Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van deric raven. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017

The Kinks - Are the Village Green Preservation Society (1968)

Alternatieve titel: The Kinks Are the Village Green Preservation Society, gisteren om 16:33 uur

Misschien wel de meest Brits klinkende plaat uit de jaren 60.
Wat Blur jaren later met Parklife en The Great Escape deden, hoor je hier al terug.
De koortjes zijn vrijwel hetzelfde.
Eenvoudig klinkende popliedjes zonder veel poespas, maar dan wel goed in elkaar stekend.
Brits zoals Coronation Street en Monty Python.
Vreemd dat dit album niet in de Top 250 staat; dezelfde kwaliteit als Pet Sounds; Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Let It Bleed.

» details   » permalink  » reageer  

Gruppo di Pawlowski - In Inhuman Hands (2017)

gisteren om 02:14 uur

Behoorlijk duister plaatje.
Alsof een gefrustreerde houthakker met een elektrische zaag net de verkeerde toppen van hoge sparren vakkundig verwijdert uit de wouden van Twin Peaks.
Niet de genialiteit van de dEUS albums, daarvoor is het net allemaal te lomp en onvoorspelbaar.
Meer in de lijn van My Sister = My Clock, waar Mauro niet eens aan mee deed.
Geslaagde composities die afgestraft worden door zinloze tussendoortjes.
Het zal op experimenteel gebied wel 100% verantwoord zijn, maar hier had meer in gezeten.
Tom Barman is een dirigent, Mauro meer een gemiddelde deelnemer van het AVRO TROS programma Maestro.

» details   » permalink  » reageer  

Ocean Colour Scene - Marchin' Already (1997)

afgelopen maandag om 18:41 uur

stem geplaatst

» details  

Miss Kittin - I Com (2004)

afgelopen maandag om 18:41 uur

stem geplaatst

» details  

Hallo Venray - Where Is the Funky Party? (2017)

19 april, 19:29 uur

Is Hallo Venray een band die mij nog kan verrassen?
Blijkbaar wel; want Where Is the Funky Party? hakt er gelijk lekker in.
Weg is de ongein waar ze ooit mee op Pinkpop stonden, en waarmee ik ze tot nu toe mee associeerde.
Funky Party doet mij wat aan Prince denken tijdens Batman, maar dat komt uiteraard ook vanwege de clown die vanuit een putdeksel mij aankijkt op de prachtige albumhoes.
Is het riool net geleegd, of zit deze nog vol met dirt?
De link met Stephen Kings It is ook al snel gelegd; duistere jeugdherinneringen.
Blood heeft de energie van Nirvana ten tijden van In Utero, en is ook weer lekker.
Oh, You’re Not Bad is surf met een The Cramps sausje, waarbij de nodige suiker zit, waardoor het een stuk zoeter smaakt.
Maar van suiker wordt je weer hyper, dus stuiteren we lekker door naar Drink.
Vrolijke pingpong muziek met een vleugje The Jesus and Mary Chain, maar flauw als bij het springstok toneelstukje op Pinkpop wordt het nergens; tja als we eenmaal over stuiteren begonnen zijn, dan moet je die opmerking maar even inkoppen.
Het tempo blijft hoog in het Pixies achtige tussenstuk Sticking, maar ondanks die invloed is het zeker geen kopie; het eigen geluid blijft staan.
Ball klinkt vooral door de gitaarpartijen in het begin als een ode aan Velvet Underground, en blijft heerlijk donker.
Supermarket is vreemd, en gaat zelfs richting old school Iggy Pop; toen die nog frontman van The Stooges was.
Stories past minder tussen de rest, hier hoor je wel nog de oude invloeden van Hallo Venray terug; de zang van Henk Koorn heeft veel weg van Neil Young; maar muzikaal weer totaal anders.
Zweverige Ride golven die de oude hippie weg spoelen.
Different Kind of Air is nog experimenteler als wat tot nu toe voorbij kwam; heerlijke uitgerekte sound van zandkorrels die je op een oververhit strand achtervolgen; in je zwembroek kruipen, jeuken in je bilnaad en de overige je ogen als een allergische reactie dicht metselen.
Zonnestralen tatoeëren een soort van vergaand maanlandschap op je kale hoofd; maar al met al een prettige ervaring; ondanks de hoge zang die vervolgens invalt.
Misschien is dat wel het enige minpuntje op de plaat.
De dromerige afsluiter Look Outside is de blik op het voorjaar wat maar niet wil komen; zonnig, maar dan wel achter dikke donkere wolken, die teveel overheersen
Deze maand was de laatste maand voor mij als Excelsior Supporter, de oogst viel helaas vaak tegen, al stelden ze dit jaar nog niet echt teleur. MICH en Nouveau Vélo waren ook top!

» details   » permalink  » reageer  

The Cult - Sonic Temple (1989)

18 april, 01:02 uur

Vervang het rockende gitaargeluid door de meer duistere wave van Love, en je hebt een album welke aardig in de buurt komt van deze klassieker.
Waarom zo nodig op het Amerikaanse publiek gericht werd, heb ik nooit helemaal begrepen.
Ook iets waar ik bij bands als U2 en Simple Minds tegen aan liep.
De Europese markt was nog lang niet verzadigd, en de Verenigde Staten hadden al Bruce Springsteen, Madonna en Prince.
Waarom je mooie eigen stijl zo totaal omgooien?
Love was uniek, opvolgers Electric, Sonic Temple en zelfs Ceremony deden het bij mij ook aardig, maar het heilige vuur werd vervangen door een vlammetje uit een zilveren Zippo aansteker.
Edie (Ciao Baby)is wel een van de mooiste rockballads die ik ken, maar ook wel het enige nummer welke het niveau van Love waardig is.

» details   » permalink  » reageer  

U2 - Under a Blood Red Sky (1983)

18 april, 00:29 uur

Dit is geen Stop Making Sense van Talking Heads, de liveopname die vrijwel perfect klinkt, nee Under a Blood Red Sky van U2 is wel een album waar het zweet van af druipt.
De hoge zang van The Edge bij 11 O'Clock Tick Tock is op het randje, en het geluid is zeker niet altijd ideaal.
Ook de overgangen tussen de nummers laat ook te wensen over, zoals duidelijk hoorbaar bij The Electric Co. en New Year’s Day.
De kracht zit hem vooral bij het Rockpalast, of dichter bij huis het Veronica’s Rocknight gevoel dat het uitstraalt.
Concerten waarvoor je als zeer jonge tiener extra vroeg naar bed ging, om vervolgens op tijd door je vader gewekt te worden, om dan liggend in een slaapzak op de bank samen op televisie te bekijken.
Legendarische opnames van hardwerkende bands, waarbij er geen dansers en special effects nodig waren om het gevoel over te brengen.
Regendruppels op een beslagen camera, Bono die door zijn enthousiasme bijna niet meer te volgen is.
The Edge die nog achter de piano kruipt.
Under a Blood Red Sky staat voor mij ook voor The Cure in Orange; Propaganda, Talk Talk en zelfs Spandau Ballet bij Veronica’s Rocknight, en vrijwel alles bij Rockpalast.
Wat wel heel jammer is blijft het feit dat er volgens mij nooit een cd is verschenen met daarop het volledige concert, al is de dvd ook indrukwekkend.

