Meer dan 24 uur telt een dag niet, en daar moet je het mee doen. Het gejaagde Never Going Under van Circa Waves sluit precies op de leefstijl van zanger Kieran Shuddall aan. Het maximale uit het leven halen. Het is praktisch onmogelijk om het hoge werkschema aan te houden, nu hij tevens vader is geworden. En dan roept zijn eigen lichaam hem een halt toe. Door een aanhoudende pijn op de borst is een doktersbezoek pure noodzaak. Met spoed wordt hij in het ziekenhuis opgenomen, en blijkt zijn kransslagader zodanig geblokkeerd dat een operatie niet te vermijden valt. En dan doe je bewust een stapje terug, ben je blij dat je een stapje terug kan doen. Opeens sta je als dertiger totaal anders in het leven.

Eigenlijk verwacht je dat Kieran Shuddall van zijn fouten geleerd heeft, maar Like You Did Before stuitert net zo hard door als de eerdere Circa Waves songs. Maar misschien heeft de frontman juist deze energie nodig en is het een impuls om zijn hart sneller te laten kloppen. Like You Did Before is het trauma als het leven als een snelle film aan je voorbij flitst. Het moment dat je afhankelijk in het ziekenhuis afwacht, en aan de medici overgeleverd bent. Angst, ja doodsangst zelfs. De in Let’s Leave Together genoemde eenzaamheid staat wel in een ander context door zijn gezondheidsproblematiek, een gebroken hart heeft letterlijk een andere betekenis.

Het overwinnende We Made It is het directe gevolg hiervan. Niet alleen Kieran Shuddall heeft gestreden, ook de rest van Circa Waves heeft hard gevochten om dit punt te bereiken. Dit versterkt de onderlinge band alleen maar. Kieran Shuddall neemt het risico voor lief en vertrouwd erop dat de lichamelijke problemen verholpen zijn, en dat hij weer volledig herstelt is. Gelukkig maar, hij is te jong om deze tweede kans te laten schieten. Circa Waves combineert een optimistische postpunk basis met toegankelijke melodielijnen. Deze sound ligt de uit Liverpool afkomstige groep gewoon het beste, en daar hoor je speelplezier en bandeenheid absoluut in terug.

Het besef dat alles relatief is werkt op het werkproces van Death & Love, Pt. 1 door. De paniek om alles abrupt achter te laten heeft zijn weerslag op het schrijfproces afgeleverd en vraagt de zanger om nog dieper te gaan. Hij leert om de verloren tijd te aanvaarden en vanuit het heden te denken. Acceptatie dat de maatschappij hem soms voorbij snelt en dat het beter is om dit als observator te laten gebeuren. En dat brengt hem nog dichter bij de kern van Death & Love, Pt. 1, de liefde. Boven alles staat de liefde voor het gezin, gevolgd door de liefde voor muziek, welke hij met de overige bandleden van Circa Waves uitdraagt. Dan pas komt de liefde voor zijn fans, en de keuze om de rockkant te blijven bewandelen of toch voor een hitgevoelige sound te kiezen.

Het rockende American Dream is een teken aan de wand. Bevredigd het slapeloze New York City dat verlangen naar succes, of blijf je daar een passerende vreemdeling, een niemand, afkomstig van de andere kant van de oceaan. Wat biedt een wandeling door Central Park wat je thuis niet voor handen hebt. Daarna wordt Death & Love, Pt. 1 wat eentoniger en levert de band vooral mijmerende saaie liefdesballads aan. Voor zijn vrouw is het natuurlijk prachtig, maar voor mij als luisteraar heeft Kieran Shuddall dan weinig te bieden. Dat de overige bandleden hier ook moeite mee hebben, blijkt wel als ze Everything Changed van hem overnemen en er de nodige rockexplosies aan toevoegen. Alles is veranderd, en niks zal meer hetzelfde zijn. Dan verlang je stiekem toch naar het vrolijke Bad Guys Always Win, het bewijs dat ze het nog steeds in zich hebben om catchy Britpop te maken.

