Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van deric raven. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017.

Millencolin - For Monkeys (1997)

gisteren om 00:46 uur

stem geplaatst

» details  

MC Hammer - Please Hammer, Don't Hurt 'Em (1990)

gisteren om 00:15 uur

stem geplaatst

» details  

Fat Music Vol. III: Physical Fatness (1997)

gisteren om 00:14 uur

stem geplaatst

» details  

En Vogue - Funky Divas (1992)

afgelopen maandag om 22:40 uur

stem geplaatst

» details  

Denvis - Comin' Home (2006)

afgelopen maandag om 21:53 uur

stem geplaatst

» details  

The Darkness - Permission to Land (2003)

afgelopen maandag om 20:54 uur

stem geplaatst

» details  

Buckshot LeFonque - Music Evolution (1997)

afgelopen maandag om 19:40 uur

stem geplaatst

» details  

Erykah Badu - Baduizm (1997)

afgelopen maandag om 18:52 uur

stem geplaatst

» details  

Arid - Little Things of Venom (1999)

Alternatieve titel: At the Close of Every Day, afgelopen maandag om 17:58 uur

stem geplaatst

» details  

Gé Reinders - Helden (2011)

afgelopen maandag om 17:20 uur

stem geplaatst

» details  

The xx - I See You (2017)

afgelopen zondag om 16:36 uur

Steeds meer een Jamie XX project, maar dan met gastzangers.
Wat minder kil, en meer up-tempo.
Soms doet het mij aan Anne Clark denken; in eerste instantie was ik minder positief, maar nu vind ik het toch wel steeds beter klinken.

» details  » permalink  » reageer  

Mich - Mich (2017)

afgelopen zondag om 14:54 uur

stem geplaatst

» details  

Annie Lennox - Bare (2003)

afgelopen vrijdag om 18:36 uur

stem geplaatst

» details  

The Peter Malick Group featuring Norah Jones - New York City (2003)

afgelopen vrijdag om 16:10 uur

stem geplaatst

» details  

De Artsen - Conny Waves with a Shell (1989)

11 januari, 19:54 uur

stem geplaatst

» details  

a-ha - Stay on These Roads (1988)

11 januari, 18:39 uur

stem geplaatst

» details  

Rod Stewart - Every Picture Tells a Story (1971)

11 januari, 18:39 uur

Rod Stewart leerde ik als peuter kennen door Sailing. Volgens mijn ouders was dat samen met Kamahl - The Elephant Song de eerste liedjes die ik mooi vond.
Eind jaren 70 kwam de disco in opkomst, merkbaar in de Top 40. Gevestigde namen als Rolling Stones, Queen, Bee Gees en zeker ook Rod Steward lieten horen dat ook zij klassiekers in dit genre wisten te schrijven.
Verder heb ik mij nooit echt veel in Rod Stewart verdiept.
Nu werd mij het album Every Picture Tells a Story getipt. Zegt mij verder niks, maar nu ik de albumhoes zie, blijkt dat ik die wel degelijk ken.
Deze elpee staat bij mijn ouders in de kast, maar van de muziek kan ik mij verder niks herinneren.
Maggie May ken ik uiteraard wel, je moet wel onder een steen geleefd hebben, wil je deze nooit eerder op de radio gehoord hebben. Al heb ik de indruk dat er daar meestal voor gekozen werd om het intro over te slaan; jammer, want deze heeft zeker een toevoegende waarde.
De rauwe, wat hese zang van Stewart past perfect bij deze muziek, en als liefhebber van het tweede The Black Crowes album The Southern Harmony and Musical Companion moet ik toegeven dat deze band vooral door Every Picture Tells a Story beïnvloed is, en dus veel minder door Free met Fire and Water, iets wat ik altijd gedacht had.
Het liefdeslied Mandolin Wind zou met zijn folkinvloeden een ode aan Engeland kunnen zijn, een mooi nummer, op YouTube zijn zelfs verschillende nog sterkere live versies te vinden.
Zijn bewerking van That's All Right is ook de moeite waard, zoals velen kende ik deze voornamelijk van Elvis Presley met op het laatste Amazing Grace.
Het lijkt wel alsof Robbie Williams de basis van (I Know) I'm Losing You gebruikte voor Let Me Entertain You. Mooi dat dit op het einde overloopt in een jamsessie met de drum in een hoofdrol.
Dit album is een mooie, wat rustige geslaagde mix van blues, folk en rock.
Trouwens nooit geweten dat Rod Stewart op hoog niveau heeft gevoetbald bij Brentford FC.