» details   » permalink  » reageer  

U.K. - Danger Money (1979)

16 april, 21:31 uur

Vandaag overleed Allan Holdsworth, eind januari John Wetton.
Vorig jaar tipte iemand mij het prachtige Rendezvous 6:02, wat ik al herkende van vroeger, maar nooit kon plaatsen wie de uitvoerende artiest was.
Het overlijden van Wetton hoorde ik op Radio 2, nadat ik in de auto voluit Rendezvous 6:02 voorbij kwam, en eigenlijk wel behoorlijk uit mijn dak ging, volgde vervolgens dit trieste bericht.
Dit album staat nog steeds niet op Spotify, en ondanks ik er wel naar op zoek ben gegaan, ben ik hem nergens tegen gekomen.
Nu toch maar eens luisteren naar wat ik heb gemist.
Het titelnummer is mij te chaotisch, en laat mij een kakofonie aan stijlen horen, waar ik mij niet helemaal in kan vinden.
Bij Rendezvous 6:02 is de balans er voor mij dus wel; heerlijk die treurnis van John Wetton in zijn zang, en nu weet ik weer waar mij deze muziek blijkbaar aan deed denken; Kayak!
Prachtige opbouw, waar het beginstuk later weer terug komt, hierdoor lijkt het een eindeloos nummer.
The Only Thing She Needs begint met een drumsolo die je eerder live verwacht, vervolgens valt de keyboard niet zo lekker in, wat mij bij het titelnummer ook al stoorde; jammer want de drum, bas en gitaar zijn wel erg lekker; zonder zou het voor mij pakkender klinken, maar ik ben ook totaal niet thuis in jazzrock; of valt dit toch ook nog onder progressieve rock?
Het enige minpunt van dit lange nummer, want verder verveelt hij mij geen moment.
Caesar's Palace Blues begint voor mijn gevoel wat Pink Floyd achtig, met een grotere rol voor de drums; de overgang naar het meer rockende gedeelte vind ik minder, maar de wat hogere zang is weer zo overtuigend.
Nothing to Lose heeft een nette single lengte, maar heeft als single zijnde weinig gedaan; onterecht!
Afsluiter Carrying No Cross is sfeervol, maar ook hier komen de keyboards en drum te hard binnen, misschien komt het door de YouTube versie; als dat niet het geval is, dan staat de productie mij niet zo aan. Het piano gedeelte halverwege vind ik ook niet mooi, maar het rockende gedeelte wat hierop volgt weer wel.
Ik denk dat Danger Money als album zijnde voor mij net te ontoegankelijk is, al hoor ik de kwaliteit er wel in terug, waarschijnlijk had ik gehoopt dat het meer in het verlengde van Rendezvous 6:02 zou liggen, wat dus niet het geval is.

» details   » permalink  » reageer  

The J. Geils Band - Freeze-Frame (1981)

16 april, 20:19 uur

Een prima zomers klinkend plaatje, welke mij aan The Police doet denken.
Die maakten ook vrolijke muziek terwijl de sfeer in de band al grotendeels verziekt was.
Zelf dacht ik vroeger altijd dat J. Geils de zanger van de band was, maar ik denk dat velen dit dachten.
Peter Wolf was de zanger, en die had ook wel de uitstraling van een frontman.
Toen ze groot werden met het titelnummer en Centerfold werd hij al snel de band uit gewipt.
Solo deed hij niet veel meer, en ook The J. Geils Band was al snel einde verhaal.
Door dit gebeuren moet ik aan Pinkpop denken, ooit een opname gezien van Love Stinks, waar hij met een blauw oog op het podium staat, onbewust denk je dan gelijk aan een ruzie in de band.
Centerfold had een geweldige clip, ik was nog maar ongeveer 8 jaar oud, maar verlangde al naar de middelbare school, want daar dansten mooie meisjes langs de tafels, waar je dan boven op mocht staan.
Nou dat boven op de tafels staan koste mij een aantal uren kostbare tijd, die ik mocht vervullen op het schoolplein met het opruimen van sigarettenpeuken.
Daar nog een verslaving van 20 jaar roken aan overgehouden, want er lag geregeld bruikbaar spul tussen.
En geen mooie meisjes die in de klas dansten.
Freeze-Frame blijft voor mij dus een niks aan de hand plaat, die ik op cd nooit kon vinden, maar met de aanschaf van Flashback had ik genoeg in huis.
Leuke band, die waarschijnlijk groter had kunnen worden als de verhoudingen in de band een stuk beter waren geweest.

» details   » permalink  » reageer  

Mark Hollis - Mark Hollis (1998)

15 april, 19:57 uur

Eigenlijk best wel een slimme zet.
Nog een solo album en het is klaar, geen gezeik met overige muzikanten voor een eventuele tournee, gewoon het laatste project onder je eigen naam.
Qua stijl ligt het allemaal in de lijn van vooral Spirit of Eden en Laughing Stock.
Als je reëel bent, dan zijn eigenlijk vooral de eerste drie Talk Talk albums echte popplaten, waarbij de band echt nog een band was.
Bij het solo werk van Hollis moet ik aan David Sylvian denken, die nam bij Japan ook de touwtjes in handen, en bepaalde uiteindelijk ook welke kant ze op zouden gaan om vervolgens het hoofdstuk popgroep definitief af te sluiten.
Bij Hollis lijkt het alsof hij bij The Watershed hulp heeft gekregen van Miles Davis; verscholen in zijn regenjas komt hij de hoek om, waar een oude muzikant zijn kunsten laat horen.
Snel een paar muntjes in de versleten hoed werpend; een kort knikje, en weer snel verder lopend.
Jazz in zijn begrijpbare vorm.
Onze eigen De Dijk noemt het Niemand In De Stad, en die sfeer roept het bij mij wel op; eenzaam wandelend met het felle maanlicht die je richting bepaald; de schaduw als trouwe metgezel.
Er zit vooral treurnis verscholen in deze plaat; een depressief beklemmend gevoel, het definitief afsluiten van een kleurrijke periode.
Alsof je opeens in een zwartwit film verschijnt, die zich in de jaren 50 afspeelt.
Mark Hollis is geboren in 1955; en het klinkt als een wedergeboorte.
Alsof hij besluit om zijn leven opnieuw invulling te geven; het gedeelte van artiest zijnde geskipt uit zijn bestaan.
Zelftherapie misschien?

» details   » permalink  » reageer  

The Sugarcubes - Life's Too Good (1988)

15 april, 18:47 uur

Het Björk elfje zit hier nog gevangen in IJsland.
Gekruisigd aan haar vleugeltjes op de muur in een vormgegeven schilderij.
Wanhopig proberen om te ontsnappen.
The Sugarcubes maakt vrolijke, maar tevens opgefokte post-punk, maar vooral door hun afkomst klinkt het een stuk verfrissender.
Geen nasleep van de koude oorlog, Birthday heeft het mysterieuze van Cocteau Twins, maar dan niet de sfeer van het woud van Robin Hood.
Hier klinkt het eerder als de soundtrack van Ronja de Roversdochter; inclusief de grappige vervelende trol, welke rol hier Einar Örn vervuld.
Af en toe brabbelt hij er iets tussendoor.
Maar het is vooral het hysterische enthousiasme van Björk die hier domineert.
De latere meer dance gerichte muziek van haar is natuurlijk ook erg goed, maar misschien gaat mijn voorkeur steeds meer naar dit werk.

» details   » permalink  » reageer  

Mark Lanegan Band - Bubblegum (2004)