Circa Waves - Death & Love, Pt. 1 | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Om je gelijkwaardig met de natuur te voelen is een wereldstad als Londen niet echt de geschikte plek. Dat begrijpt Anna B Savage maar al te goed. Nu ze de liefde gevonden heeft komen de teksten vanzelf, daar ligt het niet aan. Op dat vlak is er meer dan genoeg inspiratie te halen. Alleen voor de muzikale omlijsting wijkt ze uit naar het Ierse platteland, een reis die haar alleen winst oplevert. Haar diepdonkere androgyne fadosound krijgt hierdoor de folk behandeling waar haar stem het meeste geschikt voor is. Dat dit ten koste gaat van de spanning die op de vorige platen wel aanwezig was, nemen we maar voor lief.

Het therapeutische in|FLUX was vooral een geslaagde volgesmeerde broeierige plaat met een veelvoud aan elektronische triphop geluiden. Juist dat mystieke sluit naadloos aan bij een zangeres als Anna B Savage. Net op het moment dat ze het leven met al zijn oneffenheden aanvaardt, kondigt zich dus een gelukzalige periode aan. Daar is geen ruimte voor de fraaie overstuurde Jeff Buckley getinte uithalen, die zeker nog op haar A Common Turn debuut aanwezig waren. You & I Are Earth handelt over de zekerheden van het bestaan en die vind je nou eenmaal in de natuur, een zekerheid die er al voor de mensheid was en een zekerheid die ook de mensheid zal overleven.

Talk To Me speelt zich af in het noordelijk Ierse kustgebied. De wind dirigeert de zee en laat deze op de rustig heen en weer golvende klanken meewiegen. Het zout van het water spoelt de bittere nasmaak weg en bevredigt een dorstig verlangen. Het zout heelt de wonden en dicht de woorden aan elkaar. Zeemeeuwen vliegen je vanuit de gitaar tegemoet. Lighthouse laat het lichtgevend vlammetje ontwaken, het vuurtje dat van binnenuit blijft branden, de warmte die Anna B Savage zo lang gemist heeft. Lighthouse bewaakt die innerlijke vrede en verdedigt haar tegen het gevaar dat in het verleden zoveel kapot heeft gemaakt. Anna B Savage is gelukkig en dat geluk laat ze zich niet ontnemen.

Daar op het strand van Donegal ontstaat een nieuw leefklimaat waar de singer-songwriter zich volledig in haar element voelt. Een ode aan thuiskomen, geborgenheid. Een bewuste keuze om al het opgebouwde achter zich te laten. Donegal is speels jazzy folky, heerlijk eigenzinnig. Heel eventjes is daar die experimenteerdrift weer waarmee ze zich zo op de kaart zet. Dit zijn de momenten waar ook John ‘Spud’ Murphy in uitblinkt, die ook de lijnen voor Lankum en het daaraan gekoppelde ØXN uitzet. Toch begrijp ik de keuze voor deze producer niet helemaal. Als er iemand in staat is om gedreven hartstochtelijk te werk te gaan, is hij het wel. Hier krijgt hij vooral de opdracht om rust in het geheel te brengen.

Het dromerige Big & Wild is het afscheid van de wegebbende zee, de vloedgolven uit haar leven zijn gezuiverd en geven de rust om dieper het binnenland in te trekken. Dit vormt de aanzet voor de letterlijke Keltische Mo Cheol Thú moedertaal liefdesbetuiging. Het zoveelste bewijs dat de liefde universeel is en in elke taal prachtig klinkt. De liefde voor een onbekend land, de liefde voor een relatie welke nog in de startblokken staat, klaar om weg te sprinten. Het instrumentale Incertus intermezzo is een mooie aanzet tot I Reach for You in My Sleep waar Anna B Savage de gepassioneerde rusteloze nachten onderbreekt om naar de songregels te zoeken. Haar partner tevreden slapend achterlatend.