» details  » permalink  » reageer  

XTC - Black Sea (1980)

11 januari, 18:39 uur

Na het intro van Respectable Street hoor je een gitaarspel welke mij doet denken aan Parklife van Blur, zo hebben deze gasten ook goed geluisterd naar de hoge koortjes van XTC.
Dat gekraak in het begin zal wel zo horen, maar ik kan mij goed voorstellen dat men vroeger met het album terug naar de platenzaak zou gaan.
XTC laat bij Respectable Street een sound horen wat voor liefhebbers van punk, maar ook van Joe Jackson de moeite waard is.
Generals and Majors ken ik al van verzamelaar Fossil Fuel, deze scoorde als single minder dan Senses Working Overtime en Making Plans For Nigel, wat misschien wel komt door dat gefluit tussendoor, van mij had dit niet gehoeven; het geheel was al vrolijk genoeg.
Living Through Another Cuba heeft zijn momenten, al vind ik het begin wat minder, wanhopig tegen het valse aan klinkend. Madness en The Specials lieten van zich horen, en die ska invloeden hoor je hier ook terug.
Love at First Side ken ik ook al van de verzamelaar, ook wel een typische single, maar minder sterk dan Generals and Majors.
Vervolgens wat Talking Heads invloeden (Psycho Killer) in het stotterende Rocket from a Bottle, en toch blijft het herkenbaar XTC.
Bij No Language in Our Lungs gaat het tempo omlaag, met vreemde muzikale wendingen in het geheel, deze hadden voor mij wat minder prominent aanwezig mogen zijn.
Towers of London kende ik dus ook al, het lijkt alsof ze op de b-kant het tempo net wat omlaag schroeven; wel weer een prima opener.
Op Paper and Iron vallen opeens die tribal drums in, wat het een mooi warm geluid geeft.
Burning with Optimism’s Flames is zeer dansbaar, maar ook hierin zitten wat lastige wendingen, maar die horen dan ook bij deze band.
De overgang naar Sgt. Rock (Is Going to Help Me) is lekker, maar ook wat vreemd; bijna Primus achtig (die band maakte trouwens nog een mooie cover van Making Plans For Nigel, maar dit als anekdote).
Veel mooi lawaai in de drums van Travels in Nihilon, wat het een goede extra spanning geeft.
Heerlijke afsluiter van Black Sea.
XTC blijft voor mij een band, waarbij de erkenning pas veel later kwam.
Volgens mij hebben ze onbewust veel invloed gehad op verschillende Britse bandjes.
Muzikaal zie ik ze regelmatig als de Engelse versie van Talking Heads, al hadden die net wat meer Afrikaanse invloeden.

» details  » permalink  » reageer  

Yello - Solid Pleasure (1980)

11 januari, 18:39 uur

stem geplaatst

» details  

Kim Wilde - Close (1988)

11 januari, 00:04 uur

stem geplaatst

» details  

UB40 - Geffery Morgan... (1984)

10 januari, 23:03 uur

stem geplaatst

» details  

Tina Turner - Break Every Rule (1986)

10 januari, 22:34 uur

stem geplaatst

» details  

T'Pau - The Promise (1991)

10 januari, 21:20 uur

stem geplaatst

» details  

Tanita Tikaram - Lovers in the City (1995)

10 januari, 19:03 uur

stem geplaatst

» details  

ABBA - Waterloo (1974)

10 januari, 17:45 uur

stem geplaatst

» details  

Judas Priest - Turbo (1986)

4 januari, 18:59 uur

stem geplaatst

» details  

Judas Priest - Sin After Sin (1977)

4 januari, 18:00 uur

stem geplaatst

» details  

Judas Priest - Painkiller (1990)

3 januari, 19:56 uur

stem geplaatst

» details  

Judas Priest - British Steel (1980)

3 januari, 18:39 uur

stem geplaatst

» details  

Judas Priest - Angel of Retribution (2005)

