Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van deric raven. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017

Mark Knopfler - The Ragpicker's Dream (2002)

13 juni, 17:17 uur

stem geplaatst

» details  

Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017)

2 juni, 11:19 uur

Altijd gevaarlijk, oude artiesten die opeens met een heel sterk album komen aanzetten, zeker als het thema een terugblik op het leven is.
Kijk maar naar David Bowie en Leonard Cohen.
Maar Roger Waters heeft altijd al met demonen uit zijn leven gevochten, vooral goed hoorbaar bij The Wall.
Mooi gebruik weer van samplers, maar minder krachtig dan op Amused to Death.
Wat ik wel mis is de boosheid, die hij vaak extra kracht zet door hard te zingen; bijna tegen het maniakale aan.
Ach, de man is ondertussen alweer 73 jaar oud, en muzikaal gezien staat het weer als een huis.
Hij gaat hiermee duidelijk terug naar het oude Pink Floyd geluid; een duidelijk voorbeeld is Picture That.
Toch mis ik een verhaal, bij de latere Pink Floyd albums; en ook zijn solowerk werd ik meer meegezogen in het geheel.

» details   » permalink  » reageer  

Gram Parsons - GP (1973)

31 mei, 01:30 uur

Gram Parsons was blijkbaar goed bevriend met Keith Richards, en zijn invloed moet ook groot zijn geweest op het album Exile on Main St.
De aftakeling van Parsons tijdens dit opnameproces, met indirect later zijn dood tot gevolg deed Richards blijkbaar meer dan die van Brian Jones.
Dan wordt het voor mij ook tijd om mij in Gram Parsons te verdiepen, maar mij doet het verder weinig; hoor er ook geen Stones in terug.
Voor mij is dit standaard country, ik mis het dreigende van Johnny Cash, en het western sfeertje van Eagles.
Ook zogenaamde nazaten als Wilco en Ryan Adams hoor ik niet terug.
De link tussen stoere rocker Richards en farmer Parsons kan ik niet leggen, en dat farmer bedoel ik niet verkeerd.
Voor mij heeft het leven en de uitvoering van Cash veel meer raakvlakken met Richards.
Ik kan als postpunk liefhebber ook goed bevriend zijn met iemand die wekelijks los gaat op techno party’s, maar het verbond tussen The Stones en Parsons hoor ik niet.
Mijn muziek is het niet, al is er ook voor mij meer dan genoeg country en Americana die ik wel kan waarderen.
Misschien komt het gevoel ooit nog, bij Neil Young heeft het ook jaren geduurd.
Gram Parsons was blijkbaar goed bevriend met Keith Richards, en zijn invloed moet ook groot zijn geweest op het album Exile on Main St.
De aftakeling van Parsons tijdens dit opnameproces, met indirect later zijn dood tot gevolg deed Richards blijkbaar meer dan die van Brian Jones.
Dan wordt het voor mij ook tijd om mij in Gram Parsons te verdiepen, maar mij doet het verder weinig; hoor er ook geen Stones in terug.
Voor mij is dit standaard country, ik mis het dreigende van Johnny Cash, en het western sfeertje van Eagles.
Ook zogenaamde nazaten als Wilco en Ryan Adams hoor ik niet terug.
De link tussen stoere rocker Richards en farmer Parsons kan ik niet leggen, en dat farmer bedoel ik niet verkeerd.
Voor mij heeft het leven en de uitvoering van Cash veel meer raakvlakken met Richards.
Ik kan als postpunk liefhebber ook goed bevriend zijn met iemand die wekelijks los gaat op techno party’s, maar het verbond tussen The Stones en Parsons hoor ik niet.
Mijn muziek is het niet, al is er ook voor mij meer dan genoeg country en Americana die ik wel kan waarderen.
Misschien komt het gevoel ooit nog, bij Neil Young heeft het ook jaren geduurd.
P.S. bij de stem van Parsons moet ik net te vaak aan Nico Dijkshoorn denken, prima schrijver, maar dat zingen moet hij achterwege laten, al zal hij een week lang goed slapen als hij hoort dat zijn naam genoemd wordt bij een recensie van Gram Parsons.

