ik even verder ingaan.
OMD en Depeche Mode wisten beide met singles redelijk tot goed te scoren; OMD uiteraard met de nummer 1 hit Maid of Orleans, samen op tournee door de Verengde Staten.
Maar Depeche Mode begon vrij commercieel, en werd steeds zwaarder; OMD zocht na Dazzle Ships steeds meer de luchtige kant op.
Bij Depeche Mode kreeg dit een vervolg met de succesvolle 101 tour, volgens mij scoorde OMD een stuk minder.
Secrets heeft meer de sound waar Pet Shop Boys een jaar later meer zou scoren, en Bloc Bloc Bloc heeft Yazoo invloeden , eigenlijk verwacht je dat Crush helemaal deze richting op zou gaan, maar ik kende voornamelijk de singles; het betere La Femme Accident heb ik zelfs ooit uit de uitverkoopbakken gevist.
De betere songs zijn juist de nummers die niet op single zijn uitgebracht, door het mysterieuze sfeertje bij Women III werd ik al enigszins verrast, maar wat volgt spreekt mij nog meer aan.
Bij Crush klinkt Andy McCluskey bijna als Dave Gahan van Depeche Mode; de muzikale omlijsting met die vreemde stemmetjes had voor mij achterwege mogen blijven; het had wat soberder gemogen.
88 Seconds in Greensboro sprinkt er positief bovenuit, het Radio GaGa (Queen) achtige begin wordt opgevolgd door een New Order achtige vervolg.
Wat had ik graag een hele plaat in deze lijn gehoord; dit is voor mij OMD op zijn best, het Bring On The Dancing Horses (Echo & the Bunnymen)koortje sluit het perfect af.
The Native Daughters of the Golden West is zelfs nog wat zwaarder; Joy Division is de naam die in het begin in mij op komt, mooi hoe de wat meer Oosterse invloeden er in verwerkt worden, en die gitaar maakt het toch wel af.
La Femme Accident zou ik als afsluiter op de A kant hebben gezet, en dan zou ik de B kant openen met Crush, deze past niet mooi achter The Native Daughters of the Golden West, al is het duidelijk de beste single van Crush.
Bij Hold You komt de hoge zang beter over, maar deze heeft wel een hoog Jamin gehalte; mooi verpakt, maar net wat te zoet.
The Lights Are Going Out is een donkere afsluiter, en behoort met 88 Seconds in Greensboro en The Native Daughters of the Golden West tot de drie hoogtepunten, maar is kwalitatief gezien net iets minder; als totaal een voor mij te wisselvallig geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Opposition - Intimacy (1982) 3,0

31 december 2020, 13:23 uur

Opposition is duidelijk verdwaald in hetzelfde bos als The Cure, al hebben die ondertussen met behulp van kiezelsteentjes de uitgang gevonden.
En toch hou ik hiervan!

» details   » naar bericht  » reageer  

OMD - The Punishment of Luxury (2017) 2,5

31 december 2020, 13:23 uur

Voor mij klinkt het echt als OMD, maar dan gericht op het scoren van een hit.
Best fris allemaal, en op dat gebied ben ik aangenaam verrast.
Zeker geen verkeerd resultaat, en als je op zoek bent naar een album zonder vernieuwingsdrang, en die niet experimenteel is, maar wel lekker in het gehoor ligt, dan is The Punishment of Luxury een prima plaat.
De sfeer roept vergelijkingen op met Ultravox en de latere Duran Duran en Depeche Mode; welke twee acts ook krampachtig probeerde om succesvol te zijn.
Kraftwerk hoor ik niet terug, wel Vince Clarke in zijn Yazoo periode.
Op dit moment kom ik het album nog tegen voor een pittige prijs, maar als hij goedkoper wordt, dan zal ik hem zeker mee nemen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Now This Is Music (1984) 3,0

31 december 2020, 13:22 uur

Ooit jaren geleden had je nog geen iTunes, Spotify en MP3-tjes.
Wij moesten het doen met de Top 40 lijstjes, waarbij je de singles aan kruiste, die je wenste te kopen.
Met een rondje er omheen waren van groot belang en kocht je direct, de overige hoopte je uit de 3 voor een tientje bak aan te treffen, als deze de Top 40 hadden verlaten.
Verder ging je met een TDK cassettebandje langs bij je klasgenoten, om daar singles uit te wisselen, en op tape te zetten.
Zo zag mijn lagere schooltijd er op muzikaal gebied grotendeels uit.
Dus wat was je gelukkig toen ze met de Now This Is Music serie op de markt kwamen.
Alle grote hits verzameld op een dubbel elpee.
Niet te vergelijken met de Alle 13 Goed albums, die vooral interessant waren vanwege de schaars geklede meisjes op de albumhoes.
Nu kon je in een keer een grote slag slaan.
Helaas had je ondertussen wel al verschillende singles gekocht, maar het overige werk was zeker ook de moeite waard.
Al snel kwam de illegale markt in actie; via een huisadres kon je aan de voordeur tapes kopen met daarop de verwachtte hits van de komende periode; meestal te koop voor de prijs van een singeltje.
Vervolgens kreeg je al snel de cd’s, die ook op deze manier werden verkocht.
Ik herinner mij de Braun serie, deze werden volgens geruchten ergens in Oost Europa gedrukt.
Kazaa en LimeWire namen toen weer de markt over, en uiteindelijk zijn we beland in de voorbeelden waarmee ik dit stuk begon.
Voor mij is de Now This Is Music serie indirect dus de voorloper van de MP3’s, en is deel 1 voor mij een Hotel Nostalgia, waarbij elk nummer een andere hotelkamer is waar je binnen mag gluren.
De prostitué die haar kamer verhuurt in Love Is A Battlefield, de echtelijke ruzie bij Two Tribes, de stripper van Pivate Dancer, de eenzame zakenman op doorreis bij Missing You, of het romantische stelletje wat een stapje verder gaat bij Modern Love.
Nog steeds de leukste verzamelalbumreeks die er is verschenen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nico - Desertshore (1970) 3,5

31 december 2020, 13:03 uur

Van Nico heb ik altijd gedacht dat ze de factor was die John Cale en Lou Reed uit elkaar dreef.
Haar bijdrage bij Velvet Underground heb ik nooit als bijzonder beschouwd, en ik zag haar altijd als zwakke muzikale deelnemer gezien.
Lou Reed wist met Berlin de triestheid van het verval perfect te verwoorden, uiteraard gevoed door drugs.
Nico voegt hier het extra element wanhoop toe, waar het bij Lou Reed voornamelijk voor mij verdoving was.
Soms is het nodig om haar emoties meer kracht te geven door ze te performen in haar moederstaal, dan geeft ze Lou Reed nog een schop na.
Dan spreekt ze over haar eigen Berlin, en komt misschien zelfs wel sterker over.
Het duistere harmonium geluid wordt afgewisseld door het slaaplied achtige pianospel, om vervolgens weer genadeloos toe te slaan als in The Falconer.
Later zou haar stem steeds meer aftakelen, en zou ze niet meer zoals hier als een hogepriesteres klinken, maar als een oude teleurgestelde feeks.
Desertshore heeft nog een sprankje hoop, Le Petit Chevalier heeft het kinderlijke onschuld, een jonge stem die niet weet wat de wereld hem of haar zal brengen.
Het besef van goed en kwaad zit nog verstopt in de genen, maar is niet gerijpt tot ontplooiing.
Niet haar zwaarste werk, maar waarschijnlijk wel het meest waardige.

» details   » naar bericht  » reageer  

New York Dolls - New York Dolls (1973) 3,0

31 december 2020, 13:02 uur

Rauwe Rock & Roll, met raakvlakken met The Stones, maar dan rammelt het net wat meer.
Het uiterlijk op de albumhoes doet mij denken aan de Have You Seen Your Mother, Baby, Standing in the Shadow? Hoes van The Rolling Stones.
Sterker nog, David Johansen heeft ook qua uiterlijk raakvlakken met Mick Jagger.
Punk wil ik de eerste nummers niet noemen, maar wel het ongepolijste van Iggy Pop hoor je terug.
Pas vanaf Trash gaat het wel degelijk die kant op.
Het schreeuwerige hoor je later wel terug bij bands als The Birthday Party en Claw Boys Boys, maar het is toch wel Johnny Thunders die met zijn gitaarspel er bovenuit steekt.

» details   » naar bericht  » reageer  

New Order - Technique (1989) 3,0

31 december 2020, 13:01 uur

De feestplaat van New Order.
Fine Time is gewoon hun versie van S-Express met de onverschilligheid van Happy Mondays met op het einde nog wat old school New Order.
We Going To Ibiza.
Echt een clubplaat, passend in deze tijd.
Veel drugs; en veel 24 Hours Party People.
All The Way heeft veel raakvlakken met Just Like Heaven van The Cure.
Veel; het is verdorie gewoon hetzelfde nummer!!
Nee, de creativiteit is ver te zoeken.
Run is The Jesus and Mary Chain ten tijden van Heartland.
Elke band heeft wel een fase waarbij ze in een muzikaal writers block zijn beland; hier is dit het geval bij New Order.
Totaal uitgeblust, en logisch dat ze vervolgens besluiten om er voor een tijdje mee te stoppen.
Volgens mij sluiten ze eerst de neerwaartse spiraal nog af met World in Motion, een soort van hooligan achtig clublied voor het Nationale Britse voetbalteam.
Sumner gaat vervolgens met Electronic aan de slag, waarbij de frisheid wel weer aanwezig is, Get The Message vind ik nog steeds een stuk sterker dan alles op Technique.
Eigenlijk is het hoofdstuk New Order hier wel klaar, want ondanks dat ze vervolgens nog wel sterke nummers uit brengen, is de chemie verdwenen.
Volgens mij was het onder elkaar ook alleen maar haat en nijd, en werden de volgende albums dan ook alleen maar uit gebracht om te cashen.
Na 10 jaar komen ze weer met een nieuw album, maar daar verwacht ik niet veel van.
Volgens mij is het gewoon een verkapt solo album van Sumner.

» details   » naar bericht  » reageer  

Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998) 2,5

31 december 2020, 13:00 uur

En in de herberg van de stad
Zong hij een drinklied op het nat
Voor wie nog staan kon en wie zat
De troubadour
En nu begrijp ik ook waarom ze uitgestorven zijn

» details   » naar bericht  » reageer  

Nelly Furtado - The Ride (2017) 2,5

31 december 2020, 12:59 uur

Nelly Furtado was voor mij wel de zangeres van na de eeuwwisseling.
Met Whoa, Nelly!, Folklore en Loose bezaten genoeg goede singles, en bleven als albums ook prima staande.
Het Spaanse Mi Plan was een gedurfde zet, maar boeide mij al minder, aan The Spirit Indestructible heb ik mij niet meer gewaagd.
Cold Hard Thruth heeft de swing van een Kelis, en is een prima opener; iets duisterder dan wat we van Nelly Furtado gewend zijn.
De donkere elektronica overheerst ook op Flatline, maar eigenlijk hoop ik toch op wat meer diepgang in de rest van The Ride.
Het emotionele aspect, waar Furtado vrij goed in is, mis ik wel een beetje.
Dit hoor ik wel al wat terug in Carnival Games.
Live is een stuk zwakker, en die lijn wordt door gezet in het irritante Paris Sun.
Ook Sticks and Stones heeft een vervelende muzikale omlijsting.
Hierbij moet ik zelfs aan een geflopte inzending van het Eurovisie Songfestival denken; Joan Franka met You and Me
Oké, ik leg mij er bij neer; dan maar minder diepgang.
Nelly Furtado wist verder vaak te overtuigen door het speelse, onschuldige aspect.
Dat is helemaal niet meer terug te horen.
Laat ik verder niet elk nummer ontleden, en alleen de hoogtepunten noemen.
Magic is lekker; beetje jaren 80 Yazoo achtig, en verder is het London Grammar achtige Phoenix de moeite waard.
The Ride is een krampachtige poging om met een volwassen plaat te komen.
Voor veel beginnende artiesten zou dit een prima resultaat zijn, maar van deze zangeres mogen we wat meer verwachten.
Helaas blijkt dat Nelly Furtado in deze tijd is ingehaald door artiesten als Adele, Lorde en zelfs Katy Perry.

» details   » naar bericht  » reageer  

My Indigo - My Indigo (2018) 2,5

31 december 2020, 12:57 uur

De zangeres van Within Temptation op een folky dance toer.
Zou ze dan toch volgend jaar voor Nederland mee gaan doen met het Eurovisie Songfestival?
Het titelnummer My Indigo is wel gericht op die doelgroep; och, ze zal zeker nog genoeg mooie lange jurken in haar kledingkast hebben.
Bij Within Temptation vond ik haar geweldig; de Lord Of The Rings achtige woeste begeleiding; van een soort van middeleeuwse Vikingen, aangevoerd door haar elvenzang.
Hier vind ik haar zang niet eens zo heel bijzonder te noemen; een beetje doorsnee zelfs.
Leuk om iets totaal anders te proberen, gewaagd zelfs, en eigenlijk niet eens heel slecht.
Maar echt onderscheiden van de rest doet ze hier niet, het volgende album toch maar weer met Within Temptation.
Het BZN achtige Indian Summer is gelukkig niet zo lang, het dieptepunt van het geheel, ik kan hier niks mee.
Om eerlijk te zijn, ik zag het album bij toeval liggen in een platenzaak, anders wist ik niet eens van het bestaan van deze plaat.
Echt massaal is deze de afgelopen maanden niet opgepakt.
Misschien dat na het volgende Eurovisie Songfestival deze plaat op 20 Europese landen op de eerste plaats zal staan, en dan blijkt dat mijn eerste ingeving de juiste was.
Within Temptation is geen vrolijke muziek, maar My Indigo maakt mij een stuk triester, snel vergeten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Modern Talking - The 1st Album (1985) 2,5

31 december 2020, 12:55 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Mister and Mississippi - We Only Part to Meet Again (2015) 3,0

31 december 2020, 12:55 uur

Ik was behoorlijk enthousiast over het debuut van Mister and Mississippi, alleen die overgang in Same Room, Different House heb ik nooit begrepen.
Maar een beginnende band moet groeimogelijkheden hebben, dus het is ze vergeven.
Wel altijd benieuwd geweest hoe ze de lijn door zouden zetten.
Ondertussen hoor je Meet Me at the Lighthouse al regelmatig voorbij komen op 3FM, en wordt hij daar de hemel in geprezen.
Maar wat wil je bij een zender, waarbij gisteren een DJ beweerde dat een band als Kensington volgend jaar gemakkelijk de Super Bowl in de Verenigde Staten kan openen.
Jammer, dat zo’n persoon deze uitspraken doet, want kun je hierdoor de Nederlandse muziekcultuur nog serieus nemen?
Ja, dat kun je.
Maxime Barlag heeft het dromerige van een Tanita Tikaram, en zelfs qua uiterlijk raakvlakken, maar klinkt hier een stuk helderder dan op het debuut.
Geen grote koerswijzigingen, We Only Part to Meet Again is misschien zelfs persoonlijker vanwege het verlies van de moeder van Maxime.
We Only Part to Meet Again is tevens het gevolg van een meer op elkaar ingespeelde band, met ondertussen de nodige clubervaringen.
Natuurlijk hebben ze hun opleiding genoten op de Herman Brood Academie, maar zoals bij elke opleiding, is het de bedoeling dat je je werkervaringen in de praktijk verder ontwikkelt.
Mister and Mississippi is op de goede weg, al hoop ik bij hun volgende album wel meer variatie te horen, anders zal men deze band snel weer vergeten, en dat zou zonde zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ministry - With Sympathy (1983) 3,5

31 december 2020, 12:54 uur

Deze sluit perfect aan bij de New Wave van dat moment, en toch klinken de synthesizers weer net anders als het merendeel uit die tijd.
Scheller.
Ook de zang is helemaal niet te vergelijken met de latere sound van Ministry.
Blijkbaar kreeg Al Jourgensen pas zeer laat de baard in de keel.
Revenge gaat qua zang een beetje richting Virgin Prunes, maar zelfs wat Dead Or Alve hoor ik er wel in terug.
Een groter contrast dan het uiterlijk van Al Jourgensen en Pete Burns van Dead Or Alive is bijna niet denkbaar.
Ergens moet die knop totaal om zijn gegaan, lijkt bijna wel dat er een traumatische gebeurtenis aan ten grondslag moet liggen.
Dit is nog de gladde jongen rijdend in zijn te snelle BMW.
De latere Ministry is een revaliderende, zwaargewond slachtoffer van een auto ongeluk, met de nodige hersenletsel.
Je kan je toch ook niet voorstellen dat George Michael na zijn periode in Wham! vervolgens leadzanger in een band als Slayer kan worden.
Maar even terug komend op With Sympathy.
Dit is een prima album voor liefhebbers van de meer toegankelijke postpunk uit eind jaren 70, begin jaren 80.

» details   » naar bericht  » reageer  

Milli Vanilli - All or Nothing (1989) 2,5

Alternatieve titel: The U.S. Remix Album, 31 december 2020, 12:53 uur

En opeens waren ze er. Fabrice Morvan en Rob Pilatus.
Twee goed uit ziende jongens die ook nog eens goed konden dansen. In no time veroverden ze de wereld met Girl You Know It's True. Een eenvoudig zeer dansbaar nummer, wat het ook in de remix goed deed. Ze waren hotter dan hot, en wisten het succes in Nederland voort te zetten in het gevoelige Girl I’m Gonna Miss You, waarbij de band liet horen dat ze ook op een andere manier iemands hart sneller konden laten kloppen, dan door je in het zweet te dansen. Weken op 1 in dit kleine kikkerland.

Dat ze dit album niet echt in gezongen hadden, is natuurlijk bijzaak.
Kom op; dat wist toch iedereen gelijk al.
Wat uit de fabriek van Frank Farian komt is bedoelt voor massa produktie (het blijft een Duitser), waarbij de buitenkant glimmend is, en een sterke motor de boel aan de gang houdt. Wat voor onderdelen er verder in zitten interesseert men niet. Het gaat om de kracht en uitstraling. Vergelijk het met een Mercedes.

Helaas werd alles vervolgens zo op geblazen, dat het tot een ontploffing kwam.
Waarbij de twee jonge dansers, die gouden bergen werden belooft de dupe van werden.
Ik blijf het jammer vinden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mark Lanegan & Duke Garwood - With Animals (2018) 3,5

31 december 2020, 12:51 uur

Deze gaat meer richting Soulsavers, en ik ben een heel groot liefhebber van Mark Lanegan, maar vind deze toch wel het minste wat ik van hem gehoord heb.
Die overdubbing bij opener Save Me maakt het rommelig, en gaat ten koste van het geluid.
Je hoort meer zang en minder de ruis in de zang van Lanegan, en dat maakte zijn sound nou juist zo geweldig.
Laatst zag ik hem live, en hij klonk oud, maar dan niet doorleefd, oud in de betekenis van versleten, zoekend naar adem.
Hier klinkt hij vreemd genoeg zelfs jeugdig, en zelfs onherkenbaar.
Alsof zijn stem een botox behandeling heeft gekregen; strak en glad gestreken.
My Shadow Life heeft wel nog iets van het zware leven in zich, maar wat is hier aan de hand?
Geen alcohol en sigaretten meer?
Een Herbalife levenstijl?
Of een mooie vriendin die hem doet verjongeren?
Het rauwe mag wel weer meer terugkeren.
Deze klinkt mij net iets te netjes.
Black Pudding overtuigde mij een stuk meer, hier botst zang en muziek regelmatig.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mark Hollis - Mark Hollis (1998) 4,0

31 december 2020, 12:51 uur

Eigenlijk best wel een slimme zet.
Nog een solo album en het is klaar, geen gezeik met overige muzikanten voor een eventuele tournee, gewoon het laatste project onder je eigen naam.
Qua stijl ligt het allemaal in de lijn van vooral Spirit of Eden en Laughing Stock.
Als je reëel bent, dan zijn eigenlijk vooral de eerste drie Talk Talk albums echte popplaten, waarbij de band echt nog een band was.
Bij het solo werk van Hollis moet ik aan David Sylvian denken, die nam bij Japan ook de touwtjes in handen, en bepaalde uiteindelijk ook welke kant ze op zouden gaan om vervolgens het hoofdstuk popgroep definitief af te sluiten.
Bij Hollis lijkt het alsof hij bij The Watershed hulp heeft gekregen van Miles Davis; verscholen in zijn regenjas komt hij de hoek om, waar een oude muzikant zijn kunsten laat horen.
Snel een paar muntjes in de versleten hoed werpend; een kort knikje, en weer snel verder lopend.
Jazz in zijn begrijpbare vorm.
Onze eigen De Dijk noemt het Niemand In De Stad, en die sfeer roept het bij mij wel op; eenzaam wandelend met het felle maanlicht die je richting bepaald; de schaduw als trouwe metgezel.
Er zit vooral treurnis verscholen in deze plaat; een depressief beklemmend gevoel, het definitief afsluiten van een kleurrijke periode.
Alsof je opeens in een zwartwit film verschijnt, die zich in de jaren 50 afspeelt.
Mark Hollis is geboren in 1955; en het klinkt als een wedergeboorte.
Alsof hij besluit om zijn leven opnieuw invulling te geven; het gedeelte van artiest zijnde geskipt uit zijn bestaan.
Zelftherapie misschien?

» details   » naar bericht  » reageer  

Marillion - Marbles (2004) 3,5

31 december 2020, 12:50 uur

Ik blijf een groter liefhebber van Fish dan van Steve Hogarth.
Die laatste klinkt qua zang meer als The Blue Nile, en Fish heeft dat stoere en krachtige Schotse.
Muzikaal gezien is Marillion niet meer te vergelijken met het oude werk en klinkt als een totaal andere band.
Voorheen meer raakvlakken met Genesis, nu meer met Pink floyd.
Grappig dat ik dus wel een groot liefhebber ben van Pink Floyd, en van Genesis lang niet alles kan waarderen.
Marbles blijkt toch een goed album te zijn, en You’re Gone is een geweldige single.
Alleen wordt voor de zoveelste keer Hear The Drummer Get Wicked gebruikt (Madonna, Public Enemy, Soul II Soul).
Het Massive Attack nummer van Marillion; begeleid door een Simple Minds gitaar.
Don’t Hurt Yourself is de volgende topsong; bijna Americana; Fleetwood Mac achtig.
Fantastic Place volgt hier ook mooi op; zacht, maar intens, maar hier stoor ik mij net als in You’re Gone wat aan het drumwerk; dit klinkt wel heel erg standaard.
Drilling Holes heeft het eerder genoemde Pink Floyd gevoel, maar dan voornamelijk in de zang.
Die gitaarsolo op Neverland laat mij in gedachtes even terug zweven naar Misplaced Childhood.
Bij Marbles ontbreekt het voor mijn gevoel nog aan een geheel; iets wat ik bij Brave en Misplaced Childhood wel ervaarde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983) 3,5

31 december 2020, 12:50 uur

Overvol geladen schip.
Titanic bestuurd door Jack Sparrow.
Ondergang tegemoet varend.
Smeltkroes aan culturen.
Trekkend naar Amerika.
Dreigende spanningen in het ruim.
Vanuit het intro wil ieder zijn verhaal vertellen.
De stoere Spanjaard.
Met op zijn rug een getatoeëerd gevechtsschip.
Een avontuurlijke Fransman.
Languit liggend in een hangmat.
Zich verdiepend in literatuur.
De vlambare Italiaan.
In discussie met de eigenwijze Ier.
Flessen drank ter consumptie.
Leedvermaak en spannende legendes.
Ongewild op elkaar aangewezen.
Al dobbelend de tijd doen vergeten.
Ondertussen genietend van een Riverdance.
Gevolgd door een stukje cabaret.

De veelzijdigheid van een Marc Almond is amuseren.
Het ene moment raakt het je, vervolgens dwaal je af.
Is dit een zoekende artiest?
Na het grote succes van Soft Cell in een diep gat beland.
Stuurloos een weg varend tussen verschillende stromingen?
Die gedachte ging toen nog op.
Achteraf bleek juist dat hier juist zijn kracht ligt.
Veelzijdigheid en dramatiek.
De grens verleggen voor zichzelf.
Ten koste van zijn oude fans.
Deuren openen voor een nieuw publiek.
Pinkpop was er in 1989 niet klaar voor.
De sound die hij hier al liet horen viel grotendeels verkeerd.
Muziek voor in een theater.
Jezelf laten verrassen.
Door een gedreven rasartiest.

Marc Almond is een sterspeler.
Al zal hij nooit de bank verlaten.
Zijn spel is geniaal.
Maar niet passend in het team.
Al jaren transfervrij.
Echter geen interesse bij de grote clubs.

Ik kan maar een artiest noemen die vergelijkbaar is.
Gavin Friday; gestoord en demonisch bij Virgin Prunes.
Vervolgens solo passend in de combinatie tussen pop en cabaret.
Zonder irritant te klinken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mano Negra - King of Bongo (1991) 3,0

31 december 2020, 12:49 uur

Een vreemde muzikale mix, met invloeden van Red Hot Chili Peppers, Motorhead (ja echt), Talking Heads, The Clash en Franse chansons.
Hierop staat de oer versie van Bongo Bong, waar Manu Chao later nog mee wist te scoren.
Alleen is Manu Chao muziek voor op het strand in Ibiza, en Mano Negra voor in de jungle van Brazilië.

» details   » naar bericht  » reageer  

Maaike Ouboter - En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt (2015) 2,5

31 december 2020, 12:48 uur

Is het slim geweest van Maaike Ouboter om zolang te wachten voordat ze met haar debuutalbum aan komt zetten.
Met Dat Ik Je Mis zette ze zichzelf al zo overduidelijk neer, waardoor het onmogelijk lijkt om hier nog overheen te gaan.
En inderdaad, dit is gewoon een feit.
En Hoe het Dan Ook Weer Dag Wordt is een titel welke mij gelijk aan een afgekeurd koningslied doet denken, maar ook aan een Spinvis nummer.
En Spinvis hoor ik zeker terug.
Het verhalende, mysterieuze getover met woorden heeft zeker raakvlakken.
Maar ook Roosbeef hoor je terug, maar dan is Maaike Ouboter de volwassen variant daarvan.
Natuurlijk heeft ze privé hoe dan ook meer bagage dan een Roosbeef, en verwacht je bij haar dan ook geen Kinderen voor Kinderen achtige liedjes over een boerderij of een beugel.
Novastar weet de sfeer van de geschreven liedjes prima muzikaal te omlijsten.
Het dromerige is absoluut aanwezig.
Helaas is zijn mooie warme geluid niet aanwezig als tweede stem.
Maar misschien is het wel goed zo, anders zou het waarschijnlijk minder persoonlijk klinken.
Gelukkig laat ze meer horen dan alleen maar nummers als Dat Ik Je Mis; alleen Lijmen ligt behoorlijk in het verlengde hiervan.
Aankomend seizoen zal ze wel regelmatig voorbij komen bij De Wereld Draait Door.
Kan Carice van Houten zich gaan richten op haar acteerwerk in Game of Thrones.
Dan heeft Matthijs van Nieuwkerk een gast die ook inhoudelijk over muziek kan praten.
Ja, iemand die zelfs voor hem unplugged kan gaan zingen, Franse chansons kan over brengen, en zelfs een ode kan brengen aan Ramses Shaffy.
Giel Beelen mag zo af en toe eens komen, om aan te schuiven en in tranen uit te barsten.
Ja, ik ben aangenaam verrast door haar debuut, en 23 april verdient het om een hit te worden; echt waar!!
Maaike Ouboter is er klaar voor, al zal ze voor altijd het meisje van Dat Ik Je Mis blijven.
Maakt ook niks uit; die klassieker kan ze in haar zak steken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Low - I Could Live in Hope (1994) 4,0

31 december 2020, 12:47 uur

Low kende ik alleen vanwege hun bijdrage op een Joy Division tribute album; genaamd A Means To An End, waar ze een saaie versie van Transmission uitvoeren.
Dat vond ik al 20 jaar geleden, en dat vind ik nog steeds, iets waar waarschijnlijk nooit verandering in zal komen.
De band met een lied genaamd Lullaby, uitgaande van mijn eerste ervaring, leek het mij niet de moeite om meer van deze band te luisteren.
Totdat ze het afgelopen week bijzonder goed doen met datzelfde Lullaby bij het Song Van Het Jaar Topic.
Lullaby blijkt een pareltje, muzikaal klinkt het als een vertraagde The Cure, tijdens de Disintegration periode, maar wat ik er nog veel meer uit haal is The Black Crow van Songs: Ohia.
Disintegration van The Cure hoor je verder eigenlijk wel in het hele album terug.
Zo af en toe heb je een nummer welke je gelijk betoverd, en dat had ik dus ook bij The Black Crow, en nu ook bij Lullaby.
Is de rest ook zo goed?
Nee, dat niet, maar het is een stuk beter dan wat ik verwachtte.
Nu er waarschijnlijk dit jaar een vervolg op de Twin Peaks serie komt, zou dit een prima soundtrack zijn.
Iedereen is daar 20 jaar ouder, en de cast bestaat uit veel 50 plussers, waardoor het allemaal een stuk trager zal gaan lopen.
Ik luister het album nu voor de derde keer, en ik kan nog niet helemaal verklaren wat mij trekt aan het hele gebeuren.
Een vreemde combinatie, van aan de ene kant saaie uitgerekte muziek, maar anderzijds met zoveel spanning gebracht dat het wel blijft boeien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Low - Double Negative (2018) 3,0

31 december 2020, 12:47 uur

Ik kan mij goed voorstellen dat je op vinyl bij opener Quorum denkt dat je met een miskoop van doen hebt; heel experimenteel allemaal met dat gekraak en die weg draaiende zang, maar van mij had dit achterwege mogen blijven.
Nee, voor mij begint Double Negative pas echt met Dancing and Blood, wat is dit goed zeg!
Bij het begin denk ik even, weer zo vaag, en daar veranderd de zang niet direct wat in, maar vanaf de 2 minuten gaat het los; bijna verstild Nine Inch Nails achtig.
Het is allemaal weer langgerekt en traag; Low wordt vaak voor de grap Slow genoemd, en ook die naam is hier van toepassing.
Voor mij de reden dat het een aantal jaren heeft geduurd voordat deze band mij wist te overtuigen, maar er gebeurd behoorlijk veel in de muziek, als je er maar de tijd voor neemt.
De overgang naar Fly verloopt soepel, en er is een mooie toevoeging van instrumenten, de sound heeft meer Underworld en Massive Attack invloeden.
Mimi Parker is geen Elizabeth Fraser of Tracey Thorn, maar Fly zou prima op een plaat als Protection passen.
Tempest is weer heel vaag; de geluidslandschappen zijn te dik vorm gegeven; alsof er met een dikke viltstift een mooi schilderij van een stilleven wordt aangepast tot een woestenij, wat volgt een is een gevecht tussen het dominerende zwaar aangezette noise en het lieve rustgevende; welke de laatste helaas verliest.
Bij Always Up moet ik al snel denken aan de folk sound van Fleet Foxes, maar dan met I’m Not In Love van 10cc op de achtergrond, het nodigt weer erg uit om je gedachtes tot rust te laten komen, maar slaapverwekkend wordt het absoluut niet, een soort van prettige meditatiemuziek.
Always Trying to Work It Out zet grootst aan, maar de muzikale begeleiding is hier ook niet helemaal mijn ding, de kwaliteit wordt er niet beter op, want de zang is wel weer sterk.
Bij The Son, the Sun komt het wel over, beelden van een allesvernietigende felle zon; je ziet jonge plantjes bijna smeken om regen.
Dancing and Fire is weer net zo goed als Dancing and Blood en Fly, de zang is adembenemend mooi.
Het hoge niveau wordt wel doorgezet in het dromerige Enya achtige Poor Sucker, welke sterk tegen de New Age aanleunt.
Rome (Always in the Dark) overstijgt deze zelfs, grootst aangezet, als je het totaal niet verwacht; sluit ook aan bij de band Enigma, in hun meer experimentele periode.
Afsluiter Disarray is weer niet mijn ding, weer door de eerder al aangehaalde elementen.
Een gewaagde, wat duistere plaat, passend in het heden, al denk ik dat mijn muzikale voorkeur vaker in het verleden past.
De nummers hadden met een andere begeleiding waarschijnlijk nog meer impact bij mij gehad; al met al wel een geslaagde nieuwe van Low.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lionel Richie - Can't Slow Down (1983) 3,0

31 december 2020, 12:45 uur

Het label Motown had Michael Jackson zien vertrekken naar Epic, waar hij flink wist te scoren, met als hoogtepunt Thriller.
Wat ga je dan doen?
Investeren in een andere artiest.
Lionel Richie had al een verleden in de succesvolle groep Commodores en een gigantische hit op zijn naam staan met Endless Love met Diana Ross.
Truly van zijn solo debuut scoorde in het thuisland ook gigantisch, maar werd hier absoluut niet opgemerkt.
Can't Slow Down had wel de elementen van Thriller in zich; wat uptempo soulnummers, een paar ballads en de cleane productie.
All Night Long (All Night) en Hello werden ook in ons land gigantische hits.
All Night Long (All Night) heeft op zich ook wel die mooie opbouw; beetje ballad, om vervolgens halverwege in een swingend geheel in de stijl van The Wizzard Of Oz (Brand New Day) los te gaan.
De clip deed natuurlijk ook veel, het dansen in de straat werd vervolgens weer gekopieerd door de zus van Michael Jackson; Janet in haar clips van het album Control.
Hello was de ballad, die ook vooral opviel door de clip met het blinde meisje, waarvan Paul de Leeuw jaren later een geslaagde parodie maakte, toen een zichtbaar geamuseerde Lionel Richie in zijn show te gast was.
Net als Thriller werd ook dit album geheel uitgemolken; Penny Lover, Stuck on You en Running with the Night verschenen ook op single.
Penny Lover vond ik niet zo bijzonder, maar Running with the Night en Stuck on You vind ik sterker dan de nummer een hits.
Running with the Night met het Bee Gees achtige koortje.
Vreemd genoeg kwam bij mij de waardering van Stuck On You pas jaren later.
Ik heb heel lang gedacht dat dit nummer oorspronkelijk van Kenny Rogers was.
Voor mijn gevoel zal dit ook altijd een country nummer blijven; zegt misschien ook wel iets over de kwaliteit van het lied.
Motown had in Lionel Richie een nieuw paradepaardje in huis, maar natuurlijk zullen ze altijd blijven balen van het succes van Michael Jackson.
Het beste Lionel Richie nummer voor mij, moest nog komen, dat is namelijk Se La.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lenny Valentino - Uwaga! Jedzie Tramwaj (2001) 3,0

31 december 2020, 12:43 uur

Het album klinkt als iets dromerigs uit de jaren 90.
Een hoog Smashing Pumpkins gehalte, maar ook ouder werk van Duitse bands als Tocotronic en The Notwist hoor ik terug; uiteraard ook Radiohead.
Wat mij verder wel aanspreekt is de veelzijdigheid aan instrumenten, hoor zelfs zo’n kermisorgeltje er in terug.
Een op hol geslagen rariteitenkabinet, waarbij elk nummer weer een andere kant op deinst.
Zo’n boemeltreintje waarvan je niet weet welk station er nu weer zal passeren.
Het muzikale landschap van Polen gevangen in een eindeloze rit, waarbij de door wodka beschonken machinist probeert om binnen de lijntjes te rijden, waardoor hij net iets te vaak over de schreef gaat.
Hierdoor een spannend, boeiend geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lady Besery's Garden - Experiment Experience Explosion (1998) 3,0

31 december 2020, 12:42 uur

Als je de Gothic scene in Duitsland volgt, dan lijkt het net alsof de Berlijnse Muur nooit is gevallen. Ondanks een aardig opgekrabbelde economie blijven ze daarin steken in de jaren 80. Het ademt allemaal de inktzwarte no future mentaliteit uit, terwijl je eigenlijk een meer hoopvoller geheel verwacht. Of zou men daar echt in een gehuurd doodgraverpak een winterslaap houden in een eiken kist. Dicht getimmerd en geluidsarm gemaakt. Lady Besery’s Garden is het zoveelste geval van een hongerige vampier die aan bloedarmoede leidt. Het is allemaal te leeg, nergens wordt ik meegezogen in een trip die tot extase reikt. Sinds Bauhaus Ziggy Stardust van David Bowie onder handen nam, lijkt men min of meer verplicht om deze veelzijdige kameleon te eren. Hier is een poging gedaan met de coverversie van het nummer Andy Warhol, die dus zwaar aan kracht verliest. Voor mij mogen deze nachtbrakers best van wat minder daglicht genieten, het brand langzaam op als een dovende kaars.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kraftwerk - The Man-Machine (1978) 4,0

31 december 2020, 12:33 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Kraftwerk - Autobahn (1974) 3,5

31 december 2020, 12:32 uur

Ik woon een paar kilometer van de Duitse grens af, maar het nummer Autobahn doet op een prettige manier gedateerd aan.
Tegenwoordig rijen ze je op de Duitse snelweg met 150 kilometer per uur voorbij, terwijl de volgende automobilist alweer achter je zit te drukken, om vervolgens hetzelfde ritueel toe te passen.
Autobahn ademt de sfeer uit van een 80 kilometer per uur ritje.
Uit de tijd van de autoloze zondagen.
Een niets vermoedende Duitse bestuurder passeert de grens en treft een verlaten gebied.
Verbaast kijkt deze om zich heen, terwijl ze bij het grenskantoor nog gebaren om te stoppen met rijden.
Vriendelijk zwaaiend wuift de automobilist terug.

Geweldig nummer.
Mijn vader had deze vroeger op tape.
Wij hadden toen nog vier van die gigantische luidsprekers in de huiskamer staan, en onze Schotse collie werd helemaal gek als deze gedraaid werd.
Tegenwoordig heb je dan gelijk de dierenbescherming aan de deur.
Jaren later gaf de remix van Pet Shop Boys Suburbia een soort gelijk effect.
Toch wel hun tijd vooruit met dit nu behoorlijk gedateerd meesterwerk, al blijft het indrukwekkend.

De rest is wel aardig, maar een stuk minder sterk.
Ik kan mij ook niet eens herinneren of dat ooit bij ons thuis voorbij kwam.
Als je de elpee in de kringloop ziet liggen, dan verwacht ik dat je een bijna kras loze b-kant, en een grijs gedraaide versleten a-kant tegen komt.
Dus goed inspecteren, voordat je deze aanschaft.

» details   » naar bericht  » reageer  

King Crimson - Discipline (1981) 3,0

31 december 2020, 12:31 uur

Grappig, wordt je getipt om de King Crimson uit begin jaren 80 te luisteren.
Dit alles vanwege het meer dan geslaagde aandeel van Robert Fripp op Bowies Heroes en Scary Monsters.
Verwacht je dan dat je bij deze progrockers de link naar Red Hot Chili Peppers zal leggen?
Ik niet.
Maar hoor je de funk van Elephant Talk in combi met die uitwaaiende gitaren en macho zang, en je hoort de eerste twee albums van de Peppers, dan kan het niet anders, dan dat ze bekend zijn met dit nummer.
Helaas is de rest wat wisselvalliger op Thela Hun Ginjeet na.
Die neigt zelfs wat naar Talking Heads of David Byrne.
Het Pink Floyd achtige gefreak heb ik minder mee.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kinderen voor Kinderen - Kinderen voor Kinderen (1980) 2,5

31 december 2020, 12:31 uur

Bruine indianenpantoffels aan.
Bijpassende pyjama.
Glaasje sinas.
Bakje Nibbits staafjes.
De gele er al uit gevist.
Zodat de rode achter bleven.
Verantwoorde televisie.
Hoogtepunt van 85 jaar VARA.
Ouders die gezellig mee keken.
Allen voor dat kleine zwart witte kastje.
Dat jaar nog geen Ruis op de buis.
En maar hopen dat het niet ging stormen.
Zodat de atenne op het dak stil bleef staan.
Je hield je hart vast.
Hopelijk raakten de hoeven van het paard van de Sint hem ook niet.
Ondertussen vroeg je jezelf af hoe deze LP jouw schoen kon bereiken.
Verbinding van de schoorsteen was net dicht gemetseld.
Deze familie was trotse bezitter van een verwarming.

Oude tijden, gouden tijden.
Sinterklaasintocht en Kinderen Voor Kinderen.
Gebeurtenissen die de winter inluiden.
De 4e uitzending pas begreep de goedheiligman mijn hints.
Prima album dat Kinderen Voor Kinderen 4.
Al kon Meidengroep niet tippen aan Ik Heb Zo Waanzinnig Gedroomd.
Vervolgens werd het voor mijn gevoel stukken minder.
Nu een DVD met oude opnames in huis.
Samen met dochter van 3 laatst gekeken naar versie 31.
Halverwege kwam ze met ons eigen schijfje aan zetten.
Zegt eigenlijk al genoeg.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kim Wilde - Kim Wilde (1981) 3,0

31 december 2020, 12:31 uur

The Go-Go’s samen gesmolten in een persoon, dan krijg je toch wel Kim Wilde.
Volgens mij zou dit eerst de band van haar broer worden, maar zorgde vader er voor dat Kim de hoofdrol vervulde.
Ze zag er dan ook wel lekker uit, en Kids in America is ook een prima hit.
Chequered Love was ook niet veel minder, en terecht ook een succes.
Bij dat huppelende element in de nummers moet ik ook wel aan The Shirts met Laugh and Walk Away denken.
Best onschuldig allemaal.
View from a Bridge en zeker Cambodia van haar tweede album zijn stukken beter, maar dit is een aardig debuut.
Ik vind Kim Wilde trouwens knapper dan Blondie; ook al ziet ze er uit als iemand die verkouden, oververmoeid en met een flinke kater net uit bed stapt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kent - Då Som Nu För Alltid (2016) 3,5

31 december 2020, 12:30 uur

Kent is voor mij gevoelsmuziek, door de eenvoudige reden; ik kan geen Zweeds.
De twee albums die ik in bezit heb; Isola en Hagnesta Hill, zijn de Engelse versies.
Absoluut mooie platen, maar het doet door de taal wat onwennig aan.
Då Som Nu För Alltid klinkt behoorlijk toegankelijk, en blijkbaar zijn ze ondertussen alweer een tijdje afgestapt van de meer postpunk richting die ik ken van Röd.
Die albums daarna heb ik ook niet meer gehoord, en ik kan ook niet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door hun laatste album.
Helaas.

» details   » naar bericht  » reageer  

Kaiser Chiefs - Education, Education, Education & War (2014) 3,0

31 december 2020, 12:29 uur

Eigenlijk dezelfde formule als bij het debuut, ook hier wordt er flink geshopt door de geschiedenis van de Britse popmuziek.
De nummers zijn net wat minder pakkend dan bij Employment, maar verder zit er niet eens zoveel verschil tussen.

» details   » naar bericht  » reageer  

K's Choice - The Phantom Cowboy (2015) 2,5

31 december 2020, 12:29 uur

Bij de eerste tonen van As Rock and Roll as It Gets moet ik aan Melissa Auf der Maur denken.
Een middelmatige zangeres die voornamelijk bekend is vanwege haar werk met Hole en Smashing Pumpins, maar wel een lekker wijf.
Als Sarah Bettens iets niet is, dan is het wel een lekker wijf.
Eigenlijk is ze ook absoluut geen middelmatige zangeres.
Maar op The Phantom Cowboy is ze dat helaas wel.
Waar zijn de emoties?
Het zacht zalvende, bijna in slaap wiegende, om vervolgens open te breken.
Beide kanten ontbreken hier grotendeels.
Mijn verwachtingen waren groots, Private Revolution lag in de lijn van PJ Harvey.
Alain Johannes achter de knoppen.
Maar hij is geen Josh Homme, en dat hoor je ook wel.
En Sarah Bettens is ook geen PJ Harvey.
Ook een lekker wijf trouwens.
Maar daar zijn de meningen over verdeeld.