3 januari, 17:30 uur

stem geplaatst

» details  

Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

3 januari, 16:19 uur

stem geplaatst

» details  

ZZ Top - XXX (1999)

2 januari, 19:29 uur

stem geplaatst

» details  

Zucchero - Sugar Fornaciari (1997)

Alternatieve titel: The Best Of, 2 januari, 18:59 uur

stem geplaatst

» details  

David Gilmour - Rattle That Lock (2015)

2 januari, 17:33 uur

stem geplaatst

» details  

Loïs Lane - Fortune Fairytales (1990)

2 januari, 17:14 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Cowboy Junkies - At the End of Paths Taken (2007)

1 januari, 07:42 uur

stem geplaatst

» details  

Simple Minds - Black & White 050505 (2005)

31 december 2016, 17:52 uur

Een meer elektronische manier om het oude geluid terug te vinden, alleen lukt het hier niet.
Voorheen leefden het gitaarspel, de baspartijen en ook de keyboardlijntjes meer.
Het Robocop idee; het hart is nog aanwezig, verder is de rest gevuld met kunstmatige hulpmiddelen.
Met als verschil dat Robocop op den duur wat menselijke trekjes ging vertonen.

» details  » permalink  » reageer  

Catherine Wheel - Happy Days (1995)

31 december 2016, 16:59 uur

stem geplaatst

» details  

Bruce Springsteen - The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle (1973)

31 december 2016, 15:35 uur

Gisteren ben ik begonnen te lezen in de autobiografie van Bruce Springsteen; Born To Run.
Absoluut een aanrader, heerlijk hoe hij alles verwoord.
Maar voordat het zelfgevormde romantische beeld van zijn albums vervormd wordt door de daadwerkelijke feiten, snel mijn eigen kijk op zijn muziek op papier zetten.
The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle heeft op de achterkant een foto van de begeleidingsband; inclusief The Boss.
Een mengeling van culturen, en waarschijnlijk ook gewoontes en gebruiken, gebroederlijk langs elkaar.
De kracht zit hem niet alleen in de frontman, maar ook in wat uiteindelijk The E Street Band zal vormen.
Als een sterke ijzeren ketting verbonden met elkaar; een streetgang waarbij vriendschap op de eerste plaats staat.
Nog niet de brede kijk op de Verenigde Staten, hier is hun wereld nog voornamelijk de omgeving, waar ze opgroeiden.
Amerika in het klein, de buurt waarin geleefd wordt.
The E Street Shuffle swingt, en laat toch wel een andere Bruce horen die ik gewend ben.
Grote stads funk, met bijna een Curtis Mayfield achtige sound.
We gaan terug naar 1973; het jaar dat ik geboren werd, en die tijd hoor je uiteraard terug.
Een prima opener, maar niet bepalend voor de rest van het album.
Kitty’s Back opent met echte blues, en swingt vervolgens alle kanten uit.
Het verhalende dat je regelmatig verder op het album terug hoort doet mij aan een debuut van een andere band denken; Counting Crows met August and Everything After.
En als dat album een definitieve plek heeft opgeëist in de Top 250 van MusicMeter, dan hoort deze van Bruce Springsteen er zeker ook in thuis.

» details  » permalink  » reageer  

Vanilla Ice - To the Extreme (1990)

30 december 2016, 15:47 uur

Vanilla Ice zou eigenlijk prima in een band als New Kids On The Block passen, sterker nog, hij heeft de uitstraling van een frontman voor een boyband.
Hij kan aardig dansen, en de looks had hij ook wel.
Ice Ice Baby was helemaal niet zo verkeerd, dansbaar en toch mellow.
In de discotheek deed deze het in 1990 echt wel goed.
Een flinke hit zo rond de jaarwisseling, en als je dan koud binnen kwam, was de single ideaal om je spieren wat losser te maken, en je wat op te warmen.
Dit stond op de eerste plaats in de Top 40 toen ik 18 jaar werd, toch wel een belangrijke periode uit je leven.
Je komt er achter dat je eigenlijk nog steeds geen keuzes hebt gemaakt, en eindelijk je moet richten op opleiding of werk.
Vrienden beginnen met rijlessen, of krijgen een vaste relatie.
Ik besloot om mijn puberteit nog een paar jaar te verlengen, en daar hoorde deze ongein van Vanilla Ice ook wel bij.
Keten, en je nog niet druk maken over de toekomst.
Net als Coolio en Mc Hammer wist hij even flink te scoren, en al vrij snel waren ze niet meer zo cool, en zwakten ze volledig af.
Blijkbaar hadden ze niet zoveel street credits als wat ze in het begin beweerden.
Het interessante is toch wel dat ze vervolgens helemaal de weg kwijt waren, en dan wel genoeg materiaal hadden om over te schrijven.
Tot he Extreme is niet eens zo heel beroerd, het mist alleen net dat stukje power en overtuigingskracht.