» details   » permalink  » reageer  

Soundgarden - Superunknown (1994)

31 mei, 00:57 uur

Vrij duister album, alleen zag ik dat in die tijd anders.
Op Pinkpop keek ik van gepaste afstand toe naar wat er op het podium plaats vond, durfde eigenlijk niet dichterbij te komen.
Het zware geluid werd nogmaals ondersteund door de weergoden; regen, donder en bliksem tot gevolg.
Mijn eerste ervaring met Badmotorfinger was de live uitvoering.
Spoonman was de eerste single, en niet representatief voor de rest van Superunknown.
Chris Cornell oogt zelfverzekerd, en meer met de voeten op aarde dan Kurt Cobain.
Totdat een paar weken geleden mij pijnlijk duidelijk werd dat ook hij worstelde met het leven.
Of zijn zelfdoding een gevolg was door het verkeerd gebruik van anti depressiva, of een bewuste keuze was, doet er niet toe.
De schrik was minder groot dan bij het overlijden van Corbain; het onbegrip des te groter.
Soundgarden die de zware grunge periode overleefde, en voor mij overkwam als een sterke stabiele factor.
Superunknown is zwarter dan de nacht, maar daar legde je dan bij neer.
Seattle is een van de meest treurige steden van de wereld; met het meest deprimerende klimaat; een hoog zelfdodingspercentage, en bekend met een hoog drug gebruik.
In een band spelen is niet een soort van escapesisme, maar het uitstellen van een uitzichtloos bestaan.
Soundgarden hield zich samen met Pearl Jam staande.
Temple Of The Dog was een ode, een samenwerking om een soort van verbond te sluiten.
Wat Andrew Wood is overkomen zal ons niet gebeuren; gearmd zullen wij dit bestrijden, om dit op deze manier nooit te vergeten.
Zo kwam het tot mij over….
Maar als je reëel bent dan hoor je in Fell on Black Days, The Day I Tried to Live en zeker ook Black Hole Sun hetzelfde trieste sfeertje terug als in Heart Shape Box van Nirvana.
Alleen wilde ik dat toen niet zien.
Ademde het album van Temple Of The Dog nog een sprankje hoop uit, op Superunknown is dit ver te zoeken.
De versnellingsbak van Badmotorfinger is totaal naar de vernieling geholpen, met de handrem er op baant Superunknown een weg door de Dirt, waar ook Alice In Chains in is weggezakt.
Helaas is het mij tijdens het leven van Chris Cornell niet gelukt om dit album een waardige plek te geven, maar nu valt alles pas samen.

» details   » permalink  » reageer  

The Charlatans - Different Days (2017)

30 mei, 16:59 uur

Hun eerste twee albums waren echte Ibiza albums.
Veel feesten, met de nodige drugs.
Dit is ook een Ibiza album.
Samen met het gezin naar zo’n All Inclusive hotel.
In de ochtend aansluiten bij het buffet, vervolgens de hele dag in een ligstoel langs het zwembad in de zon liggend.
De stoere tatoeage van een demonisch kijkende Tasmanian devil is door de bierbuik veranderd in een glimlachende Chihuahua.
Nog steeds erg goede band, maar duidelijk wat gedateerd.
De scherpe kantjes zijn in de loop der jaren helaas verdwenen.
Twenty Four Hour Party People zijn verworden tot 9 to 5 Working Class veertigers.
Not Forgotten is de positieve uitschieter, kan zich meten met hun beste werk uit de jaren 90.

» details   » permalink  » reageer  

The Young Gods - T.V. Sky (1992)

30 mei, 15:20 uur

Voor mij zit The Young Gods in dezelfde hoek als Nine Inch Nails, alleen heeft het een minder destructief karakter.
Dit album ooit blind gekocht, lag ergens tussen Primus en Mudhoney verstopt in een bak met alternatieve muziek, maar dan voor een leuk prijsje.
De naam stond mij wel aan, dus ik was wel benieuwd naar de muziek.
Volgens mij werd deze voluit gedraaid toen ik in 1992 naar Pinkpop ging.
De uitspraak is dan niet zo geweldig, maar wat is dit een heerlijke trip.
Summer Eyes is een soort van elektronische variant op The Doors, zou prima na The End gedraaid kunnen worden.
Heerlijk adrenaline opwekkend album.