» details   » naar bericht  » reageer  

John Frusciante - Inside of Emptiness (2004) 3,0

31 december 2020, 12:27 uur

Na de geslaagde comeback van Californication ging het bergafwaarts.
Als een achtbaan duizelen we de diepte in.
Red Hot Chili Peppers overtuigden niet meer.
Zelfs de gemiddelde Tina heeft meer inhoud.
Verworden tot theekransje.
Anthony Kiedis heeft nooit de kwaliteiten gehad van een groot tekstschrijver.
Maar om dat dan zo sterk te benadrukken.

Bij Shadows Collide With People gaf ik het al aan.
Voeg de 4 albums van 2004 samen tot een enkeling.
Als resultaat een tijdloos document.
Overige materiaal in een boxset.
Of weggestopt in een kluis.
Testament met restopnames.

Het sterke What I Saw heeft voor mij een link met PJ Harvey.
Hier staat iemand; overtuigend.
Zangpartijen die meer overtuigen dan het hoge verlegen gemurmel bij RHCP.
Vervolgens de ontroering in The World’s Edge.
De rauwe kantjes geven een blik op zijn oude destructieve leven.
Al blijven de littekens hier nog gesloten.
Het liefst zou ik hier een chirurg aan het werk zien.
Gemaskerd en gewapend met scalpel de ziel bloot leggen.
Alle rottigheid tentoonstellen op de operatietafel.
Misschien is dat het grootste gemis.
Pas bij 666 barst de wond open.
Pus druipt van de wanden.
Helaas wordt deze al snel weer door het schoonmaakteam verwijdert.
Alsof er niks gebeurd is.

Wat mij verder opvalt is dat de gitaarsound niet prominent aanwezig is.
Stem is duidelijk het hoofdinstrument.
Soms hoor ik Anthony Kiedis terug.
Vaker nog Eddie Vedder en Kurt Cobain.
Maar voornamelijk een mooi eigen geluid.
Halverwege Look On is het wel even weer genieten.
Want hij kan het natuurlijk nog steeds.
Helaas iets te weinig.

» details   » naar bericht  » reageer  

John Cougar Mellencamp - Scarecrow (1985) 3,5

31 december 2020, 12:27 uur

R.O.C.K. in the U.S.A (A Salute to '60 Rock) was de hitsingle van deze plaat, en ik vind het ook een heerlijk nummer; in mijn herinnering zat hier altijd een mondharmonica in, maar het is dus een fluit die dit gevoel juist perfect weer geeft.
Kan ik mijn dochters laten horen dat dit helemaal geen suf instrument is, en dat blokfluit les wel degelijk de moeite waard is.
Voor mij ligt deze in de lijn van de latere single Paper in Fire.
Maar het begint allemaal een stuk duisterder met Rain On A Scarecrow, die ik eigenlijk nog beter vind.
Onder welke groep kan ik Scarecrow aanraden, de liefhebbers van het swingende rockgeluid, of toch meer voor die van de donkere Americana?
Eigenlijk is deze toch wel meer gericht voor de eerste doelgroep; wel meer een wat steviger spierballen rocksound.
Geen Springsteen, maar je hoort bij John Mellencamp ook terug dat hij een harde werker is, zich bewust van het feit dat het niet zomaar komt aanwaaien; al had ik een album in de stijl van de sterke opener ook (misschien liever zelfs) geslaagd gevonden; deze sluit wel goed aan bij het nog betere The Lonesome Jubilee.

» details   » naar bericht  » reageer  

Jethro Tull - Aqualung (1971) 3,0

31 december 2020, 12:26 uur

De Catweasel achtige hoes heeft mij altijd wel getrokken, een soort van verschoppeling die bij de Britse pubs geweigerd wordt vanwege het altijd platzak zijn.
Maar Jethro Tull heeft nou eenmaal de uitstraling van Men in Tights.
Blije Middeleeuwse muziek met de dwarsfluit in de hoofdrol.
Ik heb niks met de bijdrage van Thijs van Leer in Focus, maar Barry Hay overtuigd mij wel met Back Home, al blijkt die volgens eigen zegge niet eens zo’n geweldige speler te zijn.
Aqualung is beter dan wat ik verwachtte, het rockt absoluut, en de dwarsfluit is minder dan verwacht op de voorgrond.
Ian Anderson ziet er uit als een softe Mick Fleetwood, maar dan gekleed in de meest foute creaties die je maar kan bedenken; een glamrocker, maar dan zonder plateauzolen.
Vandaag voor minder dan een Euro The Broadsword and the Beast kunnen scoren, en ondanks de lauwe beoordelingen, was ik wel enthousiast, en dan wil je vervolgens wel het bekendere werk horen.
En dit valt niet tegen, het doet mij nog wat aan Deep Purple denken, maar dan hun eerste albums, waarbij ook de nodige folk invloeden zitten.
Is dit nou een album waarvoor ik volgende week haastig naar op zoek ga in de platenzaak?
Nee, dat niet, maar mijn vooroordelen zijn wel verdwenen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Janis Joplin - Pearl (1971) 3,5

31 december 2020, 12:25 uur

De invloed van Janis Joplin is waarschijnlijk nog het grootste geweest in de jaren 90.
Of je nu Anouk, Skunk Anansie, Alanis Morrisette, Sass Jordan of Alannah Myles noemt, ze zijn eigenlijk allemaal schatplichtig aan Janis Joplin.
Dit was toch wel de eerste rockbitch.
Met haar 27 jaar klinkt ze als een oude blueszangeres, waarbij de stem totaal kapot is gezongen, maar daardoor er zoveel levenservaring en emoties in terug te horen zijn.
Eigenlijk is ze te vergelijken met Jim Morrison; ook hij klonk op het einde van zijn leven als een oud versleten persoon.
Misschien konden deze artiesten gewoon niet ouder worden, omdat het echt al klaar was.
Onbegrijpelijk.
Pearl kwam natuurlijk pas na haar dood uit.
Als een goedlachste diva met de verkeerde kledingkeuze siert ze de albumhoes.
Nee, niet echt de uitstraling van een schoonheid, maar waarschijnlijk wel de eerste vrouw die zich verbaal staande hield in de stoere mannenwereld der popmuziek.
Wat een strot!

» details   » naar bericht  » reageer  

Jamie xx - In Colour (2015) 3,0

31 december 2020, 12:24 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

James Blake - James Blake (2011) 2,5

31 december 2020, 12:24 uur

Dit album regelmatig in de winkel zien liggen, en eigenlijk altijd wel nieuwsgierig naar geweest.
Soul met een overvloed aan elektronica.
De ene keer werkt dit beter dan de andere keer.
Voor mijn gevoel gaat het net iets te vaak ten koste van het lied.
De vocoder heeft voor mij een te grote, dominerende rol in het geheel.
Bij dat apparaat moet ik altijd aan de stemmisvormer denken die Believe van Cher vakkundig de al reeds geopende afgrond in laat struikelen.
Duidelijk gebruikt om de mindere stemkwaliteiten te verdoezelen.
Iets wat ik hier bij James Blake eigenlijk ook ervaar.
Alsof het op de badkamer in een badkuip is opgenomen, in een poging om gedeeltelijk onderwater te zingen.
James Blake is voor mij te bleek, wat kleurloos, waardoor het mij wat eentonig over komt.
De samplers komen mij net iets te haperend over, waardoor ik van die momenten beleef, waarbij ik het gevoel heb dat ik bijna in slaap val, en dan verschrikt met een flinke hoofdpijn wakker wordt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Isobel Campbell & Mark Lanegan - Ballad of the Broken Seas (2006) 3,0

31 december 2020, 12:21 uur

Ik ben een groot liefhebber van Mark Lanegan, en hou van zijn duistere sound.
Ook de combi’s met andere artiesten waarin hij een gastrol vervuld zijn over het algemeen zeer de moeite waard.
De samenwerking met Isobel Campbell regelmatig geprobeerd, maar ik heb hier veel minder mee.
Alsof de duivel aan de hand van een huppelend engeltje een rondleiding krijgt in het hemels paradijs.
Al het spannende wordt al snel liefdevol gewurgd door het zoete stemgeluid van Isobel.
Lanegan probeert haar als gemene Candyman te verleiden in zijn eigen snoepjeswinkel vol met verboden goedjes, maar komt eind van de dag er achter dan het lieve, mooie meisje de kassa heeft leeg geroofd, en er vandoor is gegaan met zijn prachtige muzikale ideeën.
Onbegrijpelijk dat dit duo samen 3 albums heeft uitgebracht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Interpol - Marauder (2018) 3,0

31 december 2020, 12:17 uur

In het begin is het erg wennen, de productie klinkt vreemd, alsof het in een zwembad is opgenomen; Paul Banks zittend in een bubbelbad, met een wijntje in zijn hand, terwijl de rest speelt in een leeg gelopen bad.
Jammer, want ik vind vooral de wat snellere nummers erg de moeite waard.
Flight Of Fancy heeft nog wel de sound van de Interpol van voorheen.
Stay in Touch is echt kapot gemaakt door de productie, want eigenlijk is dat een behoorlijk goed nummer, maar hier is iets heel vreemds gebeurd bij de drumpartijen, die klinken echt heel raar.
Ik sluit mij aan bij het merendeel hier, er had meer in gezeten met een andere productie.
Bij Nysmaw werkt het wel, al klinkt de zang nog steeds niet zoals het hoort, de muziek zit hier wel lekker in de mix.
Verder het meest gevarieerde werk van Interpol, met een aantal zeer sterke nummers.
Niet hun beste album, dat weer zeker niet, maar daar kan de band zelf weinig aan doen.
Live zal het allemaal wel weer kloppen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ikon - A Moment in Time (1995) 3,0

31 december 2020, 12:17 uur

Borrelhapjes klaar; wijntje in geschonken, kussens van de bank op geschut, en ik ben er helemaal klaar voor.
Mijn eerste kennismaking met Ikon.
En ik ben zeker niet teleur gesteld. Bij de eerste tonen van Reality Is Lost klinkt heel duidelijk het geluid van Pink turns Blue en The Search in door; de zang neigt erg veel naar Ian Curtis van Joy Division, zo ook de teksten.
Het dramatische van Joy Division ontbreekt echter wel, dit is zeker een copie, maar wel een redelijk geslaagde; de muzikale vorming spreekt me meer aan.
Ach; een schilderij koop je meestal voor het plaatje, soms voor de lijst. Hierbij is het plaatje leuk; maar de lijst blijkt meer waard.

» details   » naar bericht  » reageer  

Hurts - Surrender (2015) 2,5

31 december 2020, 12:16 uur

Ik denk dat velen net als ik een aantal jaren geleden de hoop hadden dat Hurts een soort van nieuwe Pet Shop Boys zou worden.
Het debuut was veel belovend, de opvolger ook nog prima.
Surrender opent met een Culture Club achtige titelsong, en vervolgens krijg je wel een heel commercieel vervolg.
De binding met de jaren 80 is totaal verdwenen, en het klinkt eerder als de een of andere boyband uit de jaren 90.
Van Pet Shop Boys zijn alleen de boys nog over.
En toch haal je nog steeds Hurts er uit.
Alleen is hun definitie van een kaler geluid anders dan de mijne.
Hierbij is gekozen om de spannende elementen te elimineren, waardoor er Top 40 sound over blijft, maar dan zonder de hit gevoelige nummers.
Er zijn op dit moment in de wereld genoeg grote dj’s die beter zijn in het maken van deze sound, laat dat werk dan aan hun over.
Rolling Stone begint nog veel belovend, maar ook hier gaat het al snel fout.

» details   » naar bericht  » reageer  

Huey Lewis and the News - Fore! (1986) 3,0

31 december 2020, 12:15 uur

Speciaal voor Dazzler.

De kracht bij Heuy Lewis & The News ligt hem vooral in het feit dat het gewoon “Feel Good”muziek is. De sfeer van de jaren 80. Lekker een beetje voetballen op het strand, met een klein transistorradiootje. Juist in de periode van De Koude Oorlog was men (en vooral in de Verenigde Staten) toe aan dit soort acts.
Geen moeilijke nummers over vast gelopen relaties en ellende in de wereld.

Heuy Lewis heeft trouwens een mooie hese soulvolle stem, en is een duidelijk frontman. Hij weet die rol dan ook goed neer te zetten. Verder speelt hij verdienstelijk mondharmonica.
Als het verhaal anders gelopen zou zijn dan was hij achtergrondzanger geweest bij Elvis Costello.

Wat betreft Fore!
Dit album scoorde vooral in de Verenigde Staten erg goed, al was zijn voorganger Sport een groter succes. Stuck with You, Hip to Be Square en Jacob’s Ladder werden daar hits. Hier in Nederland deed Sport vrijwel niks, en stond Fore! Wel 11 weken in de albumlijsten.

Toch kun je beter niet het originele album aanschaffen, maar gaan voor de Europese versie.
The Power Of Love van de film Back to The Future staat wel op die versies. Persoonlijk vind ik dit nog steeds hun mooiste nummer.
Mooie tijden die jaren 80.

Maar nu is het voor mij weer eens tijd om weer Back To The Future te gaan.

» details   » naar bericht  » reageer  

Hoodoo Gurus - Stoneage Romeos (1984) 3,0

31 december 2020, 12:15 uur

Australisch, punky, energiek, pakkend, beetje glam, vleugje The Smiths.
Soms Over The Top, dan weer rete strak.
Voor liefhebbers van de meer gevarieerde gitaarmuziek.

» details   » naar bericht  » reageer  

Het Goede Doel - België (1982) 3,0

Alternatieve titel: België (Hoe Lang Nog?), 31 december 2020, 12:14 uur

Als de Nederlandstalige band uit de jaren 80 wordt vrijwel altijd Doe Maar genoemd, maar er was een andere band die veel succesvoller was met hun debuut album, namelijk Het Goede Doel.
Het album haalde dan ook de eerste plaats in de platenverkoop.
In ’t Leven was de eerste kennismaking, en die haalde gelijk de tipparade, waarbij ik vaak aan Annabel van Hans De Booij moest denken, maar dit is natuurlijk ook een prima aanzet tot Vriendschap.
Vervolgens kwam het grappige, maar tevens tekstuele sterke Gijzelaar, waar wij voor de grap Geitenhaar van maakten.
Het Goede Doel wist humor erg goed te vermengen met een serieuze kant.
Vriendschap en België zijn nu nog steeds de klassiekers, die elke veertiger probleemloos mee zingt.
Doe Maar wist meer te shockeren door over drugs, seks met minderjarigen, en de dreiging van de atoombom te zingen, en dat was in hun voordeel.
Ernst en Henny hadden meer uitstraling dan de Henkies.
Mijn zus had wel een poster van Henny Vrienten boven haar bed hangen, en ik kan mij er ook geen voorstelling van maken dat Henk Westbroek levensgroot boven haar bed zou hangen.
De 5e single van België scoorde ook nog aardig, en ondanks dat ik Hou Van Mij een mooi nummer vind, is dit helaas geen meezinger, die gemakkelijk blijft hangen.
Vergeet niet dat ze in deze periode ook nog wisten te scoren als Henk en Henk met Sinterklaas, Wie Kent Hem Niet.
Opvolger Tempo Doeloe is een stuk minder sterk, en toen werden ze ook helemaal door Doe Maar ingehaald.

» details   » naar bericht  » reageer  

Henny Vrienten - Mijn Hart Slaapt Nooit (1991) 3,0

31 december 2020, 12:13 uur

Ik kende alleen Scharrelvarken en Zonnebril.
Flauwe liedjes, die geen indruk maakten.
Nu dan eens in de herkansing.
’t Ouwe Lied werkt positief.
Spannende meeslepende opbouw.
Zelfs de van Doe Maar bekende tweede stem is aanwezig.
Tragere versie van het latere Alles Doet Het Nog.
Klaar blijf ik hierdoor nog meer zien als een Vrienten & Jansz album.
Solo weinig succesvol.
Onder de naam Doe Maar weer scoren.
Nee, dan hoor ik inderdaad liever ’t Ouwe Lied.

Toch mis ik hier een stuk spanning.
Iets wat Nacht, zoveel jaar later wel oproept.
Henny Vrienten probeert teveel Frank Boeijen te zijn.
Voor luisterliedjes heeft hij niet een ideale stem.
Juist het venijnige en opstandige vond ik prettig kenmerkend.
Ondersteund door prachtige baspartijen.
Tijdens Geen Ballade had hij een overschot aan inspiratie.
Hier voelt het als een wanhopige poging om de bankrekening uit het rood te krijgen.

Vreemd genoeg lukt het hem wel met filmscores.
Instrumentaal weet hij wel te raken.
Juiste sfeer bij fragmentarische filmbeelden.
Gouden lijst om een mooi schilderij.
Toevoegende waarde.

Doe Maar wist zich te onderscheiden.
Beste wat er op Nederlandstalig gebied te bieden was.
Andere bands hobbelden er achter aan.
Blijkbaar werkte toen die combinatie van twee tekstschrijvers goed.
Vulden ze elkaar aan.
Met een Jan Hendriks die met zijn passende gitaarwerk het afmaakte.

Mijn Hart Slaapt Nooit is een album om te vergeten.
Te gemakkelijk in elkaar gezet.
Door een artiest met meer capaciteiten.
Geen zonnebril.
Liever de felroze roze jaren tachtig bril.
Met veel plezier draai ik Skunk nog eens.
Na een geweldige opener wordt het nivo hier niet meer gehaald.
Jazz met kleuterschoolrijmpjes.
Het zal verantwoord zijn.
Ik begrijp het in ieder geval niet.

Henny verwoordt het prima in Scharrelvarken.
Hij scharrelt hier en daar.
Scharrelt tussen beide zijn kostje bij elkaar.
Alleen laat hij de worteltjes tussen de aardappelschillen liggen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Henny Vrienten - En Toch... (2014) 2,5

31 december 2020, 12:13 uur

Gitaar gaat voor mij verder waar Als Je Wint Hebt Je Vrienden ophield.
Henny lijkt hier vocaal gestuurd te worden door Herman Brood.
Het schuurt, en als een sinaasappel die zijn laatste secondes tegenmoed gaat om opgeofferd te worden tot iets anders vruchtbaars, perst Vrienten de zinnen over zijn lippen.
Zoet, maar tevens wrang.
Daniel Lohues die hier hoorbaar zijn mes in zet, maar de scherpe kantjes juist niet vakkundig kort wiekt.
Ik ben absoluut geen liefhebber van Lohues, maar na zijn werk met Rob de Nijs en Ilse De Lange, laat hij gelijk horen dat zijn kwaliteiten op het vlak van productie van zeer hoog niveau is.
Sterker nog, er is een groei hoorbaar, waar de rek nog lang niet uit is.
En Henny Vrienten klinkt ook bij Beste Vriend niet als de frontman van Doe Maar, maar eerder als het muzikale vriendje van Spinvis.
Door deze sterke openingsnummers van En Toch… wordt je je bewust, dat we hier te maken hebben met een man op leeftijd met de nodige levensgeschiedenis als bagage mee dragend.
Ondanks zijn zeg maar eeuwige jeugdige uitstraling hebben we wel te maken met een artiest van wel een beetje raar; 66 jaar.
Mug in de Klamboe laat hem horen zoals hij zich op Mijn Hart Slaapt Nooit presenteerde, een beetje in het verlengde van Scharrelvarken en Zonnebril.
Grappige liedjes, maar voor mij een hoog Sesamstraat gehalte.
Hij Zingt Omdat-i het Niet Zeggen Kan heeft weer dat Spinvis sfeertje, maar stukken zwakker dan Beste Vriend.
Dit is nog steeds niet Hennie Vrienten, maar meer een artiest van het Excelsior label, en ik beloof vanaf nu de naam Spinvis niet meer te noemen.
Het enthousiasme wat bij de eerste nummers overheerste komt helaas nog niet terug bij De Namen en de Plaatsen.
Erik de Jong, is een naam die spontaan in mij op komt.
Meer duisternis bij Nooit Iets Anders Dan Dit, en ondanks dat niet alles even verstaanbaar gezongen wordt, spreekt mij dit meer aan.
Vrienten laat meer facetten van zijn stem horen, en gaat hier de diepte in.
Gelukkig gaat het op een indrukwekkende manier verder.
Bij Laatste Kans lijkt het dat hij zijn gespeelde rol als tieneridool geheel los laat, maar naar die hoge uithaal zijn we weer terug in de succesvolle jaren 80.
Laatste Kans verworden tot Laatste X.
Maar vervolgens hoor je bij Het Gaat Niet Over de volwassen Vrienten, met kraak in zijn stem.
Een soort van vaderpersoon, en weer die doeltreffende rol van Lohues.
Het intro van Het Uur Tussen Hond en Wolf is prachtig, en Vrienten valt hier bijna onherkenbaar in.
Mooi de hoogte in, wat het iets mysterieus geeft, die overgang na n2 minuten is bijna dEUS achtig te noemen.
Daar waar volgens mij gebruik gemaakt wordt door een andere microfoon.
Ja, toch wel weer een hoogtepuntje.
Deze lijn wordt prachtig door gezet in het slaapliedje achtige Even Leven
Magreetje is volgens mij toch echt een Doe Maar ideetje, welke jaren op de plank is blijven liggen, en daar lag hij prima.
Bij Hangmat moet ik denken aan All I Wanna Do van Sheryl Crow; een groot compliment.
Tuesday Night Music Club laat namelijk als album een vriendenclub horen die op de zaterdagavond heerlijk aan het jammen is.
Dat gevoel heeft dit lied zeker ook.
Lieske zou passen bij de latere Rowwen Hèze, maar wordt niet altijd even vloeiend gezongen.
Soms valt dat goed uit, hier veelal armmoedig.
Jammer, want op zich wel een aardig nummer.
Afsluiter Café De Oude Maas zwalkt mij ook teveel alle kanten uit.
Het onzuivere is volgens mij te bewust de opzet.
Ook hier komt het daardoor niet goed uit de verf.
Hierbij geld het zelfde als bij het vorige lied.
Niet doen, laat dat aan Johnny Cash of Tom Waits over.

Het meest verrassende van het geheel blijft voor mij het feit dat Henny Vrienten het geluid geheel in de handen van Lohues heeft gelegd, dit ondanks Vrienten zijn eigen staat van producties, zo ook bij soundtracks van films.
Hoorde je op zijn vorige project duidelijk de hand van de meester zelf nog terug in elk nummer, hier is deze totaal verdwenen.
Ik ben niet geheel positief, en oké, de echt geslaagde nummers zijn op een hand te tellen, maar die zijn dan ook wel van erg grote klasse.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gruppo di Pawlowski - In Inhuman Hands (2017) 2,5

31 december 2020, 12:11 uur

Behoorlijk duister plaatje.
Alsof een gefrustreerde houthakker met een elektrische zaag net de verkeerde toppen van hoge sparren vakkundig verwijdert uit de wouden van Twin Peaks.
Niet de genialiteit van de dEUS albums, daarvoor is het net allemaal te lomp en onvoorspelbaar.
Meer in de lijn van My Sister = My Clock, waar Mauro niet eens aan mee deed.
Geslaagde composities die afgestraft worden door zinloze tussendoortjes.
Het zal op experimenteel gebied wel 100% verantwoord zijn, maar hier had meer in gezeten.
Tom Barman is een dirigent, Mauro meer een gemiddelde deelnemer van het AVRO TROS programma Maestro.

» details   » naar bericht  » reageer  

Greg Dulli - Greg Dulli's Amber Headlights (2005) 4,0

31 december 2020, 12:10 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Green Day - Revolution Radio (2016) 2,5

31 december 2020, 12:09 uur

Het punkgeluid is op zich wel weer aanwezig, maar Green Day heeft het niet meer nodig om tegen de politiek aan te schoppen (American Idiot), of om de masturberende puber uit te hangen (Dookie).
Rond de twintig jaar vond ik dit wel leuk, maar nu vraag ik mij af of de wereld eigenlijk nog wel behoefte heeft aan Green Day.
Eigenlijk hetzelfde wat ik ervaarde bij Heideroosjes; die leden werden ook volwassen, kregen kinderen en hadden meer behoefte aan een andere invulling van het leven.
Alleen de zanger geloofde er nog in; dat gevoel heb ik hier ook steeds sterker.
Jaren 90 punkrock was vooral leuk in de jaren 90, en wat heb ik er toen van genoten, maar tegenwoordig vraag ik mij steeds meer af of er nog een markt is voor deze bands, en dan noem ik ook NOFX en The Offspring.
De geweldige opleving van Green Day in 2004 was hier een uitzondering op, maar dat konden ze niet vast houden.
Dat is wat Revolution Radio mij op een pijnlijke manier duidelijk maakt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Grateful Dead - American Beauty (1970) 3,0

31 december 2020, 12:09 uur

Ik had iets vaags en psychedelisch verwacht, zeer experimenteels.
Meer in de lijn van The Doors en Velvet Underground.
Dit zou de groep zijn van de ultieme jamsessies.
Waarschijnlijk omdat deze band een reputatie had als groot drugsgebruikers en Jerry Garcia gezien werd als een soort van cult figuur.
Grateful Dead werd vaak genoemd samen met een Jefferson Airplane, maar daar proef ik meer het eind jaren 60 gevoel terug; LSD en Vietnam.
Jongeren die zich gaan verzetten tegen de burgerlijkheid.
Dit zit gewoon een beetje tussen Tom Petty en The Eagles in qua sound.
Ook niet te vergelijken met Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu of de eerste albums van The Band.
Eigenlijk een stuk truttiger dan ik had verwacht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gorky - Gorky (1992) 3,5

31 december 2020, 12:08 uur

De kracht van het debuut van Gorky is volgens mij grotendeels gebaseerd op het verslag van iemands leven.
Een paar hoogtepunten, maar vooral ook dieptepunten.
Waar we liever niet aan herinnerd willen worden.
Privézaken die we liever ver weg stoppen.
Maar ook vragen waarop geen antwoord gegeven kan worden.
We maakten kennis met Luc de Vos; een persoon die meteen al zijn kwetsbaarheid aan de wereld laat zien.
En gelijk omarmen we deze jongen.
Drinken een biertje met hem in de kroeg, wetend dat hij geen geld op zak heeft.
Het geeft niet, dan maar een extra rondje, zodat je langer van zijn verhalen kunt genieten.
Voor iedereen herkenbaar, maar eigenlijk wil niemand met zichzelf geconfronteerd worden.
Dan maar middernacht eenzaam naar huis lopen, huilend naar de maan.
Luc was een held en loser in een.

» details   » naar bericht  » reageer  

Golden Earring - The Hole (1986) 3,0

31 december 2020, 12:08 uur

Na het onverwachte succes van Cut(Twilight Zone) en N.E.W.S ( When The Lady Smiles) kwam The Hole.
Letterlijk en figuurlijk het zwarte gat.
Het succes was weer voorbij, ik denk dat men geen behoefte had in het swingende They Dance.
Het deed net wat gedateerd en oubollig aan, maar ook ik begrijp niet waarom het donkere Quiet Eyes niet wist te scoren.
Volgens mij verscheen de single in vier varianten, elke met het hoofd van een ander bandlid, ik had die met Rinus op de voorkant.
Prima clip van Anton Corbijn, die blijkbaar de nodige centen heeft gekost.
Maar ik denk dat de combinatie Dick Maas en Golden Earring beter beviel.
En om eerlijk te zijn, Maas was mede verantwoordelijk voor het terugkerende succes; hoe er ook over zijn clips werd gesproken; spraak barend waren ze zeker, of het nou positief of negatief was.
Ik vind dat de muziek ook niet heel sterk over komt; het lijken wel aan elkaar geplakte stukken van ouder werk, zeker bij een Fatal Flowers achtig nummer als Save the Best for Later.
Why Do I zou later wel zijn waardering krijgen, de unplugged versie op The Naked Truth sloeg veel beter aan.
Terecht trouwens, want dit is echt wel een van de betere Golden Earring nummers, vooral het baswerk van Rinus steekt er ver boven uit; op de rest van de plaat lijkt hij wel onzichtbaar.
Het zou een betere afsluiter zijn dan het zwakkere Shout in the Dark.
Love In Motion is wel weer bar slecht; bijna Stock, Aitken & Waterman achtig.
Aan de productie ligt het niet; het vette geluid past wel bij Golden Earring; The Rolling Stones gebruikten het in deze periode ook; leg Have a Heart maar eens langs One Hit (To the Body) van Dirty Work; ook uit 1986, al werd die plaat ook niet echt goed gewaardeerd.
Al hoor je wel dat de producer een achtergrond als drummer heeft, net als Phil Collins legt hij die sound terug in zijn werk; duidelijk voorbeelden zijn Jane Jane en het begin en einde van Jump and Run.

» details   » naar bericht  » reageer  

Golden Earring - Seven Tears (1971) 4,0

31 december 2020, 12:07 uur

Mijn eerste lp van Golden Earring was Cut; helemaal geweldig, met die lange versie van Twilight Zone.
Bleek dat mijn vader ook verschillende albums had, namelijk On the Double, Eight Miles High, The Wall of Dolls en Seven Tears.
Die eerste kreeg ik van hem, van de overige moest ik dan wel afblijven.
Dat was de enige met Sieb Warner als drummer, op de overige albums was die rol voor Cesar Zuiderwijk.
Tussen de platen stond ook Livin' Blues - Hell’s Session, waar hij ook op drumde; zei mij toen niks, maar de hoes kwam mij bekend voor.
Waarschijnlijk is mijn vader de Earring gaan waarderen door Zuiderwijk, en had hij weinig met Warner.
Van On the Double draaide ik voornamelijk Just a Little Bit of Peace in My Heart, maar echt vaak draaien deed ik hem niet, eigenlijk was ik dik tevreden met Cut.
Later vrijwel alles uit mijn vaders platenkast gedraaid, maar van zijn Golden Earring platen bleef ik af; waarschijnlijk zou hij er geen moeite mee hebben gehad, zo voorzichtig was ik wel, maar ik hield mij aan de afspraak die ik als 10 jarig jochie had gemaakt; niet aan zijn elpees van Golden Earring komen.

Golden Earring van de klassieker Radar Love.
Eigenlijk paste Radar Love helemaal niet echt tussen de klassiekers; Child In Time van Deep Purple, Shine On Crazy Diamond van Pink Floyd en ook Stairway To Heaven van Led Zeppelin hadden veel symfonische invloeden, Radar Love is gewoon meer Rock & Roll.
Als er een plaat van Golden Earring duidelijk tussen deze nummers past, dan is het wel She Flies On Strange Wings.
George Kooymans die net als Robert Plant en Ian Gillan die hoge tonen goed kan halen; het kenmerkende orgeltje van Deep Purple en Pink Floyd zit er in, net als de stuwende bas van laatstgenoemde; begeleid door een meesterlijke drummer.
Als gitarist is Kooymans, zeker bij dit nummer niet minder dan Page en Gilmour, aangevuld met een verrassende bigband achtige saxofoon van Bertus Borgers; en dus niet Barry Hay; zoals in de clip; die wel met zijn kenmerkende stem de boel aan elkaar lult.

Is de rest van Seven Tears; want op dat album staat dit nummer, ook zo goed?
Ja, eigenlijk wel, net zoals bij eerder genoemde bands is er een goede afwisseling tussen rustige stukken zoals Silver Ships en Hope, met hier wel Hay als dwarsfluit speler en meer rockende stukken als het Led Zepelin; oldschool Queen achtige The Road Swallowed Her Name en You're Better Off Free, waar ik in het gitaargedeeltes van beide nummers de hedendaagse band Dewollf in terug hoor; fijn dat die hun Nederlandse klassiekers wel kennen, en blijkbaar wel van hun ouders de kans kregen om dit album te luisteren.
Oké This Is the Other Side of Life is wat vreemder en afwijkender, neigt zelfs soms iets wat naar Bowie en The Beatles, maar ook zeker niet minder.
Waarom staat een plaat als deze dan niet in de bekende lijstjes?
Waarschijnlijk te onbekend bij een groter publiek en het nadeel dat het een Hollands product betreft; internationaal gezien stelt ons kikkerlandje bar weinig voor.
Nu ben ik wel benieuwd of Eight Miles High en The Wall of Dolls ook van mij deze status toebedeeld zullen krijgen, want Seven Tears heeft mij aangenaam verrast, al steekt She Flies On Strange Wings er wel duidelijk boven uit.

» details   » naar bericht  » reageer  

Golden Earring - Prisoner of the Night (1980) 3,5

31 december 2020, 12:07 uur

Een recht toe recht aan plaat, nog wel gericht op de Amerikaanse markt, maar dat vond ik zelfs met Cut en N.E.W.S. nog het geval.
Wat steviger rockend allemaal.
Vergelijkbaar met het werk van Herman Brood in deze periode.
Long Blond Animal is op en top Barry Hay is zijn rol van vrouwen versierende frontman, nog veel meer dan When The Lady Smiles, en die rol is hem hoe dan ook op het lijf geschreven.
Niet de meest knappe man, maar dat hij een grote aantrekkingskracht op de vrouwtjes heeft, geloof ik gelijk.
Het tempo zit er goed in, geen tijd om tot rust te komen, en het swingt van alle kanten.
Ik hou er wel van, maar ik kan mij goed voorstellen dat men het wat eenzijdig vind klinken.
Het titelnummer is wat trager en dreigender, hoor deze nu voor het eerst; wel lekker hoor!
Toch zijn de teksten soms niet zo sterk, net als de zang, maar muzikaal wel prima, maar opvolger Cut bracht ze terecht weer terug op de voorgrond.

» details   » naar bericht  » reageer  

Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ (1997) 3,5

31 december 2020, 12:06 uur

Vreemde belevenis dit album.
Apart hoe het lukt om juist leegte te verwoorden.
Woorden die extra zeggenschap hebben; als een afscheidsbrief.
Wat volgt is de beantwoording van een verstild landschap.
Ik ervaar het alsof de mensheid vervaagd is.
Uitgestorven, of gewoon afwezig.
Ergens hoor je een trein treuren.
Geen passagiers om te vervoeren, waardoor hij er eenzaam vandoor gaat.
Geluiden als een herstellende aarde.
Jarenlang geregeerd door het kapitalisme, welke een poging ondernam tot totale destructie.
Nu huilt de wind.
Het decor van de filmset van Once Upon A Time in the West.
Als een spookstad achter gelaten, nadat het meesterwerk is voltooid.
Het rinkelende glas in de kartonnen saloons.
Als enige gast Jack Nicholson, die verdwaald in het The Shining hotel als geestverschijning de verkeerde deur heeft gekozen.
En dan heb je nog maar alleen The Dead Flag Blues gehoord.

Vervolgens komt er een mindere overgang in East Hastings.
Alsof een Mexicaanse immigrant iets onverstaanbaars roept naar zijn Schotse buurman.
Minder sterk als de geslaagde opener.
Hier wordt ik niet mee gesleurd in een verhaal.
Natuurlijk is de opbouw vervolgens prachtig, dat kan ik niet ontkennen.
Steeds dreigender, maar het wil mij minder pakken.
Pas na tien minuten wordt ik mee gesleurd.
Misschien is dat wel de opzet geweest.
Heb ik de gehele tijd zitten turen naar het verkeerde uitzicht, om mij plotseling te laten aanranden door een orkaan die mij van achteren benaderd.
Daar zal ik een tweede luisterbeurt niet meer intrappen.
Echo’s van passerende slachtoffers; veelal metaal, soms iets dierlijks.
Een kakofonie van geluiden, versmolten tot een geheel.

Het derde stuk Providence lijkt te beginnen als een zoektocht naar overlevenden.
Iets van een legerhelikopter met een communicerende piloot.
Weer het gevoel van leegte, welke zo sterk aanwezig was bij het eerste stuk.
Dezelfde treurnis, dezelfde vervaging.
De cirkel is weer rond, al is het totaalbeeld geheel veranderd.
SOS bliepjes als laatste redmiddel.
Vervolgens een doodsstrijd.
Angst voor de eenzaamheid.
Angst voor de aasgieren die de lucht doen veranderen in een boze onweerslucht.
Zwart als de engel des doods.
Onduidelijke zinnen als een terugblik op het bestaan.
Dan de oneindige leegte.
Het tussenstuk van Providence is weer prachtig, en doet mij denken aan de samenwerking van The Ex met Tom Cora, hoorbaar op het album Scrabbling at the Lock.
De afsluiting is die van de aarde, welke zich als een oester sluit, en de overblijfselen van het slachtoffer als een zanderige zachte draaikolk mee de diepte in neemt.
Het einde doet mij denken aan wat Swans op hun laatste twee albums ( The Seer en To Be Kind) laat horen.

Het prestatiestuk F♯A♯∞ is een belevenis, al denk ik dat deze mij vooral een eerste luisterbeurt zal pakken.
Natuurlijk hoor je elke keer nieuwe vindingen terug, daar ben ik van overtuigd, maar het effect zal waarschijnlijk minder zijn.
Meer de ervaring van een goede film, die je ook niet een tweede keer kijkt; omdat je de afloop al weet.
Live zal het echter zeker een belevenis zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Godley + Creme - Ismism (1981) 3,0

31 december 2020, 12:06 uur

Godley & Creme kende ik van An Englishman in New York, wat ik altijd een vage song heb gevonden, en ook de clip heeft iets beangstigend, wat ze later op dit gebied deden voor zichzelf en andere artiesten was een stuk boeiender.
Voor mij zijn het de leden van 10cc, die de band na het geniale I’m Not In Love de band de rug toe keerden, omdat ze verlangden naar meer artistieke vrijheid.
Hier klinken ze een stuk toegankelijker dan bij 10cc; blijft zonde dat ze daar weg zijn gegaan; is trouwens een mooie documentaire over gemaakt, waar The Original Soundtrack centraal staat.
Eigenlijk een paar jaar geleden verrast door het zeer aangename Under My Thumb; waarvan ik dus niet wist dat deze van Godley & Creme was.
Bij Snack Attack moet ik aan het werk van Flash and the Pan denken, eigenlijk zelfs net zo toegankelijk, al zit het allemaal beter in elkaar als wat ik in eerste instantie dacht.
Het heeft een lekkere flow, die zelfs nu nog goed zou kunnen.
Under My Thumb; al eerder aangehaald, past perfect in deze tijd, muzikaal gezien zijn er raakvlakken met Soft Cell, The Human League en Depeche Mode.
Eigenlijk een pareltje uit deze tijd die je nooit meer hoort, beter als het vervelende An Englishman in New York, die je wel nog steeds hoort; gelukkig ook steeds minder.
Ja, ik ben een liefhebber van de radio vriendelijke New Wave, en kan Under My Thumb iedereen aanraden.
Joey’s Camel is wat experimenteler, en heeft het tegendraadse van Talking Heads, maar ook de funk van Shriekback is hoorbaar.
The Problem heeft ook een Psycho Killer achtig begin, waarbij deze sound een herhalende hypnotiserende werking heeft.
De overgang naar het Foxtrot, of is het Charleston? achtige Ready for Ralph is leuk gemaakt, en het swingt ook heerlijk, zonder dat het echt heel toegankelijk gaat klinken.
Ik hou wel van de Soul van Wedding Bells, dit is de sound die The Housemartins / The Beautiful South later ook min of meer gebruiken.
Ook vind ik het ook wel een knipoog naar de eerste 10cc hits Rubber Bullets en Donna, het geluid heeft iets mierzoets en glads.
Lonnie heeft dat ook wel, maar de zang heeft wat van het donkere Barry White, en nog heerlijker Isaac Hayes (Shaft) in zich.
Sale of the Century is gewoon een heel fout kerstliedje, maar dan met een andere misschien nog wel foutere tekst.
Afsluiter The Party heeft ook iets Talking Heads achtigs, maar dan meer het side project Tom Tom Club, op een spastische manier bijna dansbaar.
Een behoorlijk goede plaat, al vraag ik mij nog steeds af of het allemaal als parodie bedoelt is, of dat je dit serieus moet nemen.
Rare jongens, die Engelse heertjes.

» details   » naar bericht  » reageer  

Glenn Medeiros - Glenn Medeiros (1987) 2,5

Alternatieve titel: Nothing's Gonna Change My Love For You, 31 december 2020, 12:05 uur

Voor deze man heb ik erg veel respect.
Dat hij het voor elkaar gekregen heeft om een heel album te kunnen vullen. Blijkt zelfs dat hij nog meer albums gemaakt heeft.
Dan moet Axl Rose toch zeker met een nieuw album kunnen komen; als het zo eenvoudig is.

Ooit vroeg een goede vriend van mij voor zijn verjaardag muziek van Glenn Medeiros. Ik was de enige die niet mee betaald had, maar heb hem een platenbon gegeven, waarvoor hij weer iets van Milli Vanilli voor kocht.

Maar van dit album raak ik ontroert. Alleen al als ik zijn naam hoor krijg ik tranen in mijn ogen, en kriebels in mijn buik (en darmen).

Glenn Medeiros; dat is toch gewoon een samensmelting van de heren van Modern Talking.
Wat zal er toch van deze jongen geworden zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Genesis - Genesis (1983) 3,5

31 december 2020, 03:44 uur

Of het nu wel of niet een grap is dat het demonische lachje in Mama is afgeleid van het lachen van Grandmaster Flash in The Message weet ik niet; ritmisch gezien zou de beat van Mama weer prima onder een hiphop nummer passen.
Een sterke opener waarbij Phil Collins terecht de hoofdrol opeist.
Eigenlijk een mooi gegeven dat hij Genesis hier trouw bleef.
Solo was hij succesvoller dan bij zijn band, en Mama sluit dan ook meer aan bij Genesis, dan bij zijn solowerk, op de kenmerkende drums na.
That’s All past voor mijn gevoel meer op ...But Seriously.
Een stuk commerciëler dan Mama, maar vreemd genoeg geen hit.
Onder de naam Phil Collins had deze waarschijnlijk beter gescoord.
De gitaarsolo op het einde heeft wat raakvlakken met Big Love van Fleetwood Mac, en had wat prominenter aanwezig mogen zijn.
Home By The Sea is ook een echte single, maar deze werd nog minder opgepakt, hier is het symfonische element wel weer aanwezig.
De overgang naar Second Home by the Sea had ik mooier verwacht, dit is geen vervolg, maar meer een los staand nummer, alleen de tekst op het einde sluit er wel op aan.
Bij de sound moet ik meer aan de eerste twee albums van Tears For Fears denken, maar het geheel is mij net iets te langdradig.
Ook een naam als Jan Hammer is niet ver weg; een grappig feit is dat Phil Collins later een gastrol in Miami Vice zou vervullen.
Illegal Alien is blijkbaar ook op single verschenen, maar blijft totaal niet hangen, deze ook nooit op de radio voorbij horen komen.
Bij het einde zou een mooi Afrikaans ritme passen, maar blijkbaar had Collins het al te druk met zijn rol als frontman, waardoor hij vergeet om te drummen.
Taking It All Too Hard was de 5e single, dus blijkbaar was deze plaat wel degelijk gericht op een groter publiek; ik denk zelfs het Phil Collins publiek; welke ook Hello, I Must Be Going! en Face Value in de kast hebben staan.
Sterker nog; ik denk dat veel mannen deze bewust naast de Phil Collins platen hebben staan, zodat hun vrouwen deze ook eerder uit de kast zullen trekken.
Het lied is zelfs voor Phil Collins begrippen erg zoetsappig; dus zeker voor Genesis.
De laatste drie nummers Just a Job to Do, Silver Rainbow en It's Gonna Get Better hadden ook prima singles kunnen zijn, helaas net zo niets zeggend.
Niet helemaal geslaagd deze Genesis; ondanks het geweldige Mama.
Opvolger Invisible Touch bezat nog genoeg spannende momenten, maar We Can’t Dance blijf ik net als deze een veredeld solo album zien; maar goed, daar zullen de meningen verdeeld over zijn.
God Collins lag op de laatste dag van het scheppingsverhaal lui in zijn hangmat, en pakte af en toe nog wat stiften om zijn kleurenboek versie van de bijbel af te ronden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Gary Numan - The Pleasure Principle (1979) 3,5

31 december 2020, 03:44 uur

Zo koud, futuristisch, maar al snel gedateerd als een space shuttle ijsje.
Nostalgisch, maar op zijn tijd wel heel erg lekker.
Gary Numan gaf net als, Steve Strange (Visage), Frank Tovey (Fad Gadget) een eigen impuls aan het synthesizer tijdperk.
Maar dit waren wat vreemde rare types, en net te vroeg, de extravagante figuren als Boy George en Nick Rhodes (Duran Duran) zouden later wel meer geaccepteerd worden.
Muzikaal gezien zit Numan nog het dichtste bij Bowie, die ironisch genoeg in de clip van Ashes to Ashes er uit zag als een samensmelting van deze figuren.
The Pleasure Principle zit regelmatig dicht bij zijn Station to Station plaat.
De sound zou in een ruwere vorm later een invloed op een act als Nine Inch Nails zijn; Numan zou ook steeds industrieler klinken.
Een pionier, maar dan zonder de grote erkenning.

