Na een lange periode van stilte brengen twee voormalige Port O’Brien collega’s bijna gelijktijdig nieuw werk uit. Joshua Barnhart slaat genadeloos sterk toe met zijn project Strange Pilgrim. Caleb Nichols laat ik in eerste instantie links liggen; zijn homo-erotische poprockplaat Ramon is niet echt voor mij weggelegd. Totdat ik de eerste Awooo! klanken van zijn laatste werkstuk Stone Age Is Back hoor. Dit stevig retro-glamrocknummer nodigt mij meer dan voldoende uit om mij in Stone Age Is Back te verdiepen, veel meer dan voldoende zelfs! Dit soort tracks maken mij heel gelukkig.

Die glamrock is niet zozeer het uitgangspunt. De titelsong Stone Age Is Back teert vooral op het eind jaren tachtig indierock-gevoel. De Pixies zijn niet ver weg en dan kan ik mij helemaal in deze songbenaming vinden. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat deze baanbrekers vooral anderen op de kaart zetten. Een mooi eerbetoon aan het ‘voorprogramma van de jaren negentig’, waarna vervolgens gitaarbands en grunge het stokje over zouden nemen.

De tijd staat niet stil en vormt het hoofdthema. Die tijd heelt geen wonden maar woekert ook bij Caleb Nichols het collectief gedragen negativisme juist aan. De tijd is onderdeel van de maatschappij, van een angstcultuur en legt het schuldgevoel en woede juist bij zichzelf. Juist deze kijk maakt het mogelijk om zich empathisch op te stellen.

Die zachtheid zit diep van binnen en is absoluut op Stone Age Is Back nog hoorbaar. De Quartz Age countryfolk mijmert lekker weg en is net als het wat saaie Stone Age Is Now enigszins naar Ramon te herleiden. Het psychedelische, door avondrood gekleurde Love Lies laat de slidegitaar spreken. Dit instrument staat gelijk aan die innerlijke onrust; de triestheid van het bedrog. De liefde is universeler, en in Slate Age legt Caleb Nichols de nadruk niet meer op de gayscene. De pijn en het houden van zijn in elke relatie exact hetzelfde, ongeacht geslacht en geaardheid.

Stone Age Is Back rockt meer dan wat we van Caleb Nichols gewend zijn. Zo sterk als opener Awooo! en Stone Age Is Back wordt het vervolgens niet meer, al steken tracks als het Paisley Underground getinte Call Me If, de krassende ingetogen Big Soul surfrock en het prachtige opbouwende Car Park er wel ver bovenuit. En toch geloof ik dat Caleb Nichols tot zoveel meer in staat is dan wat hij tot nu toe laat horen.

Caleb Nichols - Stone Age Is Back | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Black Swan is letterlijk tot de schoonheid van het duistere te herleiden. Wees niet bang voor de nacht en omarm de dood als deze zich aandient. Een zwaar thema, eenmansproject Tender Ender geeft er door de overdreven tragiek een luchtige twist aan. Thomas Schmidiger is geen groot zanger, maar een performer die het vooral van zijn ongecontroleerde emoties moet hebben. Met hulp van fragmentarische verknipte geluidscollages, elektrocyberpunk, film noir slide gitaaruitbarstingen, afstompende beats en vooral de sturende piano geeft hij zijn nachtmerries weer. Is het een keuze om deze te overwinnen, of is het een toewijding, een overgave, waar elk mens ooit mee te maken krijgt?

Het is de kunst om die sereniteit in de chaos van de noise te bewaken. Thomas Schmidiger bewandelt niet de meest gemakkelijke weg. Het leven is dan ook niet eenvoudig. Met verschillende omwegen lukt het je toch om deze te trotseren. Zo kan je Black Swan ook het beste omschrijven. Het is een barre tocht, met een overschot aan pathetische dramatiek. Het is aantrekken en afstoten. Gelukkige sprookjes bestaan niet, deze worden zo voor de consument ontworpen. Uiteindelijk wil je toch met een goed gevoel gaan slapen.

We kunnen er lang en breed over praten: Black Swan dwingt in ieder geval een mening en respect af. Pas als de zanger zwijgt en de futuristische soundscapes het van hem overnemen, wordt het echt interessant. Zelfs zonder de doodskreet in No Way Out is er voldoende overtuiging. Op dit soort momenten zaait Tender Ender verwarring en gebruikt hij de onderliggende angst om een paniekaanval op te wekken. Trauma’s acclimatiseren nu eenmaal het beste aan de duisternis en openbaren zich op die spaarzame ogenblikken dat de stilte heerst. Het speeldoosje in het afsluitende The Wqave vormt de hartslag van Black Swan. Als die klanken doven, sterft tevens de ziel van de plaat.

Black Swan intrigeert vooral op het muzikale vlak. Een jammerende Thomas Schmidiger in slachtofferrol. De spin die in zijn eigen gesponnen web in de knoop raakt. Black Swan bezit die claustrofobische interesse en haakse desinteresse van het pandemietijdperk. Alsof deze op een beschimmeld zolderkamertje geïsoleerd van de buitenwereld door een uitverkoren kluizenaar in elkaar gezet is. Juist dat ongemakkelijke maakt de plaat zo puur.

De aantrekkingskracht van het onverwachte. Iedereen herkent dit soort situaties die hij het liefste zo snel mogelijk wil ontvluchten. Al houdt dezelfde magnetische aantrekkingskracht de luisteraar in de greep. Onbewust komt de boodschap beter over dan waar Thomas Schmidiger ooit van heeft kunnen dromen.