15 april, 02:33 uur

Dit album was mijn eerste kennismaking met Mark Lanegan, al bleek dat ik achteraf gezien uiteraard ook bekend was met zijn werk met Screaming Trees.
Popblad OOR was zo te spreken over Bubblegum dat ik deze blind aanschafte.
En het deed mij helemaal niks, ik kon mij er helemaal niet in vinden.
Plekje in de kast onder de M van Miskopen; einde verhaal, klaar.
Waarschijnlijk had ik gewoon andere verwachtingen, had ik gehoopt op een geheel met kop en staart, en dat was Bubblegum niet, en die status heeft hij ook nooit gekregen.
Lanegan doet waar hij zin in heeft, volgens mij gaat hij met veel plezier met vrienden de studio in, en ziet hij wel wat er gebeurd, gewoon spelen, dat is alles.
Op het podium heeft hij ook niet echt de uitstraling dat hij er zin in heeft; opeens staat hij er, en vervolgens is hij ook weer weg.
Niks bijzonders aan.
Maar dat is dus niet het geval; als hij verschijnt, dan gebeurd er iets magisch, wat niet uit te leggen is, als je het niet hebt meegemaakt.
Ik heb hem een kleine 10 minuten gezien bij The Twilight Singers, en dat was het absolute hoogtepunt; iets wat hij ook flikt bij Queens Of The Stone Age.
Terug naar Bubblegum; op MTV zag ik een paar jaar later de clip van Hit The City, samen met PJ Harvey, en besloot om vervolgens het album weer uit de kast te halen, want dit nummer kwam toen wel gelijk binnen.
Lanegan is een soort van paardenfluisteraar, alleen richt hij zich op een ander soort vee; de consumerende platenkoper.
Het kenmerkende door het vele roken en andere genotsmiddelen aangetaste stemgeluid klinkt als een oude wijze goeroe, die je mee neemt naar een trip, die eigenlijk nergens naar toe gaat.
Een groot mysterie, de rauwheid van de blueszangers van begin vorige eeuw, waar weinig informatie over terug te vinden is.
De kracht zit hem misschien wel in het feit dat hij zich niet laat binden aan een band, maar compromisloos zijn eigen wegen bewandeld.
Altijd bereid om een vinger te geven, maar nooit een hele hand.
Van al zijn albums werkt uiteindelijk Bubblegum het meest verslavend, de eerste keer proberen zonder enig genot, jaren later nogmaals proberen, en voordat je er erg in hebt zit je er aan vast.
Maar wat is nu precies de kracht van het album?
Ik denk dat het puur zijn aanwezigheid is; de rest van de muzikanten zijn vreemd genoeg vervangbaar, Lanegan is dat niet.

» details   » permalink  » reageer  

Green on Red - Gas Food Lodging (1985)

15 april, 01:47 uur

The Dream Syndicate, Camper Van Beethoven en Green on Red ontstonden rond dezelfde tijd, ergens rond begin jaren 80.
Deze bands nooit live gezien, maar wel frontmannen van deze bands; David Lowery, Steve Wynn en Chuck Prophet, die dus ook ouder werk lieten horen.
Toch wel degelijk onderlinge verschillen, maar ook veel raakvlakken.
Toen werd het al snel Paisley Underground genoemd, het heeft raakvlakken met The Byrds en Buffalo Springfield, vanwege hun samenzang en country en rock invloeden met de nodige dosis psychedelica.
The Rolling Stones waren ook op hun best toen ze deze invloeden in hun muziek verwerkten, dus je mag het best breder zien.
Sea of Cortez; is die titel afgeleid van Cortez The Killer van Neil Young?
Lijkt mij wel logisch, ook het gitaarspel doet er aan denken.
Hierbij hoor je in het orgeltje ook The Doors invloeden terug.
Eigenlijk is het gewoon prima gitaarmuziek, bands als R.E.M. en The Bangles werden succesvol, en hadden steeds minder met dit geluid te maken.
Bij Gas Food Lodging van Green On Red hoor je veel herhalende riffs, mooi gitaarspel met eigenlijk een veel breder en warmer geluid, bijna folk achtig.
De sfeer die hier wordt neer gezet, hoor ik later weer terug bij Out Of Time van R.E.M., en dan is de cirkel weer rond.
Ik heb het idee dat Gas Food Lodging best een invloedrijke plaat is geweest, ook voor latere bands als Mazzy Star en Soul Asylum.

» details   » permalink  » reageer  

Camper Van Beethoven - Telephone Free Landslide Victory (1985)

15 april, 00:20 uur

Dit voelt aan als een grote pan soep, waar iedereen hun eigen ingrediënten in gooit, en waardoor het geheel steeds wat pittiger wordt. En het eindresultaat smaakt ook nog prima.
Een beetje vreemd, maar wel lekker.
Door de veelzijdigheid verveelt het niet, en de nummers zijn behoorlijk compact.
Een prettig zooitje ongeregeld.
Meer geschikt voor in de zomer, maar met de verwarming hoog, is er nu ook goed naar te luisteren.

» details   » permalink  » reageer  

Cracker - Kerosene Hat (1993)

14 april, 22:41 uur

Vrij luchtige country rock met het nodige gevoel voor humor, welke live ook als een huis staat.
Frontman David Lowery komt voort uit de band Camper Van Beethoven; welke ook zeker een cult status had.
Vreemd genoeg mij nooit aan hun gewaagd, terwijl een vriend mij deze vroeger tot vervelends toe mij tipte.
Misschien is dat de reden wel geweest.
Een veelzijdige band, wat je ook hier nog terug hoort, Movie Star is zowat punkrock, invloeden van Ramones zijn hoorbaar.
Als je de cd van Kerosene Hat hebt, dan weet je waarschijnlijk ook wel dat er een geheime track op nummer 69 staat; toepasselijk genaamd; Euro-Trash Girl.
Het bekendste is uiteraard Low, deze kocht ik in dezelfde periode als Body and Soul? van Thelonious Monster, beide lagen in een bak met geflopte cd singles, waar dus vaak het leukste werk te vinden is.
Voor mijn gevoel hebben beide bands wel raakvlakken, al is bij Cracker wel sprake van georganiseerde ongein.
Toch maar meer in dit soort bands verdiepen, Cracker, Camper Van Beethoven, Thelonious Monster, en vooruit laten we er Green On Red aan toevoegen.

» details   » permalink  » reageer  

Yello - Toy (2016)

13 april, 17:08 uur

stem geplaatst

» details  

Ed Sheeran - x (2014)

Alternatieve titel: Multiply, 13 april, 17:06 uur

stem geplaatst

» details  

Ed Sheeran - + (2011)

13 april, 17:06 uur

stem geplaatst

» details  

LL Cool J - All World (1996)

13 april, 17:04 uur

stem geplaatst

» details  

Soul II Soul - Vol. II (1990)

Alternatieve titel: 1990 - a New Decade, 10 april, 18:41 uur

stem geplaatst

» details  

Tears for Fears - The Seeds of Love (1989)

9 april, 00:43 uur

De eerste twee albums van Tears For Fears vond ik beide erg goed; de synthesizersongs op het debuut, vervolgens een meer gitaar en bas gericht tweede album.
Totaal verschillend geluid, maar totaal niet storend.
The Seeds of Love is muzikaal niet eens zo verkeerd, maar voor mij blijft dit het ideale Moederdag cadeau.
De spanning is voor mij ver te zoeken.
Curt Smith heeft vrijwel dezelfde rol als Oleta Adams; een veredelde achtergrondzanger, Roland Orzabal heeft de touwtjes strak in handen.

» details   » permalink  » reageer  

Duran Duran - Medazzaland (1997)

9 april, 00:06 uur

Met Medazzaland lijkt het alsof Duran Duran terug gaat naar de sound van hun eerste album, alleen klinkt het allemaal een stuk donkerder.
Voor mijn gevoel zijn er aardig wat raakvlakken met het ook in 1997 verschenen Ultra van Depeche Mode, toevallig vertrok daar ook net een van de belangrijkste bandleden.
Alsof ze zich erbij neer gelegd hebben dat ze niet meer zo nodig hoeven te scoren, en gewoon de muziek maakten waar ze op dat moment behoefte aan hadden.
Als iemand mij zou vertellen dat de plaat overheerst wordt door drugsgebruik, dan zou ik het gelijk geloven.
De titels sluiten aan bij de slogans die Manic Street Preachers in het begin gebruikten, en misschien is de houding van deze band wel een onbewuste invloed geweest.
Toen het album uit kwam heb ik deze links laten liggen, omdat bij mij het gevoel overheerste dat Duran Duran totaal de weg kwijt was; achteraf gezien levert die houding vaak het interessantste werk op.
Wil niet zeggen dat deze bij mijn favorieten hoort; daarvoor is de onverschillige wrange nasmaak mij te groot.
De albumhoes trok wel gelijk mijn aandacht; Simon Le Bon; die als een soort van The Joker uit de een of andere Batman comic kwaadaardig je aanstaart.
Moeilijk aan te komen, moeilijk album, en volgens mij uit een moeilijke periode.
Blijkbaar was het gemis van John Taylor groter dan verwacht.