Anna Mieke is de goede fee die wat sprookjesmagie aan het jazzy Agnes toevoegt. Een grootheid in Ierland en een eer dat ze haar medewerking aan dit album verleent. Heel eventjes is daar die helpende hand van John ‘Spud’ Murphy weer die voor wat afsluitend rumoer zorgt, al is zijn aandeel wel heel beperkt. Het You & I Are Earth titelstuk gaat terug naar de essentie van de plaat. Een kleine intieme breekbare gedachtegang, waar tevens wat twijfel hoorbaar is. Een met de aarde, een met het bedekkende vuil. The Rest of Our Lives. Dagen worden weken, weken worden maanden, jaren zelfs. Anna B Savage oogt tevreden, daar valt niks op af te dingen. Geeft ze in de toekomst John ‘Spud’ Murphy vrij spel, dan kan dat tot een interessante voortgang leiden, You & I Are Earth is mij net een tikkeltje te veilig, te gewoontjes.

Anna B Savage - You & I Are Earth | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Juist het gebrek aan onderlinge chemie leverde bij een band als The Veils veel spanning op die ze op de platen zo krachtig gebruikten. De wispelturigheid van Finn Andrews en de onverschillige houding van de overige bandleden werken niet echt consequent in het voordeel mee, zodat je live een ijzersterk optreden kon meemaken of kon meemaken dat Finn voortijdig het podium verliet. Over beide situaties kan ik meepraten en een zo onder de huid kruipende plaat als Nux Vomica zullen ze nooit meer maken.

Zeker niet nadat de frontman na het gedreven exorcistische Total Depravity de band voor een tweede keer ontbindt en een berustende soloplaat aflevert. Er is niks mis met One Piece at a Time, Finn verlegde vervolgens het accent naar meer pianogericht singer-songwriter werk. Des te verrassender was het dat alweer bijna drie jaar geleden And Out of the Void Came Love uitkwam. Met een nieuwe samenstelling van The Veils leek alle onrust verdwenen te zijn. Sterker nog, toen bij een optreden in Breda het geluid in het bloedhete MEZZ uitviel, improviseerde hij er ontspannen op los. Finn Andrews oogde gelukkiger dan ooit.

Het is prima zo. Finn Andrews is een getrouwde familieman en woont met vrouw en dochter in Nieuw Zeeland. Dat slopende avontuur heeft hij achter zich gelaten. Maar dan verschijnt toch wel onverwachts de aankondiging van een nieuwe The Veils plaat. Finn Andrews heeft er nog steeds zin in. Het is wel stukken bescheidener. Zo groot uitpakken als het bijna een uur durende And Out of the Void Came Love doet hij deze keer niet meer. Hij trakteert ons op een negental nummers en met de lengte van een half uur, sluit deze eerder op One Piece at a Time aan. Zeker nu hij zelf het heft helemaal in handen neemt en als producent de eindverantwoording draagt. Eigenlijk heeft hij genoeg aan enkel Victoria Kelly, die het prachtige strijkersarrangement verzorgt. Meer is er niet nodig om een indrukwekkend resultaat neer te zetten. Sober, maar wel rijkelijk gevuld sober.

Als het goed aanvoelt, dan komen de nummers vanzelf. Meer dan vijf dagen in de studio bivakkeren is er niet bij. Victoria Kelly stelt zich op de voorganger And Out of the Void Came nog bescheiden op. Dat ze nu alle vrijheid krijgt om zich uit te leven, zegt meer dan genoeg over de verstandhouding tussen de twee. Toch is het jammer dat het manische onverwachte kenmerkende in de stempartijen van Finn Andrews geminimaliseerd is. Hij introduceert zichzelf tegenwoordig als een beeldende verhalenverteller, een bijna klassiek geschoolde vocalist. Dat hij een geweldige zanger is, weten we allang, het siert hem dat hij deze kwaliteiten volledig benut. Het bezit nog steeds dat stukje aan zielsbeleving, zingen vanuit je hart en niet vanuit uitgeschreven toonladders.

Asphodels bewaakt als onkruid de onderwereld. Deze plant vindt geworteld in de buurt van begraafplaatsen zijn stekkie, waar zielen van hun eeuwige rust genieten. Ook de rusteloze Finn Andrews doolt niet meer langer rond en voedt zich op deze plaat vooral met de nalatenschap van vergeten inspirerende dichters. Leven en dood zijn nauw met elkaar verbonden en de enige zekerheden waar een mens geen invloed op kan uitoefenen. Het lichaam bepaalt zelf wanneer het klaar is om geboren te worden en wanneer het bereid is om te sterven. Als je dit aanvaardt dan valt het met de zwaarte van de songs op Asphodels best wel mee en blijft er vooral een geromantiseerde kijk op het bestaan over.