Tender Ender - Black Swan | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Na het voortreffelijke en overrompelende postpunkdebuut New Long Leg en de net zo goed ontvangen opvolger Stumpwork wordt Dry Cleaning door Nick Cave ingepalmd om tijdens de Wild God tour voor hem te openen. De dromerige, zachte en wat beperkte praatzang van Florence Shaw komt daar niet volledig tot zijn recht maar het biedt de band in ieder geval meer dan voldoende speeluren, die ze gretig benutten. Daarna duiken ze weer de studio in om aan Secret Love te werken. Het is een voorrecht dat leden van Gilla Band zich hierin mengen. In deze sessie ontstaan een twintigtal nummers.

Na het voormalige PJ Harvey maatje John Parish, die de eerste twee albums produceerde, mag nu producer Cate Le Bon het geheel passend maken. Ze onderzoekt de mogelijkheden om de demo-probeersels in kant en klare songs te gieten. Hierdoor verdwijnt het hoekige, traditionele, vroege jaren tachtig postpunkgeluid wat meer naar de achtergrond. Niet dat de eighties volledig verdwenen zijn, maar het mag net wat sensueler en vrouwelijker klinken. De drums zijn droog en blikkerig, waardoorheen de stevige new wave gitaarklanken zich een weg wringen. Voor de releasedatum sneuvelen nog een aantal tracks, waarna er een veelzijdig elftal overblijft.

Ondertussen hebben we wel geleerd om niet teveel diepgang achter de cryptische teksten van Florence Shaw te zoeken. Het is aan de luisteraar om deze naar behoefte verder uit te pluizen. Dry Cleaning plundert het muziekverleden en in het groovende Hit My Head All Day is de invloed van Prince en één van zijn muzikale leermeesters Sly Stone overduidelijk voelbaar. Het door Robert Fripp beïnvloede gitaarspel wekt de indruk dat Nile Rodgers aan de touwtjes trekt. Het zijn allemaal tekenen aan de wand dat Cate Le Bon samen met Dry Cleaning voor een wat commerciëlere invalshoek kiest, al geldt dit zeker niet voor de gehele plaat.

Cruise Ship Designer bezit nog dat statige en tegenstrijdige funkende van de eerste twee albums. Hier is bassist Lewis Maynard de meest geschikte kandidaat om bijna drukkend monotoon verbaal tegengas te geven. Zangeres Florence Shaw bewandelt gewoon haar eigen pad dat ze vervolgens bij de late jaren tachtig punkrock van My Soul / Half Pint brengt. Jeff Tweedy van Wilco is hierbij de grote verrassing; hij levert het merendeel van de stevige gitaarakkoorden aan. Het wekt in ieder geval sterk de indruk dat de Londenaren zich verbreden en zich duidelijk op de Amerikaanse markt richten. Er zit in ieder geval meer dan voldoende New Yorkse No Wave in Secret Love verwerkt.

Het is een kleine stap naar de indierock van het voortkabbelende, bijna gezongen Secret Love (Concealed in a Drawing of a Boy) en ook in het afsluitende Joy onderneemt Florence Shaw een heuse poging om melodielijnen aan de voordracht toe te voegen. Met de eenvoud van Let Me Grow and You’ll See the Fruit staat Dry Cleaning volledig in het nu, het acclimatiserende, bedankende rustpunt van het album. Bij het ritmische Blood staan de drums van Nick Buxton op migraine/oorlogsstand opgesteld. Gedurfd, maar net iets teveel van het goede. Bij het logge kruipende gedrocht Evil Evil Idiot werkt dit echter wel. Avontuurlijk met het duellerende samenspel tussen bassist Lewis Maynard en de krassende gitaarinterrupties van Tom Dowse.

De primitieve punk van Rocks haakt op het stampende Blood in. Niet eerder drukt Gilla Band zijn stempel zo op een albumtrack. Ook hier waan je jezelf in een slachterij waar aan de lopende band kant en klare, voor consumptie bedoelde en op maat gemeten, messcherpe brokken aan industrieel postpunkgeweld worden aangeleverd. De ouderwets swingende en ruige The Cute Things folkpunk is luchtiger van toon. De publieke schijt aan de wereld-liefdesverklaring van I Need You schetst een beeld van simpele minimalistische voldoening. Op muzikaal vlak valt er in de toekomst genoeg winst te halen, al lijkt het er wel op dat Florence Shaws’ stembereik het plafond behaald heeft. Dit kunstje kennen we nu wel, benieuwd of ze er in de toekomst een andere twist aan geeft.

Dry Cleaning - Secret Love | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat het al een tijdje niet meer echt botert tussen Nick Cave en Mick Harvey is tijdens het concert in het World Forum Theater te Den Haag in 2006 pijnlijk zichtbaar. The Bad Seeds spelen hard en agressief en er is weinig sprake van echte interactie. Niet vreemd dus dat Mick Harvey vervolgens The Bad Seeds verlaat om zich op zijn rol als sessiemuzikant bij andere artiesten te richten. Na het verwachte afscheid van Blixa Bargeld in 2003 is door deze aderlating The Bad Seeds zodanig geamputeerd dat er van de oorspronkelijke basis slechts alleen Nick Cave overblijft.

Het voortbestaan van The Bad Seeds hangt dus aan een zijden draadje, zeker als Nick Cave, de spin in het web, een ander project aankondigt, Grinderman genaamd. Door het gebrek aan echte gitaristen zien Warren Ellis, Martyn P. Casey en zelfs Nick Cave zich genoodzaakt die partijen voor hun rekening te nemen. Doordat deze stoelendans de bandsetting verandert, verschuift het accent naar een unieke garagerock gitaarsound. Een koortsachtige bluespunk-energie die we voornamelijk in de beginjaren van The Birthday Party hoorden. De basis bestaat verder uit percussionist Jim Sclavunos. Deze viereenheid werkt trouwens in diezelfde periode ook met Marianne Faithfull aan haar comebackplaat Before the Poison.