» details   » permalink  » reageer  

Interpol - Turn on the Bright Lights (2002)

8 april, 22:58 uur

Het kostte mij jaren om Interpol los te zien van Joy Division, als het mogelijk was zou ik ervoor in therapie gaan.
In hypnose gebracht worden door het tikkende geluid van een klok om vervolgens de demonen te lijf te gaan.
Mijn innerlijke strijd met deze vooroordelen zouden mij geen rust brengen, maar juist twijfel en verwarring.
Het gitaarspel van Obstacle 1 brengt mij in trance, en als de overgave er dan daadwerkelijk is, kan ik eindelijk aan de rest van Turn on the Bright Lights beginnen.
Kijk voor de laatste keer in dit felle licht om vervolgens met de psycholoog de reis voort te zetten.
En bij NYC maakt de kilheid plaats voor een soort van warme liefde.
Ik besluit om mij te concentreren op mijn ademhaling, en het geruis in mijn hoofd eventjes los te laten.
Een moment van gewichtloosheid, en mijn hart probeert het ritme van Leif Erikson te pakken.
Eerst voelen mijn voeten zwaar aan, dan lijk ik te zweven.
Het realistische besef van dat dit onmogelijk is, maakt zich meester van mijn gedachtes.
Opeens ben ik weer totaal in het Nu.
Tegenover mij het schokkende lichaam van mijn observator.
Alsof het overgenomen wordt door een epileptische aanval.
Glimlachend moet ik weer aan Ian Curtis denken.
She’s Lost Control .
Haar hoofd hangt scheef als een geknakte tak van een treurwilg.
Kwijl loopt uit haar mond.
Met een kort hard hoestje breng ik haar terug in het heden.
Geschrokken strijkt ze de vouwen uit haar kleding.
Ik heb geleerd om Interpol los te zien van Joy Division, een ervaring dat ieder muziek anders interpreteert is mij rijker.
Voor mij geen Say Hello to the Angels met Interpol, maar The Eternal van Joy Division.

» details   » permalink  » reageer  

Gary Numan - The Pleasure Principle (1979)

8 april, 10:06 uur

Zo koud, futuristisch, maar al snel gedateerd als een space shuttle ijsje.
Nostalgisch, maar op zijn tijd wel heel erg lekker.
Gary Numan gaf net als, Steve Strange (Visage), Frank Tovey (Fad Gadget) een eigen impuls aan het synthesizer tijdperk.
Maar dit waren wat vreemde rare types, en net te vroeg, de extravagante figuren als Boy George en Nick Rhodes (Duran Duran) zouden later wel meer geaccepteerd worden.
Muzikaal gezien zit Numan nog het dichtste bij Bowie, die ironisch genoeg in de clip van Ashes to Ashes er uit zag als een samensmelting van deze figuren.
The Pleasure Principle zit regelmatig dicht bij zijn Station to Station plaat.
De sound zou in een ruwere vorm later een invloed op een act als Nine Inch Nails zijn; Numan zou ook steeds industrieler klinken.
Een pionier, maar dan zonder de grote erkenning.

» details   » permalink  » reageer  

Willard Grant Conspiracy - Ghost Republic (2013)

8 april, 01:51 uur

De laatste van Robert Fisher, die helaas in februari is overleden.
Vrij rustig album, die door het gebruik van het treurige vioolspel raakvlakken heeft met het latere werk van Nick Cave, waarbij Warren Ellis een grote rol vervulde.
Viel mij bij verschijnen wat tegen, was wat ruiger werk verwacht.
Achteraf gezien is dit wel een prachtige zwanenzang van deze zeer onderschatte artiest.

» details   » permalink  » reageer  

Mister and Mississippi - Mirage (2017)

7 april, 22:51 uur

Helaas is het wel een feit; als een bepaalde stijl niet helemaal aanslaat, en je wilt; vooral in Nederland, overleven als band, dan is het slim om iets totaal anders te proberen. Doe je dat niet, dan is het al snel einde verhaal.
Zelf vond ik het debuut van Mister and Mississippi geweldig, en wisten ze met hun dromerige sfeer ook live mij te overtuigen.
Maxime Barlag klinkt op dit album anders, minder warm, zeg maar gerust wat killer.
Maar dat hoort ook wel hierbij, de sfeer is meer jaren 80 gericht, maar toch blijft het een prettig geluid.
De elektronica is wat prominenter aanwezig, maar deze is absoluut niet storend.
Ik ben gewoon wat minder kritisch, en val wel voor deze nieuwe sound.
Om in de jaren 80 te blijven; grote namen als U2, Simple Minds, The Cure en Tears For Fears lieten ook een ander geluid horen, welke bijna geen raakvlakken meer had met hun debuut.
Hun beste plaat?
Nee, dat blijft voor mij wel hun eerste, maar deze is meer dan prima.

» details   » permalink  » reageer  

Wendy & Lisa - Fruit at the Bottom (1989)

6 april, 16:26 uur

stem geplaatst

» details  

Bonnie Tyler - Greatest Hits (1989)

6 april, 16:25 uur

stem geplaatst

» details  

Spandau Ballet - Through the Barricades (1986)

6 april, 16:24 uur

stem geplaatst

» details  

Scissor Sisters - Scissor Sisters (2004)

6 april, 16:24 uur

stem geplaatst

» details  

OutKast - Speakerboxxx / The Love Below (2003)

6 april, 16:23 uur

stem geplaatst

» details  

Nadieh - Eye on the Waves (1991)

6 april, 16:23 uur

stem geplaatst

» details  

Janet Jackson - Rhythm Nation 1814 (1989)

6 april, 16:22 uur

stem geplaatst

» details  

Steve Harley & Cockney Rebel - Greatest Hits (1987)

6 april, 16:22 uur

stem geplaatst

» details  

Boss Hog - Boss Hog (1995)

6 april, 16:21 uur

stem geplaatst

» details  

Eagle-Eye Cherry - Desireless (1998)

6 april, 16:20 uur

stem geplaatst

» details  

Genesis - Genesis (1983)

4 april, 18:26 uur

Of het nu wel of niet een grap is dat het demonische lachje in Mama is afgeleid van het lachen van Grandmaster Flash in The Message weet ik niet; ritmisch gezien zou de beat van Mama weer prima onder een hiphop nummer passen.
Een sterke opener waarbij Phil Collins terecht de hoofdrol opeist.
Eigenlijk een mooi gegeven dat hij Genesis hier trouw bleef.
Solo was hij succesvoller dan bij zijn band, en Mama sluit dan ook meer aan bij Genesis, dan bij zijn solowerk, op de kenmerkende drums na.
That’s All past voor mijn gevoel meer op ...But Seriously.
Een stuk commerciëler dan Mama, maar vreemd genoeg geen hit.
Onder de naam Phil Collins had deze waarschijnlijk beter gescoord.
De gitaarsolo op het einde heeft wat raakvlakken met Big Love van Fleetwood Mac, en had wat prominenter aanwezig mogen zijn.
Home By The Sea is ook een echte single, maar deze werd nog minder opgepakt, hier is het symfonische element wel weer aanwezig.
De overgang naar Second Home by the Sea had ik mooier verwacht, dit is geen vervolg, maar meer een los staand nummer, alleen de tekst op het einde sluit er wel op aan.
Bij de sound moet ik meer aan de eerste twee albums van Tears For Fears denken, maar het geheel is mij net iets te langdradig.
Ook een naam als Jan Hammer is niet ver weg; een grappig feit is dat Phil Collins later een gastrol in Miami Vice zou vervullen.
Illegal Alien is blijkbaar ook op single verschenen, maar blijft totaal niet hangen, deze ook nooit op de radio voorbij horen komen.
Bij het einde zou een mooi Afrikaans ritme passen, maar blijkbaar had Collins het al te druk met zijn rol als frontman, waardoor hij vergeet om te drummen.
Taking It All Too Hard was de 5e single, dus blijkbaar was deze plaat wel degelijk gericht op een groter publiek; ik denk zelfs het Phil Collins publiek; welke ook Hello, I Must Be Going! en Face Value in de kast hebben staan.
Sterker nog; ik denk dat veel mannen deze bewust naast de Phil Collins platen hebben staan, zodat hun vrouwen deze ook eerder uit de kast zullen trekken.
Het lied is zelfs voor Phil Collins begrippen erg zoetsappig; dus zeker voor Genesis.
De laatste drie nummers Just a Job to Do, Silver Rainbow en It's Gonna Get Better hadden ook prima singles kunnen zijn, helaas net zo niets zeggend.
Niet helemaal geslaagd deze Genesis; ondanks het geweldige Mama.
Opvolger Invisible Touch bezat nog genoeg spannende momenten, maar We Can’t Dance blijf ik net als deze een veredeld solo album zien; maar goed, daar zullen de meningen verdeeld over zijn.
God Collins lag op de laatste dag van het scheppingsverhaal lui in zijn hangmat, en pakte af en toe nog wat stiften om zijn kleurenboek versie van de bijbel af te ronden.