The Veils - The Ladder [Official 4K Video]The Veils – The Ladder [Official 4K Video]
Ondanks het gejaagde Asphodels titelstuk intro, voel je bij elke gesproken zin meer druk van Finn Andrews schouders afvallen. Elk stukje aan angst glijdt letterlijk van hem af en hij is tevreden met het vooruitzicht op het hiernamaals. De poëet doorbreekt het taboe en maakt de dood bespreekbaar. De door hem beschreven onderwereld bevindt zich aan de onderkant van de aarde en er zijn geen directe associaties met de hel. Een oude eik schept uit zijn resten een staande bas die als krachtige bewaker van de albumtrack de zinnen beschermt.

In O Fortune Teller voorspelt de waarzegster in stilte slechts stilte en besef je dat het verhaal verteld is. Er hangt een grijze treurnis overheen. De dagen worden korter en donkerder, de nachten langer totdat een winterse kilte het overneemt. The Ladder is zijn weg naar de hemel, waar gelovigen en ongelovigen elkaar treffen en schuchter en onwetend door die laatste poort wandelen. Er zit een optimistische jazzy driekwarts twist in, die het net wat lichter maakt. Die jazz invloeden zitten ook in het luchtigere The Dream Of Life verscholen. Een prachtige pianoballad over de schoonheid van het achterlaten, de schoonheid van het geleefde leven.

Liefde geneest de pijn. Het is misschien cliché, maar die liefde bepaalt ook dat je niet vergeten wordt. Het is de eenvoudige boodschap achter de Mortal Wound postpunk benadering, een titel die luguber aanvoelt, terwijl er een hoop vreugde en melancholisch verlangen uit naar voren komt. Het heeft de diepgang van het latere Nick Cave werk, maar dan zonder het gedragen leed. The Sum bezit nog enige twijfel en is zachter qua opzet. Uiteindelijk kan je je nooit bewapenen voor de toekomst en biedt een dikke wollen jas geen bescherming. Het is slechts een omhulsel, de kou zit diep van binnen verborgen.

Het vreugdevolle evangelische Melancholy Moon is de soundtrack van het leven, een film met een open einde. Het dromerige Concrete After Rain plaatst Finn Andrews in een observerende en beschouwende rol. Een buitenstaander die van de wereld afscheid neemt en die in de regen in een onzichtbare schim transformeert. Na die bui is hij nog slechts een schaduw die zich alleen nog in de helende zonnestralen laat zien. A Land Beyond draagt zorg over een ieder die naar een vredig rustpunt verlangt. Het onbekende lacht ons toe en wenkt ons voor een laatste keer. Asphodels zou goed de laatste The Veils plaat kunnen zijn, maar die uitspraak heb ik vaker gedaan. Geen idee wat Finn Andrews hier nog aan toe kan voegen.

The Veils - Asphodels | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat Joanna Gruesome niet van humor gespeend is, blijkt uit het feit dat ze het barokke musical geluid van Joanna Newsom behoorlijk door de mangel halen. De bandnaam is een van haar naam afgeleid woordgrapje waar je verder geen moeilijkdoenerij achter moet zoeken. De Londense punkrock band onderscheidt zich door de elkaar perfect aanvullende samenzang van het Lan McArdle en Owen Williams duo. Deze samenwerking bevalt zo goed dat ze in 2018 hun krachten bundelen en vervolgens het indiepop gezelschap Ex-Vöid opstarten. Het zou zo een liefdeskoppel kunnen zijn, zo fraai kleuren hun stemmen samen. Beschouw het dus eerder als een broer/zus achtige vriendschap met een vrijwel identieke achtergrond.