» details  » permalink  » reageer  

Alice in Chains - Alice in Chains (1995)

29 december 2016, 18:13 uur

In Dirt werd nog de paranoia en pijn van het drugsgebruik bezongen, hier is het al veel meer de verdoving die je terug hoort.
Het gevecht is definitief verloren, al voelt Layne Staley zich een overwinnaar.
Zichzelf staande houdend aan de microfoonstandaard, zoals perfect weer gegeven in de clip van Grind.
Dramatisch schreeuwde hij nog Wake Up op het Mad Season album uit dezelfde periode.
Hier zijn de ogen al gesloten achter de donkere zonnebril, welke zijn leven typeert.
Gitzwart.
Niet het album is zoveel vlakker en emotielozer dan Dirt.
Staley is hier uitgeput, en dat is wat je terug hoort.

» details  » permalink  » reageer  

Enya - A Box of Dreams (1997)

22 december 2016, 01:56 uur

stem geplaatst

» details  

Andrea Bocelli - Sogno (1999)

22 december 2016, 00:10 uur

stem geplaatst

» details  

Buena Vista Social Club - Buena Vista Social Club (1997)

21 december 2016, 23:08 uur

stem geplaatst

» details  

The Residents - Shadowland (2015)

18 december 2016, 00:37 uur

Muzikaal gezien zit er weer meer balans in het geheel.
Veel beats, lekkere ritmes, en hierdoor op een prettige manier dansbaar.
Bijna commercieel, al gebeurd er genoeg afwijkends, typerend voor deze band.
Minder beangstigend dan hun vorige project Lonely Teenager, dat was echt heel weird.
Al heeft de zanger ook hier nog iets duivels.
Altijd intrigerend The Residents.

» details  » permalink  » reageer  

Metallica - Hardwired... to Self-Destruct (2016)

17 december 2016, 15:12 uur

Hardwired opent als een versnelde versie van Enter Sandman, Metallica gaat gelijk voluit, maar het is totaal niet storend, ook al hangt het gebeuren maar voornamelijk om een gitaar rif heen.
Gelukkig gaat het later wel helemaal los.
Ik heb het beeld voor me van Chiel Montagne, met allemaal 65 plus dames in de zaal, die verveeld voor zich uit kijken, al denkend aan de breinaalden thuis, om een lekker paar sokken voor kleinzoon te maken.
En dan nu de volgende band Metallica!! Op Volle Toeren!!
Mijn vraag is echter, gaan ze terug naar het geluid uit hun begintijd, of is het voornamelijk een soort Black Album (part II), maar dan sneller en harder.
Waarschijnlijk ben ik meer geneigd naar dat laatste, en dat bevalt mij prima.
Iron Maiden werd al eerder genoemd, en daar heeft het soms wel wat van weg.
Toevallig ook een band waarbij op het laatste album (ook een dubbelalbum), voornamelijk langere nummers staan.
Bij Iron Maiden ademde het meer, vanwege rustige passages, en ze komen daar goed mee weg.
Metallica blijft echter voornamelijk gas geven, ook fijn.
Ik hoop dat ze dit tempo live ook kunnen aanhouden, want het lijkt mij behoorlijk slopend.
Ze zijn in ieder geval helemaal terug.