» details   » permalink  » reageer  

Nelly Furtado - The Ride (2017)

4 april, 16:20 uur

Nelly Furtado was voor mij wel de zangeres van na de eeuwwisseling.
Met Whoa, Nelly!, Folklore en Loose bezaten genoeg goede singles, en bleven als albums ook prima staande.
Het Spaanse Mi Plan was een gedurfde zet, maar boeide mij al minder, aan The Spirit Indestructible heb ik mij niet meer gewaagd.
Cold Hard Thruth heeft de swing van een Kelis, en is een prima opener; iets duisterder dan wat we van Nelly Furtado gewend zijn.
De donkere elektronica overheerst ook op Flatline, maar eigenlijk hoop ik toch op wat meer diepgang in de rest van The Ride.
Het emotionele aspect, waar Furtado vrij goed in is, mis ik wel een beetje.
Dit hoor ik wel al wat terug in Carnival Games.
Live is een stuk zwakker, en die lijn wordt door gezet in het irritante Paris Sun.
Ook Sticks and Stones heeft een vervelende muzikale omlijsting.
Hierbij moet ik zelfs aan een geflopte inzending van het Eurovisie Songfestival denken; Joan Franka met You and Me
Oké, ik leg mij er bij neer; dan maar minder diepgang.
Nelly Furtado wist verder vaak te overtuigen door het speelse, onschuldige aspect.
Dat is helemaal niet meer terug te horen.
Laat ik verder niet elk nummer ontleden, en alleen de hoogtepunten noemen.
Magic is lekker; beetje jaren 80 Yazoo achtig, en verder is het London Grammar achtige Phoenix de moeite waard.
The Ride is een krampachtige poging om met een volwassen plaat te komen.
Voor veel beginnende artiesten zou dit een prima resultaat zijn, maar van deze zangeres mogen we wat meer verwachten.
Helaas blijkt dat Nelly Furtado in deze tijd is ingehaald door artiesten als Adele, Lorde en zelfs Katy Perry.

» details   » permalink  » reageer  

Ellen Foley - Nightout (1979)

4 april, 01:28 uur

Ooit dit album voor een goede vriend op cd aangeschaft, en eigenlijk gelijk al spijt dat ik deze toen niet zelf gekocht had.
En dan sta je jaren later te graaien in een bak met tweedehands albums, en leg je deze netjes apart.
Vervolgens pakt de persoon naast je de plaat er rekent deze af.
Geen poot om op te staan, en ik had dan ook geen zin om ruzie te maken.
Is Nightout dan zo’n geweldige plaat?
Nee, dat weer niet, maar er staan wel twee klassiekers op; We Belong to the Night en Whats a Matter Baby.
Ellen Foley zit hiermee ergens tussen Ramones, Meat Loaf, Patti Smith en Bruce Springsteen in.
Meat Loaf is doorgebroken dankzij haar bijdrage in Paradise by the Dashboard Light; en door haar relatie met The Clash gitarist Mick Jones, is de link met punk al snel te leggen.
Verder huppelt Nightout lekker weg, maar echt hoogstaand wordt het vervolgens nergens.
Haar volgende muzikale hoogtepunt komt als ze een aantal jaren later mee zingt op het album Body and Soul van Joe Jackson, en verder horen we niet veel meer van haar.
Net te succesvol voor een eendagsvlieg, maar ook weer niet sprake van een blijvertje in de popmuziek.

» details   » permalink  » reageer  

Distance, Light & Sky - Casting Nets (2014)

3 april, 15:22 uur

Wist Chris Eckman een aantal jaren geleden mij al te overtuigen met het duet Who Will Light Your Path? samen met Anita Lipnicka, hier werkt hij samen met de voor mij totaal onbekende Nederlandse zangeres Chantal Acda, woonachtig in België, die soms qua stemgeluid aardig in de buurt van Heather Nova komt.
Een stuk dromeriger en rustiger nog (ja dat kan dus) als The Walkabouts.
Uiteraard kan Eckman prima uit de voeten zonder Carla Torgersen, maar die kan behalve lief ook verbitterend klinken, waardoor er meer spanning in de muziek plaats vind.
Distance, Light & Sky is een mooie luisterplaat geworden, maar hierdoor loop je de kans dat je aandacht al snel zich op andere zaken gaat richten.
Geslaagd project, maar van mij mag de volgende Eckman productie er weer een zijn samen met Carla; dan wel als duo, of als The Walkabouts.
Om een kampvuur te creëren heb je ook een goede aansteker nodig, en die ontbreekt hier voor mijn gevoel.

» details   » permalink  » reageer  

Ween - Chocolate and Cheese (1994)

2 april, 16:07 uur

Ween deed al jaren geleden wat Jett Rebel nu doet.
Ze beheersen alle stijlen, en bij hun muziek denk je; waar heb ik dit eerder gehoord?
Blijkt dat ze toch wel degelijk zelf de nummers geschreven hebben.
Alleen bij Jett Rebel ontbreekt vaak de opbouw en structuur; hier zijn het wel degelijk kant en klare songs.
Eigenlijk doet Beck ook zoiets, maar die vermengt meer elektronica in het geheel, bij Ween overheersen de gitaren.
Alleen weet ik niet of je Ween serieus moet nemen, of ze moet beschouwen als een grote grap.
Het Lenny Kravitz achtige Freedom of '76 had de zomerhit van 1994 moeten worden in plaats van dat Marco Borsato geval.

» details   » permalink  » reageer  

The The - Hanky Panky (1995)

1 april, 17:51 uur

stem geplaatst

» details  

Prince - Musicology (2004)

1 april, 17:50 uur

stem geplaatst

» details  

Novastar - Almost Bangor (2008)

1 april, 17:49 uur

stem geplaatst

» details  

Lamb - Fear of Fours (1999)

1 april, 17:47 uur

stem geplaatst

» details  

Dodgy - Free Peace Sweet (1996)

1 april, 17:46 uur

Dodgy heeft net als Supergrass de pech dat ik net met het verkeerde nummer kennis maakte.
Good Enough is net als Alright van Supergrass een overdreven vrolijk nummer, waar ik minder mee heb.
Beide bands blijken meer kwaliteiten te bezitten.
Dodgy zit qua sound aardig in de buurt van Oasis, maar dan zonder de zeurderige zang.
Maar juist die onverschilligheid van hun frontman maakt het verschil.
Zanger Nigel Clarke klinkt net te gewoontjes, verder een prima album.