Het gezelschap verhuist voor een korte vijfdaagse opnamevakantie tijdelijk naar de Metropolis Studios te Londen. De naam Grinderman is van het Memphis Slim nummer Grinder Man Blues afgeleid. Nick Cave laat zich net als in de eerste The Bad Seeds jaren door oude bluesmuzikanten inspireren. Daar ligt in principe tevens de basis van de rock, de kern van The Bad Seeds. Grinderman is rommelig, maar wel oprecht gemeend rommelig. Het speelplezier is weer terug, zeker nu de druk van het kolossale monster The Bad Seeds eraf is.

De eerste single Get It On komt twee maanden voor het album van Grinderman uit en wordt bejubelend ontvangen. Het is vooral Nick Cave die met zijn sexy gitaarwerk herinneringen aan The Birthday Party bassist Tracy Pew oproept. Misschien is zijn snor zelfs een mooi eerbetoon aan deze vroeg overleden flamboyante persoonlijkheid, al is de gelijkenis met filmster Jack Nicholson treffender. Nick Cave dwaalt naar de krochten van zijn ziel af. Daar in de kelder treft hij zijn evenbeeld Grinderman. Opnieuw gaat hij de strijd met zijn innerlijke demonen aan. Al is het nu niet zozeer de verslavingsdrang die de hoofdrol opeist, het is eerder het verraad van zijn voormalige teamleden die hem op het moment van scoren verlaten.

De spacerock van Honey Bee (Lets Fly to Mars) klinkt als Sonic Youth on acid. When My Love Comes Down sluit bij de manische funkfreak van het dan zeer populaire alternatieve Belgische rockscene aan. Met het elektronische bouzouki van Warren Ellis in Electric Alice onderscheiden ze zich in de doem-postpunkstroming die weer in opkomst is. De jankende Love Bomb cross-over bezit dat repeterende jammende waar ooit Velvet Underground naam mee maakt. Alleen het melancholische, sobere, voor zijn vroeg overleden vader geschreven Man in the Moon is nog enigszins naar het latere werk van The Bad Seeds te herleiden. Nou vooruit; het avondschemerige I Don’t Need You (To Set Me Free) mag je gerust als voorwerk van Jubilee Street beschouwen.

No Pussy Blues ligt qua structuuropbouw bangelijk dicht in het verlengde van Papa Won’t Leave You, Henry, een van de prijsnummers van Henry’s Dream. Tekstueel handelt het zelfspotnummer over de frustraties van een midlife crisis als iemand vanwege zichtbare toenemende ouderdomskwalen afgewezen wordt. Het is Nick Cave zelf die zichzelf smerig rockend op gitaar prominent op de voorgrond plaatst. Grinderman is het personage dat je laat in de avond niet in donkere steegjes wilt tegenkomen. De nachtmerrie van verontruste ouders waarvan de dochter het nachtleven ontdekt.

Zo vreemd is die eerder genoemde Jack Nicholson vergelijking dus niet. De huisman die in The Shining in een zieke psychopaat verandert. Nick Cave heeft die zelfkant geleefd en dreigt ook hier vanwege de omstandigheden daarin weg te zakken. De Grinderman noiserock is een moordaanslag op Nick Cave & The Bad Seeds die de betrokkenen ternauwernood overleven. Het is de plaat die ze moeten maken om zichzelf weer te rangschikken. Een ruwe uitlaatklep die een paar jaar later nog een vervolg in Grinderman II krijgt.

Grinderman - Grinderman | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Editors levert in de eerste decennia van deze eeuw een drietal zeer interessante albums af. Sterker nog, zonder deze pioniers van de tweede postpunkgolf zou dat muzikale klimaat er totaal anders uitzien. Natuurlijk hoop je dat het vlammetje nooit volledig gedoofd is, en stiekem schrijf je over de latere platen net wat te positief. Het is een hard gelag als deze voormalige helden van alle kanten ingehaald worden. Is er in deze wereld nog een plek voor een romanticus als Tom Smith?

De kracht van Editors ligt hem in de som der delen. In eerste instantie zeer gitaargericht, hard, scherp en doeltreffend. Vervolgens de gedurfde en zeker geslaagde overgang naar een meer synthpop georiënteerde sound. Ze komen er goed mee weg, al luidt In This Light and on This Evening wel de teloorgang in. Met Blanck Mass als vers teamlid jagen ze op EBM weer naar het avontuur. Het blijft echter vooral een zoektocht.

Na de vruchtbare samenwerking met Andy Burrows probeert Tom Smith het nu alleen. Helemaal op zijn eigen benen staat hij echter niet, daarvoor is de rol van producer Iain Archer net te groot. De oorspronkelijke opzet was om de nummers met zijn maatje Andy Burrows in een geschikte pasvorm te gieten. Misschien had hij dat ook beter kunnen doen, There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light heeft een stroeve aanloop. Gedurende de plaat maakt Tom Smith wel wat goed. De eerste indruk maak je toch met de openingstracks en die zijn niet zo bijzonder.

Bij de Deep Dive soul groeit de tragiek boven zijn hoofd uit. Hij deelt publiekelijk de wanhoop en het verdriet waardoor het niet eigen aanvoelt. Een hart moet bloeden en je moet alleen die strijd aangaan. Tom Smith kiest nu voor de gemakkelijke weg en maakt er ons probleem van. En dan verpakt hij dat probleem ook nog eens in goedkoop cadeaupapier. Hij laat je een popsong in de uitverkoop consumeren, en daar zit ik niet bepaald op te wachten. Een band als Kane zou er wellicht voor tekenen, maar Editors is geen Kane. Hoe toepasselijk is het om There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light op de dag dat we Sinterklaas vieren uit te brengen. Ook die goede man is ondertussen over zijn hoogtepunt en houdbaarheidsdatum heen.