» details   » permalink  » reageer  

Nine Inch Nails - Year Zero (2007)

27 mei, 19:10 uur

stem geplaatst

» details  

Ric Ocasek - This Side of Paradise (1986)

22 mei, 19:51 uur

stem geplaatst

» details  

The Nits - Kilo (1983)

22 mei, 19:49 uur

stem geplaatst

» details  

The Nits - Henk (1986)

22 mei, 19:48 uur

stem geplaatst

» details  

It's Immaterial - Life's Hard and Then You Die (1986)

22 mei, 19:47 uur

stem geplaatst

» details  

dEUS - Pocket Revolution (2005)

20 mei, 00:52 uur

Pocket Revolution heeft voor mij een verdovende werking.
Er waren een aantal steunpilaren definitief weg gevallen, en het leek alsof de band zich opnieuw moest uitvinden.
Vervreemding; alsof je wakker wordt en verschrikt tot de conclusie komt dat door een beroerte de rechterkant van je lichaam niet meer functioneert.
Uiteindelijk zou alles weer werken, maar nooit meer op het niveau van voorheen.
Daar meer leren leven is pijnlijk, maar uiteindelijk zal het ook als een overwinning voelen.
De prachtig door Don Lawrence gemaakte hoes laat een soort van futuristische fabriek zien; zonder ziel en vuur, zonder figuren die de boel draaiende houden.
Een leegte.
Een verval.
Al kan ik het geheel nu wel beter waarderen.

» details   » permalink  » reageer  

Paradise Lost - Tragic Idol (2012)

13 mei, 20:35 uur

stem geplaatst

» details  

Paradise Lost - In Requiem (2007)

13 mei, 20:34 uur

stem geplaatst

» details  

Paradise Lost - Draconian Times (1995)

13 mei, 20:33 uur

Altijd mooi om te horen hoe een band zich kan ontwikkelen.
Vroeger vond ik Draconian Times qua stijl mijlenver verwijderd van One Second, nu ervaar ik het anders.
Enchantment heeft een piano intro, welke prima op One Second zou passen.
Hallowed Land heeft wel degelijk al een link met dat album, Nick Holmes die zich al meer presenteert als rockzanger, en zich steeds meer los maakt van de metal; ook het geflirt met keyboards komt hier al meer naar voren. Ook het gitaarspel klinkt een stuk minder kwaadaardig, en meer uitnodigend.
De betonnen muur begint barsten te vertonen, en zal na Draconian Times helemaal open breken.
Dat er jaren later weer een flinke klodder cement tegen aan wordt gegooid, is een feit.
Bij The Last Time is sprake van een soort van achtergrondkoor, en ademt ook al veel meer.
De treurnis van voorheen lijkt te vervagen, maar dan krijg je vervolgens de koude douche van Forever Failure in je gezicht gesmeten, waardoor je ijzig naar adem probeert te happen.
Het twijfelende, pratende dat volgt werkt bewust nog meer in op je gevoel, en opeens sta je weer met beide voeten terug op aarde, om vervolgens door de draaikolk van een Once Solemn de diepte in gezogen te worden.
Draconian Times lijkt vaak een vredig landschap; maar kijk uit voor de verraderlijke moerassen.
Het is voor mij een duidelijk overgangsalbum geworden tussen twee stijlen, waar men worstelt met beide richtingen.
Vaak wordt een soortgelijke plaat gezien als een toegeving aan een zwakte; hier bundelt het juist de krachten tot een coherent geheel.

» details   » permalink  » reageer  

The Afghan Whigs - In Spades (2017)

7 mei, 17:04 uur

Behoorlijk veel elektronica, wat bij een band als The Veils de emoties op hun laatste album versterkte, zwakt het bij The Afghan Whigs de boel wat af.
Greg Dulli verdiend een soulvolle begeleiding, en die mis ik hier toch wel.
Het belang van de instrumenten is waardevoller dan ik dacht, door deze benadering komt het wat nep over.
De zang was altijd erg sterk, en hier is deze meer naar de achtergrond verdrongen.