» details  » permalink  » reageer  

The Rolling Stones - Blue & Lonesome (2016)

17 december 2016, 15:12 uur

stem geplaatst

» details  

Bernard Butler - People Move On (1998)

15 december 2016, 00:43 uur

stem geplaatst

» details  

Masters of Reality - Deep in the Hole (2001)

14 december 2016, 18:03 uur

stem geplaatst

» details  

Kate Bush - The Dreaming (1982)

12 december 2016, 16:54 uur

Sat In Your Lap hakt er gelijk in, alsof een schizofrene Kate Bush een gevecht aan gaat met haar inwendige demonen.
Onrustig, maar blijkbaar is het nodig om schoon schip te maken.
De droom naar de nachtmerrie die op Hounds Of Love wordt bezongen in The Ninth Wave.
Dat album wordt over het algemeen een stuk toegankelijker gezien dan The Dreaming, maar voor mijn gevoel geld dat alleen voor de A-kant.
The Dreaming bevat wel de elementen die we van haar gewend zijn, het cabaret in There Goes a Tenner, en ze laat de veelzijdigheid van haar stem horen, welke wel steeds meer het kinderlijke los laat, en een volwassen vrouw laat horen.
Ik geef eerlijk toe, ook ik had in het begin wat moeite met dit album.
De innerlijke kwelling in haar geluid zal ook later op Running Up That Hill de berusting vinden, waar ze hier nog naar vraagt.
I Love Life schreeuwt ze van zich af in Pull Out The Pin, bijna een vraag aan God om haar leven voor haar in te vullen.
Suspended in Gaffa bevat eigenlijk alle elementen in zich wat later het handelsmerk van Tori Amos zou worden.
Deze pas heel laat ontdekt, echt een gemis dat deze niet op de verzamelaar The Whole Story staat, absoluut een van haar beste songs.
Het titelnummer is magisch, beangstigend, maar heeft de pech dat deze vorm werd gegeven in een clip met een soort van geïmproviseerde Penney de Jager achtige choreografie.
Ongelofelijk dat hierop de moderne dans van Running Up That Hill zou volgen.
Bij dit album heb ik regelmatig het gevoel dat haar samenwerking met Peter Gabriel op zijn 3e solo album het uitgangspunt is geweest om dit geheel neer te zetten.
Hetzelfde gefrustreerde, duivelse sfeertje is hier aanwezig.

» details  » permalink  » reageer  

Red Hot Chili Peppers - The Getaway (2016)

9 december 2016, 18:08 uur

Red Hot Chili Peppers noemde ik samen met de nieuwe Swans en Radiohead de belangrijkste releases van de afgelopen week.
Ik kan mij nog goed herinneren dat ze iedereen in mijn omgeving toch wel aangenaam verrasten met Blood Sugar Sex Magic.
Het magische jaar 1991, de tijd dat ook Nevermind van Nirvana, Ten van Pearl Jam, Metalica met hun Black Album, Achtung Baby van U2 en ook Gish van Smashing Pumpkins uit kwam.
John Frusciante ging ten onder aan het succes, maar kwam later als verloren zoon weer terug.
Nu reeds het tweede album met Josh Klinghoffer.
Josh Klinghoffer die er alles aan doet om als John Frusciante te klinken; gitaarspel, zang en podiumpresentatie.
John Frusciante probeerde zelf op zijn eerste albums Hillel Slovak te imiteren, dus op zich is daar niks mis mee.
Ondanks dat Frusciante na zijn drugsverslaving nog steeds zeer goed gitaar kon spelen, vond ik zijn zang een stuk zwakker, en ook vaak het gitaarspel live rommeliger.
Wil dat nu juist de kant zijn die Klinghoffer laat zien.
Oké, misschien komt hij op The Getaway wel meer tot zijn recht.
Helaas valt dat op een Under The Bridge achtig gitaarspel bij The Longest Wave na gruwelijk tegen.
Ook bij Kiedis zijn de scherpe randjes er wel af, en ook de pompende bas van Flea zit op het niveau flatline.
Misschien kunnen ze voordat ze de studio in gaan voor een volgend album eerst een reanimatiecursus volgen, om er wat meer leven in te blazen.