How Many Times is net zo radiovriendelijk. Heerlijk wegmijmeren bij oude successen, zonder hier een nieuw boeiend hoofdstuk aan toe te voegen. Muziek als pijnbestrijding om je van die lichte mannenkwaaltjes te genezen. Het is wachten tot Souls, daar doorbreekt Tom Smith de sleur. Een veelbelovende track die hij beter voor Editors had kunnen bewaren. Stel je hierbij de juist afgestelde gitaren en het stuwende drumwerk voor, dan klopt het helemaal. Ergens moet er nog een goede Editors plaat inzitten.

There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light is behoorlijk op de Amerikaanse markt gericht. Die trappen waarschijnlijk eerder in die verhalende stadse Northern Line setting. Beschouw de winter als een overbruggingsperiode, die gelukkig behoorlijk mild begint. In de zomer van 2026 gaat de zanger weer met zijn Editors collega’s op stap, en is men There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light allang vergeten. Tom Smith geeft aan dat hij met deze plaat nu de kleine zaaltjes afgaat om het product aan de man te brengen. There Is Nothing in the Dark That Isn’t There in the Light is niet voor het grote publiek. Als je dat accepteert, dan valt er nog genoeg te genieten.

Tom Smith - There Is Nothing in the Dark That Isn't There in the Light | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem geplaatst

Zo goed als tijdens het Suede debuut zullen ze nooit meer worden. Brett Anderson en Bernard Butler zijn voor mij de waardige opvolgers van Morrissey en Johnny Marr van The Smiths. Brett Anderson dikt die homo erotische houding misschien net iets te veel aan, hij bezit hetzelfde vermogen als Morrissey om met kopstem die onwaarschijnlijke hoogtes te bereiken. Het zijn poëten, romantische zielen en echte ouderwetse frontmannen. Bernard Butler heeft dat magische sprankelende in zijn gitaarspel, wat Johnny Marr ook heeft. Alleen na twee albums verlaat hij Suede, en voor mij zijn dan de gouden tijden wel voorbij.
Na een rustige periode slaat Suede vanaf Bloodsports met een sterke albumreeks terug. Voor mij is Antidepressants daarvan het voorlopige hoogtepunt. De plaat heeft een hoog jaren tachtig The Mission gehalte, en misschien verlang ik gewoon naar dit nostalgische geluid. De hoogtepunten van de postpunk revival lijken voorbij te zijn, en misschien haakt Suede er net te laat op in. Of misschien is het wel een bewuste zet nu de concurrentie afzwakt of zich juist aan het verbreden is en zich tevens op andere genres richt.

Met hun fraaie mix van folk, indierock en Americana lijkt het slechts een kwestie van tijd dat Port O’Brien bij het grote publiek doorbreekt. Dat verandert drastisch als Caleb Nichols en Joshua Barnhart de band na de voltooiing van All We Could Do Was Sing verlaten. Het heilige vuur is gedoofd, opvolger Threadbare suddert nog wat na, maar de sprankeling is verdwenen. Caleb Nichols brengt een paar homo-erotische albums uit, om zich daarna op het dichterschap te richten. Na een lange stilte van bijna tien jaar verschijnen er een paar soloreleases van Joshua Barnhart, die vervolgens Strange Pilgrim opricht.

Dit veredelde soloproject met inwisselbare gastspelers brengt de sterke gelijknamige psychedelische retrorocker Strange Pilgrim uit. Een vleugje countryrock met de fabelachtige tweede stem van Kelly McFarling. Ze voegt een stukje hemelse zweverigheid aan de aardse kracht van Joshua Barnhart toe. Het ziet er naar uit dat dit duo elkaar gevonden heeft en niet meer los laat. Hoe verrassend is het dat de zangeres bij opvolger Too Bright Planet totaal uit het zicht verdwenen is. Sterker nog, van die lichting muzikanten is er buiten frontman Joshua Barnhart niemand meer aanwezig.

Is de eersteling nog een dromerige zomerplaat, dan luidt het donkere roodgloeiende Too Bright Planet de eerste dagen van de nazomer in. De dagen worden korter, de nacht neemt het versneld over, en de lagere temperatuur kondigt een ommezwaai aan. Beter kan ik het zwaar trippende Late Light niet verwoorden. In het donker moet je net wat beter je best doen om de omgeving om je heen te waarnemen. Het stadium waarbij waken zich naar slapen transformeert; met die gedachte in je achterhoofd kan je het beste naar Too Bright Planet luisteren. Gedempt licht, waardoor je zo min mogelijk afgeleid wordt.

Joshua Barnhart is dan wel de leadgitarist, het fonkelend verlichtende samenspel met multi-instrumentalisten Elliott Kay, Pat Spurgeon en Cory Gray zorgt voor nog meer diepgang. Maggie Morris is een prima vervanger van Kelly McFarling, al is het net wat minder magisch en stelt Maggie Morris zich bescheiden in de luwte op. Prima, want Too Bright Planet is een meer down to earth album.