Hun tweede In Love Again wapenfeit is helaas een licht beladen wanhopige break up plaat, waarbij ze alle frustraties van zich afschrijven en afschreeuwen. Betekent dit dan het einde van Ex-Vöid? Welnee! Ik beweer ook nergens dat de twee elkaars romantische partners zijn. Ze zitten dan wel in hetzelfde schuitje, maar besturen elk een andere boot. Het is puur toeval dat ze beiden met een relationele breuk te maken hebben, iets dat hen wel dichter bij elkaar brengt. Geen haat en nijd dus, maar juist begrip voor vergelijkbaar verdriet. De inbreng van bassist Laurie Foster en drummer George Rothman is hierbij geminimaliseerd tot het bespelen van hun instrumenten.

De eerste Swansea single verwijst direct naar Joanna Newsom en draagt exact dezelfde songtitel als de track van haar The Milk-Eyed Mender debuut. Een definitief afscheid; al zijn je gedachten nog steeds bij die voormalige geliefde. En dan heb je ook nog de pech dat de gekozen Ex-Vöid bandnaam precies dat soort aan leegte verwoordt. Kan het nog complexer worden? Jazeker, dit is slechts een introductie van de openingstrack, waar ik inhoudelijk nog niks over vermeld heb. Nou, laat ik het maar kort en bondig houden. Het heeft dezelfde vrolijke dromerige postpunk gitaarlijnen waar The Cure patent op heeft, aangevuld met een flinke dosis aan jaren negentig indierock noise.

De mijmerende In Love Again titelsong zoektocht naar geluk sluit hier genadeloos op aan. En daar ligt ook wel een groot gedeelte van de zwakte. Vrijwel elk nummer heeft diezelfde dynamische opbouw, diezelfde vrouw/man samenzang en diezelfde verlangende melancholie. Op den duur slijt de pijn en blijft er weinig van In Love Again over. Het is een fase waar men doorheen moet komen en die je vervolgens tevreden gestemd achter je laat. In Love Again stelt nergens echt teleur, maar is niet meer dan een veilige overgangsplaat. Soms willen ze nog vlammen zoals in de aan de goede dagen van Joanna Gruesome memorerende Pinhead shoegazer rock en het meer punk georiënteerde, maar oh zo slecht in de eindmix liggende Lonely Girls.

Het duo wedt op twee paarden, buiten Ex-Vöid zijn ze tevens in het meer persoonlijke aan Owen Williams gekoppelde The Tubs actief, waar hij dieper op zijn dramatische familiare achtergrond ingaat. Hierdoor is het winstpercentage genivelleerd. Daar verandert de afsluitende countryfolk cover van het door Lan McArdle gezongen Outline weinig aan. Je constateert dat ze overduidelijk de betere vocalist is binnen Ex-Vöid en kan alleen dit Lucinda Williams nummer ook prima dragen. Je gunt haar een pop gerichte solocarrière met Owen Williams in een ondergeschikte begeleidende backing rol, dan heeft het zeker een grotere kans om te slagen.

Ex-Vöid - In Love Again | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is een lastig grijs gebied wanneer een artiest zich aan covers waagt. Je gaat de nummers bijna altijd met het origineel vergelijken en zelden is een interpretatie mooier of gelijkwaardig. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, Johnny Cash maakt zich Hurt van Nine Inch Nails eigen, door zijn naderende sterfelijkheid open en kwetsbaar op de weegschaal te leggen. Jeff Buckley overtroeft Leonard Cohen met zijn bijna evangelische versie van Hallelujah, al wordt dat nummer vervolgens kapot gedraaid. Zangeressen als Patti Smith (Twelve), Siouxsie and the Banshees (Through the Looking Glass) en Tori Amos (Strange Little Girls) maken geslaagde coveralbums. Het Soap&Skin alias van de Oostenrijkse neoklassieke darkwave kunstenaar Anja Plaschg mag zich aan dit rijtje toevoegen.