» details  » permalink  » reageer  

Bon Jovi - These Days (1995)

8 december 2016, 22:03 uur

stem geplaatst

» details  

Jack Johnson - Brushfire Fairytales (2000)

8 december 2016, 20:44 uur

stem geplaatst

» details  

Reservoir Dogs (1992)

8 december 2016, 17:19 uur

stem geplaatst

» details  

Ed Starink - Synthesizer Greatest Volume 3 (1990)

8 december 2016, 16:37 uur

stem geplaatst

» details  

Teenage Fanclub - Bandwagonesque (1991)

7 december 2016, 18:54 uur

Hoe kan ik deze band het beste ergens onder verdelen?
Meer richting bands als Lemonheads en ook wel Nada Surf.
Puristen zullen zeggen dat die weer schatplichtig waren aan Big Star, helemaal waar, maar ik moet wel aan de door mij genoemde bands denken, die pas later met albums komen, die in het verlengde liggen van Bandwagonesque.
En XTC, hoor ik die terug?
Ja, misschien ook wel, en zelfs wel wat Oasis.
Teenage Fanclub was de verkeerde band op het juiste moment.
Pas later werd deze sound meer opgepakt.
Vanuit de VS wist R.E.M. dan wel definitief door te breken naar het grote publiek, maar binnen het Britpop gebeuren was Teenage Fanclub wel een buitenbeentje.
Niet brutaal en nonchalant genoeg in de UK, en net wat minder rockend als het Amerikaanse gitaargeweld.
Waarschijnlijk ook de reden dat ik deze band nooit helemaal goed wist te plaatsen, en er weinig aandacht aan besteedde.
Wel een band die invloed heeft op de gitaarsound die zich vanuit Nederland wist te ontwikkelen.
Serenes en Bettie Serveert, en het latere gebeuren vanuit de Excelsior stal ( Johan, Caesar, Daryll – Ann).
Weer eens in de herkansing gegooid, en hij bevalt mij al beter.

» details  » permalink  » reageer  

New Order - Brotherhood (1986)

7 december 2016, 18:09 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Depeche Mode - Black Celebration (1986)

7 december 2016, 18:07 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Queen - The Works (1984)

5 december 2016, 16:47 uur

stem geplaatst

» details  

Masters of Reality - Give Us Barabbas (2004)

5 december 2016, 16:41 uur

stem geplaatst

» details  

TaxiWars - Fever (2016)

5 december 2016, 01:06 uur

De 2e van TaxiWars opent chaotisch, maar zet wel gelijk het juiste gevoel neer.
De drukte van een metropool welke overheerst wordt door toeterende autoclaxons, weergegeven in saxofoons.
Dit is de hitte van elkaar concurrerende taxibedrijven.
Opgefokte Jazz met het nodige slagwerkgeweld.
Fever!!!
Wat volgt is een prima Jazz album, maar de saxofoon gaat mij wat tegen staan.
Te vaak moet ik denken aan de band Morphine, waarbij ik eigenlijk hetzelfde gevoel heb.
Bij Tom Barman hoop je meer op de gekte van een Tom Waits, zeker als hij deze richting op gaat.
Voor een andere artiest zou dit een goed album zijn geweest, maar bij een genie zoals hij; klinkt het net wat aan de veilige kant.
Misschien als inspiratie voor een volgend Mauro Pawlowski loze dEUS plaat.

» details  » permalink  » reageer  

Smetvis - De Vis Die Niet Kon Zwemmen (2016)

4 december 2016, 09:59 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Arctic Monkeys - Humbug (2009)

4 december 2016, 00:32 uur

My Propeller heeft het duistere van Mark Lanegan, begrijpelijk met een Josh Homme achter de knoppen.
Misschien wel een stijlbreuk met hun eerste twee albums, maar ik ga mijzelf eens na.
Luister ik vier jaar lang naar dezelfde muziek?
Nee.
Blijkbaar was de behoefte groter om een andere richting op te gaan, dan blijven vast houden aan een succesformule.
Alex Turner zou vervolgens wel verder borduren op deze sound, en met The Last Shadow Puppets zich richten op een andere richting.
Eigenlijk vergelijkbaar als wat Damon Albarn van Blur ook deed.
Ook een frontman die in het begin wat schuchterder over kwam, en zich vervolgens profileerde in iemand die duidelijk de touwtjes in handen heeft.
Humburg is lomp en rauw, op latere albums zou er meer sensualiteit bij komen.
Een overgangsalbum, maar wel eentje met de juiste impact.