Een hoog jaren zeventig gehalte dus, zonder ergens echt gedateerd te klinken. Daarvoor heeft Too Bright Planet dus een te frisse benadering. Strange Pilgrim poetst die sound op, en voegt er een nieuwe glans aan toe. Alsof Too Bright Planet een oude klassieker is die door de hedendaagse inzichten en opnametechnieken voltooid is. Dan lever je een sterk product af. In de rootsrocker Through the Branches zorgen de West Coast getinte blazerspartijen van Cory Gray voor een intieme, huiselijke beleving. Klein, en toch grootst uitpakkend.

Dat intieme huiselijke zit hem ook in de albumhoes, waar Joshua Barnhart bewust voor een schilderij van zijn grootvader Dale Barnhart gekozen heeft. De warme liefdesverklaring Next to Me wil dit soort momenten zo lang mogelijk vasthouden. Elke binding met de wereld vervaagt tot het niets. Hoe dicht kan je bij jezelf komen, zelfs los laten is hierbij vasthouden. In die leegte zweef je vervolgens gemakkelijk in de natural high van de licht spacende krautrock van Before the Sun weg.

One Day staat voor de eenvoud van Too Bright Planet. Ondanks dat de dagen geruisloos passeren, is geen enkele dag hetzelfde. Het zit hem in de subtiele verschillen, en exact die nuances overheersen op dit heerlijke schijfje. Zelfs oud-collega Caleb Nichols is present en leeft zich op het elektronische tegendraadse One Day klokkenspel uit. Een avonturier op doorreis, die eventjes aanschuift om vervolgens in stilte weer te vertrekken.

Het gruizige Back to the Heart eert het gitaarwerk van Lou Reed, die waarschijnlijk met een kort goedkeurend knikje van boven toekijkt. In the Rain is de afkoelende douche die je bewust in het heden plaatst. Er lijkt geen einde aan de trip te komen, en stiekem is het jammer dat die realiteit van de normale gang van zaken langzaam weer wenkt. Het is de opzet van Joshua Barnhart om een filmische plaat te maken. Dit hoor ik niet direct terug, voor mij is het een sensitieve wandeling door het verleden, met de nacht als metgezel. Too Bright Planet straalt optimisme en verlangen uit, uiteindelijk komt alles goed.

Strange Pilgrim - Too Bright Planet | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is de herfst van 1992 als Cranes op indrukwekkende wijze voor The Cure in Ahoy opent. Robert Smith is een groot liefhebber van deze mix van dromerige heliumballonnen vrouwenzang, moordende noise terreur, bulkende drums, troebele shoegazer golven en zwartgallige postpunk. Dit alles gevangen in mistige gothic dampen. Ruim 33 jaar later gebeurt iets soortgelijks bij de laatste ontdekking van Robert Smith; het Ierse Just Mustard.

Alleen is leadzangeres Katie Ball geen Alison Shaw. Waar deze er een emotionele lading inlegt, blijft Katie Ball in irritante kinderlijkheid hangen. Cranes is statig monumentaal, terwijl Just Mustard meer met dance experimenteert. Katie Ball heeft een schel stemgeluid, en komt net te overdreven over. Op papier klopt het allemaal en moet de derde Just Mustard plaat We Were Just Here mij zeker aanspreken.

Pollyanna staat voor onbevangen naïviteit, en daar lenen de vocale kunsten van Katie Ball zich perfect voor. Het is alleen niet voor mij weggelegd. Dan maakt het gepijnigde samenspel van de gitaristen David Noonan en Mete Kalyon die hun instrument laten huilen, veel goed. Ook met de opzwepende jazzy triphop ritmes van Shane Maguire is niks mis mee. Endless Deathless is van hetzelfde laken een pak, al voegt bassist Rob Clarke er verder nog de nodige aardedonkere dreiging in.

Het We Were Just Here titelstuk teert schaamteloos op het discothema van de Queen klassieker Radio Ga Ga. Dit is exact dezelfde valkuil waar veelbelovende alternatieve jaren tachtig bands in vallen als ze zo nodig op de dance hype willen meeliften. Er zit een hoog Russisch t.A.T.u. gehalte in de Silver zangpartijen, pas als David Noonan zich er verbaal in mengt wordt het interessanter.

Zijn rol is hier nog bescheiden, maar dat maakt hij in het hemelse Somewhere helemaal goed, het absolute hoogtepunt van de plaat. Daar komt de vrouwelijke kant van Katie Ball veel beter tot haar recht en zorgt ze een mooi evenwicht met de gedempte deprimerende zware ondertoon van David Noonan. In het prachtige That I Might Not See houdt Katie Ball zich prima staande. Juist op de momenten dat ze zich ondergeschikt opstelt en de shoegazer noise niet probeert te overschreeuwen, komt het allemaal perfect samen.

The Steps klinkt alsof het in een middeleeuws kapel is opgenomen, hol galmend pastoraal. Hier creëert Just Mustard een moment om tot bezinning te komen, alles los te laten. Bij Out of Heaven sluit David Noonan zich met zijn gekwelde monnikenzang weer aan, en herenigen de krachten zich. Dit soort aard verschuivende belevenissen tillen We Were Just Here net boven de middenmoot uit.
Just Mustard - We Were Just Here | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

White Lies overblufte mij met het voortreffelijke vintage postpunk debuut To Lose My Life…, maar hoe lang kan je op deze gunfactor teren? Bij elke volgende release zette ik vervolgens de eersteling op, en werd ik met een frisheid geconfronteerd die ik later niet meer terug hoorde. Het lange visitekaartje Time to Give, van Five, liet mij opveren en groeide gestaag tot een persoonlijke favoriet uit. Tokyo van dezelfde plaat riep tevens hoge verwachtingen op. Zouden ze het dan toch nog kunnen? Helaas was Five verder minder memorabel dan gehoopt en ook As I Try Not To Fall Apart had zijn momenten, om vervolgens echter in de kast te verdwijnen.