» details   » naar bericht  » reageer  

Frank Sinatra - Watertown (1970) 3,5

31 december 2020, 03:42 uur

Vanavond bij de Top 2000 werd er opeens over een vrij onbekend Frank Sinatra album gepraat; Watertown.
Leo Blokhuis was gepassioneerd, emotioneel en overtuigend.
Na een waardeloos optreden van hem in De Nacht van de Popmuziek zag ik hier weer de twinkeling in zijn ogen.
Niet het vermoeide, uitgebluste, opnoeming van feitjes, aangevuld met zelf verzonnen ergernissen.
Nee, dit was duidelijk zijn avond, nog meer dan die van Sinatra.
Nu voelde ik weer waarom ik hem vroeger zo kon waarderen.
Het enthousiasme was weer aanwezig.
Niet de schoolmeester Blokhuis, maar het leerlingetje, die stiekem tijdens de les een cassettebandje aan zijn klasgenootje laat horen.
En hij heeft gelijk, die singer songwriter kant ligt Sinatra ook prima.
Inderdaad een totaal andere, zelfs wat gevoeligere kant van hem.
De sfeer doet mij zelfs wat aan The Carpenters denken; dat melancholische, maar toch weer enigszins gemoedelijke.
Ja, sinds tijden was het vanavond weer eens een mooie ouderwetse muziekles.

» details   » naar bericht  » reageer  

Frank Boeijen Groep - Kontakt (1984) 3,5

31 december 2020, 03:42 uur

Voor mij het beste album van Frank Boeijen Groep.
Kontakt is een terugkomend thema, eigenlijk draait het hele album over het gevoel van een wereld waarin tolerantie en eenheid centraal staan.
De teksten zijn minder cryptisch dan bij eerdere en ook latere nummers, en ook meer maatschappelijk gericht.
Natuurlijk is niet alles even sterk, maar Kontakt, Zwart Wit, Vallen en Opstaan, 1.000.000 Sterren en Doe Iets steken er boven uit.
Japan werd al eerder genoemd, en Vallen en Opstaan doet mij muzikaal absoluut aan David Sylvian denken.
Opvolger Foto van een Mooie Dag klinkt weer totaal anders, intiemer, ik denk dat de rol van Maarten Peters daar ook in mee speelde.
Door de sfeer op die plaat is Frank Boeijen wel minder goed te verstaan.
Nog steeds een groter liefhebber van het groepsverband, dan het solowerk van Frank Boeijen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Fleetwood Mac - Tusk (1979) 3,5

31 december 2020, 03:41 uur

Totaal andere verwachtingen van dit album.
Vroeger dacht ik altijd dat Tusk een nummer van Pink Floyd was.
Het album komt ook uit dezelfde periode als The Wall, en het titelnummer en Another Brick In The Wall waren voor mij de afwijkende songs uit de Top 40.
Ik was een jaar of 6, dus een logische verklaring, lijkt mij.
De song Tusk vind ik ook wel het hoogtepunt van de plaat, vooral door die drums, van mij had Mick Fleetwood meer invloed op de hele plaat mogen hebben; ook die vreemde bizarre clip bleef mij bij.
Stevie Nicks domineerde voor mijn gevoel hier verder, Sara en het voor mij onbekende Sisters Of The Moon (nog beter dan Sara!!) zijn de hoogtepunten.
Verder vind ik het een op safe gespeelde plaat, en zou Sisters Of The Moon in plaats van Tusk op single zijn uitgebracht, dan zou de plaat volgens mij bij een groter publiek succesvol zijn geweest, al is het natuurlijk stukken minder dan Fleetwood Mac, Rumours en het latere Tango In The Night.

» details   » naar bericht  » reageer  

Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990) 3,5

31 december 2020, 03:40 uur

Ik ben een groot liefhebber van Fish bij Marillion, en dat hij besloot de band te verlaten heb ik lang ervaren als verraad.
Alsof hij de overige leden, en ook de fans niet nodig had.
De verzamelaar Yang kon ik niet hoog waarderen, en ondanks dat ik Marillion zonder Fish al lang een plek heb gegeven, heb ik eerlijk gezegd nooit een hele soloplaat van Fish geluisterd.
Misplaced Childhood beschouw ik nog steeds als het hoogtepunt, omdat ik daarbij ook de indruk had dat vooral Fish daar zijn ziel volledig bloot legde, en de rest van Marillion wist hem volledig te ondersteunen door de muzikale invulling.
Hoe kan een eenheid die zo’n geweldige plaat afleverde drie jaar later zo totaal op elkaar uitgekeken zijn.
Zo voelde het toen, en zo voelt het nog steeds, misschien zijn hierin de feiten wel anders, en liggen er andere oorzaken aan ten grondslag, in mijn hoofd blijf ik het nog steeds zo ervaren.
Dan toch maar vandaag besloten om een heel solo album van Fish goed te beluisteren, en dan leek het mij het meest logisch om met zijn eerste soloplaat te beginnen; Vigil in a Wilderness of Mirrors.

Zou Fish op een morgen wakker zijn geworden, en eindelijk in een spiegel durven te kijken, en de conversatie met zichzelf aan gaan.
Wil je verder gaan, dan moet je de demonen niet wegkijken, maar ze bestrijden.
Vigil in a Wilderness of Mirrors opent wanhopig, bijna Nine Inch Nails achtig; pas als de schreeuw er na een paar minuten uit is gekomen, lijkt er ruimte te zijn gemaakt voor een vervolg.
Het komt over als therapeutische opluchting, en vervolgens hoor je Fish die weer eens waanzinnig goed bij stem is.
Al gelijk in de opener is er ruimte voor zijn Schotse roots, wat het een soort van Braveheart gevoel geeft.
Ik weet niet wat het is met die Schotse artiesten, ze hebben het ruige van de Ieren, maar zijn over het algemeen een stuk minder stug; erg open, romantischer misschien?
En al na het eerste nummer heb ik spijt dat ik nooit eerder dit album heb gehoord.
Big Wedge is dan misschien een stuk minder indrukwekkend, maar het bevalt mij wel.
De symfonische invloeden zijn hier minimaal aanwezig, dit is gewoon een pakkende popsong, bijna Simple Minds achtig.
Komen die toevallig ook niet uit…..
Toch hoop ik dat de rest meer aansluit bij de opener.
State Of Mind klinkt echter ook behoorlijk toegankelijk, met dat huppelende basmelodietje, en het gemis van zijn vroegere muzikale begeleiders is nu wel duidelijk aanwezig.
Niet echt het gevoel van chemie.
Maar er valt vervolgens weer genoeg te genieten, The Company heeft weer een opbouw die je min of meer bij Marillion kon verwachten, en Fish laat vocaal horen waar hij toe in staat is; het Mike Oldfield achtige tussenstuk is ook de moeite waard, en hoe zou het zijn geweest als deze twee grootheden samen om de tafel hadden gezeten, met een plaat als resultaat.
Fish zou een Shadow On The Wall ook prima kunnen dragen; maar ik dwaal in mijn enthousiasme af.
Gelukkig zet het prachtige A Gentleman's Excuse Me mij weer met beide voeten op aarde, zo hoor ik Fish toch wel het liefste; net zo krachtig als Kayleigh en Lavender, al blijf ik daarbij de muziek net wat beter vinden, maar dat is persoonlijke voorkeur.
Fish is in ieder geval even goed in vorm.
Dan is het Higher Ground (Stevie Wonder) achtige begin van The Voyeur (I Like to Watch) een flinke stap terug, hier heb ik niks mee.
Family Business is mysterieus, en weer zeker een hoogtepunt; rustige opbouw, gaat zelfs qua sfeer richting Kate Bush (Hounds Of Love album), en ik krijg meer het gevoel dat Fish twijfelde om een persoonlijke plaat af te leveren; de nummers die een kijk in zijn ziel geven, worden afgewisseld door gemiddelde popsongs; aan totale openheid als op Misplaced Childhood durft hij zich net niet helemaal te wagen.
View From The Hill heeft iets white souls achtig, hij gaat hiermee de kant van Spandau Ballet op, al hoor je gelukkig al snel het venijnige terug in zijn stem.
Cliche is absoluut niet cliche, gevoelig en sterk, hier is de muziek en zang weer volledig in balans; gelijk ben ik weer totaal gefocust op de plaat.
Het Gilmour achtige gitaarspel past er heel mooi in, en ook hier moet ik weer aan Kate Bush denken (Hounds Of Love).
Geen verkeerd debuut, al wisselen hoogtepunten zich net te vaak af met mindere songs.

» details   » naar bericht  » reageer  

Find Hope in Darkness - Darkness Overwhelms (2013) 3,0

31 december 2020, 03:40 uur

Cliff opent rustgevend.
In eerste instantie heb ik het beeld van iemand die boven op een hoge berg over de rimpelende zee kijkt, zoekend naar bezinning.
Al snel vervaagd dat idee.
Dit is paniek, iemand die letterlijk en figuurlijk de rand van het leven op zoekt.
Springen, en je mee laten voeren door de golven?
De toon is gezet.
Dit belooft een zwaar uurtje te worden.

Stay Here and See How the Rain Erases Our Problems begint met een stem welke je tot hem roept.
Ga niet mee, want de tonen van The End van The Doors voorspellen niet veel goeds.
“The killer awoke before dawn”, gevolgd door dat serene gevoel.
Nog steeds die twijfel, maar ik laat mij uiteindelijk overhalen, volgend in de trip.
Gewoon eventjes helemaal weg.

Maar in de Ghost Town heb ik alweer spijt.
Vervreemde geluiden alsof ik in een hedendaagse Hotel California ben beland.
Welcome To The Pleasuredome.
Hear The Drummer Get Wicked.
Elementen Tripgoth passeren mijn reis.

Are We Gonna Die klinkt als een hedendaagse remix van Aphex Twin - Come to Daddy
Ik denk dat de grote meester Richard David James dit zelf ook wel gaaf zou vinden.
Mij pakt het wel in ieder geval.

Found Her (Death In The Snow) is het onverwachte einde van een zoektocht, als passant bekijk ik het tafereel, en loop snel door, niet omkijken, door lopen, niet omkijken, door lopen.

Het lopen wordt rennen; als een pulserende symfonie hoor ik mijn overstuurde hartslag het ritme aanduiden in Live As A Monster Or Die As A Good Man zoals ook een Massive Attack het verwerkt in Mezzanine.

Escape is verraderlijk.
Je kunt nog terug, de pauzeknop onder mijn vinger.
Ik besluit verder te gaan.

Meer ellende, ik zit totaal gevangen in de wereld van Glenn Dick
Als een stuiterbal wordt ik in Dying in the Rain alle kanten op gestuurd, met hem sturend achter de knoppen.

Dit alles is een toeloop naar een hallucinerend eindstuk.
Een comateuze patiënt in een te wit ziekenhuis met te witte muren, kunstmatig beademd.
Miss You
Gevangen in zijn eigen lichaam.

Ondanks ik normaal mij niet echt verdiep in dit soort muziek, ben ik door het album van Find Hope In Darkness aangenaam verrast.
Blijkbaar zijn er nog genoeg muzikale deuren die ik nog niet geopend heb.
Een sterk debuut.

» details   » naar bericht  » reageer  

Faith No More - Sol Invictus (2015) 3,0

31 december 2020, 03:39 uur

Och, alweer zo’n band uit de jaren 90 die het probeert om een comeback te maken.
Na Pixies, Smashing Pumpkins, Afghan Whigs en soundgarden hebben we nu een nieuwe Faith No More.
Toch hoor je bij Faith No More wel terug dat de band de laatste jaren al de nodige ervaring met het spelen er op heeft zitten.
De band klinkt gewoon weer strak en op elkaar ingespeeld.
Sol Invictus is geen The Real Thing of Angel Dust.
Toch ligt het allemaal wel dicht in die periode.
De piano heeft weer een grotere rol in het geheel gekregen, zonder dat het ten koste gaat aan het geluid.
Sol Invictus is hard, duister en smerig.
Eigenlijk sluit het meer aan op de wereld waarin wij nu leven.
Het onbevangen, vrolijke, huppelen door de jaren 90 is wel totaal verdwenen.
Je hoort het trage, slepende terug van de Nu Metal.
Korn en Slipknot hebben hun sporen achter gelaten.
Weg is de Red Hot Chili Peppers of Primus achtige funk met de nodige dosis aan humor.
En misschien is dat het enige minpunt van dit album.
Faith No More bezat de Rembo en Rembo gekte.
Theatrale chaos van frontman Mike Patton.
Verder helemaal niks aan te merken aan dit album.

» details   » naar bericht  » reageer  

Faces - A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse (1971) 3,5

31 december 2020, 03:39 uur

Faces werd bij The Black Crowes genoemd als een van hun voorbeelden, en inderdaad, zeker de stem van Chris Robinson lijkt wel heel erg veel op die van Rod Stewart.
Muzikaal gezien rockt The Black Crowes wat meer, en ik had eigenlijk bij Faces ook een wat harder geluid verwacht.
Stay With Me blijft natuurlijk een prachtig nummer, en steekt ook ver boven de rest uit.
Ron Wood kan zeker aardig gitaar spelen, maar hij heeft niet het memorabele van Keith Richard of Mick Taylor.
Met het opdoeken van Faces en het aansluiten bij Rolling Stones heeft hij de beste zet gedaan, die hij kon doen.
Ook Rod Stewart heeft solo zijn succes door kunnen zetten, al werd het allemaal steeds zoeter.
Toch past zijn rauwe stem wel goed bij Faces, later zou te vaak blijken dat hij toch wel een beperkte zanger is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Exit Calm - Exit Calm (2010) 3,5

31 december 2020, 03:38 uur

Was het 10 jaar terug nog zoeken naar een palmboom in de oase, tegenwoordig duikt de een na de andere postpunkband op als een bedrieglijke Fata Morgana.
Zoek tussen deze boterberg van muziekaal aanbod maar eens naar een lang houdbaar product.
Exit Calm heeft een zweervolle opbouw, waarbij een geslaagd huwelijk volgt tussen Shoegaze en New Wave.
Het ademt iets van serene rust uit, dit terwijl band en albumtitel anders doen vermoeden.
Hoopvol gevoel, zonder de Messias uit te hangen,.
Maar goed ook, men heeft geen behoefte aan een nieuwe Bono of Jim Kerr.
Zanger Nicky Smith verwelkomt ons als ceremoniemeester, ondersteund door de gitaarmuur van Rob Marshall.
De opnames klinken galmend, kenmerkend geluid uit de jaren 80.
Alsof het in een leegstaande kerk is geproduceerd.
Nou zijn die tegenwoordig in overvloed te vinden, dus daar kan een kern van waarheid in zitten.
Waardig monumentaal eerbetoon naar het voor mij meest interessante popklimaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Etan Huijs - The Secret Us (2018) 3,5

31 december 2020, 03:37 uur

Jaren geleden Etan Huijs live gehoord tijdens een popquiz.
Een beetje schuchter stond hij daar in de ondergeschikte rol als pauze opvuller.
Zijn stem was toen nog jong, en daar hoor je nu wel degelijk een groei in, het gaat meer naar Jeff Buckley, maar ook David Eugene Edwards hoor je terug.
Er zit een warm, korrelig randje op zijn stem, wat vroeger de rokers onder ons ook hadden.
Roken, mag dat dan?
Ja vroeger massaal in kroeg, disco en andere feestgelegenheden.
Muzikaal wordt het allemaal mooi omlijst, veel Americana invloeden, doet mij denken aan de druilerige herfstdagen.
Nocturnal Overdrive heeft wat van het Counting Crows en John Hiatt geluid
Zijn vorige album The Battle of Everything klonk nog lief en onschuldiger, hier hoor je dat muzikaal ook nog terug, maar de kracht ligt echt bij de zang; die onderscheid zich van de rest.
Ik denk dat zijn stem alleen maar mooier wordt, en dat hij daar weinig energie in hoeft te stoppen; dat talent heeft hij gewoon, muzikaal kan het nog beter worden, ondanks de prima sessiemuzikanten en de strijkers.
Er mag meer pit in, of de rustmomenten moeten anders worden ingevuld.
Nu nog een contract bij Excelsior Records of iets dergelijks, en dan de productionele steun daar, want daar zou een artiest als Etan Huijs een kans moeten krijgen om zich verder te ontwikkelen; een logische volgende stap na 3 overtuigende albums in eigen beheer.

» details   » naar bericht  » reageer  

Etan Huijs - The Battle of Everything (2016) 3,5

31 december 2020, 03:37 uur

The Battle Of Everything doet mij verlangen naar zo’n 10 jaar geleden.
Op de zondagmiddag op de bonnefooi naar Poppodium Roepaen, en daar genieten van de een of andere lokale onbekende artiest.
Nuchter worden van een avond stappen met een sterke bak koffie.
Na afloop persoonlijk het album kopen bij de glunderende uitvoerende.
Die met zweet in zijn handen en trillende vingers er zijn handtekening op plaatst.
Terwijl ergens in een hoekje een wat oudere man de boel in de gaten houdt.
Vaak een aanmoedigende oom of trotse vader.
Etan Huijs vervulde jaren geleden de pauze bij een muziekquiz in Venray.
Mijn eerste kennismaking, met de hoop om in de toekomst meer van hem te horen.
Het resultaat is een lief Folk album, welke volgens mij live het beste tot zijn recht komt op een kleine intieme locatie.
De variatie aan muzikale bijdrages van bevriende collega’s werkt op een mooie ondersteunende manier in het voordeel.
Van mij zou het zelfs nog wat breekbaarder en kwetsbaarder mogen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Elvis Costello & The Attractions - Get Happy!! (1980) 3,5

31 december 2020, 03:36 uur

The Jam heeft duidelijk naar dit album geluisterd.
Toen deze band er bijna het bijltje bij neer gooide maakten ze nog een grote hit: A Town Called Malice.
Deze lijkt qua compositie sterk op het twee jaar oudere Love For Tender.
Nu de zomer eindelijk lijkt te zijn begonnen is het ook tijd om Get Happy!! Uit de kast te halen.
Samen met de sound van The Specials en Madness verwacht je gewoon dat in deze periode elke dag de zon schijnt.
Terwijl andere wave bandjes duidelijk in de kille, koude sfeer verkeerden, hoorde je wel degelijk ook een ander geluid.
En wees eens eerlijk; iedereen heeft toch wel behoefte aan een lekker warm geluid, zonder dat het gelijk broeierig klinkt.
Ideale soundtrack voor een dag als vandaag.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ellen Foley - Nightout (1979) 3,5

31 december 2020, 03:36 uur

Ooit dit album voor een goede vriend op cd aangeschaft, en eigenlijk gelijk al spijt dat ik deze toen niet zelf gekocht had.
En dan sta je jaren later te graaien in een bak met tweedehands albums, en leg je deze netjes apart.
Vervolgens pakt de persoon naast je de plaat er rekent deze af.
Geen poot om op te staan, en ik had dan ook geen zin om ruzie te maken.
Is Nightout dan zo’n geweldige plaat?
Nee, dat weer niet, maar er staan wel twee klassiekers op; We Belong to the Night en Whats a Matter Baby.
Ellen Foley zit hiermee ergens tussen Ramones, Meat Loaf, Patti Smith en Bruce Springsteen in.
Meat Loaf is doorgebroken dankzij haar bijdrage in Paradise by the Dashboard Light; en door haar relatie met The Clash gitarist Mick Jones, is de link met punk al snel te leggen.
Verder huppelt Nightout lekker weg, maar echt hoogstaand wordt het vervolgens nergens.
Haar volgende muzikale hoogtepunt komt als ze een aantal jaren later mee zingt op het album Body and Soul van Joe Jackson, en verder horen we niet veel meer van haar.
Net te succesvol voor een eendagsvlieg, maar ook weer niet sprake van een blijvertje in de popmuziek.

» details   » naar bericht  » reageer  

El-P - C4C (2012) 3,0

Alternatieve titel: Cancer 4 Cure, 31 december 2020, 03:36 uur

Een begrijpbare tip ( via het Super Tip-Topper topic), hier was ik wel benieuwd naar, zeker omdat El-P het binnenkort te verschijnen nieuwe album van The Veils (mede) produceert.
Verrassend album, het opent wat spacey met vervolgens een The Prodigy achtige beat, maar dan zonder de agressie, en ook wat van The Box van Orbital hoor ik in Request Denied terug.
Het trekt in ieder geval gelijk mijn aandacht.
Blijkbaar komt het uit de VS, maar het doet Brits aan (Audio Bullys).
Een opener die er gelijk goed inhakt.
Vervolgens hoor je vanaf The Full Retard wel meer het Amerikaanse geluid terug.
Stoerder, met een Rudeboy achtige rapper die op de achtergrond zijn ding mag doen, terwijl de rest gedomineerd wordt volgens mij een Old School achtig geluid.
Absoluut een goed album.
Al blijf ik Request Denied er wel dik boven uit steken, maar dat heeft meer te maken met mijn smaak.
Stay Down gevolgd als smaakvolle tweede.
In de muzikale omlijsting van $4 Vic / FTL (Me and You) hoor ik wel wat van The Veils in terug, waardoor de cirkel weer rond is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Einstürzende Neubauten - Zeichnungen des Patienten O.T. (1983) 3,5

31 december 2020, 03:35 uur

De afbraak van De Berlijnse Muur begon hier al ondergronds.
Aan het fundament werd hier al gehakt en gezaagd.
In de nacht werden gangen gegraven, en bewoond door het uitschot van de stad.
Het klinkt als een luguber geheim verbond, met een dreigende beat in opener Vanadium-I-Ching als een overstuurde hartslag.
Het Berlijn dat Bowie romantiseerde, met het uitschot, anarchie, maar wel duidelijk voelbaar, het theatrale verleden.
Dit is de angst om te verdwalen in een vervallen wereld; de waanzin die je angsten voeding geeft.
Paranoïde, opgesloten zijn in lichaam, geest en stad.
Het Yin Yang waarbij gezichtsbedrog het duistere zwarte laat domineren, geprojecteerd op hoog gestapeld beton.
Einstürzende Neubauten was niet vooruitstrevend en dwars, maar juist de verwoording van het tijdsgevoel.
Nostalgie als nachtmerrie.
Onbegrijpelijk hoe deze band zich vervolgens zou ontwikkelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Duran Duran - Medazzaland (1997) 3,0

31 december 2020, 03:26 uur

Met Medazzaland lijkt het alsof Duran Duran terug gaat naar de sound van hun eerste album, alleen klinkt het allemaal een stuk donkerder.
Voor mijn gevoel zijn er aardig wat raakvlakken met het ook in 1997 verschenen Ultra van Depeche Mode, toevallig vertrok daar ook net een van de belangrijkste bandleden.
Alsof ze zich erbij neer gelegd hebben dat ze niet meer zo nodig hoeven te scoren, en gewoon de muziek maakten waar ze op dat moment behoefte aan hadden.
Als iemand mij zou vertellen dat de plaat overheerst wordt door drugsgebruik, dan zou ik het gelijk geloven.
De titels sluiten aan bij de slogans die Manic Street Preachers in het begin gebruikten, en misschien is de houding van deze band wel een onbewuste invloed geweest.
Toen het album uit kwam heb ik deze links laten liggen, omdat bij mij het gevoel overheerste dat Duran Duran totaal de weg kwijt was; achteraf gezien levert die houding vaak het interessantste werk op.
Wil niet zeggen dat deze bij mijn favorieten hoort; daarvoor is de onverschillige wrange nasmaak mij te groot.
De albumhoes trok wel gelijk mijn aandacht; Simon Le Bon; die als een soort van The Joker uit de een of andere Batman comic kwaadaardig je aanstaart.
Moeilijk aan te komen, moeilijk album, en volgens mij uit een moeilijke periode.
Blijkbaar was het gemis van John Taylor groter dan verwacht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Duran Duran - Decade (1989) 3,5

31 december 2020, 03:26 uur

Ik dacht altijd dat Burning The Ground ook op deze verzamelaar stond.
Dat nummer is een remix van alle singles die tot dan toe van Duran Duran verschenen waren.
De clip heb ik volgens mij toen wel op CountDown gezien, en ik vond hem toen wel erg goed!
Ik vond toen bijna alles van Duran Duran goed, zo ook de video bij Arena, met live stukken en een uitgebreide versie van Wild Boys.
Van mijn ouders mocht ik ook gewoon de clip van Girls On Film kijken, die deden daar niet zo moeilijk over.
New Moon On Monday hoort er uiteraard ook tussen te staan, maar blijkbaar was die niet succesvol genoeg.

» details   » naar bericht  » reageer  

Duran Duran - All You Need Is Now (2010) 2,5

31 december 2020, 03:25 uur

Zes jaar geleden werd het al groots aangekondigd.
De comeback van Duran Duran.
(Reach Up for the) Sunrise van Astronaut zou de volgende grote hit worden.
Ze zagen er nog steeds uit als tieneridolen.
Vrijwel niets ouder geworden.
Het tegendeel was het geval.
Mijn dochtertje van drie jaar bevestigde het vorige week.
De DVD van Live 8.
Live in Italië.
Simon Le Bon(bon) zichtbaar trager en dikker geworden.
De rest hobbelde er achter aan.
Zijn dit ook opa’s vroeg ze.
Ja, maar dan wel die denken dat ze nog niet zo oud zijn.
Karikatuur van vergeten uitgerangeerde popsterren.
De voorspellende hit kwam er trouwens ook niet.
En dan nu weer de positieve reacties bij All You Need Is Now.
Tijd om me hier eens aan te wagen.
Gemengde gevoelens.
Enigszins hoopvol.
Al heerst de wanhoop ook.

Simon klinkt vanaf opener All You Need Is Now erg fris en zuiver.
Alleen die geluidjes spreken mij niet zo aan.
Teveel gebruik van stem vervormer en echo’s.
Wat niet nodig dient te zijn.
Verder duidelijk een gemis van een goede gitarist.
Ook hoorbaar op Bame The Machines.
Planet Earth achtig gemix als opvulling.
Snap de opzet, maar het effect ervan ontbreekt.
Bliepjes die steeds irritanter klinken.
Het wordt een steeds zwaardere zit.
Betrap me er op dat het bij Being Followed al achtergrondmuziek is verworden.
Ben ondertussen aan een berg strijkwerk begonnen.
Wat dat gefluit er tussendoor moet blijft voor mij een vraag.
Kom nu al tot een pijnlijke conclusie.
Dit kun je geen eenheid meer noemen.
Ondanks de poging tot Dreampop bij Leave A Light On.
Het lichtje is al jaren gedoofd.
Duran Duran is gewoon verworden tot een projectje van Simon LeBon en Nick Rhodes.
Lekker samen knutselen op een zolderkamer.
Omgebouwd tot kleine studio.
Onder genot van een kopje thee.
De swing komt er echter wel in bij Safe.
Dit klinkt dan ook als een prima dansnummer.
Maar dan niet van Duran Duran.
Simon Le Bon is hier niet gepast.
Baspartijen die wel vet klinken.
Miami Sound Machine doet ook nog mee.
Dr. Beat mag Girl Panic openen.
Ook hier gelukkig weer meer ruimte voor de bas.
Waar was hij bij de eerste nummers?
Het aandeel van Kelis is mager.
Haar rol te klein in The Man Who Stole A Leopard.
Geen krachtige sluipende panter.
Meer een jong lief poesje.
Ik voel me nog steeds geen hongerige wolf.
Klaar om de overige nummers te verslinden.
Runaway Runaway heeft even die mooie samenzang in het korte refrein.
Dat miste ik dus ook.
Ergens weer een verlaten stukje Planet Earth.
Het verlangen naar het debuut wordt groter.
Afsluiter Before The Rain valt ook tegen.
Terwijl Simon LeBon het gehele album aardig zong, probeert hij hier te overschreeuwen.
Het leunt teveel op oude ideeën.
Inderdaad; een slechte kopie van The Chauffeur.
Nu nog wachten tot Giel Beelen er een stukje aan gaat wijden bij DWDD.
Hij is namelijk een meester in het voorschotelen van nieuwe albums die het net niet gaan redden.

Het beeld van Live 8 in Italië vertoont zich weer.
Inclusief de wijze woorden van mijn dochter.

» details   » naar bericht  » reageer  

Distance, Light & Sky - Casting Nets (2014) 3,5

31 december 2020, 03:24 uur

Wist Chris Eckman een aantal jaren geleden mij al te overtuigen met het duet Who Will Light Your Path? samen met Anita Lipnicka, hier werkt hij samen met de voor mij totaal onbekende Nederlandse zangeres Chantal Acda, woonachtig in België, die soms qua stemgeluid aardig in de buurt van Heather Nova komt.
Een stuk dromeriger en rustiger nog (ja dat kan dus) als The Walkabouts.
Uiteraard kan Eckman prima uit de voeten zonder Carla Torgersen, maar die kan behalve lief ook verbitterend klinken, waardoor er meer spanning in de muziek plaats vind.
Distance, Light & Sky is een mooie luisterplaat geworden, maar hierdoor loop je de kans dat je aandacht al snel zich op andere zaken gaat richten.
Geslaagd project, maar van mij mag de volgende Eckman productie er weer een zijn samen met Carla; dan wel als duo, of als The Walkabouts.
Om een kampvuur te creëren heb je ook een goede aansteker nodig, en die ontbreekt hier voor mijn gevoel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Deep Purple - Machine Head (1972) 4,0

31 december 2020, 03:23 uur

De opleving van de hardere rock muziek begin jaren 70 uiteraard niet mee gemaakt.
Soortgelijke ervaring wel gehad met de grunge, begin jaren 90.
Wel had mijn vader verschillende klassiekers in zijn platenkast staan.
Dus geheel onbekend ben ik er niet mee.
Free, Led Zeppelin, Black Sabbath en Queen.
Natuurlijk ook Machine Head van Deep Purple.
Al liet ik deze altijd links liggen.
Het ontbreken van Child In Time nodigde niet uit.
Waarom hier dan mijn kostbare tijd aan voldoen.
Pas via een televisie uitzending over dit album me er toch eens aan gewaagd.

Wat valt er over te zeggen.
Smoke On The Water is bekend vanwege dat geweldige gitaarrifje.
De inhoud van de tekst spreekt me niet zo aan.
Gewoon een verwoording van het opnameproces.
Hoe zaken tegen kunnen zitten.
Om uiteindelijk tot een mooi resultaat te komen.
Wel origineel te noemen.
Maar teveel een dagboekverslag.
Met toeval tussen de geschreven nummers beland.

Highway Star is het hoogtepunt.
Ondanks de eerste tonen doen denken aan L.A. Woman van The Doors.
Ode aan Jim Morrison?
Deze te vroeg overleden popster schitterde namelijk net aan de melkweg.
Zo leg ik het mijn dochtertje van drie jaar namelijk uit.
Als je dood gaat wordt je een sterretje.
De primal scream van Ian Gillan.
Die niet de demonen van zich af schreeuw.
Maar juist oproept.
Als liefhebber van Iron Maiden hoor ik hun structuur hier in terug.
Bruce Dickinson heeft een soortgelijke manier van zingen.
Jon Lord als een hedendaagse Mozart.
Ritchie Blackmore als het andere wonderkind.

Toch ben ik niet geheel enthousiast.
Te vaak het gevoel dat het ontaard in oeverloze jamsessies.
Alsof het talent zo nodig allemaal hun steentje moeten bij dragen.
Bij Child In Time werkt dat perfect.
Maar dat gevoel heb ik hier helaas niet altijd.

» details   » naar bericht  » reageer  

Decorate Decorate - Instructions (2009) 3,5

31 december 2020, 03:22 uur

De drums bij Correspondence doen me wat denken aan Marilyn Manson (voornamelijk richting Beautifull People).
Correspondence wordt meer als een gedicht gedragen zoals Anne Clark het doet. De stem van de poëet klinkt anders dan de volgende nummers.
Is dit dezelfde persoon?

Want bij Brothel hoor ik een combinatie tussen Gavin Friday (Virgin Prunes), Peter Murphy ( Bauhaus) en Winston Tong (Tuxedomoon). Die dus allen weer de genoemde David Bowie als voorbeeld noemen.
Ondanks er veel postpunk in terug te horen is, hoor ik ook Nu-Metal elementen hier in terug.
Op zich niks mis mee, bands als Korn en Deftones geven ook openbaar toe naar postpunk geluisterd te hebben.

Pleasure heeft raakvlakken met Wire tijdens The Ideal Copy periode, maar ook duidelijk hoorbaar zijn de Duitse Darkwave van Deine Lakaien en Diary Of Dreams.

Wat betreft Under The Aeroplane, Over The Sea, heb ik een andere kijk als Azra; die tweestemmigheid bevalt mij prima. Een stuk duisterder, en wat minder noise.

Al is dit natuurlijk tegenover Europe Has No Heart weer erg toegankelijk te noemen.
Al stoor ik me er wel soms aan dat de instrumenten niet helemaal goed tot hun recht komen.
Een heerlijke groentesoep, maar dan met iets te veel groenten, te weinig zout, maar wel genoeg ballen.

Away is even gas terug nemen. Een Editors achtig nummer wat als single de meeste kans van slagen zou hebben. Ook vanwege de toegankelijkheid. Heeft dezelfde noise er door heen wat Hurt van Nine Inch Nails heeft.
En dat is een van hun beste nummers; zegt genoeg denk ik.

Montmartre klinkt als de manische Gavin Friday. Al kun je ook Johnny Lydon noemen toen hij bij PIL actief was. Klinkt alsof een verdwaasd iemand over de trainrails heen wankelt, en het ongeluk tegemoet loopt.

2000 Needles is me te chaotisch. Ik ben dan ook blij er nog een Depeche Mode geluidje door heen te horen. Verder vind ik dit persoonlijk tot nu toe het minste nummer. Maar ik zie ook groeimogelijkheden.

Bij Surname is de rust weder gekeerd, en dan kom ik al snel weer bij Editors uit.
Ook krijg ik steeds meer zin om de albums van Dragons (Here Are The Roses) en Cut City (Exit Decades) op te zetten. Twee bands die het ook in zich hadden, maar het niet gered hebben.
Decorate Decorate misschien wel?

De opbouw van een Different Strenghts Of White is zeer geslaagd te noemen. Vooral het drumwerk. Ook hier neigt het naar Total Chaos, maar blijft het nog binnen de lijntjes.

Het instrumentale Suggestions had ik liever als bonustrack gezien.
Vaak heb je na het laatste nummer na een paar minuten speeltijd nog een soort van geheim nummer.

Hier doet het wel dienst als intro van Paper Cuts, wat wel kan gezien de overgang.

Paper Cuts is volgens mij de ode aan The Cure’s onderschatte Wish album.
Die house achtige aanpak komt het nummer wel ten goede.

Niet het beste postpunk album van dit jaar (want dat is het album van White Lies), maar wel een aangename verrassing die ik zal volgen.

» details   » naar bericht  » reageer  

De Staat - Machinery (2011) 3,5

31 december 2020, 03:22 uur

Station Nijmegen.
Stap in de sneltrein van De Staat.
Ah, I See dendert voorbij.
Gelijk al in volle kracht.
Geen noodrem in Machinery.
Iets wat ik nog eens miste bij Wait For Evolution.
Te laag speeltempo.
Maniakaal gitaargeweld overheerst hier.
Tevens ruimte voor de gekte zoals een Outkast dat kan brengen.
Zoals hoorbaar bij Sweatshop.
Het lijkt alsof de muzikale opleving van Nijmegen bands probeert te overtroeven.
Na het debuut van De Staat werden ze qua populariteit gepasseerd door Go Back To The Zoo.
Het weerhoud ze niet om zich verder te ontwikkelen.
Juist de Stoner Rock sound wordt niet verder geëvolueerd.
Maar het element funk wordt geïntroduceerd.
Prince als nieuwe muzikale voorbeeld toegevoegd aan het geheel.
Hierdoor is het net allemaal een stuk dansbaarder.
Samenzang in Keep Me Home waarbij ik aan de grootste hit van Queen moet denken.
Al heeft het nog niet het nivo van deze Koninklijke grootheden.
Het vele toeren levert genoeg ruimte voor nieuwe ideeën.
Bandleden zijn beter op elkaar ingespeeld.
Enige gemis is de percussie.
Ondanks dat het meer als een geheel klinkt ontbreekt voor mij Rocco Bell.
Live is hij zeker een van de sterkste elementen.
Helaas is zijn aandeel hier beperkt.
Met hun tweede album houdt De Staat zich duidelijk staande.
Het proces tot ontwikkeling is duidelijk nog niet afgerond.
Benieuwd wat de toekomst hun zal brengen.

» details   » naar bericht  » reageer  

De Kift - Vlaskoorts (1999) 4,0

31 december 2020, 03:21 uur

Mijn eerste kennismaking met De Kift was het nummer De Maan.
Staande op het als sigarenkistje uitgebrachte Krankenhaus.
Deze eerste liefde is nooit overtroffen.
Al ben ik ze altijd blijven volgen.
De zang doet me sterk denken aan die van Andre Manuel.
Liefhebbers van deze sound moeten De Kraaien van hem eens beluisteren.

Vanaf de eerste tonen van Almanak heb ik het beeld van een dorpsomroeper voor me.
Iemand die op een groot plein het plaatselijke nieuws verkondigd.
Geboortes, huwelijken, sterfte door de pest.
Maar de pest is toch niet meer van deze tijd?
Wanen we ons in de middeleeuwen?
Dat gevoel krijg ik wel.

Op andere albums van De Kift is het punkgitaartje meer op de voorgrond.
Waardoor het gevoel van de krakerbeweging van begin jaren 80 opsteekt.
Nu is het puur een sfeergevend element.
Prima passend in het gecreëerde tijdsbeeld van vroeger.
Alsof het een eeuwenoud instrument is.

Ondanks het mooie verhalende effect van Vlaskoorts is dat tevens het grootste gemis.
Weg is de anarchie van voorheen.
Bijtende scherpe klanken die in je ziel kerven.
Maken plaats voor een in hout gesneden liefdesverklaring.
Romantiek in plaats van krankzinnigheid.
Verhalend past het zeker in de lijn van Krankenhaus.
Al had die een sterker effect als meeslepend hoorspel.
Onder het luisteren is er ruimte voor huishoudelijke karweitjes.

Natuurlijk blijven we een band als De Kift koesteren.
Ze zijn uniek in hun benadering.
Achtergrondmuziek bij een spannend ongeschreven theaterstuk.
Wachtend in het achterste van iemands brein.
Wachtend om geopenbaard te worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

De Kift - Bidonville (2014) 3,5

31 december 2020, 03:20 uur

Bidonville is voor mij een verslag van hoe het 25 jaar geleden begon.
Op de puinhopen van de punk lopen een paar verdwaalde fanfare muzikanten een kraakpand binnen.
De geur van pis, rattenkeutels en alles wat naar verrotting ruikt overheerst.
Sluit je aan bij deze alternatieve Bremer stadmuzikanten.
Samen zullen we Nederland rond zwerven.
Wetend dat er dagen bij zijn dat je amper genoeg verdiend voor een kale beschimmelde boterham.
Slapend in een lekkende schuur, drinkend van het regenwater wat naar beneden drupt.
De romantiek van de anarchie.
Schijt aan de wereld om je heen.
Idealisme is het toverwoord.
Toch moet ik tot de conclusie komen dat ik het allemaal al wel eens eerder heb gehoord.
De Kift begint zichzelf te herhalen.
Iets waar ze zich altijd tegen verzet hebben.
Maar zelfs De Kift valt voor het conservatisme.

» details   » naar bericht  » reageer  

Customs - Harlequins of Love (2011) 2,5

31 december 2020, 03:18 uur

Leuk die cover van Why Can't I Be You van The Cure.
Oh nee, toch niet.
Het is de nieuwe single Harlequins van Customs.
Beetje rare mix van alles uit de jaren 80.
Het doet mij teveel aan als een IKEA bouwpakket.
Vanuit de buitenkant ziet het er prima uit, maar uiteindelijk blijkt het allemaal net niet te passen.
Prima om Duran Duran synths met Specials ska te combineren, en de zoveelste Editors-achtige zanger het te laten inzingen.
Ik zou zeggen; doe volgend seizoen mee met My Name Is.....
En overtuig Albert Verlinden dat je de nieuwste Tom Smith bent.
Kans op een finaleplaats om vervolgens weer in de anonimiteit te verdwijnen.
Vervolgens dan het stukje Let It Be in Insanity's Famous Last Words is gewoon zielig.
John Lennon draait zich om in zijn graf, buikpijn van het lachen.
België heeft een muzikaal warm klimaat, daar passen deze sneeuwvlokjes met een slechte kledingssmaak niet goed tussen.

P.S. Nu te luisteren op de luisterpaal, en oordeel zelf.
Misschien overtuigt het U wel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Culture Club - Kissing to Be Clever (1982) 3,0

31 december 2020, 03:18 uur

Boy George toch altijd wel een aandachtstrekker gevonden.
Als kind zijnde vond ik het ook een enge man, met dat vrouwelijke uiterlijk.
Voor mij was dit de persoon, waarvan ik dacht dat mijn ouders bedoelde met de vreemde in het park, van wie je geen snoepjes mocht aannemen.
En gezien zijn drugsverleden was dit niet eens zo’n rare beredenering.
Nee, ik had het niet zo op Culture Club.
Eigenlijk zit Kissing to Be Clever tussen Spandau Ballet en Wham! in.
Do You Really Want to Hurt Me? wijkt door de relaxte sfeer wat af van de rest, en ondanks dat het hele album het gevoel van zomer uitstraalt, springt deze er wel uit.
Muzikaal gezien doet de baslijn mij wel denken aan Dreadlock Holiday van 10cc.
Eigenlijk is dit nog echt een niks aan de hand album.
De volgende twee albums krijgen wat meer diepgang.
Boy George klinkt meer als een soulartiest, en ook de teksten hebben meer diepgang.
Eigenlijk vind ik de grote hits Do You Really Want to Hurt Me? en Karma Chameleon stukken minder dan Church of the Poison Mind, Time en Victims; al scoorden die ook niet verkeerd.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cowboy Junkies - The Caution Horses (1990) 4,0

31 december 2020, 03:17 uur

Ik ben een avondmens, nou eigenlijk meer een nachtbraker.
In de ochtend kom ik meestal thuis van mijn werk, en in de loop van de middag sta ik op.
Als de kinderen uit school komen, ben ik net wakker.
Het interesseert mij niks dat men denkt dat ik werkeloos ben, omdat ik overdag altijd thuis ben.
Kortom, ik heb een grote hekel aan de ochtend.
Mensen die fluitend onder de douche vandaan komen, en zin hebben om de dag te beginnen.
Wat is hier nu leuk aan.
Maar hoor ik Cowboy Junkies met The Caution Horses, dan heb ik dat gevoel wel.
Het eerste nummer heet dan ook nog eens Sun Comes Up It's Tuesday Morning.
Pleur alle wekkerradio’s het raam uit, want als je deze in de avond instelt op een tijdstip, dan merk je bij het ontwaken dat je per ongeluk een tikje teveel er tegen aan hebt gegeven, waardoor hij net zoekende is tussen twee zenders.
Ervaar op je vrije dag het Vaderdag gevoel, een gekookt eitje, een vers kopje echte koffie, dus niet van zo’n kunstmatig gevuld wattenschijfje, waar een zeikstraaltje overheen is gelopen van de een of ander automaat met nierproblemen.
En als hoogtepunt Margo Timmins die je liefdevol toezingt, waardoor je geneigd bent om weer in slaap te vallen.
Leuk om op 22:00 uur tot deze conclusie te komen.