» details   » permalink  » reageer  

Calexico - Hot Rail (2000)

7 mei, 17:03 uur

stem geplaatst

» details  

Calexico - Feast of Wire (2003)

7 mei, 17:03 uur

stem geplaatst

» details  

Opeth - Deliverance (2002)

6 mei, 10:40 uur

stem geplaatst

» details  

Paradise Lost - The Plague Within (2015)

5 mei, 22:37 uur

stem geplaatst

» details  

Paradise Lost - Shades of God (1992)

5 mei, 20:40 uur

stem geplaatst

» details  

Slowdive - Slowdive (2017)

5 mei, 01:48 uur

Is er na ruim 20 jaar nog behoefte aan een nieuwe Slowdive?
De zanger vond ik altijd al het minpunt, en ook nu ontwaak ik al snel uit een soort van dagdromen als hij die heerlijke sfeer van Slomo komt verzieken.
Alsof je op een heerlijke zomerdag voorzichtig het warme zeewater in stapt, en vervolgens gestoken wordt door een kwal.
Die zangeres werkt dan wel weer zalvend, maar dat zeurderige gevoel blijft.
Maar ook die heeft helaas wel vocaal ingeleverd.
Muzikaal is het echter weer van bijzonder hoog niveau, en bij Star Roving is het evenwicht er wel degelijk.
Weer even bijna 25 jaar terug in de tijd, Britpop in de lijn van The Stone Roses.
Don't Know Why is weer een stapje terug, maar hier is de zanger meer in evenwicht dan de zangeres, maar het monotone gedrum verknalt het een beetje.
Sugar for the Pill is gewoon een liedje met veel galm.
Everyone Knows begint met een vreemde overgang, en vervolgd met mindere zang.
Bij No Longer Making Time hoor ik de invloed van The XX terug, wel een heerlijk nummer verder.
Go Get It komt wat aarzelend op gang, maar is verder prima, niet spannend, prima.
Falling Ashes is een geslaagde poging om met iets nieuws te komen, mooi piano intro en meer warmte dan in de rest van het album, doet mij zelfs wat aan Forbidden Colours van Ryuichi Sakamoto denken.
De magie van voorheen ontaard mij net te vaak in gezichtsbedrog.
Een fata morgana in een woestijn vol met veelal minder geslaagde probeersels.
Star Roving is hier het absolute hoogtepunt, gevolgd door Falling Ashes.

» details   » permalink  » reageer  

Frank Black - Frank Black (1993)

3 mei, 01:35 uur

Pixies stoppen er mee, en Frank Black probeert het solo, terwijl hij qua succes vervolgens wordt ingehaald door het commercieel goed scorende Breeders van Kim Deal.
Zijn eerste album opent met gelijk zijn beste solo nummer.
Los Angeles is gewoon een steengoed Pixies nummer; denk je eens in als de hoge zangpartijen op het laatst door Kim Deal gezongen zouden zijn.
Vervolgens het feel good gevoel van de latere Pixies albums in I Heard Ramona Sing, wat voor mijn gevoel meer een ode aan The Beach Boys is, dan aan Ramones.
Maar dat is misschien ook wel zijn vorm van de toch wel afwijkende humor.
Hang On To Your Ego is vervolgens dus inderdaad een nummer van The Beach Boys, maar meer in het tempo van Ramones gespeeld; misschien is dit wel de hele vette knipoog naar het hele gebeuren.
Vervolgens gaat het tempo wel omlaag, maar over de hele linie gezien komt dit album aardig in de buurt van The Pixies.
Places Named After Numbers heeft een musical achtig begin, maar gaat vervolgens wel richting Pixies, al hoor ik ook wat van The Smiths terug, zeker in het gitaarstuk wat volgt.
Ook bij Old Man Dawning moet ik aan die band denken.
Ten Percenter is weer echt Pixies.
Vervolgens wordt het wel wat minder, maar slecht wordt het niet, Tossed is een leuk instrumentaal nummer met halverwege wat Madness invloeden, zoals die ook hoorbaar zijn op Adda Lee; met het Doe Maar achtige intro (Liever Dan Lief).
Ik zag hem een aantal jaren geleden in Doornroosje (2007 of 2008), en toen had hij er volgens mij totaal geen zin in; maakte zelfs een verveelde indruk.
Wat was ik blij dat hij vervolgens een doorstart maakte met Pixies, maar als ik heel reëel ben dan zijn die laatste twee albums toch wel minder dan deze plaat.
Hier zit meer frisheid in, en geloofde hij er nog in, net zoals hij in buitenaards leven geloofd.

» details   » permalink  » reageer