» details   » permalink  » reageer  

Clannad - Sirius (1987)

1 april, 17:45 uur

stem geplaatst

» details  

Ambeon - Fate of a Dreamer (2001)

1 april, 17:43 uur

stem geplaatst

» details  

The Fun Boy Three - FB3 (1982)

Alternatieve titel: The Fun Boy Three, 1 april, 17:42 uur

stem geplaatst

» details  

Calexico - The Black Light (1998)

1 april, 17:39 uur

stem geplaatst

» details  

Ween - Shinola Vol. 1 (2005)

30 maart, 20:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

The Jesus and Mary Chain - Damage and Joy (2017)

30 maart, 19:42 uur

Amputation heeft een zwaarder geluid als wat ik gewend ben van Jesus & Mary Chain.
Zou je de zang weg denken, dan klinkt het gewoon als een Monster Magnet nummer.
Niks Shoegazer, niks Britpop; gewoon vette psychedelische metal.
Wel een hele mooie opener, om vervolgens meer richting The Stone Roses te gaan met War on Peace.
En dan zitten we weer opeens rond 1990; het lijkt alsof de hersenactiviteit van de broertjes Reid rond deze tijd stil is blijven staan.
Lijkt, want op het einde komt weer die heerlijke harde sound terug.
En dat is de toevoegende waarde van Damage and Joy.
Het stofzuigergeluid van Psychocandy is vrijwel verdwenen, ook het donkere wave geluid van Darklands is er niet meer.
Mis ik dit?
Niet echt.
Het resultaat is stevige Britpop met exploderende gitaren.
De zangeressen als prettige meerwaarde.

» details   » permalink  » reageer  

Boston - Don't Look Back (1978)

30 maart, 19:37 uur

stem geplaatst

» details  

Journey - Escape (1981)

30 maart, 19:37 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Prince - 3121 (2006)

25 maart, 18:07 uur

stem geplaatst

» details  

World Party - Goodbye Jumbo (1990)

25 maart, 18:06 uur

stem geplaatst

» details  

Johan - 4 (2009)

Alternatieve titel: Four, 25 maart, 18:02 uur

stem geplaatst

» details  

Gene - Olympian (1995)

25 maart, 18:00 uur

stem geplaatst

» details  

Feeder - Echo Park (2001)

25 maart, 17:57 uur

stem geplaatst

» details  

Clannad - Anam (1990)

25 maart, 17:56 uur

stem geplaatst

» details  

Aerosmith - Permanent Vacation (1987)

25 maart, 17:52 uur

stem geplaatst

» details  

Wendy & Lisa - Eroica (1990)

24 maart, 17:45 uur

stem geplaatst

» details  

TLC - CrazySexyCool (1994)

24 maart, 17:42 uur

Ik heb mijn albums op alfabetische volgorde in de kast staan; altijd al gedaan, gewoon een tik van mij.
Hierdoor viel mij altijd op als mijn jongere zus cd’s van mij had geleend, zonder dit te vragen.
Vrijwel altijd stonden die dan op de verkeerde plek.
Laatst nog met haar over gesproken, met de vraag of ik ooit een cd van haar had geluisterd, zonder dit te vragen.
Ja, CrazySexyCool van TLC.
Niet dat ik alles zo geweldig vond, maar Creep was heerlijk om je huiswerk bij te maken, en Waterfalls is gewoon erg sterk, zo zeker ook de clip hierbij.
Diggin' on You is zwoel, en vond een toenmalige vriendinnetje ook wel erg goed.
Verder ook niks mis met de Prince cover van If I Was Your Girlfriend; de dames hadden ook wel de uitstraling en het uiterlijk mee, waardoor het begrijpelijk zou zijn als ze ooit nog samen met Prince zouden werken.
Volgens mij is dat helaas nooit gebeurd.
Er waren een paar R&B girlbands die ik absoluut de moeite waard vond.
Salt 'N' Pepa, maar die bleef ik volgen na de Hip-Hop klassieker Push It, En Vogue, daarbij sloeg Hold On al gelijk in als een bom, en uiteraard TLC.
Een latere act als Destiny’s Child boeide mij totaal niet, maar het solowerk van Beyoncé weer wel.
TLC is dan niet zo veelzijdig als Salt 'N' Pepa en En Vogue, maar volgens mij wel een van de grondleggers van de huidige R&B.

» details   » permalink  » reageer  

The Moody Blues - Voices in the Sky (1984)

Alternatieve titel: The Best Of, 24 maart, 17:35 uur

stem geplaatst

» details  

Tanita Tikaram - The Sweet Keeper (1990)

24 maart, 17:35 uur

stem geplaatst

» details  

Kelis - Tasty (2003)

24 maart, 17:29 uur

stem geplaatst

» details  

Ofra Haza - Desert Wind (1989)

24 maart, 17:27 uur

stem geplaatst

» details  

Johnny Clegg & Savuka - Third World Child (1987)

24 maart, 17:17 uur

stem geplaatst

» details  

Electric Light Orchestra - Balance of Power (1986)

24 maart, 17:08 uur

stem geplaatst

» details  

Electric Light Orchestra - Discovery (1979)

24 maart, 17:08 uur

stem geplaatst

» details  

Electric Light Orchestra - Out of the Blue (1977)

24 maart, 17:08 uur

stem geplaatst

» details  

Creedence Clearwater Revival - Green River (1969)

21 maart, 16:34 uur

stem geplaatst

» details  

Depeche Mode - Spirit (2017)

20 maart, 13:43 uur

stem geplaatst

» details  

Nouveau Vélo - Reflections (2017)

19 maart, 12:41 uur

stem geplaatst

» details  

Nits - Giant Normal Dwarf (1990)

16 maart, 18:43 uur

stem geplaatst

» details  

Elvis Costello with Burt Bacharach - Painted from Memory (1998)

15 maart, 17:15 uur

stem geplaatst

» details  

Neet oét Lottum - Krak (2005)

15 maart, 17:13 uur

stem geplaatst

» details  

The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

15 maart, 17:09 uur

Nou weet ik eindelijk waar The Chameleons mij aan doen denken.
Don’t Fall heeft het duistere van Killing Joke en The Damned.
De zang klinkt hopeloos en dramatisch.
Toch kan ik nog steeds niet het enthousiasme delen wat velen hier wel ervaren.
Voor mij zit deze in dezelfde hoek als The Comsat Angels; prima postpunk, maar niet echt heel bijzonder.
Maar bij The Sound duurde het bij mij ook een tijdje voordat het kwartje viel, en daar kwam uiteindelijk het gevoel wel.
Nee, The Chameleons zal ik niet snel noemen tussen The Cure, Simple Minds, U2 en The Mission, bands die mij wel in deze tijd overtuigden.
Het stofzuigerslang geluid van het begin van Monkeyland geeft een wat exotisch effect (nee, nogmaals, ik bedoel niet het stofzuigergeluid van The Jesus and Mary Chain; die zit namelijk wel in het stopcontact).
Ik denk dat mijn voorkeur meer gaat naar krachtigere postpunk, en dat dit voor mij net te dromerig is.
Toch ga ik deze wel proberen om aan te schaffen, hij bevalt mij deze luisterbeurt stukken beter dan de vorige keer.

» details   » permalink  » reageer  

Won Ton Ton - Oh No, Not Not Now (1991)

12 maart, 22:33 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Blackstreet - Another Level (1996)

10 maart, 01:15 uur

stem geplaatst

» details  

Aerosmith - Get a Grip (1993)

10 maart, 00:36 uur

Aerosmith vond ik altijd een wat over het paard getild bandje met een frontman die dacht dat hij Mick Jagger was; hij staat toch echt wel ver in de schaduw van hem.
Live wel prima, ik zag ze op het Mega Music Rock Experience, ze waren daar de hoofd act, maar ik kwam er vooral voor Therapy?
Ik was dan ook verrast dat ik Dream On hoorde, dit kende ik van The Mission, maar wist niet dat het eigenlijk een Aerosmith nummer was.
Er werd veel gespeeld van Get A Grip; achteraf gezien zou dit ook hun bekendste album zijn, gevolgd door voorganger Pump.
Iedereen kent wel de clips Crazy, Crying en Amazing met dochter Liv Tyler en Alicia Silverstone.
Als dochterlief later naam maakt als filmster, scoren ze een monsterhit met het Bryan Adams achtige I Don't Want to Miss a Thing van Armageddon.
Get A Grip opent met een vette knipoog naar Walk This Way, waar Steve Tyler zelfs bijna klinkt als James Brown.
De drums klinken misschien net te schel, vergelijkbaar met die op het tweede album Time’s Up van Living Colour met aardig wat Prince invloeden.
Slechte productie?
Ach, het hoorde gewoon bij die tijd.
Het album klinkt stevig, en zelfs zonder de beroemde video’s zou deze het nog prima redden, want de nummers zijn op zich sterk genoeg.
Toch is Get A Grip mij net teveel gericht op het grote publiek; echte diepgang ontbreekt wel, maar als dan die mondharmonica binnen valt in Fever, wordt ik toch wel even helemaal gelukkig.
Misschien net als grote voorbeeld The Stones nog een prima blues cover album maken?