Cowboy Junkies klinken hier als Counting Crows; maar dan zonder de depressies.
Toevallig staan ze ook nog broederlijk naast elkaar in de kast.
Oh, ik zie nu dat dat niet eens het geval is; er staat nog een album van Covenant en Cousteau tussen, maar het had in principe zo kunnen zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cocteau Twins - Head over Heels (1983) 4,0

31 december 2020, 03:17 uur

Is Siouxsie de boze stiefmoeder, dan is Elizabeth Fraser Sneeuwwitje.
Uit dezelfde tijd als Siouxsie Robert Smith steeds verder het bos inlokt, en hem uiteindelijk geheel in zijn macht krijgt, heeft Cocteau Twins ook dat benauwende sfeertje, maar hier verstenen de moerassen, buigen de doornstruiken zich tot een doorgang.
Head over Heels is de bewerking van de lugubere legendes tot een kindvriendelijk sprookje, waardoor Cocteau Twins zich onderscheid van bands als The Cure en Siouxsie & the Banshees.
Dezelfde sfeer op een andere manier vorm gegeven.

» details   » naar bericht  » reageer  

Claw Boys Claw - It's Not Me, the Horse Is Not Me Part 1 (2018) 3,5

31 december 2020, 03:16 uur

Het kenmerkende geluid van hun latere albums hoor je nog steeds goed terug, het is over het algemeen wat rustiger.
Hier en daar Sonic Youth invloeden, verder veel jaren 60; The Doors.
En wat mij opviel, de sound van Jacco Gardner hoor ik regelmatig terug.
Gewoon weer goed, maar wel inwisselbaar met wat ze eerder hebben laten horen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Chic - Chic (1977) 3,0

31 december 2020, 03:16 uur

Het latere gefreak is wel al op dit debuut hoorbaar, maar ik stoor mij hier nog wel aan de productie.
Juist de herkenbare elementen zitten wel erg op de achtergrond gemixt.
Bij Dance, Dance, Dance is het meer de orkestachtige ondersteuning die er uit springt.
De drums hoor je erg zachtjes, gitaar is bijna helemaal niet hoorbaar, maar ook de bas is veels te weinig aanwezig.
Het Yowsah, Yowsah, Yowsah, klinkt kunstmatig, en ik moet hierbij juist aan Inspector Gadget denken, die dit later ook veel zal gebruiken.
Natuurlijk is Nile Rodgers later in de jaren 80 erg belangrijk, en bezorgt hij toch wel David Bowie en Duran Duran hun grote nummer een hits.
Maar ik denk dat de productie van de soundtrack van Saturday Night Fever bepalende is geweest voor het verdere geluid van Chic.
En natuurlijk I Feel Love van Donna Summer, maar eigenlijk van Giorgio Moroder; ook uit 1977.
Hij had ons twee jaar eerder al kennis laten maken met Love To Love You Baby, waarbij de disco ook al duidelijk hoorbaar was.
Nile Rodgers vertelde laatst in een interview op televisie dat ze vanaf het begin vooruitstrevende en vernieuwende muziek maakten.
Dat hoor ik echter op hun debuut absoluut nog niet terug.
Wat funk en fushion, maar het kenmerkende vette geluid is hier nog niet aanwezig.
Ergens klinkt een fluit er doorheen, maar dat deden onze eigen Focus en Golden Earring ook al.
Nog weinig disco hier.
Bij You Can Get By is wel het kenmerkende gitaarspel te horen, bijna hetzelfde als in Bowies Let’s Dance, maar daar hoor je de bas en drum te weinig terug.
Alle elementen zijn aanwezig, maar het geluid is een goede mix van dit alles.
Iets waar Chic duidelijk nog in moet groeien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cheap Trick - At Budokan (1979) 3,0

31 december 2020, 03:15 uur

Glamrock pakjes, een gitarist in een soort van AC/DC schooluniform, een langharige blonde goed uitziende zanger en de energie van Ramones, veel meer is het eigenlijk niet.
Net wat minder suffig als REO Speedwagon en Styx, maar weer minder krachtig als Boston en Van Halen.
Veel meer is het eigenlijk niet; ja toch wel; twee mooie hits; I Want You To Want Me en Surrender.
Gooi die op een live album in een toch wel spetterende uitvoering, die veel beter klinkt als de studioversies, en presenteer ze als een superband die al jaren actief zijn.
In Nederland trapten we er in ieder geval goed in, en stond At Budokan 2 weken op de eerste plaats.
Ook I Want You To Want Me bereikte die plek.
Verder nooit meer wat van gehoord, maar ik hoorde laatst opnames van Surrender uit 2016, en ze zijn qua sound en zang er niet op achteruit gegaan.

» details   » naar bericht  » reageer  

Camper Van Beethoven - Telephone Free Landslide Victory (1985) 3,0

31 december 2020, 03:15 uur

Dit voelt aan als een grote pan soep, waar iedereen hun eigen ingrediënten in gooit, en waardoor het geheel steeds wat pittiger wordt. En het eindresultaat smaakt ook nog prima.
Een beetje vreemd, maar wel lekker.
Door de veelzijdigheid verveelt het niet, en de nummers zijn behoorlijk compact.
Een prettig zooitje ongeregeld.
Meer geschikt voor in de zomer, maar met de verwarming hoog, is er nu ook goed naar te luisteren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Cabaret Voltaire - Red Mecca (1981) 3,0

31 december 2020, 03:15 uur

Alsof Public Image Ltd samen met Joy Division voor 24 uur lang wordt opgesloten in een ruimte, als een soort van experiment, om te kijken wat hier uit voort komt.
Geen Wilfried de Jong die de boel nog enigszins probeert te sturen, puur op hunzelf aangewezen.
Het klinkt op een beklemmende manier claustrofobisch beklemmend, alsof men nergens heen kan.
Geluid welke weerkaatst op de muren, en aanvallend een weg terug probeert te vinden, op een kwaadaardige manier gericht naar de veroorzaker van deze vaag demonische sound.
Op geen enkele manier toegankelijk te noemen, tegendraads bijna.
Deprimerende bijna dansbare postpunk, met vage disco invloeden, en als je jezelf er voor open stelt, bijna briljant te noemen is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Boudewijn de Groot - Hoe Sterk Is de Eenzame Fietser (1973) 3,5

31 december 2020, 03:13 uur

Na veel vrije seks in de jaren zestig, en het genieten van alle vrijheid die deze tijd te bieden heeft komt het keerpunt.
Je kunt natuurlijk neuken tot je er bij neer valt, maar uiteindelijk komt de zwangerschap, met als gevolg de kinderen.
Ook deze babyboomers zullen zich uiteindelijk voortplanten, en de kijk op het leven zal totaal veranderen.
En dan zit je met die kleine op de fiets, niet meer tegen de wind in, maar mee gaand met de stroming.
Een nieuwe start, waarbij de tijd zonder zoon of dochter zo ver weg lijkt te zijn.
Wat je voorheen als sleur ervaarde, en waar tegen je je verzette, wordt het nieuwe uitgangspunt.
Voorheen moest je hard lachen om de keuzes van je ouders, nu zal je voorzichtig glimlachen bij de gedachtes hier aan.
Voor velen wordt dit gezien als het comeback album van Boudewijn De Groot, maar ik zie het meer als een nieuwe start.
Gewenning en het besef van huisje, boompje beestje, en vervolgens een meer gevoelig, en minder pittig persoonlijkheid tot uiting geven.
Meer rust en regelmaat, en dat straalt Hoe Sterk Is de Eenzame Fietser ook uit.
Ja, ik ben ook vader.
En het ouderschap is het mooiste wat er is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bon Iver - 22, A Million (2016) 2,5

31 december 2020, 03:13 uur

Ik kan hier helemaal niks mee.
Is dit hippe muziek voor hipsters die proberen om hip te zijn?
Mijn kinderen vroegen al of deze cd een misdruk was?
Nee, dit is Spotify.
Gelukkig maar, anders moet je het bonnetje goed bewaren, papa.

» details   » naar bericht  » reageer  

Blur - The Magic Whip (2015) 3,0

31 december 2020, 03:12 uur

Ik dacht even; prima zet van Damon Albarn om zijn nieuwe album onder de naam Blur uit te brengen.
Zouden de overige bandleden bij optredens als animaties het podium betreden?
Gelukkig is dit wel degelijk een echt Blur album geworden.
Ze grijpen regelmatig terug naar de periode waarbij ze de concurrentiestrijd met Oasis aan moesten gaan.
Zeg maar The Great Escape tijd.
Toch klinkt The Magic Whip een stuk luchtiger.
De druk is nu een stuk minder lijkt mij, zelfs ondanks de niet te verwachten comeback.
De gekte van Blur zit wel degelijk in de nummers verwerkt, maar het hoeft weer niet zo artistiek te klinken, dan op het latere werk.
Eigenlijk zijn het bijna allemaal popliedjes.
De balans is perfect, en het geheel laat zich prima als een hecht album luisteren.
Thought I Was a Spaceman vind ik het beste nummer, mooi die Erotic Dreams achtige synthesizer geluiden door het geheel heen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Blaudzun - Blaudzun (2008) 2,5

31 december 2020, 03:12 uur

Ik ben nooit zo positief geweest over Heavy Flowers, een te hoog Arcade Fire gehalte.
Hier hoor ik raakvlakken met Suede, The Verve, Radiohead en Jeff Buckley.
Inderdaad, veel jaren 90 werk, maar Blaudzun komt er echt goed mee weg, absoluut geen eigen geluid, maar wel eigen songs van hoog nivo.

» details   » naar bericht  » reageer  

Blaine L. Reininger - Night Air 2 (2004) 3,5

31 december 2020, 03:11 uur

Blaine L. Reininger als nachtburgemeester van de een of andere metropool.
Laten we voor het gemak Amsterdam noemen, of Brussel voor mijn part.
Overdag bruisend, na twaalven een spookstad
Onderuit liggend in een te gele taxi worden we rond gereden in te foute uurtjes.
Ondanks dat elk steegje bekend is, blijft de chauffeur in eerste instantie zwijgen.
Zijn stad is adembenemend.
Het rood van de stoplichten vermengt zich met dezelfde kleur van de bordelen.
Ondanks het rookverbod steekt de bestuurder een sigaar uit.
Vermengt met de bittere rookwolken vormt een stroom aan woorden een weg naar buiten.
Met zijn telefoon houdt hij contact met potentiele klanten.
Drukke kakafonie aan geluiden, met daar doorheen die gesproken rust.
Onzichtbaar voor de buitenwereld vanwege geblindeerde ramen.
Observerend vanuit de zelfkant.

Natuurlijk hoor je Tuxedomoon terug in Night Air 2.
De culturele herkenbare smeltkroes aan stijlen passeert ook hier de revue.
Blaine L. Reininger is mede bepalend voor het geluid van deze onderschatte band.
Maar hier is hij alleen de majorette speler.
Het lukt hem om een duister, maar toch sfeervol geheel neer te zetten.
Een soundtrack voor het nachtleven.
Nee, ik formuleer het verkeerd, een ode aan het nachtleven.
Zijn eigen Theme For Big Cities.
Een avontuurlijke zoektocht tussen pop en klassiek.
Laat mij een volger van je reisgenootschap zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Billy Idol - Idol Songs (1988) 3,0

Alternatieve titel: 11 of the Best, 31 december 2020, 03:11 uur

Blijft een geval apart.
Deze punker met musical ambities.
Wilde volgens mij graag figureren in de Grease film.
Samen met John Travolta Olivia Newton-John versieren.
Die dan ontmaagd zou worden in een heftige trio.

Met Adam Ant vormt Billy Idol de Britse Batman en Robin.
Samen vechten tegen de boze buitenwereld.
Vermeende seksuele relatie.
Mislukte tieneridolen.
Waarvan de Hitkrant posters verschillende puberkamers net niet haalden.
Categorie teveel haar op verkeerde plaatsen.
Herinner me zo ook nog een plaatje van de band Imagination.
Waarbij de schaamstreek begroeiing van de zanger zichtbaar was.
Dat soort artiesten.
Gemaakt om te mislukken.

Is de muziek dan zo verkeerd?
Daar is op zich niks mis mee.
Genepte stoerdoenerij.
Vuist in de lucht bij een liefdesliedje.
Eyes Without A Face.
Wat had ik dat grietje graag een gezicht zonder ogen gewenst.

Doet me denken aan een goed scorend televisie programma.
Op Goed Geluk.
Ook jaren 80.
Gaat die schuif omlaag.
Staat daar opeens Billy Idol tegenover je.
En dan de week erop verslag doen over de date.
Omdat je verplicht een avond samen moet door brengen.

Hij is het net niet.
Al blijft Billy er zelf in geloven.
Zijn huis hangt vol met foto’s van zichzelf.
Spiegelend plafond.
Blonderend stekels met arrogante kop.
Kicken op zijn ego terwijl hij de ruimte rond danst.
Denkend aan een mooi huwelijk met zijn zestienjarige buurmeisje.

In de Verenigde Staten kreeg hij wel voet aan de grond.
Vreemd genoeg past zijn muziek prima bij series als Miami Vice.
Al is de verklaring duidelijk.
De afwezigheid van die lachwekkende serieus boze blik.
Die de camera blijft volgen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Band of Horses - Why Are You OK (2016) 3,0

31 december 2020, 03:10 uur

Wel echt een zomerplaat, Dull Times / The Moon heeft dat zonnige gevoel; warm en broeierig, met halverwege die omslag; alsof dan het besef komt dat je net te lang in de zon hebt gelegen, en het pijnlijk aanvoelt.
Waarbij ik het meeste nog aan een band als Jane’s Addiction moet denken; dromerig, slepend begin, en halverwege komt die onverwachte uptempo omme draai; heerlijke opener.
Dan is Solemn Oath een stuk vrolijker, bijna hand in hand huppelend stuk.
Laat die blijheid en vrijheid maar achterwege.
Band Of Horses laat de country invloeden steeds verder achter zich, en gaat voor mijn gevoel meer richting het geluid van een band als Death Cab For Cutie.
Al klinkt Casual Party alsof Bring On The Dancing Horses van Echo & the Bunnymen wordt gezongen door Jon Anderson van Yes.
Zit ik daar op te wachten?
Nee, dat niet.
Is het daarom minder?
Minder is het ook niet.
Dit wordt nergens meer echt spannend.
Ik vind het zelfs met regelmaat klinken als de laatste van de broertjes van Tangarine.
Blijkbaar hoop ik nog steeds op het magische moment wat ik ervaarde bij The Funeral van hun debuutalbum.
De titel van dat laatste nummer zou zonder de laatste letter ook zo de titel van een Bløf nummer kunnen zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bananarama - Bananarama (1984) 3,0

31 december 2020, 03:09 uur

Cruel Summer is nog steeds een heerlijk zomers nummer.
1984 is wel de tijd van de Italodisco, en daar past dit nummer prima tussen.
Rough Justice is wat sensueler en dromeriger.
Robert de Niro’s Waiting was natuurlijk ook bijzonder, vooral ook omdat Robert de Niro figureerde in de clip.
Ik kan mij dan ook moeilijk voorstellen dat die nee kon zeggen tegen deze dames.
Volgens mij is Bananarama tot de opkomst van de Spice Girls de populairste girl band in Groot Brittannië geweest, en ik denk wel dat dit terecht was.
Als koortje bij het uitstapje van The Specials zanger Terry Hall in Fun Boy Three scoorde ze gelijk al een gigantische hit met It Ain't What You Do (It's The Way That You Do It).
Vervolgens verzorgde Fun Boy Three dezelfde rol in Really Saying Something.
Dat ze als zo’n succesvolle groep zouden uitgroeien hadden denk ik maar weinigen verwacht.
Bananarama had natuurlijk het uiterlijk en de overige looks mee.
Mooie wave/punk meisjes met een sexy uitstraling.
Hun 2e album Bananarama vind ik persoonlijk wel hun beste; natuurlijk zit de zang regelmatig op het randje; vooral hoorbaar bij Dream Baby, maar dat maakt verder niks uit.
Voor de meisjes had je Wham!, voor de jongens Bananarama.
Toevallig zouden uit beide bands een stelletje gevormd worden.
Bananarama wist mooi aansluiting te vinden bij de heersende Top 40 muziek, maar vanaf het volgende album zou het minder worden; ik ben niet zo’n liefhebber van de Stock, Aitken & Waterman productie, maar bleven ze wel scoren.
Ach, wij hadden de Dolly Dots met daarin ook drie knappe vrouwen, al konden die wel minder goed zingen dan die andere drie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Balthazar - Thin Walls (2015) 3,0

31 december 2020, 03:09 uur

Hier ben ik wel erg nieuwsgierig naar, en natuurlijk ga ik niet roepen dat dit de nieuwe dEUS is, want er is maar een dEUS, en de rest komt niet eens in de buurt.
Hoeft bij Thin Walls ook absoluut niet, want opener Decency sluit meer aan bij de laatste van Arctic Monkeys, en wil ik die juist niet zo geweldig vinden, op een paar nummers na dan.
Decency zou dan bij die betere nummers horen.
Toch hoor je vervolgens bij Then What jaren 80 invloeden terug, The Waterboys en zelfs het zeurige van The Fall.
Het dansbare van New Order met een stukje Bring On The Dancing Horses van Echo & the Bunnymen.
Nightclub klinkt als een ode aan Iggy’s Pops Nightclubbing, bijna hetzelfde deuntje; de titel zal dan ook een zeer vette knipoog naar dit nummer zijn; kan bijna niet anders.
Bunker geeft inderdaad de triestheid weer, van iemand die zich voor de buitenwereld afsluit.
Lichamelijk aanwezig; geestelijk leeg.
Mooi met die passende achtergrondzang.
Een vleugje Indie rock als in Foster The People in Wait Any Longer, al wordt er hierbij een stukje minder hoog gesprongen, iets waar de huppelpop van Foster The People wel voor uitnodigt.
We blijven in die Indie hoek hangen bij het Oosterse, druggy Dirty Love.
The Waterboys noemde ik al eerder, en die hoor ik ook terug bij Last Call, al lijkt de zang ook wel op Oasis en The Charlatans.
Het prettige Tom Waits rommeltje I Looked For You past meer achter Nightclub, al heeft het dezelfde soort backings als de laatste Arctic Monkeys, dus had het ook na Decency gepast; ik hou hier wel van.
Wat is So Easy dan weer een luchtig vervolg; eventjes stoom afblazen.
De zang lijkt hier weer op die van konijnenman Ian McCulloch.
True Love is een stijlvolle afsluiter van een album waar je trots op mag zijn.
Slepend en verdovend.
Waarom telkens weer dEUS genoemd wordt bij een band uit België die een goed album neer zet; ik zou het niet weten.
Het lijkt wel dat ze daar met het Swiebertje syndroom kampen; genaamd dEUS.
Stop daar toch mee, er is muzikaal zoveel meer te bieden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008) 3,0

31 december 2020, 03:08 uur

Als eerbetoon aan Rhythm & Poetry dit album uiteraard ook op de eerste plek in de rotatielijst gezet, en nu pas de tijd gehad om deze volledig en goed te luisteren.
Verwacht hier geen verhaal over de flows en lyrics, dat laat ik liever aan anderen over, die daar een betere beschrijving van kunnen geven.
Dit is meer een verslag over hoe When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold bij mij binnen komt.
De mellow sfeer in het begin neemt mij ongeveer 25 jaar terug in de tijd.
Het ontwaken tegen de middag na een nacht stappen, in een ander leven.
Nog geen verplichtingen op het werk, nog geen gezinnetje, en het idee van meer vrijheid en de wereld altijd aan kunnen.
De hoofdpijn is verlicht tot een minimale stoorzender.
Dit is koffie en veel sigaretten, de keuze makend om de rest van de dag weinig te ondernemen.
Misschien nog wat vrienden opzoeken, en daar niks zeggend een plek op de bank opzoeken, en alleen maar knikken op het ritme van de muziek.
De energie van de muziek neemt echter al snel toe.
Voordat je het weet ben je weer helemaal opgeladen.
When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold is een her oplaadbare Duracell batterij.
Je begint er leeg aan, en voordat je het weet ben je weer krachtig genoeg voor de rest van de dag.
En dan ben je helemaal klaar voor Painting; wat is dat een heerlijk nummer.
Wat moet je daar verder over zeggen, prachtig gitaarspel.
Vervolgens gaan we met Your Glasshouse meer de duisternis in, het doet muzikaal zelfs wat aan Massive Attack denken.
Yesterday komt mij bekend voor, volgens mij heb ik deze vaker gehoord, weer totaal anders.
Wat begint als een prima Hip-Hop album, ontwikkelt zich tot een veelzijdig geheel,.

» details   » naar bericht  » reageer  

Art of Noise - (Who's Afraid Of?) The Art of Noise! (1984) 3,0

31 december 2020, 03:08 uur

Toegankelijke noise.
Eigenlijk een strijd van twee labels tegen elkaar.
ZTT met de meer toegankelijke acts als Frankie Goes To Hollywood, Propaganda en Art Of Noise
Mute met Depeche Mode, Wire, Nick Cave en Laibach.
Gecontroleerde beats tegen chaotische herrie.
Depeche Mode als de meest toegankelijke Mute act, Art Of Noise als de minst toegankelijke van ZTT.
Art Of Noise met hun soft erotische klinkende Moments in Love, welke zich ontwikkeld tot een vaag schouwspel, maar ook met het bombastische A Time to Fear (Who's Afraid), het slijptolhoofdstuk Close [To the Edit] welke ook raakvlakken heeft met Nasty van Janet Jackson, en het oh ja gevoel bij het swingende Beat Box [Diversion One],
Ik heb altijd het gevoel dat een act als Fatboy Slim schatplichtig aan dit nummer is.
Art Of Noise waarvan volgens mij nog fragmenten werden gebruikt voor het eigenzinnige, tegendraadse, en in het begin nog revolutionaire muziekprogramma CountDown.
Eigenlijk ook waar Art Of Noise voor stond.
Voor mij was het vooruitstrevende muziek, al is de impact nu een stuk minder groot als toen.
(Who's Afraid Of?) The Art of Noise! Is het schetsboek voor het hitgevoelige werk van Frankie Goes To Hollywood en Propaganda.
De ideeën ontstonden volgens mij hier, maar moesten vervolgens nog een commercieel plekje krijgen, al was Owner Of A Lonely Heart van Yes weer een soort van voorstudie van Trevor Horn, die voorheen succes had met Buggles, maar vervolgens met zijn sound en productie een andere kant opging.
Bij de latere albums kwam Art Of Noise steeds meer als een grap of gimmick over, Peter Gunn, Kiss en Paranoimia zijn minder krachtig dan de eerste singles, en meer gericht op een groter publiek.

» details   » naar bericht  » reageer  

Armand & The Kik - Armand & The Kik (2015) 2,5

31 december 2020, 03:08 uur

Elke maand krijg ik een album van het label Excelsior opgestuurd.
En deze maand ben ik erg gelukkig.
Niet zozeer met het album van Electric Tears, die is verder wel prima.
Nee, ik ben blij dat ze er voor hebben gekozen om het samenwerkingsverband van The Kik en Armand niet op te sturen.
Nooit een liefhebber van The Kik geweest, maar Armand vond ik wel oké.
Echter, hier is The Kik de betere factor.
Natuurlijk spelen ze gewoon de muziek van Boudewijn de Groot na, maar Armand rijmt nog slechter dan een kleuter, en alle logica ontbreekt in de nummers.
Armand leeft inderdaad nog steeds in de jaren 60.
Zijn hersenen zijn geblokkeerd geraakt door de wietdampen welke het onmogelijk maken dat er nog informatie van na 1967 een weg naar binnen kan vinden.
In een platenzaak hoorde ik twee verkopers tegen elkaar praten over dit album.
De ene vond het cult, de ander was gecharmeerd door de lachwekkende kneuterigheid die het uit straalde.
Gemeengoed wordt bezongen alsof het een komisch Urbanuslied is, in de stijl van Bakske Vol Met Stro.
Toch had het wel een positief effect.
Elke klant die binnen kwam moest gelijk glimlachen.
Terwijl de discussie binnen verder ging over Giglied, is dit nu wel of niet Big City van Tol Hansse met een andere tekst, en hoe ging die andere hit Achter de Rhododendron ook al weer, ben ik naar buiten gelopen.
Ik had het album al gehoord via de Luisterpaal.
Nogmaals muzikaal best wel leuk, al blijkt nogmaals dat The Kik eigenlijk een jaren 60 coverband is, die niet in staat is om iets eigens te maken.
En Armand?
Misschien dat iemand hem kan vertellen dat hij al 4 jaar met pensioen is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel + Casino (2018) 2,5

31 december 2020, 03:07 uur

Het blijft een vreemd album, niet slecht, zeker niet, maar de stem van Alex Turner past gewoon niet zo goed bij opener Star Treatment.
Hier hoort een zwaardere stem bij, meer geleefder; bij een Nick Cave zou het geweldig klinken.
En waar ik bij vorig werk mij al ergerde aan de koortjes, doe ik dat hier nu ook weer; die achtergrondstem klinkt mij net teveel als Bono.
Bij AM viel uiteindelijk het kwartje wel, nee de term groeiplaat zal ik niet noemen, want daar geloof ik niet in; daarbij gaf het optreden op Pinkpop de doorslag, en bleek dat er genoeg sterke nummers op stonden.
Hier ben ik vooral aangenaam verrast door Four Out of Five, wat gewoon een sterke single is.
Tranquility Base Hotel + Casino beschouw ik iets teveel als een solo project van Turner, en misschien moet ik het zo ook zien.
Tussen de vorige platen zat gemiddeld een wachttijd van 2 jaar; op de eerste 2 albums na; maar vaak heeft een band in het begin veel materiaal; ten gevolge van jaren werken aan nummers, voordat ze rijp zijn voor de markt.
Een wachttijd van 5 jaar is vaak geen goed teken, het loopt allemaal wat stroever, en de inspiratie blijft dan achterwege.
Wat hier precies de reden van is, zal voor mij een raadsel blijven; maar ik ben in ieder geval niet aangenaam verrast door deze plaat.
Om het geheel samen te vatten; een plaat met raakvlakken in de jaren 60; het heeft een mysterieus sfeertje in de stijl van The Avengers (De Wrekers), oubollig, maar ondanks dat in die televisieserie genoeg spanning zit; is er hier toch wel een gebrek aan; ondanks het prima Four Out of Five.
Bij Arctic Monkeys is het bij mij nu meer Five Out of Six.

» details   » naar bericht  » reageer  

Anouk - For Bitter or Worse (2009) 2,5

31 december 2020, 03:07 uur

Tot nu toe vond ik alleen Graduated Fool een gruwelijke misstap, verder heeft ze prima albums gemaakt. Ik zal ze niet de hemel in prijzen als Giel Beelen; die blijkbaar haar eerste 2 albums niet kent.
Als zangeres heeft ze voor mij echt de mooiste stem in Nederland, al vind ik niet al haar werk even goed.

Deze ligt zoals ik in eerste instantie hoor, duidelijk in het verlengde van Who's Your Momma, dus met meer soul, al zijn niet alle tracks helemaal af voor mijn gevoel. Beetje de boze stiefmoeder dus. Duidelijk hoorbaar in In This World en 8 Years, met dat rare einde.

Eigenlijk mis ik op dit album een muzikale omlijsting zoals Duffy bijvoorbeeld wel heeft (in de Phil Spector stijl). Je mist dus wel degelijk een groep goed ingespeelde muzikanten.

Leuk dat ze weer helemaal gelukkig is in de liefde, maar hier mis ik diepgang, al werd ik van haar hit Girl wel vrolijk ondanks het gebrek daar aan.

Dus helaas is mijn conclusie dat Anouk hier niet haar volledige kunnen laat zien.
Of zoals ze het zelf verwoord bij haar commentaar bij Madonna.
Men zit niet te wachten op een eenvoudige herhaling van een kunstje, je wilt waar voor het geld.
Blijkbaar zijn Tom Waits en Bonnie Raitt grote voorbeelden; laat dat op je volgende album terug horen.

» details   » naar bericht  » reageer  

André Hazes - 'n Vriend (1980) 3,0

31 december 2020, 03:06 uur

Dit album heb ik vroeger regelmatig vervloekt.
Mijn ouders hadden een groot aantal Nederlandstalige albums waaronder Doe Maar, Drukwerk, Toontje Lager en Het Goede Doel.
Helaas ook acts als André Hazes en Benny Neyman.
Maar ondertussen ben ik de waarde van dit album wel gaan begrijpen.
Met 'n Vriend en opvolger Gewoon André wist hij zich bij een groot publiek in de armen te sluiten.
Mijn voorkeur gaat meer uit naar ’n Vriend.
Behalve de smartlapliefhebber kon ook de Nederpopman dit waarderen.
De teksten sloten zeker aan bij het kille gevoel van de jaren 80.
Vergelijk Het Is Koud Zonder Jou maar met Love Will Tear Us Apart van Joy Division.
Meer raakvlakken dan je zal verwachten.
Ook Hazes heeft net als Ian Curtis geen gemakkelijk leven gehad.
Slecht lopende relaties, vluchtgedrag in de drank.
Verraad door je beste vriend.
Teveel ellende wat iemand kan verdragen.
Op de een of andere manier komt dit directer aan.
Schrijven over liefdesverdriet kan bijna iedereen.
Maar om hier juist je trots apart te zetten, om vervolgens de ziel open te stellen.
Dat is wel een ander verhaal.
Begin jaren 80 lag op een onderwerp als scheiding meer taboe.
Tegenwoordig is het de normaalste zaak van de wereld om over te praten.
Ik geloof zeker dat dit album troost kan bieden.
Al zal de behoefte om naar de fles te grijpen tevens aanwezig zijn.
Nummers waarbij het sentiment het wint van het verstand zijn 'N Vriend, Het Is Koud Zonder Jou en Wat Is Dan Liefde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Anathema - Weather Systems (2012) 4,0

31 december 2020, 03:06 uur

Deze band blijft mij verbazen.
Untouchable, Part 1 begint bijna Fleetwood Mac (Big Log) achtig, en als de zang de hoogte in gaat moet ik gelijk aan Midge Ure van Ultravox denken.
Gedurende de rest van de plaat klinkt de zanger ook regelmatig als Roland Orzabal van Tears For Fears.
Duidelijk een jaren 80 postpunk vibe.
Ik heb nu verschillende Anathema albums gehoord, maar ik ken geen andere band die zich telkens zo weet te vernieuwen, het lijkt wel of ze echt alles kunnen.
Untouchable, Part 2 sluit hier wel weer goed op aan, maar klinkt weer zo totaal anders.
Heel mooi allemaal, al krijg ik wel de indruk dat ze hiermee wel heel erg op het grote publiek mikken.
Het meest toegankelijke werk dat ik tot nu toe van ze gehoord heb.
Wat mij wel opvalt bij het werk van Anathema, is dat het allemaal herfstplaten zijn.
Niet treurig, absoluut niet, maar wel muziek die je aan zet met druilerig weer, en als de blaadjes van de bomen vallen.
Dat is misschien wel de enige manier hoe ik Anathema kan benoemen; sfeervolle herfstmuziek.
Ik blijf mij verbazen dat juist bands die hun oorsprong in de doommetal hebben zich vaak het meeste ontwikkelen tot een veelzijdig geluid.
Onbewust ga je toch hun albums met elkaar vergelijken, maar dat moet je eigenlijk niet doen.
Het zijn allemaal meesterwerken met allemaal een andere invalshoek.
De aardappeleters van Van Goch is ook totaal anders dan zijn Zonnebloemen schilderij.
Toch vind ik Weather Systems minder sterk dan Judgement en A Natural Disaster.
Weather Systems ligt qua spelen wel tegen perfectie aan, maar juist die onverwachte wendingen die op die andere albums aanwezig waren, mis ik hier een beetje.

» details   » naar bericht  » reageer  

alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012) 2,5

31 december 2020, 03:05 uur

Smoothie muziek.
De ene keer wordt er kiwi en banaan in de blender gegooid, en het resultaat is heerlijk.
Dan wordt er meer geëxperimenteerd met spinazie en sinaasappels, en is het niet te pruimen.
Te wisselvallig voor mij om de hele tijd te boeien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Alice in Chains - Rainier Fog (2018) 3,0

31 december 2020, 03:04 uur

In eerste instantie sluit ook deze van Alice In Chains aardig aan bij de albums met Layne Staley.
De zang zit aardig in het verlengde, maar het lijkt alsof de sound een heel stuk lichter is geworden.
Het dreigende is lang niet meer zo sterk aanwezig, ook het gevoel van pijn ervaar ik hier stukken minder.
Wat over blijft is een geslaagde rockplaat, waarbij er misschien wel bewust voor gekozen wordt om een iets wat gangbare weg in te slaan.
Aardig te vergelijken met Foo Fighter na Nirvana, ook daar had de eerste plaat nog best veel raakvlakken met Nirvana, en werd dat steeds minder.
Alice In Chains heeft er dan wat meer tijd voor nodig gehad, ik vond de vorige twee platen wel een prettig vervolg; een song als Check My Brain sloot goed aan bij de nummers van Staley.
Als Rainier Fog je goed bevalt, dan kun je hierna ook moeiteloos Meliora van Ghost draaien, vind ik zelf mooi hier op aan sluiten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Adrianne Lenker - Instrumentals (2020) 4,0

31 december 2020, 03:03 uur

Totaal onverwachts wordt de wereld opgeschrikt door een onzekere toekomst waarin het maken van afspraken onmogelijk is. Het Corona virus zorgt ervoor dat Big Thief genoodzaakt is om hun volledige geplande tournee te schrappen. Deze vervelende consequentie geeft Adrianne Lenker de mogelijkheid om in alle rust te werken aan haar persoonlijke soundtracks van het nu al in de geschiedenisboeken dik onderstreepte gecatalogeerde jaar 2020.

Zich totaal afsluitend van de buitenwereld leidt de zangeres een Into The Wild achtig leeg kluizenaars bestaan. Ze verruilt Brooklyn voor een tijdelijke toevlucht in de bergen van Massachusetts, waar ze geïsoleerd werkt aan intieme klein gehouden indie folksongs. De filmische omgeving levert tevens in Instrumentals twee prachtige indrukwekkende muzikale landschilderijen op, die je los kan luisteren van Songs, maar die wel degelijk een verbintenis met elkaar hebben.

Op de instrumentale plaat ontaard zich een verborgen diepgang die we nog niet van Adrianne Lenker kennen. Die ze de mogelijkheid geeft om zich in alle stilte te ontplooien tot een songsmit, waarbij de woorden niet zozeer van belang zijn. Vaak wordt de roodgekleurde opkomst en ondergang van de zon gebruikt om dat rustgevende gevoel wat dat uitstraalt voor eeuwig vast te leggen. Een momentopname die indrukwekkende in het oog springende fotocollages oplevert.

Music for Indigo neemt juist de hemelsblauwe lucht als basis. De natuur ontwaakt en laat de gitaar van het boegbeeld van Big Thief vrijwel vanzelfsprekend haar gang gaan. Aarzelend komt het biologische leven weer op gang. Er vormen zich beelden die een gefascineerde Adrianne Lenker laten zien, die vanuit het verscholen hutje de omliggende landstreek in zich opneemt. Een muzikale spotter, genietend van de tijdloze momenten in een tijdloze omgeving. Het beginnen van de dag en tevens de afsluiting daarvan als de indigo kleur overgaat in een donkerblauw gevuld hemelrijk.

Er wordt speelser gestoeid met de aardse elementen die het nachtelijke Mostly Chimes van kleur voorzien. De kristalheldere belletjes staan voor de snel verplaatsende lichtjes van vallende sterren en de felle ogen van angstige wezens die het daglicht niet durven te aanschouwen . Met een hoog kinderlijke slaapliedjes gehalte zijn deze ook eenvoudig te transformeren tot het ontwaken van het nieuwe leven.

Natuurlijk is Songs al van ongekende schoonheid, maar de verrassing zit hem toch wel in die sfeervolle tweede plaat Instrumentals. Eigenlijk is het bijna zonde dat deze zo sterk is, waardoor Songs zichzelf een beetje weggecijferd. Je zou bijna zeggen dat de rest van Big Thief hierbij niet gemist wordt, de klasse dat Adrianne Lenker zich ook prima alleen kan redden.

Adrianne Lenker - Instrumentals | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

» details   » naar bericht  » reageer  

A Perfect Circle - Eat the Elephant (2018) 3,0

31 december 2020, 03:03 uur

Is dit nou echt een goed album, of zitten we gewoon te lang te wachten op de nieuwe Tool.
Als ik het begin van Eat The Elephant hoor, dan neig ik al snel naar het eerste.
Rustige geluidspassages die mij doen denken aan het rustige Nine Inch Nails werk.
Maar daarbij vind ik vooral de afwisseling tussen hard en zacht geweldig tot zijn recht komen; eens kijken wat deze A Perfect Circle verder te bieden heeft.
Ergens moet de pijn en woede toch voelbaar zijn; iets wat ik bij Nine Inch Nails ervaar, maar zeker ook bij Tool.
Disillusioned overtuigt nog niet echt, het is allemaal te rustig, als ik dit soort muziek wil horen, dan pak ik wel een album van Death Cab for Cutie uit de kast.
Bij zo’n Adams Family achtige hoes, verwacht je zwaarder werk, of juist een meer Gothic gericht geheel, en ondanks dat er best wel wat spannende muziekbogen tussen verweven zitten, neemt de drang naar een nieuwe Tool alleen maar meer toe.
Alleen The Doomed heeft die gehoopte uitbarsting, maar ook daarbij lukt het niet om het hele nummer dit etiquette toe te kennen.
Hoe moet ik deze plaat verder omschrijven; ik hoe het maar op Darkwave met alternatief gereedschap.

» details   » naar bericht  » reageer  

ZZ Top - XXX (1999) 3,0

31 december 2020, 02:47 uur

stem geplaatst

» details  

ZZ Top - Recycler (1990) 3,0

31 december 2020, 02:47 uur

stem geplaatst

» details  

ZZ Top - Eliminator (1983) 3,5

31 december 2020, 02:47 uur

ZZ Top zal voor velen de band blijven met de lange baarden, de sleutelhanger met de dubbele ZZ, en de vrouwen met de lange benen.
Door hun clips waren ze opeens bekend bij een groter publiek.
Blijkbaar was dat zetje in de rug even nodig, al lukt het helaas niet om het succes vervolgens vast te blijven houden.
Toch heeft Eliminator wel meer te bieden.
Natuurlijk schieten de compacte singles er wel boven uit, maar een I Need You Tonight laat horen dat ze ook in staat zijn om een lange ballad te produceren.
Qua stijl heeft het wel wat weg van het latere Rough Boy
De compositie zou ook prima passen tuusen jaren 70 acts als Deep Purple, Free en Led Zeppelin.
Bad Girl zou ook zo op het 2e album van Led Zeppelin passen.
Misschien wel het beste nummer van dit album.
Mark Knopfler heeft goed naar Sharp Dressed Man geluisterd, want normaal klinkt zijn gitaarspel meer in de lijn van het fingerpickingspel van J.J. Cale, bij Money For Nothing is het bijna een exacte kopie van het werk van Billy Gibbons.

» details   » naar bericht  » reageer  

ZZ Top - Afterburner (1985) 3,0

31 december 2020, 02:47 uur

stem geplaatst

» details  

ZZ Top - Greatest Hits (1992) 3,0

31 december 2020, 02:47 uur

stem geplaatst

» details  

zZz - Sound of zZz (2005) 3,0

31 december 2020, 02:46 uur

stem geplaatst

» details  

Zwan - Mary Star of the Sea (2003) 3,0

31 december 2020, 02:46 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Zucchero - Sugar Fornaciari (1997) 3,0

Alternatieve titel: The Best Of, 31 december 2020, 02:46 uur

stem geplaatst

» details  

Zootcase - Luxury Girl (1992) 2,5

31 december 2020, 02:45 uur

stem geplaatst

» details  

Rob Zombie - Past, Present & Future (2000) 2,5

31 december 2020, 02:45 uur

stem geplaatst

» details  

Zita Swoon - Big City (2007) 3,5

31 december 2020, 02:45 uur

stem geplaatst

» details  

Zita Swoon - To Play, to Dream, to Drift (2009) 3,5

Alternatieve titel: An Anthology, 31 december 2020, 02:45 uur

stem geplaatst

» details  

Zita Swoon - Life = a Sexy Sanctuary (2001) 3,0

31 december 2020, 02:44 uur

stem geplaatst

» details  

Zita Swoon - I Paint Pictures on a Wedding Dress (1998) 3,5

31 december 2020, 02:44 uur

stem geplaatst

» details  

Warren Zevon - Life'll Kill Ya (2000) 3,5

31 december 2020, 02:44 uur

stem geplaatst

» details  

Warren Zevon - Excitable Boy (1978) 3,5

31 december 2020, 02:44 uur

stem geplaatst

» details  

Zeraphine - Blind Camera (2005) 2,5

31 december 2020, 02:43 uur

stem geplaatst

» details  

Frank Zappa - The Best Of (2004) 3,0

31 december 2020, 02:43 uur

stem geplaatst

» details  

Gheorghe Zamfir - The Beautiful Sound of the Pan Pipes (1995) 2,5

31 december 2020, 02:43 uur

stem geplaatst

» details  

Paul Young - The Secret of Association (1985) 3,0

31 december 2020, 02:42 uur

stem geplaatst

» details  

Paul Young - No Parlez (1983) 3,5

31 december 2020, 02:42 uur

Kermis in het zuiden.
Op zondag naar opa en oma.
Vijfentwintig gulden scoren.
Vermaak je maar.
Doe er mee wat je wilt.
Te bang voor de botsauto’s.
Te weinig ervaring voor de schiettent.
Te oud voor de draaimolen.
Om van die vieze plakkerige zoete suikerspinnen maar te zwijgen.
Alleen die overheersende harde muziek maakte indruk.

Come Back And Stay.
Luidsprekers op het terrein waar die bas uit knalde.
Hese rokerige stem er overheen.
Soulvol.
Grootouders bedankt.
Goede besteding gevonden.
Tevreden huiswaarts kerend.
Knipperende lichtjes en sirenes op de achtergrond.
Morgen op bezoek bij de platenboer.

Via Paul Young bij Love Will Tear Us Apart gekomen.
Niets wetend over de achtergrond van het nummer.
Heiligschennis.
Dit mocht niet commercieel misbruikt worden.
Het zal me een worst weten.
Kende die dode popdichter toch niet.
Luidkeels zong ik het mee.
Nog steeds weinig moeite met deze versie.
Ian Curtis zou zich omdraaien in zijn graf?
New Order samen met het Nationale voetbalteam.
World In Motion zingend.
Daar zou hij waarschijnlijk meer moeite mee hebben gehad.

Sfeervolle versie van Wherever I Lay My Hat.
Marvin Gaye, de volgende net gesneuvelde idool.
Later zou George Michael muzikaal het zelfde pad bewandelen.
Ook hij zou zich overal thuis voelen.
Bij Elton John op het podium.
Een openbaar toilet.
Nergens enige schaamte voor.

Paul Young werd te vaak genoemd als cover artiest.
Niet in staat om zelf songs te schrijven.
Geloof het of niet.
Broken Man is wel degelijk van zijn hand.
Een van de hoogtepunten op No Parlez.