Kritisch buig ik mij over Night Light en laat het rationele verstand spreken. Wat heeft White Lies in 2025 nog te bieden? De post-pandemie krautrock van Nothing on Me is een prima opener. White Lies bewandelt futuristische sterrenstelsels en koppelt deze aan hun vintage postpunkgeluid. Vaag, experimenteel en geheimzinnig. Het mist echter het puntige van de klassieker Death, opener van debuut To Lose My Life… een album dat je in zijn greep houdt. Night Light is echter geen eenheid, maar een mengelmoes aan stijlen.

All the Best is een rustig opbouwende popsong. De strijd met de duisternis is gestreden, we hebben bemiddeld en leggen ons bij het resultaat neer. Winst behalen is er niet meer bij. De soulvolle saxofoon staat hier voor die commerciële knieval voor het grote succes. De ommezwaai van donkere postpunk naar neon glitterpakkenwave. Daar raken ze mij kwijt en is die titel van toen, To Lose My Life…, van toepassing. Dit geeft het angstige ‘Don’t block my rhythm again’ in de song Keep Up betekenis. Het is een reminder dat de magie verdwenen is, en dat je deze niet kan faken.

De prachtige rockgitaar solo op Juice verwacht je eerder bij het jaren tachtig werk van Pink Floyd. Harry McVeigh is in de loop der tijd een betere gitarist geworden, zijn zwalkende zang ontwikkelt zich minder positief. Bij de tekstueel goedkoop scorende Everything Is OK elektrosoul mis ik aansluiting, samenhang. De connectie bestaat uit twee losse draden in het universum die elkaar niet vinden. Bassist Charles Cave redt het verder nietszeggende Going Nowhere. Een hoog Duran Duran gehalte dat uiteindelijk nergens tot bloei komt.

Night Light is een kaars die langzaam dooft. Het ritmische titelstuk is een poging om een verlate dansvloer te reanimeren. De lampen staan al gedempt in standje ‘laatste ronde’ afgesteld, de bar sluit bijna. Het veilige aan de krautrock van het aan Nothing on Me gelinkte, afsluitende In the Middle is de pijnlijke constatering dat deze eens zo grote belofte naar de middenmoot is afgezakt. Night Light bezit geen songs die zich met To Lose My Life… of zelfs Time To Give kunnen meten. De lat ligt nu een stuk lager.

White Lies - Night Light | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met het meesterlijke Wild God leverden Nick Cave and the Bad Seeds vorig jaar een luchtiger sterk hoogtepunt af. Na de zwaarte van de familie omstandigheden van Nick Cave was dit een verademing. Het vertaalde zich vervolgens in een sterke concertreeks waar een goed op elkaar ingespeelde band vol overtuiging een geweldige set neerzette. Ook Nick Cave stelde zich zeer amicaal ten opzichte van het publiek op, er was ruimte voor grapjes en wederzijds respect. Zelf heb ik zo’n topavond van dichtbij mogen ervaren, met een bescheiden glansrol van Radiohead bassist Colin Greenwood die de door ziekte afwezige Martyn P. Casey verving.

De Europese tour werd 17 november 2024 in Parijs afgerond, en de beelden werden door muziekzender ARTE vastgelegd. Het levert een indrukwekkend verslag op, waarbij het hele concert wordt uitgezonden. Op het nu net uitgebrachte Live God ontbreken helaas de publieksfavorieten The Mercy Seat en Jubilee Street, die dus wel op bleed werden vastgelegd. Het The Mercy Seat gemis kan ik enigszins begrijpen, deze is live al zo vaak gedocumenteerd. Jubilee Street is een ander verhaal; die uitbundige versie had eigenlijk niet mogen ontbreken. Een kleine smet op het verder prachtige Live God.

Live God maakt dus grotendeels gebruik van diezelfde concertopnames. Zonder de beelden is het op een andere manier intens genieten. Begrijpelijk dat een goedkeurende Nick Cave er voor kiest om dit materiaal tevens op vinyl en cd te documenteren. Het gejuich uit de zaal krijgt zoveel meer warmte bij de eerste klanken van het soul achtergrondkoor als deze Frogs inzetten. Daarna volgt al snel de theatrale tragiek in de stem van Nick Cave. Alsof hij begeleidt door engelzang bij de hemelpoort bedeld om de overstap naar het bovenaardse te maken. De Wild God schudt zijn aardse gedaante af, en levert zich in volle overtuiging over aan de zaal; kwetsbaar maar ook groots.

Daarna volgt het absolute hoogtepunt van de laatste Nick Cave & The Bad Seeds plaat; het Wild God titelstuk. Voor mij begint de aftrap van dit nummer ergens in Jubilee Street, al overtreft het gezelschap zich hier ook in die meesterlijke zet om het soulgospelkoor hier aan toe te voegen. Eerst nog gedempt; vervolgens uitbundig. Nick Cave bewijst nogmaals dat hij nog steeds in staat is om klassiekers af te leveren. Och, die hele Wild God plaat is zo goed, begrijpelijk dat deze tour dan ook zo goed ontvangen wordt. Dat Nick Cave in vorm is, bewijst hij wel door de beladen overgave in de Wild God song. Hij geeft zichzelf al volledig in het begin van de avond en heeft genoeg energie over om dat constante hoge niveau vast te houden.