» details   » permalink  » reageer  

Heart - Brigade (1990)

9 maart, 23:22 uur

Na het succes van These Dreams en nog meer Alone wist Heart zichzelf weer op de kaart te zetten.
Helaas had dit wel tot gevolg dat ze met Brigade wel heel erg op safe gingen spelen, en bijna Foreigner achtige rock gingen maken; zelfs de hoes lijkt veel op die van Agent Provocateur.
De nieuwe doelgroep is die van de Knuffelrock kopers, muziek die een jong stelletje opzet.
Is dit dezelfde band die nummers maakte als Magic Man, Crazy On You en Barracuda?
Jazeker; en af en toe mag het nog rocken zoals bij Call Of The Wild en Wild Child, maar dit Heart is ondertussen wel Cold As Ice.

» details   » permalink  » reageer  

Phil Collins - Serious Hits... Live! (1990)

9 maart, 23:16 uur

stem geplaatst

» details  

Lou Rhodes - Bloom (2007)

9 maart, 18:50 uur

stem geplaatst

» details  

Lou Rhodes - Beloved One (2006)

9 maart, 18:50 uur

Prima album van de frontvrouw van Lamb, warm, en het geeft mij hetzelfde prettige gevoel wat ik bij de eerste Suzanne Vega albums ervaar.
Misschien komt het wel 10 jaar te laat uit, zou prima passen tussen Jewel, Lisa Loeb en Tori Amos.
Soms hoor je zelfs het rauwe van Beth Hart terug; kortom een overtuigend solo debuut.

» details   » permalink  » reageer  

Young Marble Giants - Colossal Youth (1980)

Alternatieve titel: Colossal Youth & Collected Works, 7 maart, 18:44 uur

De termen lo-fi en minimalistische muziek lees ik hier terug, maar dat vind ik wat kort door de bocht.
Voor mij is dit gewoon erg sfeervolle postpunk, maar de omlijsting door de wat zachter klinkende zangeres maakt het wel af.
Absoluut raakvlakken met het latere The XX, met als grote verschil dat Young Marble Giants net een stuk puntiger en minder zweverig klinkt.
Soms gaat het zelfs richting reggae en ska, terwijl de uitbarstingen van gitaar en bas herinneringen oproept naar Three Imaginary Boys van The Cure.
De drumcomputers uit deze tijd konden nog niet zoveel, waardoor het pulserende vaker in deze periode terug te horen was; ook het gekunsteld gebruik van de keyboard heeft wel zijn charme.
Het gevecht tussen bas en gitaar klinkt daarentegen wel erg professioneel.

» details   » permalink  » reageer  

The Fall - Hex Enduction Hour (1982)

7 maart, 17:40 uur

Ooit in een documentaire gezien dat Nick Cave een groot bewonderaar is van Mark E. Smith, maar dat het anderzijds ook het geval is; hier wel wat werk van hem in bezit ( Peel Sessions 028, The Real New Fall LP en Von Südenfed - Tromatic Reflexxions), maar het wil mij niet helemaal pakken.
Het zal wel te maken hebben met de ADHD zang van de frontman.
Hex Enduction Hour heeft muzikaal wel wat raakvlakken met The Birthday Party, maar ook met de 3e van The Velvet Underground, maar het is vooral de kronkel in Mark E. Smith hoofd die bepalend is.
Toch klinkt het nog best zwaar; alsof een manische zanger begeleid wordt door depressieve bandleden.
Best vermoeiende, lastig te plaatsen muziek, waardoor ik mij goed kan voorstellen dat The Fall zo vaak wisselde van personeel, volgens mij vergt het behoorlijk veel energie.
Absoluut uniek, ik ken geen band die hier enigszins bij in de buurt komt.

» details   » permalink  » reageer  

Dolly Parton, Linda Ronstadt & Emmylou Harris - Trio (1987)

7 maart, 16:43 uur

stem geplaatst

» details  

The Feelies - In Between (2017)

6 maart, 18:41 uur

Zo hoor ik The Feelies graag, minder hoekig dan op hun debuut Crazy Rhythms, maar meer aansluitend bij The Good Earth en Only Life.
Bij mij speelt het ook mee dat ik eerder met deze albums kennis maakte; de schoonzus van een plaatselijke kroegeigenaar tipte mij rond begin jaren 90 deze platen.
De link met The Velvet Underground kan ik wel begrijpen (Flag Days), maar ik ervaar die minder; deze band klinkt rommeliger en experimenteel, terwijl The Feelies (gelukkig) een vrij toegankelijke gitaarplaat maakt.
Dromerig, maar zeker niet slaapverwekkend.

» details   » permalink  » reageer  

Cocteau Twins - Head over Heels (1983)

6 maart, 17:30 uur

Is Siouxsie de boze stiefmoeder, dan is Elizabeth Fraser Sneeuwwitje.
Uit dezelfde tijd als Siouxsie Robert Smith steeds verder het bos inlokt, en hem uiteindelijk geheel in zijn macht krijgt, heeft Cocteau Twins ook dat benauwende sfeertje, maar hier verstenen de moerassen, buigen de doornstruiken zich tot een doorgang.
Head over Heels is de bewerking van de lugubere legendes tot een kindvriendelijk sprookje, waardoor Cocteau Twins zich onderscheid van bands als The Cure en Siouxsie & the Banshees.
Dezelfde sfeer op een andere manier vorm gegeven.

» details   » permalink  » reageer  

Soviet Soviet - Endless (2016)

6 maart, 15:20 uur

Inderdaad een hoog Editors gehalte hoorbaar in de muziek, maar de zang klinkt wel stukken anders.
Ik moet eerder aan een band als The Bravery denken, die hadden ook dat snellere geluid, ook The Boxer Rebellion klinkt er in terug.
Helemaal niet zo verkeerd; deze Soviet Soviet, maar van de zang wordt ik niet zo blij, voornamelijk omdat die in verhouding dus wel blij en zelfs wat tegen het vrolijke aanklinkt, soms zelfs wat Placebo achtig.
Nee, dit soort muziek verdiend het om een klagende, hese, wat depressieve zanger te hebben, want het geluid wat ze produceren is verder wel prima.

» details   » permalink  » reageer  

The Mission - Neverland (1995)

5 maart, 21:24 uur

stem geplaatst

» details  

The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968)

5 maart, 21:20 uur

White Light / White Heat is de banaan die te lang op de fruitmand heeft gelegen; rottend en stinkend; ongedierte aantrekkend.
Een smerige, slijmerige suspensie, die als sappig sperma een weg naar buiten vind vanuit het vrouwelijk geslacht.
De bezongen drugs van het debuut hebben hier hun sporen achter gelaten.
Ik denk dat David Bowie na het horen van het titelnummer White Light / White Heat graag met Lou Reed wil werken.
Vergeet het rommelige einde, maar concentreer je vooral op het begin; die piano en de manier van zang is kenmerkend voor zijn latere werk.
Ikzelf vind het verhalende dat volgt in The Gift een stuk sterker; zou echter de muzikale begeleiding weg gelaten worden, dan blijft er weinig over; de combinatie geeft het een hypnotiserend effect, en veel kracht.
Lady Godiva’s Operation is voornamelijk door de zang verworden tot een gigantische puinhoop; zou het de opzet zijn geweest om alle schoonheid van dit nummer te vernietigen?
Here She Comes Now heeft nog het meeste weg van een echt lied, maar de slepende zang verraad de drugs die het bijna om zeep brengen.
Bij I Heard Her Call My Name werkt het weer wel goed, en laat weer het typerende gitaargeluid horen wat toch wel tot het hoogtepunt van het album hoort, ook hier zijn latere Bowie invloeden hoorbaar in de voordracht.
Sister Ray kende ik van Joy Division, maar hun live versie staat ver in de schaduw van het origineel. Door het gebruik van het orgeltje moet ik ook hier aan The Doors denken; Light My Fire en The End.
Toch zou het album sterker zijn geweest als ze een van de lange stukken (The Gift of Sister Ray) hadden weg gelaten.
Bij een band als The Doors werkt het perfect; die hadden bij hun eerste twee albums een lange afsluiter, The Velvet Underground had daar ook voor kunnen kiezen, neemt niet weg dat het gewoon sterke stukken zijn.
Het andere gemis vind ik de bijdrage van John Cale; bij het debuut wist hij er duidelijk met zijn viool er een stempel op te drukken; hier is hij bijna onzichtbaar.
Dat Nico niet aanwezig is heb ik geen probleem mee; voor mij was ze op het debuut al de zwakste schakel.