Vanwege jeugdsentiment een paar jaar geleden deze vervangen op compact disk.
Gevoelloos en verdoofd bleef ik achter.
Waarom die vervelende remixen.
Totaal verstoorde zintuiglijke ervaringen.
Alsof vervroegde dementie mijn beleving aantaste.
Soms moet je niet krampachtig proberen het verleden te veranderen.
Laat deze gehospitaliseerde muziekliefhebber in zijn waarde.
Verlangen naar vroeger.

» details   » naar bericht  » reageer  

Paul Young - From Time to Time (1991) 3,5

Alternatieve titel: The Singles Collection, 31 december 2020, 02:42 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young and Crazy Horse - Sleeps with Angels (1994) 4,0

31 december 2020, 02:42 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young / Crazy Horse - Live Rust (1979) 4,0

31 december 2020, 02:41 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young with Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere (1969) 4,0

31 december 2020, 02:41 uur

Zou Down By The River een inspiratiebron zijn geweest voor Nick Caves Where The Wild Roses Grow.
Beide nummers gaan over iemand die zijn vriendin vermoord aan de rand van een rivier.
Down By The River heeft wel een ander sfeertje.
Die hakkelende gitaar in het begin geeft voor mij het sloffen in een zandvlakte weer, met op de rug een vrouwpersoon; niet wetend of deze nog in leven is, of juist versuft door de brandende zon.
Vervolgens wordt het spel dreigender, gevolgd door een jammerende, slepende solo.
Waarna Neil de rol als zanger weer over neemt.
Geruststellend, maar vertrouwen doe ik hem niet.
Als ik nu weer hierna luister, dan moet ik bij het soleren denken aan een band als Pearl Jam, tijdens een live concert.
Eigenlijk dachten wij toen dat het improviseren was; uitend in een jamsessie, maar eigenlijk werd er een groot gedeelte van Down By The River na gespeeld.
Logisch dat ze ook Keep On Rockin’ In The Free World regelmatig speelden, en dat er bij Mirror Ball zelfs sprake was van een echte samenwerking.
Cinnamon Girl ken ik al eerder van Type O Negative, en zo heel veel hebben die niet aan de gitaarsound veranderd; wat al aangeeft, dat dit best wel een stevig stuk muziek is.
Voor mij ook een van de hoogtepunten op Everybody knows this is nowhere.
De solo op het einde hoorde ik weer terug bij Broken Hands van Mudhoney, alleen werd hij daar als intro gebruikt, nooit geweten dat deze ook van Neil Young af stamde.
Weer een tastbaar feit dat zijn invloed zeer groot is geweest op de grunge stroming.
Running Dry vind ik best wel op Where Did You Sleep Last Night lijken, en wie namen dat nummer op; precies Kurt Cobain en Mark Lanegan.
Het derde hoogtepunt is uiteraard Cowgirl In The Sand.
Deze lijkt behoorlijk veel op Down By The River; ook die hakkelende sound met de solo er door heen.
Maar het is hem vergeven, want juist hierdoor drukt hij zijn stempel op het geheel.
Vaak vergeet ik dat dit album uit 1969 komt, en dat men vervolgens moeite deed om dit te imiteren.
Young legde hier wel de basis van dit geluid.
Voor mij was de samenwerking met Crosby, Stills en Nash die volgde zelfs een stap terug, net wat te rustig allemaal.
Daarom vond ik het geen verkeerde stap dat hij al snel weer alleen verder ging, al zullen velen deze mening niet met mij delen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Neil Young - Unplugged (1993) 4,0

31 december 2020, 02:41 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young - Mirror Ball (1995) 3,5

31 december 2020, 02:41 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young - Harvest Moon (1992) 3,5

31 december 2020, 02:40 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young - Harvest (1972) 4,0

31 december 2020, 02:40 uur

Als kind zijnde heb ik ooit van een buurman een gitaar gekregen.
De hals zat niet helemaal goed vast, en omdat deze ooit gevallen was ontbrak er ook een van de stemmechanieken.
Ondanks deze mankementen wist een oom van mij toch elke verjaardag Heart Of Gold uit het instrument te toveren.
Vervolgens werd er door de helft van de aanwezige gasten mee gezongen.
Voor mij altijd weer het hoogtepunt van het feest.
Maar toen ik een keer bij die zelfde oom aan het logeren was, en hij mij de uitvoering van Neil Young liet horen, was ik toch wel teleur gesteld.
Wat jammer dat die meneer niet zo goed kon zingen.
Nog steeds heb ik wat moeite met de zang, en ik heb zelfs ooit Tonight's the Night voor mijn vader gekocht.
Hij was dol gelukkig, maar ik vond het over het algemeen niet om aan te horen.
Nog steeds kan ik daar moeilijk naar luisteren.
Eigenlijk kan ik de albums vanaf Freedom wel weer goed waarderen.
Ik heb het idee dat hij vooral in de jaren 90 beter is gaan zingen.
Maar ieder heeft natuurlijk zijn voorkeur.

Weer terug naar Harvest.
Omdat ik afgelopen week Harvest Moon gekocht heb, en die stiekem toch wel heel sterk vind, heb ik ook deze nogmaals gedraaid.
Harvest Moon wordt vaak genoemd als het jongere broertje van Harvest.
Ik kom uit een plaats waar regelmatig concerten worden gegeven.
Op Roepaen heb ik regelmatig acts gezien, die men onder de noemer Americana vallen.
Voor mij is dit nog steeds country, maar dan met meer variatie in de instrumenten.
Phosphorescent was een band die veel indruk maakte.
En als ik dan vervolgens Harvest draai, dan hoor ik veel van het geluid terug.
Terwijl in deze periode door verschillende acts werd gekozen om meer de rocksound in de country te verwerken, kiest Neil Young juist voor een kalere, misschien zelfs wat puurdere aanpak.
Zelfs in de grootst opgezette nummers als A Man Needs A Maid en There’s A World klinkt toch ook het intieme door.
Ook al heeft A Man Needs A Maid het orkestrale van een Nights In White Satin van The Moody Blues.
Het hoogtepunt blijft voor mij echter toch Heart Of Gold.
Muzikaal doet het mij aan The River van Bruce Springsteen denken.
Pakkende gitaarpartijen, ondersteund door prachtig harmonicaspel.
Verder is de tweede stem van Linda Ronstadt natuurlijk ook een mooie toevoegende waarde, juist misschien omdat deze niet overheersend aanwezig is, maar juist ondersteunend.
Ook haar geluid maakt een nummer als Old Man af.
Alabama laat wel kleine stukjes van het smerige, wat ruigere gitaarspel van Young horen, maar ondanks dit afwijkend geluid past het hier prima tussen.
Eigenlijk wel een verademing.
Zijn collega’s van Crosby, Stills, Nash & Young zijn ook subtiel aanwezig op het album, maar het is duidelijk Young die het geluid blijft bepalen.
The Needle And The Damage Done is wat ik begrijp, het uitgangspunt geweest voor het maken van Tonight’s The Night.
Hoe drugs je letterlijk kapot kunnen maken.
Maar als je dan opnames ziet van The Last Waltz van The Band; een aantal jaar later, met Neil Young die Helpless uitvoert, dan zie je toch ook een uitvoerend artiest waarbij de verslaving de overhand heeft op de wat beholpen uitvoering.
Afsluiter Words (Between the Lines of Age) klinkt inktzwart, een van de duisterste nummers die ik ooit van Neil Young hebt gehoord.
Ik ga Harvest steeds meer waarderen, en begrijp nu ook de schoonheid die men in dit album terug hoort.

» details   » naar bericht  » reageer  

Neil Young - Greatest Hits (2004) 4,0

31 december 2020, 02:40 uur

stem geplaatst

» details  

Neil Young - Freedom (1989) 4,0

31 december 2020, 02:40 uur

Misschien is de akoestische versie van Neil Young van Rockin’ in the Free World de aanzet geweest voor de hele Unplugged rage die later op gang kwam.
In ieder geval een sterke opener van dit album. Voor mij was Freedom de come back van Neil Young.
Crime in the City sluit hier mooi op aan. Duidelijk dat The Walkabouts naar Neil Young geluisterd heeft. Deze song ligt wel in hun straatje. Alleen die break tussendoor met de slide gitaar vind ik minder er uit komen. Het duurt ook net niet te lang allemaal.
Vaak heb ik moeite met het stemgeluid van Meneer Young, maar op dit album stoor ik me er niet aan.
Bij Don’t Cry moet ik vreemd genoeg aan Pink Floyd denken tijdens de Watersloze periode. Gewelddadig mooie smerige gitaarsound tussendoor. Zo hoor ik Neil Young het liefste.
Als je dan vervolgens weer Hangin’ on a Limb hoort, merk je de veelzijdigheid op dit album. Het is een soort van Greatest Hits; alleen dan zonder de hits. De samenzang met Linda Ronstadt is zeer geslaagd, maar dit kan ook niet anders.
Helaas geen wederzijdse samenwerking op haar Cry Like a Rainstorm, Howl Like the Wind.
Aaron Neville past qua stem minder bij haar.
Eldorado is weer richting het werk van Walkabouts. En mensen die mij hier een beetje kennen, weten wat ik hier dus van vind. Misschien is het voor Mark Knopfler een goed idee om bij Neil Young in de leer te gaan. Leert die ook eens echt gitaar spelen.
The Ways of Love is weer met Linda Ronstadt; echter minder overtuigend dan Hangin’ on a Limb.
Someday is te zoetsappig. Had van mij weg gelaten mogen worden. Het zingen van dit soort nummers gaat ook niet super. Soms zelfs echt vals.
De lengte van Someday is dan ook 3 minuten te lang.
Zijn bewerking van On Broadway is weer zeer de moeite waard. Het tempo ligt iets lager, en de versterker een standje hoger.
Ik zie hem ook zo daar staan, met zijn mondharmonica, On Broadway.
Dat Neil Young ook nog verdienstelijk piano kan spelen, was voor mij onbekend.
Wrecking Ball is een mooie rustige ballade.
No More opent met het herkenbare gitaar geluid, al zou een leek zo denken dat hier David Gilmour aan het werk is. Hier vind ik de baspartijen net zo indrukwekkend; vooral in het begin. Na Eldorado en Rockin’ in the Free World het derde hoogtepunt van Freedom.
Het kampvuur nummer Too Far Gone was een waardige afsluiter geweest. De betere country sound.
Gelukkig heeft hij er voor gekozen om daar niet mee af te sluiten.
Want dan zouden we die geweldige rock versie van Rockin’ in the Free World missen.
Ik ben er nog steeds niet helemaal over uit welke versie ik nu het mooiste vind.
Ga dan toch voor de krachtige afsluiter.

Een kleine aantekening tot kort:
Freedom zou nog meer tot zijn recht komen als het eerste en laatste nummer om geruild werden. Beter om krachtig te beginnen, en rustig te eindigen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Neil Young - After the Gold Rush (1970) 4,0

31 december 2020, 02:40 uur

stem geplaatst

» details  

Young Knives - Superabundance (2008) 2,5

31 december 2020, 02:39 uur

stem geplaatst

» details  

A Kick Up the Eighties - Vol 7: Young at Heart (1992) 2,5

31 december 2020, 02:39 uur

stem geplaatst

» details  

The Young Gods - T.V. Sky (1992) 4,5

31 december 2020, 02:39 uur

Voor mij zit The Young Gods in dezelfde hoek als Nine Inch Nails, alleen heeft het een minder destructief karakter.
Dit album ooit blind gekocht, lag ergens tussen Primus en Mudhoney verstopt in een bak met alternatieve muziek, maar dan voor een leuk prijsje.
De naam stond mij wel aan, dus ik was wel benieuwd naar de muziek.
Volgens mij werd deze voluit gedraaid toen ik in 1992 naar Pinkpop ging.
De uitspraak is dan niet zo geweldig, maar wat is dit een heerlijke trip.
Summer Eyes is een soort van elektronische variant op The Doors, zou prima na The End gedraaid kunnen worden.
Heerlijk adrenaline opwekkend album.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Young Gods - Only Heaven (1995) 3,0

31 december 2020, 02:38 uur

stem geplaatst

» details  

Yothu Yindi - Tribal Voice (1992) 2,5

31 december 2020, 02:38 uur

stem geplaatst

» details  

Thom Yorke - The Eraser (2006) 4,0

31 december 2020, 02:38 uur

stem geplaatst

» details  

Yo La Tengo - Prisoners of Love: A Smattering of Scintillating Senescent Songs: 1985-2003 (2004) 4,0

31 december 2020, 02:37 uur

stem geplaatst

» details  

Yo La Tengo - Painful (1993) 4,0

31 december 2020, 02:37 uur

stem geplaatst

» details  

Yo La Tengo - Popular Songs (2009) 4,0

31 december 2020, 02:37 uur

stem geplaatst

» details  

Yes - 90125 (1983) 3,0

31 december 2020, 02:36 uur

stem geplaatst

» details  

Yes - Close to the Edge (1972) 3,0

31 december 2020, 02:36 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Zebra (1994) 3,5

31 december 2020, 02:36 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Toy (2016) 4,0

31 december 2020, 02:36 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Touch Yello (2009) 4,0

31 december 2020, 02:35 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Stella (1985) 3,5

31 december 2020, 02:35 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Solid Pleasure (1980) 3,5

31 december 2020, 02:35 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - 80-85 (1986) 3,5

Alternatieve titel: The New Mix in One Go, 31 december 2020, 02:35 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Flag (1988) 3,5

31 december 2020, 02:35 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Essential (1992) 4,0

Alternatieve titel: Essential Christmas, 31 december 2020, 02:35 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Claro Que Si (1981) 3,5

31 december 2020, 02:35 uur

stem geplaatst

» details  

Yello - Baby (1991) 3,5

31 december 2020, 02:35 uur

stem geplaatst

» details  

Yazoo - Only Yazoo (1999) 4,0

Alternatieve titel: The Best Of, 31 december 2020, 02:34 uur

stem geplaatst

» details  

Yazoo - You and Me Both (1983) 4,0

31 december 2020, 02:34 uur

stem geplaatst

» details  

Yazoo - Upstairs at Eric's (1982) 4,0

31 december 2020, 02:34 uur

Na het succes van Speak & Spell van Depeche Mode; waarvan Just Can’t Get Enough eigenlijk de oorzaak is, lukt het Vince Clarke om met Yazoo gelijk weer een grote hit te scoren (Don’t Go), terwijl Depeche Mode pas later terug slaat met People Are People.
De combinatie van de warme soulvolle stem van Alison Moyet en de kille Synthesizer sound wordt op dat moment eigenlijk door niemand zo toe gepast. Jaren later doet Depeche Mode het verrassend goed ook bij het nummer Condemnation.
Waarbij Dazzler al aan gaf dat hij gefascineerd werd door deze albumhoes, had ik dat vooral bij de singlehoes van Don’t Go. Hierop zie je een soort van rattenvanger van Hamelen omringt door enge poppen. Ook de verschijning van beide artiesten in de videoclip vond ik indrukwekkend.
Mijn cd geeft maar 11 nummers aan, en heeft een andere vermelding dan wat op de hoes staat.
Gelukkig klopt die wel, en staan hier de mooie mixen van The Other Side Of Love en vooral Situation op.
De versie van Situation zou het nu ook nog steeds goed doen op de dansvloer.
The Other Side Of Love bevat elementen van Just Can’t Get Enough.
Ook het hartverscheurende Winter Kills met in de hoofdrol Alison Moyet is het vernoemen waard.
Het beste nummer van dit album is echter Only You. De versie van Flying Pickets kende ik eerder. Ondanks dat het knap is hoe ze hem in zingen, vond ik het een erg saaie uitvoering.
Pas toen ik op dit album het origineel hoorde, werd ik er door gegrepen.
Niet voor niks gebruikten mijn vrouw en ik hem tijdens onze huwelijksvoltrekking.
Dit is kippenvel.

» details   » naar bericht  » reageer  

The xx - I See You (2017) 3,0

31 december 2020, 02:33 uur

Steeds meer een Jamie XX project, maar dan met gastzangers.
Wat minder kil, en meer up-tempo.
Soms doet het mij aan Anne Clark denken; in eerste instantie was ik minder positief, maar nu vind ik het toch wel steeds beter klinken.

» details   » naar bericht  » reageer  

The xx - Coexist (2012) 3,5

31 december 2020, 02:33 uur

stem geplaatst

» details  

The xx - xx (2009) 4,5

31 december 2020, 02:33 uur

Momenten pakken.
Sfeer creëren.
Vanaf het eerste nummer.
Eenvoudig Intro genoemd.
Minder is meer.
Eerste kennismaking.
Kusjes van The XX.

Afsluiting van een liefdesbrief.
Groot gemis.
Berichten aan een onbereikbare geliefde.
Telkens afsluitend met XX.
Tieners met innig verdriet.
Schaamte voor hun gevoelens.

Vandaar de schuchterheid.
Aarzeling in de zangpartijen.
Ziel bloot durven te leggen.
Vervolgens het hoofd gebogen.
Gewoon door spelen.
Niks aan de hand houding.

Onverwacht succesvol.
Omgang met idolen status.
Spijt van deze openbaring.
De wereld die je diepste ego kent.

Daar ligt schijnbaar de kracht.
We willen weer lekker puberen.
Kleine problemen voor groot aanzien.
Deze band vastpakken.
Lekker knuffelen.
Aai over de bol geven.
Onschuld in de puurste vorm.

» details   » naar bericht  » reageer  

XTC - Skylarking (1986) 4,0

31 december 2020, 02:33 uur

stem geplaatst

» details  

XTC - Oranges & Lemons (1989) 4,0

31 december 2020, 02:33 uur

stem geplaatst

» details  

XTC - Fossil Fuel (1996) 4,0

Alternatieve titel: The XTC Singles 1977-92, 31 december 2020, 02:32 uur

stem geplaatst

» details  

XTC - English Settlement (1982) 4,0

31 december 2020, 02:32 uur

Gotye scoorde een paar jaar geleden een gigantische hit met Somebody That I Used to Know, en eigenlijk lijkt dat muzikaal gezien erg veel op Senses Working Overtime van XTC.
Runaways; waarmee English Settlement opent, heeft ook het Gotye sfeertje.
En dan kom je al heel snel weer bij de kern van XTC.
XTC is een band welke zonder problemen hitsingles uit zijn mouw kan schudden.
Het ene moment klinken ze als The Police en dan weer als The Beatles.
Hun nummers zijn eigenlijk altijd zeer herkenbaar, maar om de een of andere reden lukt het ze niet om definitief door te breken naar het grote publiek.
Vaak heb ik; zoals al eerder vermeld bij Drums and Wires, het idee dat ze op zoek zijn naar de perfecte popsong, maar steeds meer komt het gevoel naar boven dat ze juist angstig waren om echt groot te worden.
Liever de anonimiteit dan het grote succes.

» details   » naar bericht  » reageer  

XTC - Drums and Wires (1979) 4,0

31 december 2020, 02:32 uur

Wat lijkt Making Plans For Nigel veel op de muziek van het debuut van Tears For Fears.
Zonder dat nummer zouden Pale Shelter en zeker ook Mad World totaal anders geklonken hebben.
Het subtiele gitaartje, pompende bas en de klats boem drum.
Sterker nog, ik denk zelfs dat dit nummer bij meerdere bands als invloed genoemd kan worden.
Duran Duran, en A Flock Of Seagulls, bij beide hoor ik het wel terug.
Het oehoe koortje in de achtergrond wordt vrijwel gekopieerd door Echo & the Bunnymen bij het einde van Bring On The Dancing Horses.
Niet het beste XTC nummer, dat blijft Dear God.
Maar vervolgens hoor je juist eigenlijk het tegenovergestelde.
Helicopter is een stuk minder eigen, meer het neurotische van Talking Heads vermengd met die andere potentiele kunstacademie leerlingen Elvis Costello en Joe Jackson.
Jaren later zou Kaiser Chiefs hun hele eersteling vol stoppen met deuntjes als Helicopter.
Day In, Day Out heeft het over schreeuwerige van David Bowie, en eigenlijk kun je aan de hand van deze drie nummers al hun hele loopbaan samen vatten.
De kunst voor pakkende songs te schrijven is altijd aanwezig, maar ze zullen nooit helemaal een eigen geluid neer zetten.
Eigenlijk een geweldige band, die altijd op zoek zal blijven naar de ultieme popsong.
Het perfectionisme gaat zelfs zo ver, dat men niet eens live durft op te treden.
Noem het podiumangst of faalangst.
Een band die de lat vaak te hoog legt, waardoor er minder hits gescoord worden, dan dat er in hun vermogen ligt.

» details   » naar bericht  » reageer  

XTC - Black Sea (1980) 3,5

31 december 2020, 02:32 uur

Na het intro van Respectable Street hoor je een gitaarspel welke mij doet denken aan Parklife van Blur, zo hebben deze gasten ook goed geluisterd naar de hoge koortjes van XTC.
Dat gekraak in het begin zal wel zo horen, maar ik kan mij goed voorstellen dat men vroeger met het album terug naar de platenzaak zou gaan.
XTC laat bij Respectable Street een sound horen wat voor liefhebbers van punk, maar ook van Joe Jackson de moeite waard is.
Generals and Majors ken ik al van verzamelaar Fossil Fuel, deze scoorde als single minder dan Senses Working Overtime en Making Plans For Nigel, wat misschien wel komt door dat gefluit tussendoor, van mij had dit niet gehoeven; het geheel was al vrolijk genoeg.
Living Through Another Cuba heeft zijn momenten, al vind ik het begin wat minder, wanhopig tegen het valse aan klinkend. Madness en The Specials lieten van zich horen, en die ska invloeden hoor je hier ook terug.
Love at First Side ken ik ook al van de verzamelaar, ook wel een typische single, maar minder sterk dan Generals and Majors.
Vervolgens wat Talking Heads invloeden (Psycho Killer) in het stotterende Rocket from a Bottle, en toch blijft het herkenbaar XTC.
Bij No Language in Our Lungs gaat het tempo omlaag, met vreemde muzikale wendingen in het geheel, deze hadden voor mij wat minder prominent aanwezig mogen zijn.
Towers of London kende ik dus ook al, het lijkt alsof ze op de b-kant het tempo net wat omlaag schroeven; wel weer een prima opener.
Op Paper and Iron vallen opeens die tribal drums in, wat het een mooi warm geluid geeft.
Burning with Optimism’s Flames is zeer dansbaar, maar ook hierin zitten wat lastige wendingen, maar die horen dan ook bij deze band.
De overgang naar Sgt. Rock (Is Going to Help Me) is lekker, maar ook wat vreemd; bijna Primus achtig (die band maakte trouwens nog een mooie cover van Making Plans For Nigel, maar dit als anekdote).
Veel mooi lawaai in de drums van Travels in Nihilon, wat het een goede extra spanning geeft.
Heerlijke afsluiter van Black Sea.
XTC blijft voor mij een band, waarbij de erkenning pas veel later kwam.
Volgens mij hebben ze onbewust veel invloed gehad op verschillende Britse bandjes.
Muzikaal zie ik ze regelmatig als de Engelse versie van Talking Heads, al hadden die net wat meer Afrikaanse invloeden.

» details   » naar bericht  » reageer  

XTC - Apple Venus, Pt. 1 (1999) 3,5

31 december 2020, 02:32 uur

stem geplaatst

» details  

Xmal Deutschland - Fetisch (1983) 3,0

31 december 2020, 02:32 uur

stem geplaatst

» details  

Steve Wynn - Dazzling Display (1991) 3,0

31 december 2020, 02:31 uur

stem geplaatst

» details  

Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993) 3,0

31 december 2020, 02:31 uur

stem geplaatst

» details  

Wovenhand - The Threshing Floor (2010) 4,0

31 december 2020, 02:30 uur

stem geplaatst

» details  

Wovenhand - Woven Hand (2002) 3,5

31 december 2020, 02:30 uur

stem geplaatst

» details  

Wovenhand - Star Treatment (2016) 4,0

31 december 2020, 02:30 uur

Natuurlijk wordt deze release ondersneeuwt door de release van de laatste van Nick Cave, toevallig op dezelfde dag, maar absoluut de moeite waard, sterker nog; misschien zelfs het beste Wovenhand album tot heden.
De associatie met 16 Horsepower is nog beperkter dan op het vorige album, opener Come Brave heeft niet het stoffige Western gevoel, maar doet mij meer denken aan een schip op zee.
Woeste golfen, en de duivel weer gegeven in de vorm van het mythisch zeemonster; de Kraken.
Het geluid doet mij zelfs aan een band als Swans denken, maar dan beïnvloed door een opnamestudio in Griekenland.
Het voelt bijna exotisch.
Swaying Reed roept zelfs herinneringen op met het werk van The Birthday Party, en zo is de link met Nick Cave al snel gelegd.
Bij The Hired Hand moet ik in het begin aan The Architect van dEUS denken, maar dan smeriger en vuiler gespeeld.
David Eugene Edwards heeft het zichzelf gelukkig niet gemakkelijk gemaakt, dit klinkt totaal niet toegankelijk, maar voor mij wel ijzersterk.
Mijn platenboer; en die is wel wat gewend, moest echt door de eerste nummers heen bijten, bij mij vielen ze gelijk in smaak.
Na het Sisters Of Mercy achtige Crystal Palace lijken de demonen te zijn overwonnen.
Vanaf Crook and Flain wordt het allemaal een stuk toegankelijker, maar de kwaliteit blijft van hoog niveau.
Wat meer rust, maar de duisternis blijft er van af druipen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wovenhand - Refractory Obdurate (2014) 4,0

31 december 2020, 02:30 uur

Nog steeds blijven gelukkig de invloeden van 16 Horsepower hoorbaar bij Woven Hand.
Ondanks dat Woven Hand al jaren kwaliteitsalbums aflevert, blijf ik meer een liefhebber van het geweldige 16 Horsepower, al zijn ze live beide zeker de moeite waard.
Feit is wel dat David Eugene Edwards zijn sound blijft verbreden.
De country invloeden zijn steeds meer naar de achtergrond verdwenen, halverwege Corsicana Clip hoor ik een tornado welke ontaard in een zandstorm en ons weer eens alle hoeken van de wereld laat zien.
Terwijl je probeert om naar adem te happen, krijg je de volgende volle laag al in je gezicht.
Dit blijft natuurlijk een prachtige opener, en ik denk dat dit live best wel eens dezelfde demonische werking kan hebben als American Wheeze.
Refractory Obdurate ligt in het verlengde van The Laughing Stalk, harder en hierdoor misschien wel minder subtiel, maar zeker doeltreffend.
Het bijt meer, en laat diepere sporen achter, terwijl het geluid behoorlijk gangbaar klinkt.
Toen ik Woven Hand in Roepaen hoorde, speelden ze de nummers van The Threshing Floor al harder dan op het album, dus de koersverandering kwam voor mij niet onverwachts.
Nu ben ik blij dat ze al twee albums op deze lijn voort gaan, al ben ik bang dat David Eugene Edwards nu zijn definitieve vorm gevonden heeft en bij het volgende album op zoek gaat naar iets nieuws.
Voor mij zit hij nu op de juiste koers.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wovenhand - The Laughing Stalk (2012) 4,0

31 december 2020, 02:30 uur

stem geplaatst

» details  

Wovenhand - Consider the Birds (2004) 3,5

31 december 2020, 02:30 uur

stem geplaatst

» details  

World Party - Bang! (1993) 2,5

31 december 2020, 02:29 uur

stem geplaatst

» details  

World Party - Goodbye Jumbo (1990) 3,0

31 december 2020, 02:29 uur

stem geplaatst

» details  

World of Noise (1996) 3,0

31 december 2020, 02:29 uur

stem geplaatst

» details  

Woody & Paul - Rum on Board (2009) 2,5

31 december 2020, 02:29 uur

stem geplaatst

» details  

Won Ton Ton - Oh No, Not Not Now (1991) 3,0

31 december 2020, 02:28 uur

stem geplaatst

» details  

Won Ton Ton - Home (1988) 3,5

31 december 2020, 02:28 uur

stem geplaatst

» details  

The Wonder Stuff - Construction for the Modern Idiot (1993) 3,0

31 december 2020, 02:28 uur

stem geplaatst

» details  

The Wonder Stuff - The Eight Legged Groove Machine (1988) 3,0

31 december 2020, 02:28 uur

stem geplaatst

» details  

The Wonder Stuff - If the Beatles Had Read Hunter... (1994) 3,0

Alternatieve titel: The Singles, 31 december 2020, 02:28 uur

stem geplaatst

» details  

Stevie Wonder - Talking Book (1972) 4,0

31 december 2020, 02:27 uur

stem geplaatst

» details  

Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976) 4,0

31 december 2020, 02:27 uur

stem geplaatst

» details  

Stevie Wonder - Number Ones (2007) 4,0

Alternatieve titel: 1's, 31 december 2020, 02:27 uur

stem geplaatst

» details  

Stevie Wonder - Innervisions (1973) 4,0

31 december 2020, 02:27 uur

Ik maakte in de verkeerde periode kennis met Stevie Wonder.
Nummers als Happy Birthday, I Just Called To Say I Love You en het mislukte duet met Paul McCartney genaamd Ebony and Ivory vind ik strontvervelend.
Ook zijn bijdrage bij We Are The World was niet bepaald om na huis te schrijven.
Goede doel nummers waren toch al niet aan hem besteed.
That’s What Friends Are For is nog beroerder.
Exit Wonder.

Tot dat hij in 2005 het suffe ingedutte Live8 een positieve impuls gaf in Philadelphia.
Met Master Blaster, Higher Ground en Superstition ontwaakte daar de boel.
Voor mij het beste optreden van deze niet geheel geslaagde Amerikaanse bijdrage.
Vrij snel een mooie verzamelaar aangeschaft.
Geen moment spijt van gehad.

Innervisions voor een paar Euro gekocht.
Volgens een kenner; mijn oom, zat hij hier in de mooiste muzikale periode.
Talking Book en Songs In The Key Of Life werden tevens aangeraden.
Maar je moet nu eenmaal ergens een begin maken.
Motown had met Stevie en Michael Jackson 2 paradepaardjes.
Motown had een grote rol in het muziekgebeuren.

Waarbij Michael Jackson vooral hulp kreeg van Quincy Jones, zat Stevie Wonder voornamelijk zelf achter de knoppen.
Ondanks zijn blindheid is er niks mis met zijn gehoor.
Hij was vooral zelf bepalend voor het geluid.
Speelt veel instrumenten zelf.
Hierdoor hoort hij thuis tussen grootheden als Prince en Lenny Kravitz.

Innervisions is een sfeervol geheel.
Luistert gemakkelijk weg.
Dat is het enige minpunt.
Hierdoor klinkt het misschien te eenvoudig.
Maar het belang van nummers als Living For The City, Higher Ground en Don’t You Worry ‘Bout A Thing is bepalend voor de jaren 70.
Van laatstgenoemde wist ik niet eens dat hij de originele uivoerder was.
Higher Ground kende ik ook in de versie van Red Hot Chili Peppers.
Living For The City blijf ik beschouwen als een treffende korte samenvatting van de soundtrack van Shaft.
Waardig eerbetoon aan Isaac Hayes.

» details   » naar bericht  » reageer  

Stevie Wonder - Hotter Than July (1980) 4,0

31 december 2020, 02:27 uur

stem geplaatst

» details  

Womack & Womack - Conscience (1988) 3,0

31 december 2020, 02:26 uur

stem geplaatst

» details  

The Wombats - This Modern Glitch (2011) 3,0

31 december 2020, 02:26 uur

stem geplaatst

» details  

The Wombats - A Guide to Love, Loss & Desperation (2007) 3,5

31 december 2020, 02:26 uur

stem geplaatst

» details  

Wolfmother - Cosmic Egg (2009) 3,0

31 december 2020, 02:26 uur

stem geplaatst

» details  

Wolfmother - Wolfmother (2005) 3,5

31 december 2020, 02:25 uur

Natuurlijk lijkt de stem van Andrew Stockdale op die van Jack White.
Maar eigenlijk heb ik die link pas gelegd na het horen van het eerste album van The Raconteurs.
En dat album komt een jaar later uit dan het debuut van Wolfmother.
Misschien is Jack White wel beïnvloed door Wolfmother, toen hij zijn hobbyband startte.
Is wel goed mogelijk.
Ach, je kan beter qua stem op Jack White lijken, dan qua uiterlijk op Filemon Wesselink.
Ook iets wat helaas wel waar is.
Maar nu weer terug naar de muziek.
Wolfmother zit in dezelfde hoek als Led Zeppelin, maar dan duidelijk de rock periode, dus zonder het geëxperimenteer met Folk.
Eigenlijk gebeurt hier hetzelfde als wat er rond begin jaren 90 gebeurde.
Toen greep men ook terug naar de sound van de jaren 70; zoals Lenny Kravitz, Primal Scream en The Black Crowes al deden.
Ik denk wel dat dit debuut invloed heeft gehad op onze eigen DeWollf, al maakten die tevens nog veel gebruik van een orgel.
Na twee albums en de nodige personeelswisselingen, was het Wolfmother verhaal wel een beetje klaar.
Het solo album van Andrew Stockdale scoorde duidelijk minder, en het laatste Wolfmother album maakte een ongeïnspireerde indruk.
Deze revival was helaas maar van korte duur.

» details   » naar bericht  » reageer  

Chelsea Wolfe - Hiss Spun (2017) 3,5

31 december 2020, 02:25 uur

stem geplaatst

» details  

Within Temptation - The Unforgiving (2011) 3,0

31 december 2020, 02:25 uur

stem geplaatst

» details  

Within Temptation - The Silent Force (2004) 3,0

31 december 2020, 02:24 uur

stem geplaatst

» details  

Within Temptation - The Heart of Everything (2007) 3,0

31 december 2020, 02:24 uur

stem geplaatst

» details  

Within Temptation - Mother Earth (2000) 4,5

31 december 2020, 02:24 uur

Het gevoel van hevige verliefdheid.
Niks in de wereld kan dit weg nemen.
Je staat er mee op, en gaat er mee naar bed.
Alles om je heen is even mooi.
Je hebt de vrouw van je dromen ontmoet.

Nadere kennismaking geeft een ander beeld.
Irritaties om het overdreven gelach.
Een neus die te scheef staat.
Continu die naar nicotine stinkende adem.
Je besluit om hier niet verder mee te gaan.
Wegen scheiden zich hier.
Twee jaar later ben je haar totaal vergeten.

Dan ontmoet je elkaar weer.
Allebei ondertussen huisje, boompje, beestje.
Gestopt met roken.
Beter dan ooit kunnen praten over vroeger.
Elkaars humor weer waarderen.
Met een omhelzing afscheid nemen.
Terug in je dagelijkse patroon.
Concluderen dat het verleden best oké was.

Soortgelijk gevoel had ik bij Mother Earth.
Ice Queen was overweldigend.
Deric was hier jaren naar op zoek geweest.
Alles klopte aan Within Temptation.
Kocht dezelfde leren broeken als de bandleden.
Ook mijn langere haar verdween voor ultra kort.
Mijn dochter is zelfs genoemd naar de eerstgeborene van Sharon en Robert.

Maar dan opeens kom je er achter.
De aandacht is helemaal weg.
Eerst dagelijks in de cd speler.
Wekelijks, maandelijks, eens per jaar.
Waar ligt het aan?
Het gevoel wordt vlakker.

En dan zet je Mother Earth weer eens op.
En eventjes is het er weer.
Vertrouwd luister je verder.
Maar de impact is verdwenen.
Onverklaarbaar.
Ondanks dat de kwaliteit hetzelfde blijft.
Zijn het de hoge zangpartijen?
Eftelinggehalte?
Persoonlijke overgave aan volwassenheid?
Andere invulling van je leven?
Het past er niet meer tussen als voorheen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Within Temptation - Enter (1997) 4,0

31 december 2020, 02:24 uur

stem geplaatst

» details  

Within Temptation - The Dance (1998) 4,0

31 december 2020, 02:24 uur

stem geplaatst

» details  

Wish - Monochrome (1995) 3,5

31 december 2020, 02:23 uur

(reactie op ander bericht)



Dat werd inderdaad eens tijd.

1995/1996.
Opkomst van sprookjesachtige metal met Gothic invloeden.
Trouwjurken van moeder werd van zolder gehaald.
Gedragen door zangeressen van de opkomende stroming binnen het Metal gebeuren in Nederland.
Within Temptation, Orphanage en The Gathering als vaandeldragers.
In deze vernieuwende fase.
Vernieuwend?
Het fundament werd al een paar jaar eerder gebouwd door laats genoemde band.

1992.
Bart Smits was zanger bij The Gathering ten tijden van Always…
Samen met Marike Groot verzorgde hij de zangpartijen.
Hoorbaar in King For A Day en Second Sunrise.
Hun sound is te linken aan Gothic van Paradise Lost.
De Britse voorlopers.

Wish was het volgende project van Bart Smits.
Terwijl de rest nog viste in de vijver van Paradise Lost.
Had hij zijn hengel bij een meer Sisters Of Mercy achtig geluid uit geworpen.
Zangpartijen die zich krachtiger ontwikkelden.
De grunt vrijwel afgezworen.
Dansinvloeden deden hun intrede.
Klaar voor de volgende stap.

Ondanks een mooie eigen geluid, miste Wish vreemd genoeg de aansluiting.
Teksten over levensvragen.
Compact samen gebracht in omlijste landschappen.
Al blijft het mysterie aanwezig.
Bart die zich ontwikkeld heeft tot een betere dromerige schrijver.
Zonder het contact met de realiteit te verliezen.
Zijn hersenspinsels muzikaal vorm gegeven.

Zou het komen door het zwaardere winterse geluid.
Is Nederland toe aan de lente variant?
Verdorde bruine bladeren of juist opbloeiende kleurige bloemen.
De grote schoonmaak.
Voor mij een groot raadsel.

Jane Doe zou de opvolgende EP worden.
Drie sterke nummers die mij nieuwsgierig maakten.
Hopend op een mooi vervolg.
Met de daarop volgende EP Ground Zero Heavon overheerst een industrieel geluid.
Het tweede album is er helaas nooit gekomen.
Gelukkig kan ik deze nog regelmatig draaien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wir Sind Helden - Die Reklamation (2003) 3,0

31 december 2020, 02:23 uur

stem geplaatst

» details  

Wire - Object 47 (2008) 3,0

31 december 2020, 02:23 uur

stem geplaatst

» details  

Wire - The Ideal Copy (1987) 4,0

31 december 2020, 02:23 uur

Als je de zang bij openingsnummer The Point of Collapse hoort, dan moet ik sterk aan Bernard Sumner van New Order denken.
Muzikaal klinkt het wel anders, maar toch ademt dit album duidelijk een duister wave geluid uit.
Raakvlakken zijn er dan ook in Ahead met Simple Minds (keyboards) en Depeche Mode (percussie).

Ik ben dan ook duidelijk liefhebber de jaren 80 periode, en heb als minderheid weinig met hun geprezen eerste albums. De solo albums van boegbeeld Colin Newman uit deze tijd zijn horen daar mede bij.
Hier komt het artistieke element beter tot zijn recht, en is het onderdeel van het album.
Niet ten koste gaand van de muzikaal zeer fraaie songs.
Al blijft het experiment duidelijk aanwezig.
Het ene moment dromerig zoals in Madman’s Honey; vervolgens bijtend en donker in Feed Me.

Feed Me is een geval apart.
Dit is Dracula, die na jaren ontwaakt en alle mogelijkheden aan grijpt om zijn honger te stillen.
De eerste keer Feed Me is een openbaring.
Het antwoord op Bela Lugosi's Dead van Bauhaus.
De live versie op The Ideal Copy klinkt totaal anders, maar is niet veel minder.
Genoeg variatie in dit Monument Of The Eighties.

Liefhebbers van Gang Of Four en Talking Heads zullen zich ook hier in kunnen vinden.
Persoonlijk vind ik dit wel een stuk toegankelijker dan Gang Of Four.
De flirt met Funk is op The Ideal Copy net als bij bovenstaande bands aanwezig.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wire - Chairs Missing (1978) 3,0

31 december 2020, 02:23 uur

stem geplaatst

» details  

Wipers - The Herd (1996) 3,5

31 december 2020, 02:22 uur

stem geplaatst

» details  

Wipers - Youth of America (1981) 4,0

31 december 2020, 02:22 uur

Lange tijd met een vraag in mijn hoofd rond gelopen.
Je had de scene rond CBGB in New York.
Ramones, Television, Blondie, Patti Smith en Talking Heads.
Vervolgens Sonic Youth, Hüsker Dü en Pixies.
Waar de gitaarbands uit de jaren 90 weer uit voort kwamen.
Maar ergens klopte er iets niet.
Ik miste een schakel.

Niet alle punkrock is hier naar terug te voeren.
Ergens moet nog een factor kwaadheid hebben gezeten.
Gecombineerd met geniaal gitaarwerk.
En dat gevoel had ik voornamelijk bij het hele grunge gebeuren.
Is het allemaal wel zo origineel.
Is This Real?
Nirvana, Mudhoney en Schreeching Weasel.
Wie was jullie grote inspiratiebron?

Bij toeval ooit een verzamelaar gekocht met belangrijke muziek uit de jaren tachtig.
All Lined Up genaamd.
Daar werd ik regelmatig verrast.
Zo ook door deze band.
Wipers.
When It’s Over.
Geweldig nummer; meesterlijke opbouw.
Intro waar geen einde aan dreigt te komen.
Gefluister overgaand in hartstochtelijk geschreeuw.

Opeens vielen de puzzelstukjes in elkaar.
Dit was de puurheid waarna ik op zoek was.
Een pagina uit de muzikale geschiedenisboeken.
Blijven liggen bij de drukkerij.
Om vervolgens vanwege onwetendheid in de prullenbak te belanden.
Nooit genoemd te worden.

Waarom is de erkenning niet gekomen?
Hoe breder zou het popklimaat geworden zijn als jonge beginnende bands Youth Of America in hun basispakket hadden gehad.
Pas aan het werk mochten na een Wipers examen.
Afgesloten met een ruime voldoende.

» details   » naar bericht  » reageer  

Steve Winwood - Back in the High Life (1986) 3,0

31 december 2020, 02:22 uur

stem geplaatst

» details  

Steve Winwood - Icon (2011) 2,5

31 december 2020, 02:21 uur

stem geplaatst

» details  

Amy Winehouse - Lioness: Hidden Treasures (2011) 2,5

31 december 2020, 02:21 uur

stem geplaatst

» details  

Amy Winehouse - Back to Black (2006) 4,0

31 december 2020, 02:21 uur

stem geplaatst

» details  

Amy Winehouse - Frank (2003) 3,0

31 december 2020, 02:21 uur

stem geplaatst

» details  

Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (and Other Stories) (2013) 3,5

31 december 2020, 02:20 uur

stem geplaatst

» details  

Steven Wilson - To the Bone (2017) 3,5

31 december 2020, 02:20 uur

Oké, bij Steven Wilson heb ik heel lang gedacht dat hij een lid, of in ieder geval familie was van The Beach Boys.
Ik weet ondertussen al een paar jaar beter, ben bekend met Porcupine Tree, en zeer recentelijk met een paar andere solo albums.
Ik verwachte bij To The Bone, of een conceptalbum, of juist een puur semi unplugged geheel, wat uiteraard door de titel komt.
Het is echter geen van beide.
Bij To The Bone moet ik qua sfeer denken aan A Momentary Lapse of Reason, ik ben dus wel een liefhebber van dat album, maar ook wat aan de jaren 80 Marillion.
Muzikaal niet geheel hetzelfde, maar wel het gevoel overheerst.
Ik ben al jaren geleden overgestapt op cd´s, en het vinylgebeuren heb ik niet meer gevolgd.
Maar vandaag miste ik het wel.
Toevallig kocht iemand voor mij de elpee van To The Bone, en het heeft meer uitstraling om met een plaat naar buiten te lopen, zeker als deze zo opvalt in zijn eenvoud, maar met felle kleuren.
Het klinkt allemaal een stuk minder ruw, gepolijster, meer richting het jaren 80 werk van eerder genoemde Pink Floyd en Marillion, maar ook Rush en Genesis uit deze periode heeft die cleane sound.
Nadat ik eerder The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) en Hand. Cannot. Erase. gehoord heb, moet ik tot de conclusie komen dat To The Bone mij meer aanspreekt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase. (2015) 3,5

31 december 2020, 02:20 uur

stem geplaatst

» details  

Robbie Williams - Swing When You're Winning (2001) 2,5

31 december 2020, 02:20 uur

stem geplaatst

» details  

Robbie Williams - I've Been Expecting You (1998) 3,0

31 december 2020, 02:20 uur

stem geplaatst

» details  

Robbie Williams - Greatest Hits (2004) 3,0

31 december 2020, 02:20 uur

stem geplaatst

» details  

Robbie Williams - Escapology (2002) 2,5

31 december 2020, 02:20 uur

stem geplaatst

» details  

Lucinda Williams - Car Wheels on a Gravel Road (1998) 3,5

31 december 2020, 02:19 uur

stem geplaatst

» details  

Willard Grant Conspiracy - Mojave (1999) 4,0

31 december 2020, 02:19 uur

stem geplaatst

» details  

Willard Grant Conspiracy - Flying Low (1998) 4,0

31 december 2020, 02:19 uur

stem geplaatst

» details  

Willard Grant Conspiracy - Pilgrim Road (2008) 4,0

31 december 2020, 02:19 uur

stem geplaatst

» details  

Willard Grant Conspiracy - Let It Roll (2006) 4,5

31 december 2020, 02:18 uur

Kippenvel in een kloosterkapel.
Een wat gezette frontman zittend op een barkruk.
Ons mee nemend in het moment van afscheid.
Vaarwel zeggend tegen geliefden.
Een lange reis voor de boeg.
Vaderland Amerika verworden tot een donkere stip.
Toerschema in Europa.
Weken ver weg van huis.
Heimwee naar het leven.
Nieuwe bodems betasten.
Distant Shore.