De zwaarte zit hem in het begin van de set. Het familiare O Children bezit een andere persoonlijke betekenis als toen hij dit alweer ruim twintig jaar geleden schreef. Des te verrassend dat Nick Cave dit persoonlijke leed zo publiekelijk deelt. Ook nu overschreeuwt het koor op een prettige wijze zijn tranen, zodat de zanger er niet alleen voor staat. Dit is tevens het moment dat vriend en bandleider Warren Ellis met zijn prachtige rauwe vioolspel inhaakt. Die rauwheid zit hem ook in From Her to Eternity klassieker. Eventjes zijn we de pijn en het verdriet vergeten, en zo hoort het ook. Dat maniakale duivelse zit nog steeds diep van binnen verborgen, en het blijft fraai als deze kant de overhand opeist. En toch zijn dit wel de momenten dat je het puntige anarchistische gitaargeweld van Blixa Bargeld mist.

Nick Cave herpakt de rust in het door hem gedragen Long Dark Night pianobezinning. Soms mag je sentiment toelaten, zeker als een held dit met zoveel overtuiging brengt. Uiteraard is God hier het overkoepeld orgaan, die thematisch spiritueel over de avond waakt. Cinnamon Horses is het zoveelste brok in de keel, zeker als Warren Ellis aanschuift. Als bevriend metgezel heeft hij alle leed en ellende van dichtbij meegemaakt. Het aandeel van Warren Ellis in het rouwproces is niet te onderschatten, in die wegcijferende schaduw biedt hij in de studio vooral rust om in stilte aan de tracks te werken. Cinnamon Horses handelt over vriendschap en begrip. Toch is het jammer dat Warren Ellis hier niet de achtergrondzang verzorgt. Misschien is dat net te intens.

De overgang naar het dreigende wrede Tupelo is wat vreemd, de behoefte om contact met het publiek te zoeken overheerst hier. Samen delen, samen het beest bevechten. Die yeah, yeah, yeah samenzang hoeft voor mij weer niet zo nodig. Het is krachtig, maar overbodig. Conversion brengt het paradijs dichterbij dan wat de bedoeling is. Een song over een onbedoeld, te vroeg afscheid. Een hoofdrol is hier voor de onheilspellende drumroffels van Larry Mullins weggelegd. Het zoveelste bewijs dat elk The Bad Seeds bandlid zijn positie waardig respectvol inkleurt. Warren Ellis neemt wel die hemelse klaagzangpartijen van Bright Horses voor zijn rekening. Je voelt het contact van wat dit duo in de studio zonder anderen in dit nummer gieten. Een eenheid, waar de rest voorzichtig bij aansluit.

De vreugde van Joy zit diep van binnen verscholen. Voorzichtig van kleine momenten genieten, voorzichtig stappen zetten. Het in het Nu ontwaken. Adembenemend en zo bijzonder dat Nick Cave dit toelaat, deelt. Een ouderwets God Is In The House moment; spiritueel dichtbij. Het klein gehouden I Need You is een liefdesverklaring aan zijn vrouw, steun, evenbeeld en toeverlaat Susie Bick; open, persoonlijk en eerlijk. Een inblik in het privéleven, je waant jezelf in die slaapkamer welke zo prachtig de Push The Sky Away albumhoes opsiert. Het slepende Carnage is het titelstuk van de plaat die Nick Cave noodgedwongen vanwege de pandemie zonder bemoeienis van buitenaf samen met bloedbroeder Warren Ellis moet maken. Pas nu is de track zodanig gerijpt dat de hele The Bad Seeds dit kunnen dragen.

Het herkenbare Red Right Hand wordt door de aanwezigen met luid enthousiasme ontvangen. Een nieuwe lichting fans maakt kennis met deze klassieker omdat deze een prominente rol in gangsterserie Peaky Blinders vervult. Nick Cave flirt hiermee als hij het stupid little screen zinsdeel uitspreekt, wat nu een andere toepasselijke betekenis krijgt. Op subtiele wijze leeft het The Bad Seeds orkest zich uit, terwijl Nick Cave amusant met zijn zwarte kraai gezang de eerste rijen van de toeschouwers vermaakt. Ook nu weer dat yeah, yeah, yeah samenspel waar vooral de zanger zelf erg van geniet.

White Elephant is sensueel zuigend en bevreemdend en leunt thematisch wat tegen The Mercy Seat aan. Laat ik eerlijk zijn, die had ik dan net wat liever gehoord. Hier zit hem de zwakte in het optreden; ook de gedeeltelijk gefloten Anita Lane ode O Wow O Wow (How Wonderful She Is) kan mij minder bekoren. Vervolgens slaan Nick Cave and the Bad Seeds genadeloos sterk met het helaas niet in Amsterdam vertolkte Papa Won’t Leave You, Henry toe. Wat een beulentrack is dat toch. De verhalende Nick Cave in bloedvorm; angstaanjagend donker als de naderende nacht. De koortjes lenen hier de griezelige woo-hoo uithalen van de Rolling Stones evergreen Sympathy For The Devil.

Bij de klanken van het luidkeels meegezongen Into My Arms besef je dat de afronding nabij is. Ook Live God vliegt voorbij, en die ruim anderhalf uur aan muziekbeleving verveelt geen moment. Dat het lukt om je continu in de greep te houden, zonder dat die aandacht echt afzwakt is bijzonder. Natuurlijk zijn er meer dan genoeg live opnames van Nick Cave, Live God voegt weldegelijk iets toe. As the Waters Cover the Sea is een observerende blik naar de schoonheid van Susie Bick, hier is het tevens die gedeelde schoonheid van een prachtavond. Een passend eindakkoord.