» details  » permalink  » reageer  

Megadeth - Endgame (2009)

3 december 2016, 15:57 uur

stem geplaatst

» details  

Arctic Monkeys - AM (2013)

3 december 2016, 15:27 uur

Na het geweldige optreden op Pinkpop zat ik met een belangrijke vraag opgescheept.
Zijn de nummers van het laatste album nu zo geweldig, of is de podiumpresentatie van Alex Turner zoveel beter geworden.
Natuurlijk wist hij het publiek altijd al te bespelen, maar nu stond hij sensueel heupwiegend op het podium.
Strak in pak, en zijn haren net zo strak.
Hij benadrukte nogmaals dat hij in feite Arctic Monkeys is, en zichtbaar de touwtjes in handen heeft.
A.M. eist een uitgebreide luisterbeurt op.

A.M. zal wel voor Arctic Monkeys staan, maar kan natuurlijk ook After Midnight betekenen, want het begin van A.M. is duister.
Niet zo duister als Unknown Pleasures van Joy Division, de albumhoes vind ik namelijk daar wel wat van weg hebben.
Dit is meer de duisternis van de gure afgelegen steegjes in een grote steegjes.
Do You Wanna Know? is de soundtrack van een vieze, zwaar erotische geile peepshow.

R U Mine? klinkt als een versnelde versie van Do You Wanna Know?
Is dit een bewuste keuze of creatieve armoede?
Voor mij komt het helaas een beetje over als het laatste, al klinkt het prima, maar laat die vervelende hoge tweede stem alstublieft achterwege.

Daarmee opent ook One For The Road.
Een bijna jaren 80 Spandau Ballet of Wham! achtig begin.
Nee, dit is niet geweldig.

Arabella is ook rete commercieel, maar wat zit hier een lekkere slepende baspartij in, en die vette gitaarsound klinkt ook helemaal niet verkeerd.

I Want It All grijpt meer terug naar de glamrock uit de jaren 70, met de nodige David Bowie en Marc Bolan invloeden, bij het gitaarspel moet ik dan weer overduidelijk aan Josh Homme denken.
Maar wat past dit heerlijk in het geheel.
Tot nu toe met stip het beste van het album.

No 1. Party Anthem is bijna John Lennon solo.
Alex Turner laat hier horen dat ook hij hier toe in staat is.
Misschien moet hij ook een “Lost Weekend” in New York door brengen, dit zou gewoon een goede, geslaagde kersthit kunnen worden.

In Mad Sounds hoor je Sunday Morning van Velvet Underground in terug.
Een verraderlijk slaapliedje, maar wel eentje om heerlijk je ogen bij te sluiten.
Op het einde gaat het bijna naar Satellite Of Love toe.
Achteraf gezien zou dit een prima ode aan Lou Reed zijn geweest.

Fireside mist de kenmerkende spanning, voor mij is dit meer een vullertje, ergens halverwege het album.
Die overgang halverwege is natuurlijk prima, maar zoiets hoor ik te vaak bij andere bands terug.

Why’d You Only Call Me When You’re High? is weer zo’n peepshow nummer, en begrijpelijk dat ook deze het net als de opener prima als single heeft gedaan.
Misschien iets aan te korte kant.

Snap Out Of It heeft ook wel dat jaren 70 glamrock gevoel, maar vind ik wel een stukje minder dan I Want It All, misschien wel omdat ik ook hier het idee heb dat Spandau Ballet de backing verzorgd.

Bij Knee Socks is de hoofdrol weg gelegd voor de baspartij, en ik ben tot de conclusie gekomen dat die tweede hoge stem echt een te groot gedeelte van dit verder meer dan prima album verziekt.
Laat het een leerproces zijn geweest, welke bij het volgende album niet meer wordt toe gepast.
Dit is teveel een Top 40 nummer gericht op brugklassers, met tegen het einde een jaren 80 David Bowie uithaal er doorheen.

Afsluiter I Wanna Be Yours is meesterlijk, en hier past die hoge stem wonderlijk genoeg, weer wel prima tussen.
Weer die rood verlichtte peepshow, maar nu met de achteruit pratende dwerg van Twin Peaks op de stip.

Geen slecht album, maar over het algemeen gezien minder dan hun eerste drie.
Met hun vierde Suck It and See ben ik nog niet mee bekend.

» details  » permalink  » reageer  

Anouk - Fake It Till We Die (2016)

2 december 2016, 20:08 uur

stem geplaatst

» details