Hoe treurig kan een trompet klinken.
Verwacht geen hoempapa en fanfare.
Getuige van iemands diepste gevoelens.
Mijn eerste kennismaking was gelijk een heftige confrontatie.
Zelden zo ontroerd geraakt bij een concert.
Wie is die Robert Fisher?
Chris Eckman van The Walkabouts tot zijn vriendenkring rekenend.
Vertrouwen en steun biedend door zijn begeleidend gitaarspel.

Het meesterstuk Let It Roll.
Het gejaagde instrumentale vioolspel.
Onverwachts overgaand in subtiele pianoklanken.
De rauwe donkere stem die de rust inluid.
Overstuurs in volledige overgave ontroeren.
Americana met een duidelijke Cave flow.
Johnny Cash die goedkeurend neder kijkt.
Weer een volgeling tot zijn apostelen rekenend.
Het nalatenschap in ere latend.
Wat valt hier verder nog over te zeggen.
Je moet het gewoon ervaren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Willard Grant Conspiracy - Regard the End (2003) 4,0

31 december 2020, 02:18 uur

stem geplaatst

» details  

Willard Grant Conspiracy - Everything's Fine (2001) 4,0

31 december 2020, 02:18 uur

stem geplaatst

» details  

Wild Pumpkins at Midnight - Strangeways (1992) 3,0

31 december 2020, 02:18 uur

Dit rockt, knarst, jeukt, en is het ene moment lief, dan weer lomp.
Dan weer in het verlengde van halverwege jaren 80 college The Feelies, maar vervolgens duivels als Gun Club, met de spastische swing van Pixies, ondersteund door het ongecontroleerd gitaargeweld van Sonic Youth.
Meer Lou Reed dan Velvet Underground.
Afwijkend gitaargeweld uit de jaren 90, dan zal het wel weer eens uit Australië komen?
Natuurlijk komt dit uit Australië.
Trippend door de benzine, zwevend over de eindeloze autowegen van dit continent.
Dit sluit absoluut aan bij de heersende gitaarmuziek uit de jaren 90, maar is misschien zelfs wat gevarieerder te noemen dan de gemiddelde band uit deze periode.
Het zit allemaal goed in elkaar, zonder ergens moeilijk te klinken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wild Pumpkins at Midnight - Little Victories (1990) 2,5

31 december 2020, 02:18 uur

stem geplaatst

» details  

Kim Wilde - Close (1988) 2,5

31 december 2020, 02:17 uur

stem geplaatst

» details  

Kim Wilde - Never Say Never (2006) 2,5

31 december 2020, 02:17 uur

stem geplaatst

» details  

Kim Wilde - Love Blonde (1993) 3,0

Alternatieve titel: The Best Of, 31 december 2020, 02:17 uur

stem geplaatst

» details  

Wilco - The Whole Love (2011) 3,5

31 december 2020, 02:17 uur

stem geplaatst

» details  

Wilco - Star Wars (2015) 3,5

31 december 2020, 02:16 uur

stem geplaatst

» details  

Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2002) 4,0

31 december 2020, 02:16 uur

stem geplaatst

» details  

Wilco - Summerteeth (1999) 4,0

31 december 2020, 02:16 uur

stem geplaatst

» details  

Wilco - A.M. (1995) 4,0

31 december 2020, 02:16 uur

stem geplaatst

» details  

The Who - Who's Next (1971) 4,0

31 december 2020, 02:16 uur

stem geplaatst

» details  

The Who - Tommy (1969) 4,0

31 december 2020, 02:16 uur

Tommy komt voor mij over als verhaal over een kind welk gebukt gaat onder de nodige psychische druk en geestelijke dan wel lichamelijke mishandeling.
Hij is de persoon die juist wel zintuigelijk waarneemt, maar de wereld rondom hem heen sluit de ogen voor het duidelijke zichtbare leed wat hem wordt aangedaan.
Tommy is de schuchtere jongen die zich steeds meer afsluit van de buitenwereld en een muur rondom zichzelf bouwt.
Tot hier lijkt de verhaallijn aardig op The Wall van Pink Floyd, de hoofdpersoon hier heeft tevens te maken met het ontbreken van een vaderfiguur in zijn eerste levensjaren.
Net als bij Pink Floyd wordt er flink geëxperimenteerd met de nodige drugs, al worden ze hier meer open in het verhaal verwerkt.
Maar dan komt de omslag; vanwege een bepaald talent of gave ziet men de hoofdpersoon opeens wel staan en wordt hij als een soort van Jezus neer gezet.
Of dit autobiografisch is, weet ik niet.
Daarvoor ben ik te onbekend met de achtergrond van Pete Townshend.
Ik kan mij wel een voorstelling maken van een schuchter, getreiterde jongen die zich vanwege zijn gitaarspel en podiumpresentatie ontwikkeld als held.
Tijdsgenoten The Beatles en Eric Clapton werden vergeleken met God of Jezus, dus die link met de Messias en zijn volgelingen is ook te verklaren.
Helaas moet ik hierdoor wel net te vaak aan Life of Brian van Monty Python denken, maar dat is mijn probleem.
Feit is wel dat ik Tommy meer een geheel vind als The Wall, en daardoor prettiger te beluisteren, zonder skipmomenten.
Pink Floyd had al een aantal legendarische albums op hun naam staan, en ik heb altijd het idee gehad, dat hij daarom zo succesvol was.
Tommy is een ander verhaal.
Tommy heeft de hippiecultuur, maar ook de angst voor dreigende oorlogen in zich.
Tevens wordt het gevaar van het massaal volgen van een groot leider in de verhaallijnen benoemd.
Helaas probeert Townshend later in interviews het geheel uit te leggen met de nodige aanpassingen, had voor mij niet gehoeven, de fantasie van de luisteraar mag ook geprikkeld worden.
En dan het muzikale gedeelte.
The Who weet vooral live goed hard uit te pakken met de nodige vernielingen om het effect te benadrukken; hier op Tommy zit het allemaal precies tussen de lijntjes, maar de kracht zit hem in de wel hoorbare dreiging.
Je wacht op de explosie, die maar niet wil komen.
Het uitstellen van klaarkomen.
Vaak werkt het niet, maar juist hier is dat wel het geval, The Who weet hun muzikaliteit te benutten zonder de voorheen aanwezige poespas.
Mooi album.
Boudewijn de Groot heeft deze ook thuis in zijn verzameling, al zal hij het natuurlijk ontkennen, maar luister eens naar het begin van Sparks, en leg dit langs zijn hit Jimmy, en je weet wat ik bedoel.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Who - Who Are You (1978) 3,0

31 december 2020, 02:16 uur

stem geplaatst

» details  

The Who - The Who by Numbers (1975) 3,0

31 december 2020, 02:15 uur

stem geplaatst

» details  

The Who - Then and Now (2004) 3,5

Alternatieve titel: 1964-2004, 31 december 2020, 02:15 uur

stem geplaatst

» details  

Chris Whitley - Din of Ecstasy (1995) 3,0

31 december 2020, 02:15 uur

Deze van Chris Whitley heeft wel wat weg van het hele Seattle gebeuren.
Seattle is voor mij onvrede, wanhoop, verpakt in een muur van gitaargeweld.
Zijn stem heeft raakvlakken met die van Mike Patton van Faith No More, terwijl hij muzikaal weer meer tegen het blues geluid van Screaming Trees aan leunt.
Eigenlijk jammer dat juist een Mark Lanegan geen samenwerking met hem is aan gegaan.
Ik denk dat daar wel wat moois uit voort had kunnen komen.
Ondanks dat ik steeds blijf overwegen om mij meer in Chris Whitley te verdiepen, heb ik dat gevoel weer minder na het beluisteren van Din of Ecstasy.
De nummers blijven net niet genoeg hangen, en op dit album vind ik zijn stem niet bijzonder genoeg om mij meer in hem te verdiepen.
Maar misschien heb ik ooit net het verkeerde album van hem gekocht, kan natuurlijk ook het geval zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

White Zombie - Supersexy Swingin' Sounds (1996) 2,5

31 december 2020, 02:14 uur

stem geplaatst

» details  

White Town - Women in Technology (1997) 2,5

31 december 2020, 02:14 uur

stem geplaatst

» details  

The White Stripes - Get Behind Me Satan (2005) 4,0

31 december 2020, 02:14 uur

stem geplaatst

» details  

The White Stripes - Elephant (2003) 4,0

31 december 2020, 02:14 uur

stem geplaatst

» details  

The White Stripes - De Stijl (2000) 3,5

31 december 2020, 02:14 uur

stem geplaatst

» details  

Whitesnake - Greatest Hits (1994) 3,5

31 december 2020, 02:13 uur

stem geplaatst

» details  

Whitesnake - 1987 (1987) 3,5

Alternatieve titel: Whitesnake, 31 december 2020, 02:13 uur

stem geplaatst

» details  

White Lies - Friends (2016) 3,0

31 december 2020, 02:13 uur

stem geplaatst

» details  

White Lies - Big TV (2013) 3,5

31 december 2020, 02:12 uur

stem geplaatst

» details  

White Lies - To Lose My Life... (2009) 5,0

Alternatieve titel: To Lose My Life or Lose My Love, 31 december 2020, 02:12 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

White Lies - Ritual (2011) 3,5

31 december 2020, 02:12 uur

Opener Is Love heeft duidelijk Madchester invloeden.
Beats die passen bij The Stone Roses en Happy Mondays.
Verder doet het mij denken aan het Zooropa avontuur van U2.
Verfrissend geluid waardoor je gaat denken dat White Lies een andere richting in slaat.
Wat is dat orgeltje heerlijk.
Sloffen door het opwaaiende festivalzand.
Het gevoel dat ik ook kreeg bij de eerste keer The Only One I Know van The Charlatans.
Sluiten ze hier dan de jaren 80 af.
Openen ze de deur naar de jaren 90.

Het antwoord is simpelweg nee.
We gaan op dezelfde voet door als To Lose My Life…
Velen grootheden uit de jaren 80 willen terug grijpen naar dat geluid.
Waarin Depeche Mode, Simple Minds, U2 en Duran Duran in faalden.
Hier is het bewijs dat het wel degelijk haalbaar is.
Denk aan albums als Vienna van Ultravox en The Hurting van Tears For Fears.
Kille oefenruimtes waar adem veranderd in ijs.
Mark Hollis van Talk Talk die zijn warme gebreide muts aanbied.
De melancholie van Joy Division vermengt met het hoopvolle van de oude U2.

Oké, de zang is niet altijd even zuiver.
Maar het gemeende gevoel wat hij er in legt is wel puur.
Harry McVeigh is niet werelds beste tekstschrijver.
Meezinggehalte en het vermogen om de lyrics te onthouden zijn hier belangrijker.
Liever een eenvoudig nummer wat zich heerlijk in je hoofd nestelt.
Dan een moeilijk hoofdpijn veroorzakend hoogstandje.

Eigenlijk ben ik opgelucht.
Gewoon een bandje wat mij het gevoel van vroeger wil terug geven.
Net te jong voor de hoogtepunten uit die periode.
Nu krijg ik de kans om ze alsnog te beleven.
Dankbaar buig ik mijn hoofd voor White Lies.

Maar de schijnbare grote kracht ligt bij producer Alan Moulder.
In het verleden tilde hij bands als Depeche Mode, Smashing Pumpkins en Nine Inch Nails naar een hoger level.
Hier levert hij nogmaals het bewijs van zijn vakmanschap.

» details   » naar bericht  » reageer  

Whiskeytown - Strangers Almanac (1997) 3,0

31 december 2020, 02:12 uur

stem geplaatst

» details  

Wheatus - Wheatus (2000) 2,5

31 december 2020, 02:11 uur

stem geplaatst

» details  

What's Up 3 (1995) 3,0

Alternatieve titel: More Greatest Rock Hits of the 90's, 31 december 2020, 02:11 uur

stem geplaatst

» details  

What's Up? (1993) 3,5

Alternatieve titel: The Greatest Rock Hits of the 90's, 31 december 2020, 02:10 uur

4 Non Blondes wisten flink te scoren met What’s Up, en natuurlijk was het logisch om hier door een platenlabel op in te springen.
Van 4 Non Blondes hoorde je vervolgens niks meer, maar Linda Perry wist later wel hits te schrijven voor Pink en Christina Aguilera.
Had dit nog iets te doen met de grunge uit de jaren 90; natuurlijk niet, maar het leverde financieel genoeg op.
Nirvana zal wel niet mee willen werken aan deze verzamelaar, vandaar dat de versie die Tori Amos van Smells Like Teen Spirit maakte hier op staat.
Wordt uitgeverij Magnum niet alleen genaaid voor de rechten van Nirvana door Courtney love, maar kan ze gelijk Tori Amos een hak zetten.
Tori, die achter haar piano regelmatig laat zien een echte rockbitch te zijn, en de drugs niet nodig heeft.
Toch wel een lekkere verzamelaar, die iedereen die met gitaarmuziek in de jaren 90 is opgegroeid wel in huis moet hebben, tenzij je in bezit bent van de studio albums van deze artiesten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wham! - Fantastic (1983) 3,0

31 december 2020, 02:10 uur

Eigenlijk klinkt dit niet eens zo verkeerd.
Het verlangen van de zomer.
Onschuldige tieners die zich langzaam opwerpen tot idolen.
Gewoon twee vrienden die een bandje beginnen.
Talent is nog niet belangrijk.
Voornamelijk uiterlijk wat een rol speelt.
Achtergrondzangeressen Pepsi & Shirlie bezitten meer zangkwaliteiten dan Andrew Ridgeley.

Helaas werd het onverwacht een groot succes.
Andrew werd tijdens concerten maar een gitaar in de handen geduwd.
Zodat hij niet verloren op het podium stond.
Gelukkig dat zijn vriend George Michael wel kon zingen.
Anders hadden we hier de voorlopers van Milli Vanilli gehad.
Om vervolgens onder eigen naam verder te gaan was niet zo vreemd.
Eigenlijk was dit al een verkapte solo carrière.
Laat ik nu maar niet Andrew Ridgeley verder afkraken.
Blijkt dat die aardig kan auto rijden.

Maar even terug naar Fantastic!
De veelzijdigheid van George Michael.
Rappen gaat hem niet slecht af.
Wham Rap! Is een club klassieker.
Met eenvoudige danspasjes kunnen scoren.
Tempo is zelfs voor een kleuter te volgen.
Het geeft allemaal niks.
Good Feeling muziek.
Young Guns is vergelijkbaar.
Prima nummer om de cha-cha-cha op te leren.
Als vijftienjarige met fout blouseje met stropdas.
Meisjes versieren op de plaatselijke dansschool.

Zo blijft ook Club Tropicana heerlijk zomers.
Weinig inhoud, maar toch het ultieme vakantiegevoel.
Mooie jongens en meisjes in de clip.
George Michael die voor de eerste keer zijn zang laat gelden.
Misschien hadden we toen kunnen horen waartoe hij in staat is.
Die gedachte ging nog niet in mij op.
Later heeft hij dat aardig recht gezet.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wham! - Make It Big (1984) 3,0

31 december 2020, 02:10 uur

stem geplaatst

» details  

Wham! - The Final (1986) 3,0

31 december 2020, 02:10 uur

stem geplaatst

» details  

Whale - We Care (1995) 2,5

31 december 2020, 02:10 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Wet Wet Wet - Picture This (1995) 2,5

31 december 2020, 02:09 uur

stem geplaatst

» details  

Wet Wet Wet - Popped in Souled Out (1987) 3,0

31 december 2020, 02:09 uur

In de jaren 80 stond er veel White Soul in de Britse hitlijsten.
Eigenlijk begonnen bands als Spandau Ballet, Simply Red en Curiosity Killed the Cat lang niet zo commercieel, maar werden ze steeds zoeter.
George Michael ging solo ook steeds meer de Soul kant op, maar juist steeds minder op het grote publiek gericht.
En daar ergens tussen in zat een band als Wet Wet Wet.
Sweet Little Mystery had nog wat weg van Club Tropica van Wham!
Gewoon een lekker zomers nummer.
Net als Spandau Ballet kon deze band ook gewoon prima spelen, allemaal goede muzikanten, wat vaak wordt vergeten.
De zang van Marti Pellow vind ik wat richting die van Paul King (van de band King; niet te verwarren met Mark King; die is van Level 42) gaan.
Wishing I Was Lucky was ook gewoon een lekkere single, maar vervolgens kwam met Angel Eyes het eerste echte grote succes, later nog overtroffen door Love Is All Around van de Four Weddings and a Funeral film.
Marti Pellow ging vervolgens bijna ten onder aan een heroïneverslaving.
Toch leverden ze met Popped in Souled Out een mooi debuut af.
In Nederland scoorden ze eerst met Angel Eyes, vervolgens met Wishing I Was Lucky en Sweet Little Mystery; deze singles werden in de UK echter al voor Angel Eyes uitgebracht.
Temptation was de vierde single van het album, maar wist in Nederland alleen de tipparade te halen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wet Wet Wet - End of Part One (1993) 2,5

Alternatieve titel: Their Greatest Hits, 31 december 2020, 02:09 uur

stem geplaatst

» details  

Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010) 3,0

31 december 2020, 02:09 uur

stem geplaatst

» details  

Kanye West - The College Dropout (2004) 2,5

31 december 2020, 02:09 uur

stem geplaatst

» details  

Wendy & Lisa - Wendy & Lisa (1987) 3,0

31 december 2020, 02:08 uur

stem geplaatst

» details  

Wendy & Lisa - Eroica (1990) 2,5

31 december 2020, 02:08 uur

stem geplaatst

» details  

Wendy & Lisa - Fruit at the Bottom (1989) 2,5

31 december 2020, 02:08 uur

stem geplaatst

» details  

Wende - Nº9 (2009) 3,0

31 december 2020, 02:08 uur

stem geplaatst

» details  

Wende - La Fille Noyée (2006) 3,0

31 december 2020, 02:08 uur

stem geplaatst

» details  

Wende - Quand Tu Dors (2004) 3,0

31 december 2020, 02:08 uur

stem geplaatst

» details  

Paul Weller - Wild Wood (1993) 3,0

31 december 2020, 02:07 uur

stem geplaatst

» details  

Scott Weiland - Happy in Galoshes (2008) 2,5

31 december 2020, 02:06 uur

stem geplaatst

» details  

Weezer - Hurley (2010) 3,0

31 december 2020, 02:06 uur

stem geplaatst

» details  

Weezer - Pinkerton (1996) 3,0

31 december 2020, 02:05 uur

stem geplaatst

» details  

Weezer - Maladroit (2002) 3,5

31 december 2020, 02:05 uur

stem geplaatst

» details  

Weezer - Weezer (2001) 3,5

Alternatieve titel: The Green Album, 31 december 2020, 02:05 uur

stem geplaatst

» details  

Weezer - Weezer (1994) 4,0

Alternatieve titel: The Blue Album, 31 december 2020, 02:05 uur

Bij Weezer weet ik nooit helemaal wat hun bedoeling is.
Zanger Rivers Cuomo lijkt op Kees Van Kooten, en of de uitstraling van nerds nu gemeend is, of puur een soort van publiciteitsstunt.
Het blijft mij onduidelijk.
Ik zie hem ook wel als de David Byrne van de jaren 90.
Net zoals Rivers iemand die de uitstraling van de eeuwige student heeft, en ook erg kunstzinnig is in gesteld.
Green Day en The Offspring waren net aan het door breken, en hun muziek past er prima tussen. Helaas ben ik bang dat deze band vaak gezien wordt als, de band met die Happy Days clip.
Wat Nada Surf heeft met Popular, heeft Weezer met Buddy Holly.
Ook hier heeft de band meer in zijn mars, en ook betere nummers op het blauwe album staan.
Zo vind ik Undone – The Sweater Song en zeker Say It Ain’t So van een hogere klasse.
Toch heeft het geluid van Weezer zeker invloed op latere bandjes.
Bij Lit en Blink-182 hoor ik het in terug.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Wee Papa Girl Rappers - The Beat, the Rhyme, the Noise (1988) 2,5

31 december 2020, 02:05 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Ween - Shinola Vol. 1 (2005) 2,5

31 december 2020, 02:04 uur

stem geplaatst

» details  

Weekend at Waikiki - Sputnik (1994) 2,5

31 december 2020, 02:04 uur

stem geplaatst

» details  

We Are Scientists - With Love and Squalor (2005) 3,0

31 december 2020, 02:04 uur

stem geplaatst

» details  

WC Experience - Faktor 183 (1996) 2,5

31 december 2020, 02:03 uur

stem geplaatst

» details  

Waylon - Wicked Ways (2009) 2,5

31 december 2020, 02:03 uur

stem geplaatst

» details  

Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017) 3,5

31 december 2020, 02:03 uur

Altijd gevaarlijk, oude artiesten die opeens met een heel sterk album komen aanzetten, zeker als het thema een terugblik op het leven is.
Kijk maar naar David Bowie en Leonard Cohen.
Maar Roger Waters heeft altijd al met demonen uit zijn leven gevochten, vooral goed hoorbaar bij The Wall.
Mooi gebruik weer van samplers, maar minder krachtig dan op Amused to Death.
Wat ik wel mis is de boosheid, die hij vaak extra kracht zet door hard te zingen; bijna tegen het maniakale aan.
Ach, de man is ondertussen alweer 73 jaar oud, en muzikaal gezien staat het weer als een huis.
Hij gaat hiermee duidelijk terug naar het oude Pink Floyd geluid; een duidelijk voorbeeld is Picture That.
Toch mis ik een verhaal, bij de latere Pink Floyd albums; en ook zijn solowerk werd ik meer meegezogen in het geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Roger Waters - Radio K.A.O.S. (1987) 3,0

31 december 2020, 02:03 uur

stem geplaatst

» details  

Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984) 3,5

31 december 2020, 02:03 uur

stem geplaatst

» details  

Roger Waters - Amused to Death (1992) 4,0

31 december 2020, 02:03 uur

stem geplaatst

» details  

Roger Waters - The Wall - Live in Berlin (1990) 3,5

31 december 2020, 02:02 uur

stem geplaatst

» details  

The Waterboys - The Whole of the Moon (1998) 4,0

31 december 2020, 02:02 uur

stem geplaatst

» details  

The Waterboys - Room to Roam (1990) 3,5

31 december 2020, 02:01 uur

stem geplaatst

» details  

The Waterboys - The Waterboys (1983) 4,0

31 december 2020, 02:01 uur

stem geplaatst

» details  

The Waterboys - Universal Hall (2003) 3,5

31 december 2020, 02:01 uur

stem geplaatst

» details  

The Waterboys - This Is the Sea (1985) 4,5

31 december 2020, 02:01 uur

De trompet tijdens het begin van Don't Bang The Drum kondigt het al aan.
Dit is geen gewoon New Wave album.
Een intro wat niet lang genoeg duurde.
Don't Bang The Drum.
Don't Bang The Drum.
Hoe hard Mike Scott ook roept, het mag niet baten.
Zijn mond wordt gesnoerd.
Door het ritmisch getrommel.
Vervolgens ook nog de boel afsluiten met een saxofoonsolo.
De toon is gezet.

Ondanks dat we van oorsprong te maken hebben met een Britse band zitten er ook Ierse en Schotse leden in The Waterboys.
Een smeltkroes van folk, rock en wave is het gevolg.
Het gevoel tot verbroedering.
Scott zat in een vruchtbare creatieve periode die zo’n veertig songs op leverde.
Er werd gekozen voor een album met negen nummers.
Waaronder de hoogtepunten The Whole Of The Moon en The Pan Within.

Hij dirigeerde het geheel tot This Is The Sea.
Een spirituele ontdekkingstocht door zijn gevoelswereld.
Gedragen door een breed assortiment aan instrumenten.
Veelzijdige muzikanten waarvan het speelplezier de sfeer bepaald.
Vioolpartijen naast rockende gitaren.

Ik hou van deze sound.
Je hoort het ook terug in In Tua Nua en New Model Army.
Gelijkertijd in opkomst.
Maar het beste voorbeeld is Levellers.
Old England zou met zijn problematiek zo in hun repertoire passen.
Hun geluid is duidelijk hierdoor beïnvloed.
Alsof er een LOI cursusboek bestaat.
Mike Scotts beginselen van de Folkrock Deel 1.
Het tijdsloze document van The Waterboys.
Spiritualiteit met een vleugje romantiek.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Waterboys - Fisherman's Blues (1988) 3,5

31 december 2020, 02:01 uur

Dat The Waterboys de overstap maakten van een meer Keltisch postpunk geluid naar een meer folk gericht album, daar was ik toen helemaal niet blij mee.
Ik was in 1988 net 15 jaar, en had net een paar jaar me verdiept in de meer duister klinkende acts.
Kom op zeg, ik was al te jong om de hele opkomst eind jaren 70 bewust mee te maken, en dan moeten bands perse een nieuwe richting in slaan.
Einde verhaal.
Ik bleef lekker stijf met mijn benen op de grond staan, en vertikte het om een stap naar voren te zetten.
Ik ga mijn zwarte doodgraverspak niet verruilen, voor een naar schaapsherders ruikende muffe wollen trui.
Dan maar conservatief, ik had totaal geen behoefte aan vernieuwing.
Natuurlijk hebben al die Schotse acts liederen, waarin hun trotsheid naar voren komt.
In iedere zanger daar schuilt een Braveheart, iemand die op de voorgrond treed, en een stukje geschiedenis wil laten ervaren.
Simple Minds, Fish, Lloyd Cole and the Commotions, The Blue Nile, Big Country, en ga zo maar door.
Voor mij voorlopig geen nieuwere albums van The Waterboys meer.
Maar toen kwamen de jaren 90.
Nirvana, The Stone Roses en Portishead verbreden mijn muzikale scala.
En ook een band als Levellers werd hieraan toe gevoegd.
Zo kom je uiteindelijk ook bij een album als Fisherman’s Blues terecht.
Wat mij opvalt, is dat het beter aansluit aan het geweldige drietal platen die voor gingen.
Zo bijzonder groot is de overstap nou ook weer niet.
Gewoon een echt The Waterboys plaat.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Waterboys - Book of Lightning (2007) 3,5

31 december 2020, 02:01 uur

stem geplaatst

» details  

The Waterboys - A Pagan Place (1984) 3,5

31 december 2020, 02:01 uur

stem geplaatst

» details  

Warpaint - The Fool (2010) 4,0

31 december 2020, 02:00 uur

Geslaagd debuut van 4 dames die bijna ten onder gaan in een indie grabbelton.
Moeilijk onder te brengen, de ene keer hoor ik Bjork, dan weer The XX, Bananarama, The Cranes en in het titelnummer zelfs Nirvana.
Muzikaal grijpt het terug naar eind jaren 80, begin jaren 90.
The Fool zou prima op het label 4AD gepast hebben in plaats van op Rough Trade.
Daar kwamen in de hoogtijdagen zoveel variatie vandaan, allemaal acts die niet onder een noemer te groeperen vallen.
Shoegaze en dreampop werden toen langzaamaan een begrip.
Warpaint opereert 20 jaar te laat, maar daardoor vallen ze nu juist meer op.
Verwacht geen Red Hot Chili Peppers achtige funk, John Frusciante heeft zijn geliefde de vrije loop gelaten.
Ook zijn ze niet onder te brengen tussen L7, Babes In Toyland of Hole, geen geschreeuw, maar subtiele zang.
Ondanks dat het duidelijk een band in ontwikkeling is, mogen ze trots zijn op dit album.
Verwacht hier in de toekomst nog veel van te horen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The War on Drugs - A Deeper Understanding (2017) 3,0

31 december 2020, 02:00 uur

Zo klinkt het bij ons thuis ook regelmatig.
De kinderen zijn wat aan het klooien op de keyboard, en als ik het zat ben, dan gooi ik er een ander muziekje doorheen.
Kate Bush met Running Up That Hill zou een prima optie zijn.
Dat is wat Up All Night in mij oproept.
Een nieuwe The War On Drugs.
Meer ruimte voor de beats, Pain heeft wat Big Love van Fleetwood Mac achtigs, ook Cock Robin hoor je in de drum terug.
Verder is het vergelijkbaar met het vorige album, veel jaren 80 Roxy Music, en Bruce Springsteen.
Gewoon net zo goed als Lost in the Dream, dus eigenlijk wel een 4 sterren album.
Maar als ik eerlijk ben, hoor ik weinig ontwikkeling terug.
Een uitgebreide recensie is overbodig, want dan zou ik net als Adam Granduciel teveel in herhaling vallen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The War on Drugs - Lost in the Dream (2014) 3,5

31 december 2020, 02:00 uur

Opener Under The Presure klinkt heel erg jaren 80.
Voornamelijk de Roxy Music ten tijden van Avalon in het dromerige gitaarwerk vermengd met het ritme van Fleetwood Mac wat ze hadden bij Tango In The Night.
Gedurfde opener trouwens; ik zou niet gekozen hebben om een album gelijk met zo’n lang nummer te beginnen.
De aandacht blijft er zeker wel bij, maar dit is meer een afsluiter.
Het einde is dan ook echt aan de te lange kant.

Red Eyes is meer een geschikt nummer hiervoor, geen wonder dat deze als single is gekozen, en de vaak genoemde invloeden van Bruce Springsteen hoor je nu wel terug; maar ook hier meer de jaren 80 periode, dezelfde soort ingetogenheid als bij I’m On Fire.
Adam Granduciel is niet zo krachtig in de zang als Springsteen, en de galm die er over zijn stem wordt gelegd vind ik niet echt een toevoegende waarde, die had kaler mogen zijn.
Wel prettig is die onverwachte schreeuw, die mij telkens aan Frankie Teardrop van Suicide doet denken, waarna de versnelling er eventjes in gaat.
Dit nummer pakt mij wel, al kan ik niet geheel benoemen, wat mij zo mee voert.
Het is geen meezinger, die in je hoofd blijft hangen, maar het heeft iets prettigs.
De lente, las ik terug bij een andere recensie, misschien is dat wel zo.
Vergelijkbaar met Noah and the Whale - The First Days of Spring misschien?

Bij Suffering is de galm weg, en ergens klinkt de grootmeester Neil Young door, maar dan wel met een stuk meer geklooi met effecten om het gitaarspel enigszins proberen te evenaren.
Dit lukt ze niet, maar dat kan ik ze vergeven, onmogelijke opgave.

Waarom de sterke New Order achtige drumpartijen bij An Ocean in Between the Waves gelijk zo naar de achtergrond verdreven worden, is mij een raadsel.
Halverwege komen ze op een vreemde manier weer terug, beetje raar gemixt, lijkt wel dat de volumeknop eventjes omhoog wordt gezet, en daar blijft het dan bij, zonde.
Wat is die gitaar vervolgens prachtig, wel weer komt Fleetwood Mac (Big Love) in mij op, maar oh zo heerlijk.
Mark Knopfler, maar dan zonder het suffe imago, die zou ik ook kunnen noemen, maar wat heeft dit mooie geheel een klote eind.

Disappearing heeft iets romantisch in zich; kampvuurtje met gitaartje, maar hier past een ander soort begeleiding bij.
Drum en bas lijken van een ander geheel te komen.
Het Cock Robin huppeltje mag van mij ook een stuk korter; The Promise You Made gebeurde wat meer in.
Vreemd dat het mooie Lost In The Dream zulke misstappen heeft, het had nog zoveel beter kunnen zijn.

De piano in Eyes In The Wind zorgt wel voor afwisseling, en het verhalende doet mij denken aan de typerende Schotse voordracht van Mike Scott van The Waterboys, maar dit is de schuchtere variant met een vleugje Bob Dylan.
De saxofoon die de laatste adem uitblaast, wordt te weinig benut.

Je verwacht vanwege de lengte van The Haunting Idle een echt pakkend liedje, maar dit stelt mij teleur, teveel effecten, zonder dat het echt ergens naar toe gaat.
Pink Floyd nadoen, zonder echt einddoel?
Ik weet het niet.

Burning zou net als Red Eyes goed kunnen scoren, de Bruce Springsteen van de jaren 80 is weer aanwezig, en dit klinkt commercieel genoeg om een groot succes te kunnen worden.
Als The Cure liefhebber vind ik dit prachtig, want nu hoor je niet Knopfler of Buckingham gitaar spelen, maar een Robert Smith.

Het titelnummer Lost In The Dream is misschien wel het sterkste nummer, weer Bruce Springsteen, passend op Tunnel of Love, maar dan als hoogtepunt.

In Reverse is zeker ook een geschikte afsluiter, bijna Bijbels als 40 van U2 hoe dit begin wordt voor gedragen, helaas komen vervolgens weer de overheersende Fleetwood Mac, Bruce Springsteen, Roxy Music en Cock Robin elementen de boel een beetje verzieken

Het klinkt misschien allemaal wat negatief, maar er zit meer dan genoeg schoonheid in het geheel.
Voor mij is het totaal geluid nog niet af, hopelijk is dit een soort van sleutelplaat, om hierna met een definitief eigen geluid te komen, want die eigenheid zit er wel in, maar komt voor mij nog te weinig naar voren.
De wereld is wel toe aan een band met een mooi verfrissend geluid, en The War on Drugs zou dit zeker kunnen bieden.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Wannadies - Be a Girl (1994) 3,0

31 december 2020, 01:59 uur

stem geplaatst

» details  

Scott Walker - Climate of Hunter (1984) 4,0

31 december 2020, 01:59 uur

stem geplaatst

» details  

Got No Chains (2009) 4,0

Alternatieve titel: The Songs of the Walkabouts, 31 december 2020, 01:58 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Travels in the Dustland (2011) 4,0

31 december 2020, 01:58 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Trail of Stars (1999) 4,0

31 december 2020, 01:58 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Shimmers (2003) 4,5

31 december 2020, 01:58 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Setting the Woods on Fire (1994) 4,5

31 december 2020, 01:57 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Satisfied Mind (1993) 4,0

31 december 2020, 01:57 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Prague (2007) 4,0

31 december 2020, 01:57 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Nighttown (1997) 4,0

31 december 2020, 01:57 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - New West Motel (1993) 4,5

31 december 2020, 01:57 uur

New West Motel.

Een Amerikaans motel roept veelal het beeld op van series als Miami Vice, Breaking Bad en een film als From Dusk Till Dawn met een gestoorde rol van Quentin Tarantino.
Een plek van drugsdeals, ontvoeringen, illegale prostitutie, kinderhandel.

Opener Jack Candy voldoet aan dit beeld.
Jack Candy is zo’n vieze oude smeerlap die zich met dit soort zaakjes bezig houdt.
The Walkabouts hebben zelden zo hard en wrang geklonken als bij dit nummer.

Sundowner doet mij denken aan zo’n vergeten hitje uit de jaren 80, namelijk Seven Into The Sea van In Tua Nua.
Het zal die combinatie van de viool met het ruige gitaarspel wel zijn, maar het sluit prima aan.

Vervolgens neemt Chris de hoofdzang in Grand Theft Auto van Carla over, en gaat het weer meer naar Neil Youngs Keep On Rockin’In The Free World.
Een nummer welke een andere band uit Seattle live verschillende malen live op een geslaagde manier onder handen nam; inderdaad Pearl Jam.

En The Walkabouts worden over het algemeen gezien als een wat meer Christelijk bandje, dat toevallig ook hun albums op het Grunge label Sub Pop uit brengen.
Toch laat New West Motel wel degelijk horen hier prima tussen te passen.
Ook hier hoor je de pijn, de verslavingen, depressies en het uitzichtloze bestaan terug.
Bands als Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden en Alice in Chains laten horen dat ze buiten hun hardere werk ook gevoelige nummers kunnen brengen.
The Walkabouts doen juist het tegenover gestelde.
Vaak lief en rustig, maar ook zeker hun hardere uitspattingen.

Break It Down Gently heeft ook dat dreigende; donkere donderbuien spannen zich samen.

” Black Rain Will Come”

Zou prima voor Tupelo van Nick Cave passen, daar breekt vervolgens de hel helemaal open.

Carla klinkt meestal als iemand in de slachtofferrol, zo ook in Your Hope Shine, in haar stem hoor ik meestal iemand terug met een zwaar, geleefd verleden achter zich.
Littekens in de ziel achter gelaten.

Chris gaat op een verzachtende toon verder in Murdering Stone, en telkens vraag ik mij af of de inspiratie van Where The Wild Roses van Nick Cave afkomt, waar hij ook met een steen Kylie op een lieflijke toon koelbloedig voor eeuwig het zwijgen oplegt.
Dit is gewoon ook een Murder Ballad met een zwart Country randje.

Sweet Revenge heeft die mooie muzikale begeleiding, welke ook een Bad Seeds, Band Of Horses, 16 Horsepower en Willard Grant Conspiracy op een soortgelijke manier een mooie invulling aan het geheel geven.
Een mooie, passende rol is halverwege weg gelegd voor de gitaar; echt zo’n nummer waarbij je live helemaal los kunt gaan.

De overgang naar Glad Nation's Death Song is wat minder geslaagd, maar ik denk dat Sweet Revenge op de LP versie de afsluiter van de A kant zal zijn geweest, dan kan het natuurlijk wel allemaal.

Glad Nation’s Death lijkt een ode aan de Generation X; de Verloren Generatie met de werkeloosheid en onvrede in het leven.
Een jaar later zou een idool van deze generatie, en kopstuk uit Seattle; Kurt Cobain komen te overlijden.
Alsof The Walkabouts vanuit een glazen bol in de toekomst hebben gekeken.

Long Time Here heeft het slepende van het later te verschijnen Sand & Gravel van Setting the Woods on Fire.
Als je Long Time Here mooi vind, dan moet je zeker de moeite nemen om ook naar Sand & Gravel te luisteren.
Maar wat past het Neil Young achtige gitaarspel hier weer heerlijk bij.

Wondertown (part 1) is een klein liedje, prima tussendoortje, maar ook niet veel meer dan dat.
Geef mij dan maar het vervolg van een Drag This River, waar The Walkabouts er voor hun doen weer lekker hard inhakken, al blijft het typische ingetogene altijd op de loer.
Het ligt ze goed, van mij hadden zelfs de zachtere nummers op New West Motel vervangen mogen worden door het wat stevigere werk.
Voor mij zijn dat wel de hoogtepunten op het album.

Ik denk dat ik over het algemeen ook liever naar Chris luister, want wat klinkt hij weer fel op Snake Mountain Blues, waarbij ik bij het gitaar uitspattingen moet denken aan Lindsey Buckingham van Fleetwood Mac.

Grappig dat mijn drie favoriete The Walkabouts nummers wel door Carla gedragen worden, namelijk The Light Will Stay On, Jack Candy en Sand & Gravel.
Ze vullen elkaar aan.

De opbouw in Findlay’s Motel zit weer vol met van die magische momenten, maar daarvoor moet je het wel een aantal keren gehoord hebben.
Elke luisterbeurt ontdek ik er weer wat nieuws in.
Je voelt gewoon dat er iets gaat gebeuren, en na de 4 minuten begint het langzaam aan te stormen.
Vervolgens valt de stilte in, en krijg je een dramatisch verloop in de vertelling van Chris.
En als ik naar buiten kijk, zie ik dat ook hier de duisternis zijn intrede doet.

Unholy Dreams is een echte afsluiter, niet bijzonder, maar ook niet slecht.
Beetje Carly Simon achtig.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Walkabouts - Ended Up a Stranger (2002) 4,0

31 december 2020, 01:56 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Devil's Road (1996) 4,0

31 december 2020, 01:56 uur

Nee, het is niet Stand By Me wat je hoort als het intro begint, maar voor mij toch wel het beste nummer van The Walkabouts The Light Will Stay On wat heel erg duidelijk gaat over het afscheid nemen van dierbare personen. Carla Torgerson brengt dit nummer op een zeer respectvolle manier. Kippevel.
I Go To Sleep,
Before The Devil Wakes
And I Wake Up,
Before The Angels Take

Als DELA slim is, dan koopt ze de rechten van dit nummer. Echt een aanstekelijk nummer voor in het crematorium.

Vervolgens wordt er met Rebecca Wild een stuk dreiging op geroepen wat qua instrumenten zo door Nick Cave's begeleidingsband The Bad Seeds gespeeld had kunnen zijn.
Het hoge nivo wordt duidelijk voort gezet.

Over Nick Cave gesproken,
die lijn wordt duidelijk muzikaal voort gezet in The Stopping-Off Place, nu hoor je voor het eerst Chris Eckman als leadzanger.
Het had zo op Murder Ballads gepast. Ook de tekst is tegen het lugubere aan. De stem van Chris leunt tegen die van Cave aan.

Bij Cold Eye toont hij zich van de gevoelige kant. Maar ook dan klinkt het heerlijk sfeervol met op het eind het heerlijke gitaarwerk van Chris.
Dit nummer is de warme das tegen de koude winterwind.

Mooi die afwisseling in de zang. Bij Christmas Valley neemt Carla de zang weer voor haar rekening. Het is zo duidelijk hoorbaar dat dit (gescheiden) echtpaar elkaar feilloos aan voelt. Al kan ik me bij deze song ook goed een voorstelling maken met Chris op leadzang.

Bij Blue Head Flame is weer een grotere rol weg gelegd voor het gitaarwerk, wat op zich wel prettig is, want qua zang is dit toch wel het minste nummer, die had krachtiger gemogen en meer op de voorgrond.
Maar de muziek maakt alles goed.

Leuk orgeltje waar When Fortune Smiles mee opent, weer net wat luchtiger allemaal. Een mens moet ook op adem kunnen komen. Mooie opbouw van instrumenten.
Verder is het knap dat Chris alle nummers schrijft, maar dat het bij de uitvoering van Carla klinkt alsof ze autobiografisch zijn.

All For This heeft die dreiging weer, en ligt erg in het verlengde van Rebecca Wild.

Fairground Blues klinkt als Nick Cave met zijn Grinderman project, al ligt het ook in het verlengde van Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus.
Het best bewaarde geheim uit Seattle klinkt weer lekker rauw, maar blijft tevens toegankelijk.