» details   » permalink  » reageer  

John Frusciante - The Empyrean (2009)

5 maart, 19:34 uur

stem geplaatst

» details  

Beastie Boys - Hello Nasty (1998)

5 maart, 18:38 uur

stem geplaatst

» details  

The Offspring - Americana (1998)

5 maart, 17:28 uur

Het album Americana noemen, terwijl een van de grootste hits Why Don't You Get a Job bijna een kopie is van een echt Brits lied, en dan niet eens zo’n geweldig nummer, van wel de bekendste band ooit; ik heb het uiteraard over Ob-La-Di, Ob-La-Da van The Beatles.
The Kids Aren’t Alright is een vette knipoog naar een andere Britse band; The Who (The Kids Are Alright).
Feelings van Morris Albert is de echte cover.
Verder is het wel een echt The Offspring album, al is hij een stuk minder gevarieerd dan voorganger Ixnay on the Hombre.
Americana heeft met Pretty Fly (For a White Guy) hun grootste hit, mede wel door de grappige clip.
She's Got Issues verscheen ook nog op single.
Eigenlijk verwacht je na deze commerciële successen dat The Offspring hier nog een tijdje van kan profiteren, maar Conspiracy of One doet het stukken minder; Original Prankster heeft een vergelijkbare clip als Pretty Fly, maar is gewoon een veel minder nummer.
Een beetje vergelijkbaar met Green Day; Dookie is hun Smash; American Idiot hun Americana; ook hierbij is het verhaal vervolgens bijna afgelopen.

» details   » permalink  » reageer  

ZZ Top - Tres Hombres (1973)

5 maart, 02:01 uur

Waarschijnlijk wel een van de grondleggers van de Stoner Rock.
Waitin' for the Bus klinkt als een Josh Homme project, terwijl in Jesus Just Left Chicago de blues doorklinkt.
Want zelfs de Stoner Rock moet ergens hun roots vandaan halen; en zoals bij veel muziek ligt deze in de blues.
Shiek vind ik wel wat van Cocaine van Eric Clapton weg hebben; zang en gitaar, maar dan meer groovend.
De bijna hit La Grange is ook regelrechte blues, waarbij de kracht ligt in het AC/DC achtige gitaarspel, en niet in de zang, welke tegen het flauwe aan zit.
Bij Master Of Sparks neigt de zang naar Dave Wyndorf van Monster Magnet.
Je hoort uiteraard wel al de oorsprong van hun hits van het album Eliminator terug; maar daar werd de sound meer opgepoetst, dit is de oude Mustang die ergens bij een niet te vertrouwen autodealer wordt gekocht, maar waarvan de motor met flink wat olie en benzine wel op gang komt.
Eliminator is de opgeknapte versie, met blinkend chroom, klaar voor de verkoop.
Tres Hombres klinkt heel soms als een jaren 70 product, terwijl juist veel vaker het geluid uit de jaren 90 terug komt, terwijl Eliminator heel duidelijk een product uit de jaren 80 is, veel minder tijdloos, maar zeker net zo vet.

» details   » permalink  » reageer  

Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967)

2 maart, 00:54 uur

stem geplaatst

» details  

Boston - Greatest Hits (1997)

2 maart, 00:32 uur

stem geplaatst

» details  

Electric Light Orchestra - All Over the World (2005)

Alternatieve titel: The Very Best Of, 1 maart, 17:02 uur

Van Electric Light Orchestra zijn de albums vanaf Eldorado tot en met Out of the Blue de moeite waard, Time zou je ook nog kunnen aanschaffen vanwege Here Is the News (de herkenningstune van de VPRO), die niet op deze verzamelaar staat.
Electric Light Orchestra klinkt bij Mr. Blue Sky als The Beatles die meer de symfonische kant op zijn gegaan, wat zal Jeff Lynne blij zijn geweest dat George Harrison mee wilde werken aan zijn supergroep The Traveling Wilburys, Mr. Blue Sky is een rockopera in de stijl van Bohemian Rhapsody van Queen; al heeft deze niet de status.
Toch klinken ze telkens weer anders; van Don't Bring Me Down dacht ik lang dat het een song van Status Quo was.
Het huppelende Hold On Tight lijkt wat op Half a Boy and Half a Man van Nick Lowe.
Vroeger vervloekte ik dit soort verzamelaars; deze zag je vaak terug bij mensen die maar een paar albums in bezit hadden, waaronder het beste van Supertramp, het beste van Queen (deel 1 en deel 2), en een verzamelaar van E.L.O.
Nu heb ik ondertussen ook die albums hier liggen, en er weinig moeite mee.
Jeff Lynne heeft dezelfde feeling voor arrangementen als Alan Parsons, maar kiest net voor een meer hitgevoelige invalshoek; dit gecombineerd met Queen achtige koortjes met daaronder wat jaren 70 disco.

» details   » permalink  » reageer  

Boston - Boston (1976)

1 maart, 01:42 uur

More Than A Feeling van Boston was zo’n nummer die elk jaar terug te vinden was in Veronica’s Top 100 Allertijden op Goede Vrijdag.
Maar als kind uit de jaren 70 groeide ik op met The Cure, Simple Minds en U2.
Terwijl mijn vader de radio harder zette, was dit voor mij een moment om de eerder opgenomen nummers terug te luisteren.
Eigenlijk best zonde, want het debuut van Boston rockte flink, en zou zo tussen Slippery When Wet van Bon Jovi en The Final Countdown van Europe passen.
1976 was gewoon net te vroeg; twee jaar later zou Van Halen genadeloos toeslaan met hun debuut.
Brad Delp had niet de uitstraling van David Lee Roth, Tom Scholz niet die van Eddie Van Halen.
Geen make-up net als KISS, geen schoolpakjes als AC/DC.
Net teveel symfonische invloeden om stevig door te pakken, maar More Than A Feeling bleef verder wel een lekker nummer.
Laatst hoorde ik Don’t Look Back op de radio, en het geluid was wel heel herkenbaar; de koortjes zijn net wat minder dan bij More Than A Feeling, maar muzikaal is het misschien nog sterker.
Amanda was de hit rond de tijd dat Europe doorbrak, en heeft wat raakvlakken met Carrie, maar ook met Keep On Loving You van REO Speedwagon, net iets te zoet.
Maar het leek mij zinvol om bij het begin te beginnen.
Waarschijnlijk wel een goede keuze, want dit rockt allemaal heerlijk.
En dan lees je dat de zanger Brad Delp in 2007 zelfmoord pleegt, door een opgewekte Koolstofmonoxidevergiftiging door houtskoolovens.
Hoe vreemd is het om dan nu naar Smokin’ te luisteren, met halverwege dat pastorale orgeltje.
Aan zijn shirt zat een briefje met de woorden; Mr. Brad Delp. 'J'ai une âme solitaire'. I am a lonely soul.
Nooit iets van mij gekregen van dit dramatisch einde, blijkbaar was deze eenzame ziel echt door velen al vergeten.

» details   » permalink  » reageer