Nick Cave & The Bad Seeds - Live God | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Zo'n twee jaar geleden maakt The Ex al indruk bij het Catalytic Sound Festival in Merleyn waar ze al nieuw werk spelen. Dus de kans was reëel groot dat er eindelijk een opvolger van 27 Passports verschijnt. Ik ben aanwezig bij de aftrap van de clubtour waar ze dus veel nummers van If Your Mirror Breaks uitvoeren. The Ex is allang niet meer die punkband van begin jaren tachtig en in hun veelzijdigheid gegroeid, al bezit oerpunker Terrie Ex nog steeds dezelfde energie. Arnold de Boer is een prima vervanger van G.W. Sok, die met humor alles netjes aan elkaar praat. If Your Mirror Breaks behoort absoluut tot het beste The Ex werk.

Written in Music Jaarlijst 2025 Nummer 38
The Ex - If Your Mirror Breaks | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

In de verte doet dit wat aan Nine Inch Nails denken. Het heeft datzelfde duistere spannende onvoorspelbare sfeertje. Ook voor de niet jazz liefhebbers valt hierop meer dan genoeg te ontdekken. Een avontuurlijke griezelige exorcisme met de nodige triphop verwijzingen en een prachtige gastrol van de veelzijdige blazer Shabaka Hutchings.

Written in Music Jaarlijst 2025 Nummer 39
Elliot Galvin – The Ruin | Jazz | Written in Music - writteninmusic.com

Ik hoor hier vooral in openingstrack Everybody Laughs de creativiteit van het American Utopia project terug. Verder veel zomerse vintage Amerika invloeden, veel filmische gekte en heel veel drukte, maar vooral het herkenbare David Byrne geluid. Minder puntig dan Talking Heads, maar een prima solo plaat. Wat mis ik Talking Heads toch, die waren wel geniaal. Knap dat hij als zeventiger nog steeds dat energieke bezit, heel bijzonder en uniek.

Written in Music Jaarlijst 2025 Nummer 41
Written in Music Jaarlijst 2025 | Written in Music - writteninmusic.com

Met de goed ontvangen Ride plaat Interplay in de pocket en een tournee met Oasis in het vooruitzicht, verwacht je niet dat Andy Bell nog tijd in zijn agenda over heeft. Toch benut hij tussenliggende periode om aan zijn derde soloplaat Pinball Wanderer te sleutelen. Als één van de pioniers van de shoegazer beweging grijpt hij vooral naar het vroeg jaren negentig heersende Madchester geluid terug en laat hij zich tevens door de Krautrock sturen. Zijn Oasis maatje Gem Archer neemt tevens in de studio plaatst en helpt hem met de afronding van Pinball Wanderer.

Hoe mooi is het dan dat Neu! kopstuk Michael Rother zijn medewerking aan Pinball Wanderer verleent. Het is wel wat voorzichtig en bescheiden, maar samen met triphop zangeres Dot Allison kleurt hij mede I’m in Love.. in. Dat dit een herbewerking van de The Passions klassieker I’m In Love With A German Film Star is, mag de pret niet drukken. Ze laten alle waardigheid intact en poetsen dit new wave pronkstuk enkel op.

Daarvoor opent Pinball Wanderer al sterk met de draaikolk aan soundeffecten; Panic Attack genaamd. Het is de Ride erfenis om in deze hectiek aan geluidsgolven juist die rust te bewaken. Het is nogmaals het besef hoe belangrijk deze band is geweest. Hij benoemt de angsten van een dreigende burn-out in een vastgelopen maatschappij. De kracht zit hem echter in zijn rol als gids om je ongedwongen de juiste koers te laten volgen. Een prachtige aftrap van een muzikant die vrijwel de hele plaat alleen in zijn afgesloten bubbel heeft ingespeeld.

Na de luie achterover leunende Bossanova shoegazer klanken van Madder Lake Deep hoor je dat overduidelijk in het Apple Green Ufo hoogtepunt terug. Dan besef je pas zijn belang als bassist in de Oasis reünie. Apple Green Ufo funkt als het betere The Stone Roses werk. Zelden komt een muzikant zo dicht bij die kern in de buurt, om deze te evenaren, zelfs bijna te overstijgen.

Deze acidtrip wekt zowat dezelfde luisterervaring als Fools Gold op. Ritmische pompende dansbare grooves die je in een bovennatuurlijke staat van extase brengen. Koortsig met onvatbare teksten, die dan ook niet veel voorstellen. Het verschil zit hem in de tetterende soulblazers, die stotend hakkend solerend voor de nodige gekte zorgen. Pas daarna ontstaat er voldoende ruimte voor de duizelingwekkende gitaarakkoorden, welke dan ook ruimtelijk benut worden.

Het retro sixties gekleurde instrumentale Pinball Wanderer titelstuk voegt er heerlijke vrolijke zomerdauw fluitpartijen aan toe en baadt in een verkoelend badje aan slidegitaar uithalen en weer dat sterk staaltje aan die kenmerkende drukkende basakkoorden. Misschien is de overgang naar de Krautrock synthesizerbliepjes van het suikerstroperige Music Concrete wat onwennig. Het repeterende Music Concrete zinsdeel linkt overduidelijk naar Kraftwerk, al bezit de stem van Andy Bell niet die statische hardheid, maar klinkt hij juist zalvend zacht.

Het bezinnende kosmische The Notes You Never Hear geeft aan dat je nooit het geloof in jezelf moet verliezen en altijd je eigen koers moet blijven varen. Een duidelijke korte krachtige boodschap. Het prettig rondcirculerende Anahata Nada van het Space Station Mantra gevaarte stelt verbaal niks voor, en schijnbaar is dit ook de opzet van het afsluitend geheel. Eigenlijk vat de Space Station Mantra titel het perfect samen. De ruimtereis komt tot een einde, maar nodigt voldoende uit om Pinball Wanderer op repeat te zetten.

Andy Bell - Pinball Wanderer | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem geplaatst