The Leaving Kind begint met een Warren Ellis (Nick Cave, Dirty Three) achtig vioolspel, wat de rest van het nummer als zich als een worm in een appel een weg naar het klokkenhuis baant. Dit blijkt dus Dickon Hinchliffe te zijn van Tindersticks.
Laat weer eens horen dat we hier met top muzikanten te maken hebben.

Vervolgens wordt het album al weer af gesloten door de mooie samenzang in Forgiveness Song. Waardige afsluiter.

Dit album heeft terecht een plekje in mijn Top 10 verovert, en zal daar waarschijnlijk nog lang blijven staan.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Walkabouts - Death Valley Days (1996) 3,5

Alternatieve titel: Lost Songs and Rarities, 1985-1995, 31 december 2020, 01:56 uur

stem geplaatst

» details  

The Walkabouts - Berlin (2012) 4,0

31 december 2020, 01:56 uur

Ik denk dat het publiek bij een band als The Walkabouts de moeite neemt om stil te zijn tijdens de performance.
Geen gepraat over de nieuwe schoenen die in de aanbieding waren, of het hardop stoere mannen gelul over het te versieren buurmeisje in de studentenflat.
Ook mij viel op hoe mooi dit allemaal klinkt; alsof je er zelf aanwezig bent; ik heb Chris & Carla ooit live gezien, dus weet waarover ik praat.
De drum klinkt wat blikkerig, maar heeft wel de juiste vibe.
Vaak wordt zelfs een live album overgeproduceerd, waardoor je een steriel, clean geluid krijgt, of juist het tegenover gestelde, geen goede productie, waardoor een modderig geheel.
Ik heb ook het live album Prague in bezit, maar sta meer achter de keuze van nummers waarvoor bij Berlin voor gekozen is.
Hoogtepunt blijft natuurlijk het prachtige The Light Will Stay On, hier terecht aanwezig, helaas niet op Prague.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tom Waits - Used Songs (2001) 3,5

Alternatieve titel: Used Songs 1973-1980 [Original Recording Remastered], 31 december 2020, 01:56 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Swordfishtrombones (1983) 4,0

31 december 2020, 01:55 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Small Change (1976) 3,5

31 december 2020, 01:55 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Rain Dogs (1985) 4,5

31 december 2020, 01:55 uur

Sommige artiesten hebben een bepaald stemgeluid.
Nick Cave, Janis Joplin en Captain Beefheart zijn oud geboren.
Tom Waits is volgens mij ook nooit jong geweest.
Het doorrookte, rauwe.
Hedendaagse blues.

Leven volgens de randbegrippen.
Aan de opiumpijp in Singapore.
Vervolgens een begrafenis bijwonen in de voodoo traditie in Cemetary Polka.
Zijn verwrongen uiterlijk maakt hem tot kermis attractie.
De pijn van de vrouw met de baard, de olifantenman.
Hij heeft ze allemaal gesproken.

In het riool van de samenleving.
Proberen ze als ratten te overleven.
Bang om weg gespoeld te worden met het vieze inktzwarte waswater.
Hedendaagse slachtoffers van de pest.
Verbannen uit het muzikale klimaat.
Gerangschikt op Rain Dogs.

Rain Dogs.
Hondenweer.
Smerige modderpoelen.
Het verhalende van Tom Waits.
Laat een leek dit horen, en hij ziet een beeld voor zich van een donkere blueszanger aan het eind van zijn leven.
Een vuilnisbak vol met levenservaringen.
Niet een blanke zanger van 35 jaar.
Die met Time al zijn testament vast legt.

Het mooiste album van Meneer Tom Waits.
Waar hij ondersteund wordt door een stuurloze fanfare.
De bijbel voor artiesten als Tom Barman van dEUS, David Eugene Edwards van 16 Horsepower en Finn Andrews van The Veils.
Zij volgden allemaal als misdienaars deze priester.
Verziekt door al wat ze onder zijn gewaad ervaarden.
Schatplichtig aan de meester zelf.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tom Waits - Nighthawks at the Diner (1975) 4,0

31 december 2020, 01:55 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Mule Variations (1999) 4,0

31 december 2020, 01:55 uur

What's He Building?
Alsof een door geflipte straatmuzikant een draaiorgel vakkundig uit elkaar haalt en deze vervolgens met de bezieling van de duivel weer in elkaar zet.
Tom Waits in de rol van gestoorde gefrustreerde genius.
Mule Variations ooit cadeau gegeven aan mijn schoonmoeder.
Ze heeft er een week slecht van kunnen slapen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tom Waits - The Heart of Saturday Night (1974) 3,5

31 december 2020, 01:55 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Heartattack and Vine (1980) 3,5

31 december 2020, 01:55 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Franks Wild Years (1987) 3,5

Alternatieve titel: Un Operachi Romantico in Two Acts, 31 december 2020, 01:54 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Foreign Affairs (1977) 3,5

31 december 2020, 01:54 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - The Early Years Vol. 1 (1991) 4,0

31 december 2020, 01:54 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Closing Time (1973) 4,0

31 december 2020, 01:54 uur

The Place Where Everybody Knows Your Name.
Vrolijk bezongen in Cheers.
Het kroegleven is een groot feest.
Realiteitswaanzin.
Dit is zwaar drinken met Mickey Rourke en Faye Dunaway.
Zwalkend in de goot.
Barfly.

Een schuchtere jonge pianist ergens in een hoek weg gestopt.
Verborgen in bedwelmende rookwolken.
Nicotine doet zijn stem breken.
Speelt oude hits van Frank Sinatra.
Het enige muziekboek in zijn bezit.
Gekregen van zijn te vroeg gestorven vader.
Voormalig stamgast.
Menig uurtje hier door gebracht.
Terwijl het gezin hoopvol wachtte op zijn thuiskomst.

Barvrouw Martha.
Getekend door het leven.
Vorige week een vervelend bericht ontvangen.
Longkanker in terminale fase.
Zichzelf stiekem moed indrinken.
Jeneverfles verstopt onder de toonbank.
Haar gelaat zo geel als de muren.

Noodzakelijk bruin café.
Geldgebrek beperkt keuzes.
Geen likje verf.
Geen nieuw vloerbedekking.
Geur van pis en bier.
Verspreidend als een dodelijke ziektekiem.

Rosie, de tandloze prostituee.
Probeert nogmaals de pianist te versieren.
Bij gebrek aan klanten.
Zonder enig oogcontact speelt hij door.
Denkend aan vorig weekend.
Toen hij er in trapte.
Sinds toen hevige jeuk in de schaamstreek.
Niet het lef om de dokter te bezoeken.

Closing Time.
Maar we nemen er nog eentje.
Tegen de eenzaamheid.
Om te vergeten.

Barman Tom Waits.
Hij wacht op het speelgeld.
Zodat hij deze maand de huur weer kan betalen.
Van het kleine kamertje boven de neonlichten.
Een verdieping hoger.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tom Waits - Bone Machine (1992) 4,0

31 december 2020, 01:54 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Blue Valentine (1978) 3,5

31 december 2020, 01:54 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - The Black Rider (1993) 4,0

31 december 2020, 01:54 uur

Tom Waits als een bijna overspannen klinkende kermisexploitant.
Smekend roept hij om publiek.
Met zweet onder de oksels bezoekt men zijn freakshow.
Ze zitten er allemaal; de siamese tweeling, de dame met de baard, de waarzegster en de reptielenman.
Een tent wordt vergrendeld, en als een rattenvanger van Hamelen ontvangt hij zijn bezoekers.
De lokroep komt niet vanuit een fluit, maar de demonische hypnotiserende stem van de zanger.
The Black Rider zou de soundtrack van Carnivale kunnen zijn.
Een nare droom waaruit je niet kan ontwaken.
Alsof er een kant en klaar muziekstuk 100 jaar lang in een kast ligt te versuffen.
Ontwaakt, en een eigen leven gaat leiden.
The Black Rider zou uit 1993 komen, maar de roots liggen volgens mij ergens in 1893.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tom Waits - Big Time (1988) 4,0

31 december 2020, 01:54 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - The Asylum Years (1984) 4,0

31 december 2020, 01:53 uur

stem geplaatst

» details  

Tom Waits - Alice (2002) 4,0

31 december 2020, 01:53 uur

stem geplaatst

» details  

Rufus Wainwright - Rufus Wainwright (1998) 3,5

31 december 2020, 01:53 uur

stem geplaatst

» details  

De Vrienden van Amstel - Live Ahoy' 2001 (2001) 3,5

31 december 2020, 01:53 uur

stem geplaatst

» details  

Henny Vrienten - Nacht, de Soundtrack (2006) 3,5

31 december 2020, 01:52 uur

stem geplaatst

» details  

Vreemde Kostgangers - Vreemde Kostgangers (2017) 3,0

31 december 2020, 01:52 uur

stem geplaatst

» details  

Von Südenfed - Tromatic Reflexxions (2007) 2,5

31 december 2020, 01:52 uur

stem geplaatst

» details  

Volbeat - Outlaw Gentlemen & Shady Ladies (2013) 3,0

31 december 2020, 01:51 uur

stem geplaatst

» details  

Voicst - A Tale of Two Devils (2008) 3,0

31 december 2020, 01:51 uur

stem geplaatst

» details  

Voicst - 11-11 (2004) 3,5

31 december 2020, 01:51 uur

stem geplaatst

» details  

V.O.F. De Kunst - Dubbel Goud (2001) 3,0

Alternatieve titel: Oude Liefde Roest Niet / Een Kopje Koffie, 31 december 2020, 01:51 uur

stem geplaatst

» details  

De Vliegende Panters - Sex (1997) 2,5

31 december 2020, 01:50 uur

stem geplaatst

» details  

De Vliegende Panters - Hype (2000) 2,5

31 december 2020, 01:50 uur

stem geplaatst

» details  

Vitalis - Bugs & Boogeymen (1997) 3,0

31 december 2020, 01:50 uur

stem geplaatst

» details  

Vitalis - Vitalis (1995) 4,0

31 december 2020, 01:50 uur

De Vitalis uit Alleen Op De wereld was een fictief figuur.
In het verhaal was hij een beroemde Italiaanse zanger, waarbij door ouderdom zijn stem achteruit ging.
Hij nam een andere identiteit aan omdat hij zich schaamde voor deze teleurgang.
Roemloos ging hij ten onder.
De band Vitalis uit Hoorn krijgt ook niet de verwachte doorbraak en ging vervolgens over in The Q Club, het succes bleef echter uit.

Het debuutalbum met dezelfde titel als de bandsnaam laat een geïnspireerde band horen, waarbij de zanger een duister, angstaanjagend stemgeluid heeft.
Het album ademt de sfeer uit wat het nummer The Carny van Nick Cave ook heeft.
Het klinkt als een rondtrekkend circus wat zo in de mooie serie Carnivàle als soundtrack zou kunnen functioneren.
De Twin Peaks link is ook niet ver weg.
Vaak zijn er raakvlakken te horen met Tom Waits. Dit is vooral goed hoorbaar in Upstairs, Downstairs.
Op andere momenten heeft het weer veel weg met Tindersticks.
Het brede assortiment aan instrumenten en de beheersing van verschillende muziekstijlen maakt een gevarieerd eindproduct.

Zelfs de keuze van de singles vind ik de juiste.
Lushlife en zeker Lady Of The Night vormen de hoogtepunten, en geven een duidelijk beeld van waar Vitalis voor stond.
Open Your Mind is ook heerlijk creepy; vooral op het eind.
Onbegrijpelijk dat het ze niet lukte om tot een groter publiek door te breken.

Leuk feitjes om te weten:
Mildred Douglas van de band Mai Tai zorgde voor het sterke achtergrondkoor geluid.
Hans Hollestelle van Ekseption speelde gitaar bij een aantal nummers.

Ben je nieuwsgierig?
Ga dan naar de site van The Q Club.
En scroll naar beneden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ad Visser - Heftige Verhalen Uit een Overspannen Samenleving (2003) 2,5

31 december 2020, 01:49 uur

stem geplaatst

» details  

Ad Visser - Hi-Tec Heroes (1987) 3,0

31 december 2020, 01:49 uur

stem geplaatst

» details  

Visage - The Damned Don't Cry (2001) 3,0

Alternatieve titel: Anthology, 31 december 2020, 01:49 uur

stem geplaatst

» details  

Visage - Visage (1980) 3,5

31 december 2020, 01:49 uur

Ik zag een jaar geleden een filmpje van Steve Strange op YouTube die Fade To Grey zong.
Met het uiterlijk van een uitgebluste Boy George probeerde hij, de tijd van weleer te herleven, en was het pijnlijk duidelijk dat dit niet haalbaar was.
Voor mij was de verrassing ook niet zo groot toen ik 12 februari hoorde dat hij was overleden.
Visage zal altijd de band blijven van Fade To Grey.
Terwijl Midge Ure succesvol bleef met Ultravox, Band Aid en zelfs solo, bleef Steve Strange relatief onbekend.
Sterker nog, zelfs ik heb lang gedacht dat Midge Ure de man achter Visage was.
En toch hoor je bij het beduut van Visage ook zeker de sound van Ultravox terug.
Maar leg je Visage – Visage naast Ultravox – Vienna, dan hoor je ook wel het verschil in kwaliteit en variatie.
Voor mijn gevoel zit Vienna een stuk spannender in elkaar, en blijft Visage de uitstraling hebben van een geslaagd hobbyproject.
Ik gunde Steve Strange wel meer succes, en hoopte dat Hearts and Knives uit 2013 wel door een groter publiek werd opgepakt.
Helaas heeft dat niet zo mogen zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Virgin Prunes - ...If I Die, I Die (1982) 4,0

31 december 2020, 01:49 uur

Voorheen was Gavin Friday de rechterhand van Bono.
De stichters van hun eigen Lypton Village.
Een droomstad ontstaan in het creatieve samengesmolten brein.
Tijdens het beginnende succes van U2 rukte hij zich los van het lichaam van Paul Hewson.
Afgesneden ging hij een eigen leven leiden.
Verbroken pezen die als dunne bloeddraden een kleine verbintenis bleven behouden.
Met de regie in eigen hand.

Het ontbindingsproces liet hem muteren tot actief lid van Virgin Prunes.
Een rariteitenkabinet der geestelijke melaatsen met eigen regels, rituelen en gewoontes.
De Ierse variant op The Birthday Party.
Outsiders die zich door de maatschappij uitgepoept voelen.
Als een groep tweederangs circusartiesten richten ze een eigen bizarre fantasie wereld op.
Een spoor van verrotting achter latend.

...If I Die, I Die is met terugwerkende kracht een mooi exotisch getint eindproduct te noemen.
Raakvlakken met The Creatures van Siouxsie Sioux en Budgie.
Je baant je in een oerwoud.
Rond geleid door een oorspronkelijke bewoner.
Die zich als gids over je ontfermt.
Uitnodigend in hun eigen gecreëerde cultuur en stam.

Met Gavin Friday kwam het later nog allemaal goed.
Cabaret werd omgezet in hitgevoeligheid.
Vergelijkbaar met het werk van Marc Almond.

» details   » naar bericht  » reageer  

Violent Femmes - Violent Femmes (1983) 4,0

31 december 2020, 01:48 uur

Ik dacht altijd dat Vampire Weekend beïnvloed was door Talking Heads, maar als je dan Blister In The Sun hoort, dan weet je gelijk dat ze bekend moeten zijn met dit nummer van Violent Femmes.
En waarom wordt Vampire Weekend dan binnen gehaald als de grote nieuwe hype, en Violent Femmes genegeerd.
Vrijwel elk nummer zou qua sound prima op het debuut van Vampire Weekend passen.
Natuurlijk hoor je bij Violent Femmes in de zang ook andere invloeden terug.
Bowie en Television zijn namen die geregeld in mij op komen.
Maar ik denk men dat de invloed van Violent Femmes op de rammelende Amerikaanse indie bandjes niet moet onderschatten.
Maar ik geef eerlijk toe, ook ik was alleen bekend met Color Me Once die op de soundtrack van The Crow staat, en verdiep mij pas nu in het mooie debuut van deze band.
Gone Daddy Gone blijk ik dus ook te kennen, Gnarls Barkley heeft eigenlijk bar weinig toe gevoegd aan dit nummer.
Is het dan een goede cover?
Nee, dan raad ik het origineel liever aan, die is een stuk beter.

» details   » naar bericht  » reageer  

The View - Hats Off to the Buskers (2007) 2,5

31 december 2020, 01:48 uur

stem geplaatst

» details  

The Verve Pipe - Villains (1996) 2,5

31 december 2020, 01:47 uur

stem geplaatst

» details  

The Verve - Forth (2008) 4,0

31 december 2020, 01:47 uur

stem geplaatst

» details  

The Verve - Urban Hymns (1997) 4,0

31 december 2020, 01:47 uur

'Cause it's a bittersweet symphony this life.
Trying to make ends meet, you're a slave to the money then you die.
Profetische woorden.
Richard Ashcroft in de waarzeggerrol.
Vervelende rechtszaak tot gevolg.
Vanwege een sampler die gebruikt werd.
Ironisch genoeg was ook dat weer een bewerking.
The Last Time van Rolling Stones.
Goedkeuring van Jagger en Richards.
Zakenman Allen Klein die moeilijk deed.

Bitter Sweet Symphony.
Geweldige clip.
Die ene glimp van dat meisje.
Gehaakt blauw vestje met zwart jurkje.
Heerlijke arrogante uitstraling.
Mijn voorliefde voor foute vrouwen.
Altijd aanwezig in het onderbewuste.
Dat Richard Ashcroft gewoon blijft door lopen.
Onmogelijk.
Als man zijnde moet je dan toch wel omkijken.
Juist op dat moment zit er een stilte in het nummer.
Zodat wel de mogelijkheid bestaat om eventjes te slikken.

The Drugs Don’t Work.
Verdoofd door een ongepland afscheid.
Einde van een relatie.
Troost en vergeten.
Terug grijpen naar genotsmiddelen.
Tot de conclusie komen dat gevoelens niet vervagen.
Liefde is de sterkste verslaving.
Ongewild moeten afkicken.
Cold Turkey met een gebroken hart.
Zwaktes openbaar stellen.
Delen met de buitenwereld.

The Verve hoort thuis tussen de volgende Britse bands.
The Smiths, Stone Roses, Blur, Oasis en Suede.
Ten ondergaand aan conflicten.
Twee te grote ego’s.
Zanger en gitarist.
Beide met overcapaciteit.
Waardoor samenwerking stagneert.
Verstandhoudingen die zakelijk gezien onhaalbaar blijken.
Typerend geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Verve - A Northern Soul (1995) 3,5

31 december 2020, 01:47 uur

stem geplaatst

» details  

Verve - A Storm in Heaven (1993) 3,5

31 december 2020, 01:46 uur

Een soort van Britpop hippie album.
Veel psychedelische gitaargolven, minder compacte songs zoals op hun latere werk.
Hier nog aan het trippen, later tot de conclusie komend dat de drugs niet echt goed werkten.
Zelf vind ik het een goed album, maar sommige stukken zijn te lang uitgesponnen, wat niet echt in het voordeel werkt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Veruca Salt - Eight Arms to Hold You (1997) 3,0

31 december 2020, 01:46 uur

stem geplaatst

» details  

The Veronicas - Hook Me Up (2007) 3,5

31 december 2020, 01:46 uur

stem geplaatst

» details  

Bram Vermeulen - Tijdloos (2004) 3,5

Alternatieve titel: Verzameld, 31 december 2020, 01:46 uur

stem geplaatst

» details  

Danny Vera - The Outsider (2016) 3,0

31 december 2020, 01:45 uur

stem geplaatst

» details  

Vengeance - Arabia (1989) 2,5

31 december 2020, 01:45 uur

stem geplaatst

» details  

The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968) 4,0

31 december 2020, 01:45 uur

White Light / White Heat is de banaan die te lang op de fruitmand heeft gelegen; rottend en stinkend; ongedierte aantrekkend.
Een smerige, slijmerige suspensie, die als sappig sperma een weg naar buiten vind vanuit het vrouwelijk geslacht.
De bezongen drugs van het debuut hebben hier hun sporen achter gelaten.
Ik denk dat David Bowie na het horen van het titelnummer White Light / White Heat graag met Lou Reed wil werken.
Vergeet het rommelige einde, maar concentreer je vooral op het begin; die piano en de manier van zang is kenmerkend voor zijn latere werk.
Ikzelf vind het verhalende dat volgt in The Gift een stuk sterker; zou echter de muzikale begeleiding weg gelaten worden, dan blijft er weinig over; de combinatie geeft het een hypnotiserend effect, en veel kracht.
Lady Godiva’s Operation is voornamelijk door de zang verworden tot een gigantische puinhoop; zou het de opzet zijn geweest om alle schoonheid van dit nummer te vernietigen?
Here She Comes Now heeft nog het meeste weg van een echt lied, maar de slepende zang verraad de drugs die het bijna om zeep brengen.
Bij I Heard Her Call My Name werkt het weer wel goed, en laat weer het typerende gitaargeluid horen wat toch wel tot het hoogtepunt van het album hoort, ook hier zijn latere Bowie invloeden hoorbaar in de voordracht.
Sister Ray kende ik van Joy Division, maar hun live versie staat ver in de schaduw van het origineel. Door het gebruik van het orgeltje moet ik ook hier aan The Doors denken; Light My Fire en The End.
Toch zou het album sterker zijn geweest als ze een van de lange stukken (The Gift of Sister Ray) hadden weg gelaten.
Bij een band als The Doors werkt het perfect; die hadden bij hun eerste twee albums een lange afsluiter, The Velvet Underground had daar ook voor kunnen kiezen, neemt niet weg dat het gewoon sterke stukken zijn.
Het andere gemis vind ik de bijdrage van John Cale; bij het debuut wist hij er duidelijk met zijn viool er een stempel op te drukken; hier is hij bijna onzichtbaar.
Dat Nico niet aanwezig is heb ik geen probleem mee; voor mij was ze op het debuut al de zwakste schakel.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967) 4,0

31 december 2020, 01:45 uur

Terwijl Andy Warhol gezellig met God aan het bellen was, en iedereen zijn vijftien minuten vol roem beloofde, leek Velvet Underground in eerste instantie aan gebrek daarvan ten onder te gaan.
Terwijl tijdsgenoten als The Doors wel succes boekte met shockerende teksten.

Sunday Morning opent dan ook als een soort van slaapliedje.
Dromerig ergens eind van de ochtend ontwaken, of juist dan pas gaan slapen.

De toon van I’m Waiting For My Man is anders.
Een nerveuze Lou Reed die wacht op drugs.
Koortsig gezongen alsof de Cold Turkey al bijna zijn leven binnen stapt.

Femme Fatale, Nico laat voor het eerst van zich horen.
Een model met hier nog weinig zangkwaliteiten.
Ze is wel een soort van sleutelfiguur.
Mascotte van de band.
Geleverd door Warhol.
Doet de titel van dit nummer eer aan.
Niet alleen veroorzaakt ze wrijvingen tussen Cale en Reed.
Ze is ook in de kringen rond Brian Jones, Bob Dylan en Jim Morrisson bekend.

Het hoogtepunt Venus In Furs is niet alleen goed vanwege de mooie tekst met een SM tintje.
Het is tevens een psychedelische trip.
Maar het grootste belang is de toevoeging van viool.
Zonder Venus In Furs zou dEUS en het latere werk van Nick Cave totaal anders hebben geklonken.
John Cale schaamde zich als rockster niet voor zijn klassieke achtergrond.
Hij maakt er zelfs zinvol gebruik van.

Run, Run, Run heeft zijn roots in de Rock ’n Roll.
Helaas staat het gitaarwerk teveel op de achtergrond.
Chaotisch gespeeld, al raakt Reed nergens het overzicht kwijt.
Sonic Youth zou er hun handelsmerk van maken.

Bij All Tomorrow’s Parties lijkt het er op dat de rust is wedergekeerd.
Wie goed luistert hoort duidelijk het rommelige gitaarwerk er doorheen.
Maar ook hier lijkt het alsof het allemaal doordacht is.
Nico komt hier beter uit de verf dan bij Femme Fatale.
Trouwens nog geweldig gecoverd door Japan en Nick Cave.

De opbouw van Heroin doet denken aan de langere nummers bij The Doors (Light My Fire, The End, When The Music’s Over).
Drums als pulserende aders.
De hartslag verhogend nadat het goedje wordt in gespoten.
Lou Reed die langzaam weg zweeft op een vliegend tapijt dat in beweging wordt gezet door de klanken van de viool.

There She Goes Again heeft de toegankelijkheid van R.E.M.
Lou zijn manier van zingen is een vreemde combinatie tussen Van Morrisson, Bob Dylan en Mick Jagger.

I’ll Be Your Mirror is wat vlakker, al is de muzikale omlijsting weer prachtig.
Ik ben gewoon geen grote liefhebber van Nico.
Sterker nog, als ze muzikaal afwezig was geweest, en alleen als muze in de studio had gezeten, was dit album waarschijnlijk niet zwakker geworden.

De jachtigheid van The Black Angel’s Death Song roept vergelijkingen op met Unknown Pleasures van Joy Division.
Met in de hoofdrol het samenspel tussen Reed en Cale.

De afsluiter European Son begint vrij onschuldig, maar ook hier komt opeens een bak herrie over je heen.
Dan weer eventjes de rem er op, vervolgens weer totaal los gaan.

Kortom, een sterk album.
Al blijf ik de zang over het algemeen het minpunt vinden.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Velvet Underground - Loaded (1970) 3,5

31 december 2020, 01:45 uur

stem geplaatst

» details  

The Velvet Underground - Live MCMXCIII (1993) 3,0

31 december 2020, 01:45 uur

stem geplaatst

» details  

Velvet Revolver - Contraband (2004) 3,0

31 december 2020, 01:44 uur

stem geplaatst

» details  

The Veils - Total Depravity (2016) 4,0

31 december 2020, 01:44 uur

Non-Stop Erotic Cabaret.
Total Depravity is sensueel, vergelijkbaar met het laatste album van Arctic Monkeys.
Muziek voor in een luxe nachtclub, met veel rood fluweel en belachelijke dure drankjes.
De electronica geeft een mooie aanvulling aan het nieuwe album van The Veils.
Wat lijkt het mij een genot om ze weer eens live te aanschouwen, waar een heupwiegende Sophia Burn het liefdesspel aan gaat met haar basgitaar, gekleed in de een of andere bloemetjesjurk.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Veils - Time Stays, We Go (2013) 3,5

31 december 2020, 01:44 uur

Finn Andrews heeft iets in zijn stem dat mij weet te raken.
Klonk hij bij de vorige albums nog vrij zwaar op de hand, beetje depressief en met innerlijke woede, hier heeft hij duidelijk meer rust gevonden.
In het begin even wennen, maar ik heb nu een aantal keren vooral de opener Through the Deep, Dark Wood gehoord, en het kwartje valt.
Eigenlijk een nummer met het Grote Gebaar, zelfs geschikt om voor een groot stadionpubliek te spelen.
Zijn zang heeft meer weg van Jeff Buckley, Brett Anderson van Suede en Chris Martin van Coldplay, maar dan net wat minder hoog.
Ik moet tevens denken aan een jeugdige Bono; alsof Finn Andrews zichzelf verjongt heeft.
Vond ik vooral Nux Vomica veel naar Nick Cave neigen, hier hoor ik dus meer 16 Horsepower in terug; duidelijk voorbeeld is Dancing With The Tornado.
Finn Andrews heeft waarschijnlijk zijn leven meer onder controle.
Toen ik hem een paar jaar geleden in Doornroosje zag spelen, stond daar op het podium een zwaar gespannen persoon, waarvan je kon verwachten dat hij elk moment boos kon weg lopen; iets wat uiteindelijk ook daadwerkelijk gebeurde.
Voor mij een grote afknapper van een band die een paar jaar daarvoor zichzelf overtrof op hetzelfde podium, en mij beloonde met een van de mooiste concerten die ik ooit gezien heb.
Ik stond er niet van te kijken als we nooit meer iets van The Veils zouden horen, omdat hij niet meer de kracht zou hebben om een podium te betreden.
Maar nu zijn ze weer helemaal terug, lieten ze op Nux Vomica al een totaal ander geluid horen dan op The Runaway Found, ook nu hoor je weer een andere sound.
Sun Gangs hing er een beetje tussenin, soms nog het duistere van de voorganger, soms geforceerd vrolijk, alsof een groep vrienden rondom het kampvuur aan het spelen was.
The Veils zagen er op het podium dan ook niet uit als een vriendengroep, duidelijk een frontman die de touwtjes in handen had, omgeven door onverschillige ogende muzikanten.
Vergelijkbaar met Billy Corgan en Smashing Pumpkins.
Niks mis mee, want die kwamen desondanks ook met de mooiste resultaten.
Iets wat voor mijn gevoel hier ook wel speelt, al klinkt The Veils hier meer als een band dan voorheen.
Hun muzikale meesterwerk blijft Nux Vomica, maar dit is voor mij wel het meest overtuigende album van 2013.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Veils - Sun Gangs (2009) 3,5

31 december 2020, 01:44 uur

stem geplaatst

» details  

The Veils - Nux Vomica (2006) 5,0

31 december 2020, 01:44 uur

Wat een sterk album is dit!!

De eerste tonen van Not Yet doen mij gelijk terug verlangen naar 16 Horsepower.
De stem van Finn Andrews heeft ook dat klagende van David Eugene Edwards.
Hier moeten duidelijk de demonen uit gezongen worden.
Dit zijn de waardige opvolgers van Robert Johnson; de blueszanger die zijn ziel aan de duivel verkocht.
Alleen kiezen ze uiteindelijk de kant van God, en als troubadours van de nieuwe tijden prediken ze hun geloofsovertuiging.

Laat ik hiervoor nu eens niet mijn voordeur sluiten, en ze geen gebroken voet bezorgen.
Omdat die meestal ergens op het welkomsmatje blijft haken.
Hier neem ik graag de tijd voor.
In plaats van een bijbel wordt mij een album overhandigd; en de komende 45 minuten zijn voor Finn Andrews persoonlijke preek.
Zijn overtuigingskracht laten mij voor hem knielen, en ik laat mij dopen tot hervormde The Veils liefhebber.
Ik sluit me aan tot de volgelingen die zich als nomaden over de wereld verplaatsen.

Met Nux Vomica lukt het The Veils om mij te overtuigen.
Wat ze met The Runaway Found net nog niet in slaagden.
Het duistere geluid afgewisseld met piano georiënteerde ballades heeft ook raakvlakken met Nick Cave.
Het titelnummer Nux Vormica durf ik zelfs het mooiste nummer te noemen wat de laatste 10 jaar is gemaakt.
Het enige minpuntje is dan toch wel de single Advice for Young Mothers to Be.
Deze past niet helemaal tussen de rest van het album.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Veils - The Runaway Found (2004) 4,0

31 december 2020, 01:44 uur

stem geplaatst

» details  

Suzanne Vega - Retrospective (2003) 3,5

Alternatieve titel: The Best Of, 31 december 2020, 01:43 uur

stem geplaatst

» details  

Suzanne Vega - Days of Open Hand (1990) 3,0

31 december 2020, 01:43 uur

stem geplaatst

» details  

Suzanne Vega - Solitude Standing (1987) 3,5

31 december 2020, 01:43 uur

stem geplaatst

» details  

Suzanne Vega - Suzanne Vega (1985) 3,5

31 december 2020, 01:43 uur

De kracht van Suzanne Vega zit in het verhalende.
Ze is de observator die vanaf de zijkant toe kijkt en haar bevindingen met ons deelt.
Een volksverteller die zittend in een park de omgeving in zich opneemt.
Marlene, Tom en Luka zijn allemaal figuren met hun persoonlijke achtergrond.
Bij Solitute Standing vind ik haar wat betweteriger over komen, met het vingertje van een studente psychologie.
Bij haar debuut overheerst nog de onschuld, het dromerige en de nieuwsgierigheid.
Waarschijnlijk waardeer ik daarom haar eerste album het meeste.

» details   » naar bericht  » reageer  

Suzanne Vega - 99.9F° (1992) 3,0

Alternatieve titel: 99.9 F Degrees, 31 december 2020, 01:43 uur

stem geplaatst

» details  

Alan Vega - Dujang Prang (1995) 2,5

31 december 2020, 01:42 uur

stem geplaatst

» details  

Herman van Veen - Goed voor een Glimlach (1971) 2,5

31 december 2020, 01:42 uur

stem geplaatst

» details  

Herman van Veen - In Vogelvlucht 2 (1991) 2,5

Alternatieve titel: Zijn Mooiste Liedjes, 31 december 2020, 01:42 uur

stem geplaatst

» details  

Herman van Veen - In Vogelvlucht (1987) 3,0

Alternatieve titel: 20 Jaar Herman van Veen, 31 december 2020, 01:42 uur

stem geplaatst

» details  

Eddie Vedder - Into the Wild (2007) 4,0

31 december 2020, 01:41 uur

stem geplaatst

» details  

Eddie Vedder - Ukulele Songs (2011) 3,0

31 december 2020, 01:41 uur

stem geplaatst

» details  

Vaya Con Dios - Roots and Wings (1995) 3,0

31 december 2020, 01:41 uur

stem geplaatst

» details  

Vaya Con Dios - Time Flies (1992) 3,0

31 december 2020, 01:41 uur

stem geplaatst

» details  

Vaya Con Dios - Night Owls (1990) 3,5

31 december 2020, 01:41 uur

stem geplaatst

» details  

Vaya Con Dios - Vaya Con Dios (1988) 3,5

31 december 2020, 01:41 uur

stem geplaatst

» details  

Vaya Con Dios - The Best Of (1996) 3,5

31 december 2020, 01:40 uur

stem geplaatst

» details  

Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Texas Flood (1983) 3,0

31 december 2020, 01:40 uur

stem geplaatst

» details  

Van Morrison - Avalon Sunset (1989) 3,0

31 december 2020, 01:40 uur

stem geplaatst

» details  

Van Morrison - Astral Weeks (1968) 3,5

31 december 2020, 01:39 uur

stem geplaatst

» details  

Van Morrison - Van Morrison (2007) 3,0

Alternatieve titel: Orange Collection, 31 december 2020, 01:39 uur

stem geplaatst

» details  

VanKatoen - Doe Het Dan Zelf! (2002) 2,5

31 december 2020, 01:38 uur

stem geplaatst

» details  

Vanilla Fudge - Vanilla Fudge (1967) 3,5

31 december 2020, 01:38 uur

stem geplaatst

» details  

Van Halen - 5150 (1986) 2,5

31 december 2020, 01:37 uur

stem geplaatst

» details  

Van Halen - 1984 (1984) 3,0

Alternatieve titel: MCMLXXXIV, 31 december 2020, 01:37 uur

stem geplaatst

» details  

Van Halen - Van Halen (1978) 3,5

31 december 2020, 01:37 uur

Volgens mij was David Lee Roth wel de eerste echte showmaster binnen het rock gebeuren.
De te strakke leren broek, sjaaltje en ontbloot bovenlijf.
Natuurlijk had je al acts die zich qua uiterlijk en make-up presenteerden zoals KISS en Alice Cooper, maar Van Halen heeft denk ik wel model gestaan voor Europe, Bon Jovi, Poison, Guns N' Roses en Aerosmith.
Maar Aerosmith bestaat toch al langer?
Precies, maar pas na het debuut van Van Halen durfden deze bands zich meer Over The Top te presenteren.
Al die hairbands uit de Verenigde Staten (oké Europe komt dan niet uit de VS) hebben hun uiterlijk af gekeken van David Lee Roth.
Qua zang lijkt hij misschien nog wel het meeste op Ozzy Osbourne, maar Van Halen heeft natuurlijk meer te bieden.
Solo stelde David Lee Roth weinig voor, terwijl Van Halen het hoofd prima boven water wist te houden.
Eddie van Halen was de andere gangmaker binnen de band.
Running With The Devil was de grote hit, maar zijn spel is nog meer bepalend bij de rest van het album.
Eerst laat hij bij Eruption horen ook het klassieke spel te beheersen, om vervolgens los te gaan bij de Kinks cover You Really Got Me en Ain't Talkin' 'Bout Love, waarbij zijn intro jaren later nog wordt gebruikt in Ain't Talkin' 'Bout Dub van Apollo 440.
Maar het gitaarspel is voor mij ook wel de storende factor.
Het hele album wordt gedomineerd door een overdosis aan solo’s.
Vooral een nummer als I'm the One gaat er eigenlijk aan kapot.
Later zou zijn rol ook groot worden op het doorbreekalbum Thriller van Michael Jackson, waar zijn werk meer een belangrijk element van de song zal zijn.
Neemt niet weg dat hij hoe dan ook een van de beste gitaristen van de wereld is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Vangelis - China (1979) 2,5

31 december 2020, 01:37 uur

stem geplaatst

» details  

Vangelis - Chariots of Fire (1981) 3,0

31 december 2020, 01:37 uur

stem geplaatst

» details  

Van Dik Hout - Het Beste van 1994-2001 (2001) 3,5

31 december 2020, 01:36 uur

stem geplaatst

» details  

Van Dik Hout - Van Dik Hout (1994) 3,5

31 december 2020, 01:36 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Van Dik Hout - Ik Jou & Jij Mij (2000) 2,5

31 december 2020, 01:36 uur

stem geplaatst

» details  

Van Dik Hout - Kopstoot van een Vlinder (1997) 3,0

31 december 2020, 01:36 uur

stem geplaatst

» details  

Van Dik Hout - Vier Weken (1995) 3,0

31 december 2020, 01:36 uur

stem geplaatst

» details  

Vampire Weekend - Vampire Weekend (2008) 3,5

31 december 2020, 01:36 uur

stem geplaatst

» details  

The Vaccines - What Did You Expect from The Vaccines? (2011) 3,0

31 december 2020, 01:35 uur

stem geplaatst

» details  

U2 - Zooropa (1993) 3,0

31 december 2020, 01:35 uur

Ik heb dit heel lang een kliekjesdagalbum gevonden.
Klaar met Achtung Baby, en in de koelkast staat nog wat beperkt houdbare restjes.
Als ik nu naar deze plaat terugkijk, ben ik wel wat enthousiaster.
Maar het voelde gelijk al niet goed; alsof het tijdperk U2 hier tot een einde was gekomen.
Dat angstgevoel werd helaas ook al snel waarheid, alles wat na Achtung Baby kwam was een heel stuk minder.
Rattle and Hum bestond ook uit materiaal wat over was van The Joshua Tree, maar daar zaten erg sterke nummers tussen, en ook het aanvullend live werk was gewoon goed, de moeite meer dan waard, al snap ik het ontbreken van de live versie van Sunday Bloody Sunday niet, in de film een van de hoogtepunten.
Ik ben meer een liefhebber van The Joshua Tree dan van Achtung Baby; dus boeit mij het snel uitgebrachte Zooropa een heel stuk minder.
Live wisten ze het ook niet helemaal overtuigend te brengen; dus werd er maar een verhaaltje aan gekoppeld, waar er snel via grote televisieschermen over de wereld werd gezapt.
Bono was een soort van Madonna, inclusief de verkleedpartijtjes, de Zoo TV Tour kwam zelfs bij mij om de hoek, in Nijmegen, maar het boeide mij niet meer, ik ben niet gegaan, mijn ouders wel.
Al heb ik uiteindelijk wel net buiten het terrein rond gelopen, en vrijwel alles gehoord.
Terwijl ik 2,5 jaar eerder, nog voor Achtung Baby ze wel live tijdens de When Love Comes To Town Tour gezien had, en dat was geweldig.
Toch is Zooropa niet slecht, wel teveel maniertjes; Lemon zit ergens tussen Prince, Bowie en Mick Jagger in, maar wel goed gedaan, Numb is The Edge die een soort van boodschappen achtig lijstje emotieloos opleest, maar Stay (Faraway, So Close) is weer een van hun betere songs, maar die is eigenlijk bedoeld voor de gelijknamige film.
Door The Wanderer kwam Johnny Cash weer in beeld, maar bijna alles wat hij met The American Recordings uitbracht wilde mij meer overtuigen.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - The Unforgettable Fire (1984) 4,5

31 december 2020, 01:35 uur

U2 die nog voor de laatste keer thuis komt (A Sort Of Homecoming) om vervolgens via The Joshua Tree de stap naar het beloofde land maakt.
Het titelnummer The Unforgettable Fire kan ik ook alleen zien als een laatste blik op Ierland; alsof Bono weet dat hij hier niet eeuwig zal blijven. Hij bladert nog eenmaal door het fotoalbum der herinneringen, om vervolgens de laatste pagina om te slaan en het boek te sluiten.
Voor het laatst wandelen over het strand, waar je gedachten al bij het Football en Coca Cola van de USA zijn (Promenade).
De uiteindelijk overgave aan de verboden vruchten van het land van Ronald Reagan.
Partij kiezen in De Koude Oorlog die gaande is (Bad).

Juiste keuze?
Verkeerde keuze?
Het linkse U2 in het rechtse VS?

Hier kijkt de jongen van Boy en War terug op zijn jeugdigheid. Nog een keer de frisse onschuld om vervolgens definitief toe te treden tot de lange jaren van volwassenheid die zullen volgen.
Martin Luther King die in Pride bevlogen wordt bezongen als een nieuwe Jesus, de donkere Messias die zich inzet voor gelijkheid. Hoe het U2 nog lukte om schokkende wereldgebeurtenissen in een positief voetlicht te zetten; zonder verlies van zeggingskracht.

Als je als band zijnde een samenwerking aan gaat met Brian Eno, dan weet je dat je een nieuwe weg inslaat. Een snelweg naar de grote stad. Af gesneden zijn van de vertrouwde plattelandspaadjes van voorheen. Klaar voor de metropolen der aarde.
Via de Verenigde Staten en Berlijn op zoek gaan naar het uiterste.
Net als David Bowie en Lou Reed.
Ook zij hebben ooit een jeugd achter zich gelaten.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - Under a Blood Red Sky (1983) 4,5

31 december 2020, 01:34 uur

Dit is geen Stop Making Sense van Talking Heads, de liveopname die vrijwel perfect klinkt, nee Under a Blood Red Sky van U2 is wel een album waar het zweet van af druipt.
De hoge zang van The Edge bij 11 O'Clock Tick Tock is op het randje, en het geluid is zeker niet altijd ideaal.
Ook de overgangen tussen de nummers laat ook te wensen over, zoals duidelijk hoorbaar bij The Electric Co. en New Year’s Day.
De kracht zit hem vooral bij het Rockpalast, of dichter bij huis het Veronica’s Rocknight gevoel dat het uitstraalt.
Concerten waarvoor je als zeer jonge tiener extra vroeg naar bed ging, om vervolgens op tijd door je vader gewekt te worden, om dan liggend in een slaapzak op de bank samen op televisie te bekijken.
Legendarische opnames van hardwerkende bands, waarbij er geen dansers en special effects nodig waren om het gevoel over te brengen.
Regendruppels op een beslagen camera, Bono die door zijn enthousiasme bijna niet meer te volgen is.
The Edge die nog achter de piano kruipt.
Under a Blood Red Sky staat voor mij ook voor The Cure in Orange; Propaganda, Talk Talk en zelfs Spandau Ballet bij Veronica’s Rocknight, en vrijwel alles bij Rockpalast.
Wat wel heel jammer is blijft het feit dat er volgens mij nooit een cd is verschenen met daarop het volledige concert, al is de dvd ook indrukwekkend.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - Songs of Experience (2017) 3,0

31 december 2020, 01:34 uur

Ten eerste moet ik even een toelichting geven op onderstaand verhaal.
Ik ben vroeger een zeer groot U2 fan geweest, en keek altijd uit naar nieuwe releases.
Bono was in het begin van mijn tienerjaren mijn enige held, en wat heb ik hem op een voetstuk geplaatst.
Toen Songs of Innocence verscheen, werd al vrij snel melding gemaakt van een meer experimentele plaat die later zou verschijnen.
En dan ruim 3 jaar later is die er dan eindelijk!
Songs of Experience!

Heb je een gitarist met een mooi eigen geluid in de band, en benut je die kwaliteiten niet.
Dat is als een misdaadroman schrijven zonder moord, hoe spannend en sfeervol het allemaal ook is, uiteindelijk wacht je op die climax.
Bono heeft een vlak geluid, de overslaande emotie is er niet meer.
Weg boosheid, weg verdriet, weg twijfel.
Juist in dit tijdperk mag je dat meer ervaren.
Hij is nooit een groot zanger geweest, maar ik viel wel voor de oprechtheid in zijn nummers.
Haal je dat weg, dan blijft er een gemiddelde stem over, en daar schrik ik eigenlijk wel van, want dat gevoel heb ik nooit eerder gehad.
Te vaak moet ik aan de latere Coldplay denken, en ondanks dat het daarbij erg commercieel klinkt, hebben hun albums nog iets verfrissends.
Als ik heel eerlijk ben, dan zouden het allemaal b-kantjes kunnen zijn.
Ik moet toegeven, The Little Things That Give You Away is een mooi liedje, maar niet genoeg om het geheel te dragen, eventjes heb je het gevoel dat The Edge de volumeknop van zijn versterker heeft gevonden.
Een band die het wel voor elkaar krijgt om nog steeds live te schitteren, heeft die het nog wel nodig om platen uit te brengen?
Songs of Experience ?
De meest ironische titel die je dit album kan geven.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - Songs of Innocence (2014) 3,0

31 december 2020, 01:34 uur

U2 klinkt inderdaad regelmatig als Coldplay, al vind ik Coldplay de laatste 2 albums een uitgebluste indruk maken.
U2 klinkt nog steeds verfrissend.
California (There Is No End to Love) is een duidelijk voorbeeld, daarvan zou je niet zeggen dat dit door 50 plussers is gemaakt.
Bono is misschien wel beter bij stem dan dat hij ooit is geweest, maar ik hoor liever die rauwheid, en het tegen het randje zingen van hem.
Zelfs het jeugdige van Boy en October klinkt er doorheen, wat wel verrasend is te noemen.
Dit album sluit meer aan bij How to Dismantle an Atomic Bomb dan bij No Line on the Horizon, dus eigenlijk een stap de goede kant op, dat album is hoe dan ook hun slechtste album ooit, waarbij ook nog eens werd gekozen om de grootste draak als single uit te brengen; Get on Your Boots.
Jammer dat de rol van The Edge minder op de voorgrond is, de drumpartijen hebben wel een voorname rol in het geheel.
Allemaal sfeervol, al ontdek ik nog niet echt nummers die er uit springen, maar ik sta er niet van te kijken als dit wel gaat gebeuren.
De albumhoes, wat ik al eerder aan heb gegeven, en daar blijf ik bij, heeft veel weg van het werk met Anton Corbijn. Leg deze maar eens naast Rattle & Hum.
U2 zal voor mij altijd een band blijven met de topjaren in de jaren 80, vanaf Achtung Baby werd het voor mij minder boeiend (One en Love Is Blindness uitgezonderd).

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - Rattle and Hum (1988) 4,0

31 december 2020, 01:34 uur

Leuk verslag van U2 op schoolreisje door de Verenigde Staten.
Graceland en de Sun Studio' s bezoeken.
Bono die nog wat cultuur wil opsnuiven.
Prima docu, waarbij Bono wel de enige is die wat zinnigs te melden heeft, aangevuld met een paar sterke nummers die vreemd genoeg The Joshua Tree niet gehaald hebben ( All I Want Is You en Heartland).

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - Pop (1997) 3,0

31 december 2020, 01:34 uur

stem geplaatst

» details  

U2 - War (1983) 5,0

31 december 2020, 01:34 uur

War.

U2 in conflict met zichzelf.
Vanwege religieuze redenen en een hoge tijdsdruk in de studio was October een zware bevalling geweest.
Spanningen hadden geleid tot een beginnende scheuring binnen de band.
Het besef van de overige bandleden dat zij gezien zullen worden als de begeleidingsband van frontman Bono.
De gelijkheid binnen een vriendengroep die noodgedwongen beëindigd wordt.
Overgave aan de nieuwe situatie; surrender.
Een lichtelijk gehavend jongensgezicht siert de albumhoes.
October heeft de littekens achter gelaten.

War opent met Sunday Bloody Sunday, en sluit af met 40.
In beide nummers klinkt een overeenkomst.
U2 heeft het besef dat ze groot gaan worden.
Veel touren, elke dag de zelfde nummers uitvoeren voor een groter wordend massa.

How long?
How long must we sing this song?
(Sunday Bloody Sunday)

How long to sing this song?
I will sing, sing a new song
(40)

Sunday Bloody Sunday werd de grote publieksfavoriet, en 40 de ideale afsluiter.
Bono Puts His Back Up Against The Wall, en tegen die muur ziet hij toe dat zijn nummers geworden zijn tot gemeenschappelijk erfgoed.
Two Hearts Beat As One.
Bono en zijn publiek.
Twee neuzen in dezelfde richting.
Adam, Larry en The Edge in ondergeschikte rol.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - October (1981) 4,5

31 december 2020, 01:34 uur

Als ik dit album nu nog terug hoor, blijf ik het nog steeds erg goed vinden.
Als je na gaat dat de leden hier nog erg jong waren, en dan zo'n album neer zetten; super.
Vergeet niet dat Bono het merendeel van de teksten zo in de studio geinproviseerd heeft, omdat de teksten voor dit album gestolen waren.
Ondanks de wrijvingen die zich toen in de band voor deden en de tijdsdruk in de studio, vind ik het resultaat erg goed. Ik hoor weinig van de spanningen terug.

Mooi herfstalbum

5*****

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - No Line on the Horizon (2009) 3,0

31 december 2020, 01:34 uur

stem geplaatst

» details  

U2 - The Joshua Tree (1987) 5,0

31 december 2020, 01:34 uur

En dan zit je dan als Ier in het beloofde land Amerika.
Het onpersoonlijke werelddeel waar ze geen moeite meer doen om straten een naam te geven.
Je komt tot de conclusie dat je net als de wegen een nummer bent.
Dit is niet waar je naar op zoek bent gegaan.
Maar een vreemde aantrekkingskracht houdt je daar, terwijl je eigenlijk niet wilt.
Tot rust komend in de woestijn.
Bezinningsmoment.
Op de vlucht van Noord naar Zuid.
Daar zien dat de duistere kant van de USA erg dichtbij tot je komt.
Een minder mooie waarheid over de Verenigde Staten ontdekken in Argentinië.
Je wilt weer weg, maar er is geen weg terug.
Nachtmerries komen tot leven.
En ondertussen jezelf een beslagen spiegel voor houdend.
Wachtend tot hij zal barsten door de leugens.

The Joshua Tree begint vol overgave.
De frisheid is nog aanwezig in Where The Streets Have No Name.
Al snel zal het positivisme omslaan een negatieve realiteit.
Bono die op de albumhoes zijn gezicht afwend.
De rest van de band er verdwaasd achter.

David Bowie probeerde U2 een paar jaar eerder nog te waarschuwen.
This Is Not America.
Sha la la la la.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb (2004) 3,0

31 december 2020, 01:34 uur

stem geplaatst

» details  

U2 - Boy (1980) 4,0

31 december 2020, 01:33 uur

Met trots presenteren wij u de geboorte van onze eersteling.
Het is een jongen geworden.

Met Boy wil Bono zijn jeugd afsluiten.
Hij blikt terug op zijn tijd als naïeve puber.
Een periode waarin hij onhandelbaar was.
Als twintigjarige wil hij volwassenheid uitstralen.
Verlangen naar vroeger.
Genieten van een onafgesloten geheel.
Hou de onschuld in bewaring.

Out Of Control.
Vreemd genoeg raakte hij in het opname proces van October de weg pas echt kwijt.
Geloof, wrijvingen in de band en het verwerken van de dood van zijn moeder.
De toon zou dan pas persoonlijker worden.
Meer geschreven vanuit de ik-persoon.
Niet meer die objectieve toeschouwer aan de zijlijn.
Een schaduw van zijn ego.
Bezongen in A Day Without Me.

Ga de confrontatie aan.
Loop er niet voor weg.
Als band zijnde sta je sterk.
Zal er iemand afhaken, dan is het einde in zicht.
If You Walk Away, I Will Follow.
U2 als een collectief geheel.

Bij Shadows And Tall Trees neemt Bono de bange Robert Smith bij de hand.
Zijn angst voor het donkere bos in A Forest.
Geromantiseerd door de dromerige zanger van U2.
De therapie als medicijn.
Positivisme.

Duidelijk een band in ontwikkeling.
Een zoekende tekstschrijver begeleid door een groot gitarist.
Ontbrekende woorden invullen met akkoorden.
De samenwerking zal alleen maar hechter worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - The Best of 1980-1990 (1998) 4,5

Alternatieve titel: The Best of 1980-1990 & B-Sides, 31 december 2020, 01:33 uur

stem geplaatst

» details  

U2 - All That You Can't Leave Behind (2000) 3,0

31 december 2020, 01:33 uur

Beautiful Day is voor mij het nummer van de Olympische zomerspelen van 2000, gehouden in Sydney.
Telkens als Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruijn een gouden medaille binnen haalden klonk dit nummer door de luidsprekers.
Deze geweldige prestaties hebben natuurlijk ook een grote rol gespeeld in het behalen van de nummer 1 positie in de Nederlandse muzieklijsten, dit kan bijna niet anders.
Beautiful Day ademt ook iets positiefs uit, en natuurlijk is het een geweldig motiverend nummer voor sporters om nog beter te presteren.
Voor mij is All That You Can't Leave Behind dan ook een optimistisch album geworden.
Het grote gebaar staat meer naar de achtergrond, ik denk dat Bono heeft geprobeerd om zijn ervaringen klein en vooral dicht bij zichzelf te houden.
Deden ze bij Pop nog bijna dwangmatig hun best om verfrissend te klinken, hier lijkt het op een meer natuurlijke manier wel te lukken.
Gewoon weer de bekende popmuziek, zonder de elektronica en overige poespas.
Eigenlijk hun laatste echte cadeautje voor de fans uit de jaren 80.
How to Dismantle an Atomic Bomb ligt uiteraard behoorlijk in het verlengde van deze, maar het spontane was wel een heel stuk naar de achtergrond verdwenen.

» details   » naar bericht  » reageer  

U2 - Achtung Baby (1991) 4,0

31 december 2020, 01:33 uur

Na de val van de Berlijnse Muur besluit Bono om zich niet meer op de Verenigde Staten te richten, maar weer meer terug naar zijn thuisbasis Europa.
Toch hoor ik er hier geen Duitsland in terug.
Dit is meer Theme For Great Cities.
Het doet mij denken aan een overbevolkt Tokio.
Overdag een snelle hardwerkende maatschappij, die in de avond het vermaak op zoekt. En dat vind in een Karaoke bar of een Game hal.

U2 is verworden tot product van de zapcultuur.
Het verlies in een eigen geluid is zoek geraakt.
Maar op een onverklaarbare wijze lukt het hun wel om dit te verwoorden in een geslaagd album met erg sterke songs.
Je zit voor de televisie, en het ene moment kijk je een datingsprogramma (One), vervolgens naar een adult movie op Canal + (Mysterious Ways), maar pakt nog snel een spannende detective mee (Love Is Blindness).

In de periode dat een band als Simple Minds ten onder ging aan het commerciële geluid, lukt het U2 om te overleven.
Juist om er erg dik de nadruk op te leggen.
Toch zal dit album een begin zijn van een neerwaartse spiraal.
Zooropa is Over The Top en Pop een flop.
En ook al beweert Bono om vervolgens het heilige vuur van vroeger terug gevonden te hebben; blijkt het maar een klein vonkje te zijn wat met een hoop geblaas brandend gehouden wordt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Urge Overkill - Exit the Dragon (1995) 3,0

31 december 2020, 01:33 uur

stem geplaatst

» details  

Urge Overkill - Saturation (1993) 3,0

31 december 2020, 01:33 uur

stem geplaatst

» details  

Midge Ure - Move Me (2001) 2,5

31 december 2020, 01:32 uur

stem geplaatst

» details  

Midge Ure - The Gift (1985) 3,5

31 december 2020, 01:32 uur

stem geplaatst

» details  

Urban Dance Squad - Planet Ultra (1996) 4,0

31 december 2020, 01:32 uur

stem geplaatst

» details  

Urban Dance Squad - Artantica (1999) 2,5

31 december 2020, 01:32 uur

stem geplaatst

» details  

Urban Dance Squad - Persona Non Grata (1994) 4,0

31 december 2020, 01:31 uur

stem geplaatst

» details  

Urban Dance Squad - Life 'n Perspectives of a Genuine Crossover (1991) 4,0

31 december 2020, 01:31 uur

stem geplaatst

» details  

Urban Dance Squad - Mental Floss for the Globe (1989) 4,0

31 december 2020, 01:31 uur

Onbegrijpelijk dat er zo weinig berichten staan bij deze klassieker van Nederlandse bodem, die inderdaad door de OOR is uitgeroepen tot beste Nederlandse popplaat.
Hier hoor je een technisch zeer goede band, waarbij de samplers van DNA een aanvulling op het geheel zijn. Je hoort niet eens altijd wanneer iets echt gespeeld is of op tape staat.
Fast Lane is gewoon een snel rapnummer waarbij Rudeboy gelijk laat horen wat hij in zijn mars heeft. Ooit een half uur met Rudeboy gesproken, en dit kleine ventje is puur, iemand die echt voor de muziek leeft. Hij stond in Rotterdam na een concert van Kane gewoon live op straat te rappen met een Gettoblaster. En niemand die hem herkende.
Gotcha! Heeft bijvoorbeeld goed naar deze song geluisterd, en schijnbaar is Rage Against The Machine hier ook bekend mee.
Het mooie aan No Kid vind ik wel de combinatie tussen Oosterse muziek, en het blues gevoel wat het uitstraalt. Vaak wordt er door dit soort bands terug gegrepen naar de Funk. Hier hoor ik dus een totaal andere invalshoek. Live wordt dit juist vaak als een vrij hard rocknummer gespeeld; dat meer in de lijn van Living Colour ligt.
Het mooie van Deeper Shade Of Soul is wel die zomerse Zuid Amerikaanse sfeer die dit nummer mee geeft. De sax van Luther Renaldo Francois zijn de naalden die het geheel aan elkaar breiden. Ik proef hier wel een sterk marihuana smaakje in.
Persoonlijk vind ik Prayer For My Demo het sterkste nummer van dit album. Kan heel goed komen door het geweldige gitaarspel van Tres Manos, die hier zijn naam eer aan doet. Hier hoor je hoe dan ook het beste een echte band spelen. Dit geeft het juiste aan hoe Urban Dance Squad live klinkt.
Big Apple zit technisch prima in elkaar. Hier hoor je wel de Funk. Toch trekt dit nummer mij een stuk minder.
Bij Piece Of A Rock zit een sampler van het gelijknamige nummer van Mother’s Finest verwerkt.
Ook met die band zijn vergelijkingen te vinden, al komen ze hier juist niet zichtbaar naar buiten. Dit doet me juist meer aan Doe de Dub van Doe Maar denken.
Brainstorm On The U.D.S. klinkt als een volledig nummer, niet als een eenvoudige brainstorm. Het (vooral de gitaar) doet erg Amerikaans aan, het achtergrondkoortje heeft veel weg van de oude red Hot Chili Peppers.
Met The Devil proberen ze een duister sfeertje neer te zetten, waar ze aardig in slagen.
Rudeboy klinkt hier wel als Ice-T. Mooi gebruik van steel gitaar. Op het eind hoor ik de Ska invloeden die later vooral op Artantica terug komen.
Het luchtige Famous When You’re dead heeft een spannende opbouw. De titel slaat eigenlijk wel op de Urban dance Squad. Pas toen ze gestopt waren, werd vaak gezegd dat dit toch wel een erg belangrijke band is geweest. Ondanks de come-back in 2006, blijven ze echter bij een groot publiek onopgemerkt.
Bij Junkie XL lukte het ironisch genoeg wel.
Mental Flosh For The Globe komt te langzaam op gang, blijft ook niet hangen. De basis is goed, maar pas rond de 2 minuten wordt hij goed. Had daar begonnen, en had er vervolgens wat meer van gemaakt.
En nu zijn we weer terug naar de blues (helaas te weinig aanwezig), eigenlijk vind ik die nummers het leukste. Zo ook Hitchhike HD. Grappig nummer over lifster Heidie. Ik krijg er een heerlijk Pisa (de lifster) gevoel bij. Ik weet niet of dat de bedoeling was.
Lekker dat einde van dit album. Urban Dance Squad Goes Hardcore. Heerlijk chaotisch dat God Blast The Queen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Urban Dance Squad - The Singles Collection (2006) 4,0

31 december 2020, 01:31 uur

stem geplaatst

» details  

Until the End of the World (1991) 4,5

31 december 2020, 01:31 uur

stem geplaatst

» details  

UNKLE - Psyence Fiction (1998) 4,0

31 december 2020, 01:31 uur

stem geplaatst

» details  

Underworld - Second Toughest in the Infants (1996) 4,0

31 december 2020, 01:30 uur

stem geplaatst

» details  

Underworld - Beaucoup Fish (1999) 4,0

31 december 2020, 01:30 uur

stem geplaatst

» details  

Underworld - Dubnobasswithmyheadman (1994) 3,5

31 december 2020, 01:30 uur

stem geplaatst

» details  

The Undertones - Teenage Kicks (2003) 3,0

Alternatieve titel: The Best Of, 31 december 2020, 01:30 uur

stem geplaatst

» details  

Uncle Tupelo - Anodyne (1993) 3,5

31 december 2020, 01:29 uur

stem geplaatst

» details  

Unbelievable Truth - Sorrythankyou (2000) 3,0

31 december 2020, 01:29 uur

stem geplaatst

» details  

Ultravox - Quartet (1982) 4,0

31 december 2020, 01:28 uur

stem geplaatst

» details  

Ultravox - Rage in Eden (1981) 4,0

31 december 2020, 01:28 uur

stem geplaatst

» details  

Ultravox - Vienna (1980) 4,0

31 december 2020, 01:28 uur

Natuurlijk is dit album vooral bekend vanwege de grote hit Vienna; mooie clip, mooi stukje klassieke muziek er doorheen verweven. Vaak werd het album blindelings gekocht, en viel hij tegen voor mensen die op zoek gingen naar een tweede Vienna.
De titel vind ik dan ook niet passend gekozen van het album. Het ademt niet de sfeer van een grote stad Wenen.
Eigenlijk was Moscow beter geweest vanwege het kille hoekige geluid.
Alsof ze achter een ijzer gordijn spelen.
Ultravox was ook een van de pioniers die hun post-punk invloeden lieten door sijpelen met een synthesizer geluid.
Astradyne is gewoon een lang gerekt intro. Mooie golvende geluidseffecten waar vervolgens een gemixte gitaar binnen valt. Een band als The Search maakt er nu ook gretig gebruik van.
Verder zijn de beste nummers voor mij buiten het geweldige Vienna namelijk Passing Strangers, Sleepwalk en All Stood Still.
Een zeer groot minpunt is toch wel dat juist het beste nummer uit deze periode niet op Vienna staat.
Waiting staat alleen op geremasterde versies. En gelukkig staat hij bij mij op een verzamelaar van Ultravox. Voornamelijk vanwege Waiting op zoek gegaan naar Vienna, maar ondanks dat gemis is het een prima album.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ultravox - Lament (1984) 4,0

31 december 2020, 01:28 uur

De jaren 80 waren toch wel het tijdperk van de milieu activisten.
Men maakte zich druk over de toekomst van de aarde; of het nou zure regen of de dreiging van de atoombom was.
Depeche Mode was een duidelijk voorbeeld; vooral bij albums als A Broken Frame en Construction Time Again.
OMD had dezelfde soort abstracte hoezen als Lament, en natuurlijk waren daar nummers als Red Skies over Paradise (Fischer-Z), The Unforgettable Fire (U2) en Red Skies (The Fixx).
Midge Ure had zichzelf door zijn bijdrage in het schrijven van Do They Know It's Christmas? Al in de positie van wereldverbeteraar gebracht, al was het vooral Bob Geldof die deze rol op zich nam.
Begrijp mij niet verkeerd, natuurlijk is het geweldig wat hij allemaal gedaan heeft, maar Bob Geldof was tot toen vooral de man van de eendagsvlieg I Don’t Like Mondays, en zijn carrière kon een steuntje in de rug harder gebruiken dan die van Midge Ure, die al wist te scoren met Fade To Grey en Vienna.
Dancing With Tears In My Eyes was vooral indrukwekkend vanwege de prachtige clip, welke het tijdsbeeld duidelijk aan geeft.
Ure gaat met zijn stem meer de hoogte in, waardoor deze veel weg had van die van Iva Davies, welke een jaar eerder wist te scoren met Hey Little Girl van Icehouse.
Ondanks het zware onderwerp, klinkt het allemaal best hoopvol, terwijl de rest van het album Lament duidelijk een meer donker geheel laat horen.
Het is ondanks dat een stuk meer uptempo dan een album als Vienna, waarbij duidelijk de invloeden van de eerder genoemde OMD en Depeche mode ook op dat moment scorende bands als Duran Duran en Tears For Fears hoorbaar zijn.

» details   » naar bericht  » reageer  

Ultravox - Dancing with Tears in My Eyes (1995) 4,0

31 december 2020, 01:28 uur

stem geplaatst

» details  

The Ultimate Dream Mix 3 (1995) 3,0

Alternatieve titel: Tune In, Turn On, Chill Out, 31 december 2020, 01:27 uur

stem geplaatst

» details  

Turn Up the Bass: The Ultimate Dream Mix (1993) 2,5

Alternatieve titel: 24 Trance Themes from Another Dimension, 31 december 2020, 01:27 uur

stem geplaatst

» details  

Turn Up the Bass: The Ultimate Dream Mix, Volume 2 (1994) 2,5

Alternatieve titel: Turn Up the Bass Presents the Ultimate Dream Mix, 31 december 2020, 01:27 uur

stem geplaatst

» details  

Ugly Kid Joe - America's Least Wanted (1992) 2,5

31 december 2020, 01:26 uur

stem geplaatst

» details  

UB40 - Signing Off (1980) 3,5

31 december 2020, 01:26 uur

stem geplaatst

» details  

UB40 - Rat in the Kitchen (1986) 3,5

31 december 2020, 01:26 uur

stem geplaatst

» details  

UB40 - Present Arms (1981) 3,5

31 december 2020, 01:26 uur

stem geplaatst

» details  

UB40 - Geffery Morgan... (1984) 2,5

31 december 2020, 01:26 uur

stem geplaatst

» details  

UB40 - The Best Of, Volume One (1987) 3,0

31 december 2020, 01:26 uur

stem geplaatst

» details  

Typhoon - Lobi da Basi (2014) 4,0

31 december 2020, 01:25 uur

Zo !!!!!

» details   » naar bericht  » reageer  

Typhoon - Tussen Licht en Lucht (2007) 3,0

31 december 2020, 01:25 uur

stem geplaatst

» details  

Type O Negative - World Coming Down (1999) 3,5

31 december 2020, 01:25 uur

stem geplaatst

» details  

Type O Negative - Slow, Deep and Hard (1991) 3,0

31 december 2020, 01:25 uur

stem geplaatst

» details  

Type O Negative - The Origin of the Feces (1992) 2,5

Alternatieve titel: Not Live at Brighton Beach, 31 december 2020, 01:25 uur

stem geplaatst

» details  

Type O Negative - October Rust (1996) 4,0

31 december 2020, 01:24 uur

Donkere wouden in Scandinavië.
Eeuwenoude eiken die daar hun laatste jaren slijten.
Pensioenleeftijd al lang bereikt.
Als wijze druïdes waken ze over jonge breekbare sparren.
Vergelijkbaar met kwetsbare pubermeisjes.
Boomholtes als gapende vagina’s.
Onaangetast, net een maagdenvlies.
Breed gespierde houthakkers worstelen zich door de dichtgegroeide plantenmassa.
Bewakend met bijl, hakmes en kettingzaag.
Zichzelf open snijdend aan protesterende doornenstruiken.
Weerstaand biedend tegen de beulen der natuurschoon.
Binnen een uur is het gebeurd.
Totale verwoesting.
Sappen sijpelen uit ontwrichte takken.
Op het donkergroene mosdek vormen ze een soort van bloedspoor.
Tranen in de vorm van zure regen dalen neder.
Exit October Rust.

Type O Negative probeert zich kwetsbaar op te stellen.
Meer diepgang en gevoel in de nummers.
Directheid heeft plaats gemaakt voor emoties.
De man van Staal opent zijn ziel.
Bewust van zijn eigen sterfelijkheid.
Juist deze reus zou op jonge leeftijd als een Goliath geveld worden.
David zou zich als een hartaanval melden.
Gun hem een rustplaats onder een hunebed.
Want ergens geloof ik in sterke gebondenheid met de natuur.
Anders kun je dat thema niet zo mooi verwoorden in een herfst album.
Peter Steele ontwikkelde zich als roofdier tijdens Carnivore tot de Green Man.
Menselijker.
Al blijft zijn voorliefde voor vrouwelijk schoon aanwezig.
Getuige nummers als Red Water en My Girlfriend’s Girlfriend.
Blijft natuurlijk een ladykiller.

Zijn gemis is groot.
Net als zijn gestalte en persoonlijkheid.
Juist nu het weer begint te veranderen.
Is zijn kille stemgeluid voelbaar.
IJzig als de eerste vrieskou.

R.I.P.

» details   » naar bericht  » reageer  

Type O Negative - Life Is Killing Me (2003) 3,0

31 december 2020, 01:24 uur

stem geplaatst

» details  

Type O Negative - The Least Worst Of (2000) 4,0

31 december 2020, 01:24 uur

stem geplaatst

» details  

Type O Negative - Bloody Kisses (1993) 4,5

31 december 2020, 01:24 uur

stem geplaatst

» details  

Bonnie Tyler - Greatest Hits (1989) 2,5

31 december 2020, 01:23 uur

stem geplaatst

» details  

2 Unlimited - Hits Unlimited (1995) 2,5

31 december 2020, 01:23 uur

stem geplaatst

» details  

2 Unlimited - No Limits! (1993) 2,5

31 december 2020, 01:23 uur

stem geplaatst

» details  

Two Rooms (1991) 3,0

Alternatieve titel: Celebrating the Songs of Elton John & Bernie Taupin, 31 december 2020, 01:23 uur

stem geplaatst

» details  

Angelo Badalamenti - Twin Peaks (1990) 3,0

31 december 2020, 01:23 uur

stem geplaatst

» details  

The Twilight Singers - Twilight as Played by the Twilight Singers (2000) 4,0

31 december 2020, 01:22 uur

stem geplaatst

» details  

The Twilight Singers - Powder Burns (2006) 4,0

31 december 2020, 01:22 uur

stem geplaatst

» details  

The Twilight Singers - Live in Europe (2011) 3,5

31 december 2020, 01:22 uur

stem geplaatst

» details  

The Twilight Singers - Dynamite Steps (2011) 4,0

31 december 2020, 01:22 uur

Nog steeds klinkt Greg Dulli als een drankorgel met een glaasje teveel op.
Fase tussen totale lamheid en ontnuchtering.
Ergens in een hoekje ligt de kater op de loer.
Klaar om met zijn scherpe nagels toe te slaan.
Een vervelende hoofdpijn veroorzakend.

Opener Last Night In Town zijn stukjes geheugen.
De essentie is verdwenen.
Rustige pianoklanken als een in water opgeloste Paracetamol.
Al snel blijkt dat de werking niet voldoende is.
Versterkte geluidsklanken nemen de overhand.
Onzuivere zangstem die het gevoel van lichte misselijkheid oproept.
Niet te veel forceren.
Zondagmiddag in een hotelkamer.
Liggend in een stinkend bed.

Voel je thuis.
Pak maar wat uit de koelkast.
Let niet op mij.
Mark Lanegan als drinkerbroertje.
Be Invited.
Opeens is hij weer verdwenen.
Hoe lang is hij er geweest.
Minuten, uren?

Plafond eindeloos in beweging.
Waves
Muren die elkander blijven kruizen.
Koortsig zonder verhoging.
Je zou bijna beweren dat Dulli weer terug is bij het oude patroon.
Wanhoop en verslavingsdrang.
Een trip in de tijd.
Vleugjes The Afghan Whigs melden zich aan.

Emotie in Get Lucky.
Verwoord in een soort van verlangen.
Besef van sterfelijkheid?
Kijkend op een mooie carrière.
Leven als een ster.
Inclusief de whisky en de drugs.
Het geschreeuw op het einde.
Als een concertzaal die juicht om een toegift.
En weer flikt hij het.
Overtuigd met Dynamite Steps.

On The Corner.
Dealers die hem buiten opwachten.
Als luipaarden.
Klaar om de verzwakte prooi te grijpen.
Hem niet meer los te laten.
Sluit alstublieft de gordijnen.

Gebonk als Gunshots.
Afkickverschijnselen.
Behang moet van de muur.
Totale krankzinnigheid.
De wereld niet langer voorliegen.
Het ware ego openbaart zich.

Persoonlijk drama.
Geliefde gekaapt door een ander.
Sirene op de achtergrond.
Politie die weer eens moest ingrijpen.
Na de zoveelste keer een 911 melding.
Huiselijk geweld.
Definitief straatverbod.
She Was Stolen.


Blackbird And The Fox.
Sluwe Dulli als vos.
Ani DiFranco als wijze raaf.
Al zal de vos overwinnen.
Geduld beloond uiteindelijk.
DiFranco als heerlijk hapje tussendoor.
Wie haar uiterlijke verschijning kent zal dit beamen.

Verkeerde vrienden.
Nergens gevaar van inzien.
Balancerend op de steeds maar dunner wordende levenslijn.
Klaar om te pletter te vallen.
Treurig gestemde viool bevestigt het gevoel.
Never Seen No Devil
Sfeer bepalend zoals we kennen van The Bad Seeds.
Duidelijk in het verlengde van Nick Caves begeleidingsband.

Overgave.
Verlossing.
Lichtflits.
Flatline.
Tot ziens.
Denkend jezelf in de spiegel te waarnemen.
Echter niks anders dan een ontsnapte dolende ziel.
Zoekend naar rust.
The Beginning Of The End.

Dynamite Steps.
Waardevolle volgende stap.
Kies je voor een vernieuwd leven.
Of de goedkope andere uitweg.
Zes waardevolle minuten bedenktijd.
Dit uiteindelijke resultaat verraad de gemaakte keuze.
Greg Dulli is weer helemaal terug.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Twilight Singers - Blackberry Belle (2003) 4,0

31 december 2020, 01:22 uur

stem geplaatst

» details  

TV on the Radio - Nine Types of Light (2011) 3,0

31 december 2020, 01:21 uur

stem geplaatst

» details  

2 Meter Sessies NL 1 (1999) 2,5

31 december 2020, 01:21 uur

stem geplaatst

» details  

Het Beste uit 10 Jaar 2 Meter Sessies (1997) 4,0

31 december 2020, 01:21 uur

stem geplaatst

» details  

De Beste 2 Meter Sessies Allertijden (2001) 3,5

31 december 2020, 01:20 uur

stem geplaatst

» details  

2 Meter Sessies @ Crossing Border Vol 1 (2001) 3,0

31 december 2020, 01:20 uur

stem geplaatst

» details  

2 Meter Sessies Volume 9 (2000) 3,0

31 december 2020, 01:20 uur

stem geplaatst

» details  

2 Meter Sessies Volume 2 (1991) 3,0

31 december 2020, 01:19 uur

stem geplaatst

» details  

24-7 Spyz - Temporarily Disconnected (1995) 2,5

31 december 2020, 01:19 uur

stem geplaatst

» details  

Shania Twain - Come on Over (1997) 2,5

31 december 2020, 01:18 uur

stem geplaatst

» details  

Tuxedomoon - Solve et Coagula (1997) 4,0

31 december 2020, 01:18 uur

stem geplaatst

» details  

Tuxedomoon - Holy Wars (1985) 4,0

31 december 2020, 01:18 uur

Experimentele variant op de New Wave.
Gebruik van blaasinstrumenten en afwijkende elektronica.
Duidelijk een band die zich onderscheid met een eigen geluid.
Redelijke commerciële instap om je verder in Avant-Garde te verdiepen.

The Waltz is het instrumentale geslaagde voorproefje.
Jazz met een herhalende riff er doorheen.
Goed geschoolde muzikanten.
Hun veelzijdigheid doet ze in dezelfde hoek als Wire plaatsen.

De zang op St-John doet me denken aan Gavin Friday en Peter Murphy.
Indirect aan David Bowie.
St-John opent toegankelijk, maar ontaard al snel in plak en knutsel werk.
Voorloper van de breaks.

Op Bonjour Tristesse is de zang zwaarder.
Zuid Amerikaanse geluiden met een Toots Thielemans achtig mondharmonica.
Toepasselijk, als je weet dat Brussel hier hun thuishaven was.
De gekte blijft echter aanwezig.

Lagere school muziekles.
Wie begon er niet op blokfluit.
Zo opent Hugging the Earth.
Kakofonie van instrumenten volgt.
Fragmentarisch geheel.

In A Matter Of Speaking was het onverwachte succes.
Voor mij ook het hoogtepunt.
De stijl van muziek maken heeft veel weg van onze eigen Nits.
Roept prettige vergelijkingen op met Nescio.
De tweede stem die er in een ander tempo inkomt.
Gedurfd, maar doeltreffend.

De bas is de basis van Some Guys.
Raakvlakken met Depeche Mode in de keyboard partijen.
Toegankelijk en sfeervol.
Onderbroken door een vluchtige Wals.

Holy Wars.
Weer herinneringen aan Depeche Mode.
Blasphemous Rumours.
Maar dan in bredere subtiele zin.
Het geloof in het algemeen.
Mick Jones ten tijden van Big Audio Dynamite in het stemgeluid.

Groots openen in Watching The Blood Flow.
Blazers die de kwaliteit van de bandleden weer geven.
Nogmaals, hier zijn personen met opleiding aan het werk.

Egypt heeft een mysterieuze opbouw.
Gestoorde filmmuziek.
Alsof ze een samenwerking met Ryuichi Sakamoto aan gaan.
De alternatieve soundtrack voor Merry Christmas, Mr. Lawrence.
Alleen David Sylvian ontbreekt.

Soma.
Het lichaam.
De kern van het geheel.
Zintuigen die geprikkeld worden.
Bewustwordingsproces.
Soma als een mantra er doorheen gevlochten.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tuxedomoon - Desire (1981) 4,0

31 december 2020, 01:18 uur

stem geplaatst

» details  

Tuxedomoon - Cabin in the Sky (2004) 4,0

31 december 2020, 01:18 uur

stem geplaatst

» details  

Tina Turner - Private Dancer (1984) 3,0

31 december 2020, 01:17 uur

Hallo, wakker worden!
Ik ben er nog!
Zo’n tien jaar geleden was ik de Acid Queen.
Ja, ik Tina Turner.
Het slechte huwelijk met Ike heb ik overleeft, en ik heb zelfs nog het lef om zijn naam te blijven dragen, na alles wat hij mij aangedaan heeft.
I Might Have Been Queen
Dankzij Mark Knopfler doe ik weer mee.
Als een soort van uitgerangeerd prostituee ben ik jullie Private Dancer.
Mijn lijf is dan aan het verouderen, maar mijn benen zijn zeker nog in staat om een lap Dance uit te voeren.
Private Investigation bezongen vanuit degene die het overspel veroorzaakt.

Opeens stond ze daar weer.
Misschien wel krachtiger dan ooit.
Tina Turner als de vrouwelijke variant op Frank Sinatra.
Een crooner die op een overtuigende manier de voor haar geschreven nummers of uitgezochtte covers op een eigen manier aan de man kan brengen.
Al Greens Let’s Stand Together ligt natuurlijk perfect in het verlengde van haar stijl, maar onderschat niet wat ze met Help van The Beatles doet, dit is vergelijkbaar met With A Little Help From My Friends van Joe Cocker.
Als je zo’n versie kunt neer zetten, dan mag je zelfs aan het werk van Lennon en Mc Cartney komen.
Wat jammer dat Marvin Gaye de release van dit album nooit heeft mogen mee maken.
Hij overleed een half jaar eerder.
Beide maakten namelijk een onverwachte comeback, en hun stemmen zouden perfect op elkaar aansluiten.
Een duet tussen beide veertig jaar na hun televisie optreden in Shindig zou een geweldig vervolg zijn geweest.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tina Turner - Break Every Rule (1986) 2,5

31 december 2020, 01:17 uur

stem geplaatst

» details  

Tina Turner - Tina Live in Europe (1988) 3,0

31 december 2020, 01:17 uur

stem geplaatst

» details  

Tubeway Army - Replicas (1979) 3,5

31 december 2020, 01:16 uur

stem geplaatst

» details  

Tröckener Kecks - >tk (2000) 3,5

31 december 2020, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Tröckener Kecks - Met Hart en Ziel (1990) 3,5

31 december 2020, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Tröckener Kecks - Meer! Meer! Meer! (1989) 3,0

31 december 2020, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Tröckener Kecks - Hotel Nostalgia (1995) 4,0

31 december 2020, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Tröckener Kecks - Eén op Eén Miljoen (1987) 4,0

31 december 2020, 01:15 uur

Voor een band als Tröckener Kecks blijf ik een zwak houden.
Mijn eerste kennismaking was hun verzamelaar Hotel Nostalgia.
Hier werden oudere nummers in een nieuw jasje gestoken.
Mijn conclusie was duidelijk.
Zo snel mogelijk op zoek gaan naar de albums De Jacht en Een Op Een Miljoen.

Een Op Een Miljoen is wisselvallig.
Het is een combinatie tussen de gevoelens van Rick De Leeuw.
De eeuwige puber, op zoek naar echte liefde.
Zijn inspanningen tijdens de schooltijd.
En net als die andere band De Dijk; het nachtleven van Amsterdam.
De zelfkant van het leven.
Op Nu Of Nooit hoor je voor het eerst Frédérique Spigt in haar moerstaal zingen.
Gelukkig besluit ze om dit voort te zetten.
Er zijn twee nummers die er verder positief tussen uit springen.

Vannacht heeft dat geweldige dreigende sfeertje.
Als je het de eerste keer hoort wordt je al gepakt door de tekst.
Vanaf de eerste zin weet je dat dit nummer een vervelende wending zal krijgen.
De gevolgen van een aanslag worden hier goed vertaald.
De angst waar we ons de laatste paar jaren steeds meer bewust worden.
Hoe actueel kan een song blijven.

Achter Glas vind ik ook zeker een hoogtepunt.
De legende van Bleke Jet.
Een prostitué die om komt in de brand.
Aangestoken door een echtgenoot van een klant.
Als geest probeert ze mannen met de neiging tot vreemd gaan op het juiste pad te krijgen.
Muzikaal fraai omlijst.

Ze zijn helaas al weer een tijdje gestopt.
Rick De Leeuw is zijn pubertijd ontgroeit.
Binnen een paar jaar veranderd in een oude grijze wijze man.

» details   » naar bericht  » reageer  

Tröckener Kecks - De Jacht (1989) 3,5

31 december 2020, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Tröckener Kecks - Betaalde Liefde (1985) 3,5

31 december 2020, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Tröckener Kecks - Andere Plaats, Andere Tijd (1992) 3,0

31 december 2020, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Tristania - World of Glass (2001) 2,5

31 december 2020, 01:14 uur

stem geplaatst

» details  

Tristania - Illumination (2007) 2,5

31 december 2020, 01:14 uur

stem geplaatst

» details  

Tripping Daisy - I Am an Elastic Firecracker (1995) 3,0

31 december 2020, 01:14 uur

stem geplaatst

» details  

Trio - Triologie (2000) 2,5

Alternatieve titel: The Best Of, 31 december 2020, 01:13 uur

stem geplaatst

» details  

Trillend op M'n Benen (2000) 3,0

Alternatieve titel: Doe Maar door Anderen, 31 december 2020, 01:13 uur

stem geplaatst

» details  

Triggerfinger - What Grabs Ya? (2008) 3,0

31 december 2020, 01:13 uur

stem geplaatst

» details  

Triggerfinger - Faders Up (2007) 3,0

Alternatieve titel: Live, 31 december 2020, 01:13 uur

stem geplaatst

» details  

The Triffids - In the Pines (1986) 4,0

31 december 2020, 01:12 uur

stem geplaatst

» details  

The Triffids - Treeless Plain (1983) 3,5

31 december 2020, 01:12 uur

stem geplaatst

» details  

The Triffids - Calenture (1987) 4,0

31 december 2020, 01:12 uur

Sommige zangers hebben het vermogen.
Eerste overtuigende zinnen die uitnodigen.
Profeten die een verhaal te vertellen hebben.
Jezus had het beste in Australië geboren kunnen worden.
Lisa Gerrard in de rol van Maria Magdalena.
Bon Scott als Johannes de Doper.
Nick Cave als de verader Judas.
Michael Hutchence als gekwelde Zoon van God.
David McComb als trouwe metgezel Petrus.
Vergeet Peter Garrett en Steve Kilbey niet.
Ook zij zijn van belang.
Allemaal het vermogen om het Evangelie te verkondigen.
Ademloos luisteren naar wat er verteld wordt.
Elke zin in je lichaam kunnen voelen.

Vanaf het moment dat David McComb vraagt om overspoeld door liefde te worden.
Bury Me Deep In Love.
Kruiwagens vol wil ik het hem bieden.
Stabiel fundament.
Genoeg om op te kunnen bouwen.
Misschien dat hij daardoor zijn hart had kunnen luchten.
Waardoor deze niet in steen zou veranderen.
Er zou geen hart transplantage nodig zijn geweest.
Met zijn gedachten in een andere wereld.
Auto ongeluk tot gevolg.
Verdriet verdringen met heroïne.
Combinatie van vervelende factoren.
37 jaar is veels te jong om te sterven.

Het wil maar niet lukken in dat geamputeerde werelddeel.
Blijkbaar moet je het wel ontvluchten om te overleven.
Het uitstrekkende mooie landschap werkt verstikkend.
Teveel eenzaamheid en dorre woestijnen.
Tekort aan bevolkingsdichtheid.

Calenture is een zoektocht naar erkenning.
Vragen naar een eenvoudig leven.
Ondanks de rust in zang.
Geeft het een vertekend beeld.
Hoor je geen getergde ziel.
Nadeel van Australische zangers.
Ondanks emotionele voordracht klinkt de rauwheid door.
Wordt het verdriet niet begrepen.
Vechtersbazen die overleven.
Tranen passen niet in het milieu.

McCombs poging tot contact zoekend.
De deur is altijd geopend.
Hulpeloos wachtend.
Turend over die eindeloze horizon.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Triffids - Born Sandy Devotional (1986) 4,0

31 december 2020, 01:12 uur

stem geplaatst

» details  

The Triffids - The Black Swan (1989) 4,0

31 december 2020, 01:12 uur

stem geplaatst

» details  

The Triffids - Australian Melodrama (1994) 4,5

31 december 2020, 01:12 uur

stem geplaatst

» details  

Tricky with DJ Muggs and Grease - Juxtapose (1999) 2,5

31 december 2020, 01:11 uur

stem geplaatst

» details  

Tricky - Vulnerable (2003) 3,0

31 december 2020, 01:11 uur

stem geplaatst

» details  

Tricky - BlowBack (2001) 3,0

31 december 2020, 01:11 uur

stem geplaatst

» details  

Tricky - Maxinquaye (1995) 4,5

31 december 2020, 01:11 uur

Je hebt natuurlijk wel lef om met dezelfde sampler te gebruiken als Glory Box van Portishead in Hell is Round the Corner.
Je hebt wel lef om als stoere hiphopper te poseren in een bruidsjurk.
Je hebt wel lef om van een hiphopklassieker als Black Steel van Public Enemy juist een rockversie te maken.

Is het lef, of is het gewoon tricky.