Eigenlijk zegt de Torso albumtitel al genoeg, het draait niet om de ziel, maar om de buitenkant die zich opnieuw laat aankleden en etaleren. Haar uitvoeringen hebben een stevige body, de werkelijke emotie ligt daaronder verborgen. Voyage Voyage van Desireless is daarbij het uitgangspunt. Deze Franse eighties discoknaller neemt ze al voor haar tweede plaat Narrow onder handen, en twaalf jaar later blijft ze dicht bij die versie in de buurt. Anja Plaschg speelt meer dan verdienstelijk piano, op Torso krijgt ze hulp van bevriende muzikanten, die met strijkers en blazers een ondersteunend ensemble vormen. Het is een geslaagde poging om er meer diepgang in te leggen en misschien komt de indrukwekkende tekst over die laatste eeuwige reis zelfs nu beter tot haar recht. In Born To Lose offert Shirley Bassey alles op, haar liefde, haar leven en haar dromen. Soap&Skin neemt dit verlies van haar over en draagt de zwaarte daarvan als een kruis met zich mee.

De beeldende herbewerking van de Mystery of Love folk van Sufjan Stevens herpakt de rust, en legt nog meer het accent op de verzachtende woorden. Het heftige God Yu Tekkem Laef Blong Mi, wat “God, je hebt mijn leven genomen” betekent is een compositie van Hans Zimmer, die deze voor de The Thin Red Line oorlogsfilm gebruikt. Soap&Skin elimineert het koor en stelt zich solerend breekbaar op. Hierdoor is het nog hemelser, nog kleiner. Het sluit thematisch mooi op Voyage Voyage aan. Na de reis nadert ze het eindstation, in het goddelijke paradijs. Girl Loves Me schrijft David Bowie onder invloed van zware pijnmedicatie in de laatste fase van zijn leven. Ook dit is lastig troebel vaarwater. Soap&Skin blijft dicht bij het origineel, met overstuurde uithalen en verdovende vertraging in haar stemgeluid. Prachtig intens, maar de vraag rijst of ze het recht heeft om zich dit nummer eigen te maken. Een lastig dilemma. Het vroegtijdige overlijden van Jim Morrison heeft een wrange bijsmaak in het met de dood spottende psychedelische The End. We omarmen de vriendschap met het einde als een verlossend antwoord op al onze vragen. Anja Plaschg gaat heerlijk tekeer, met schrijnende hartbrekende uithalen en voegt er vooral het besef van vergankelijkheid aan toe.

Lana Del Rey weet als geen ander de Hollywood cadeauverpakking te openen en zich met die leegte te confronteren. De verharde maatschappij waar meisjes zich door producenten en platenbazen Gods & Monsters laten misbruiken die ze gouden bergen beloven. Anja Plaschg legt een spookachtige industrial basis neer, waaronder de gebroken ondergeschikte positie van vrouwen een grimmig vervolg krijgt. Gelooft Lana Del Rey nog in dromen, Soap&Skin is in een regelrechte nachtmerrie belandt. Maybe Not van Cat Power brengt haar bij die vredige droombeleving terug. Cat Power is de wakende engel die goedkeurend over de schouders van Anja Plaschg meekijkt en het ritme van het slaapmelodietje met haar meetelt. In het prachtige Stars schept Janis Ian vertrouwen in haar songwriter kwaliteiten. Ze vecht zich overtuigend terug aan het front. Gelukkig maar, anders zouden we nooit met het nog mooiere At Seventeen gezegend worden. Hier is het wel een geslaagd eerbetoon met daarin ruimte voor die onzekerheid. Het is een ode aan alle vrouwen die zich niet door zwakte laten leiden, maar daar juist in hun kracht zitten. Het grunge hit succes van What’s Up? tekent tevens voor de ondergang van 4 Non Blondes. Linda Perry is te fragiel om die roem te dragen en trekt zich uit de business terug. Achteraf gezien een juiste keuze, er zijn weinig tijdsgenoten over die het overleefd hebben. Als songwriter blijft ze gelukkig wel actief. Het vreugdevolle What’s Up? ontplooit zich als een feministisch girlpower nummer, een waarde die Soap&Skin volledig intact laat.

Pale Blue Eyes draagt Lou Reed op aan zijn eerste echte liefde Shelley Albin. De Velvet Underground zanger klinkt zelden zo gelukkig, al beseft hij goed dat deze relatie gedoemd is om te mislukken. De vrouwelijke kant van het verhaal sluit hier perfect op aan. Daar is Anja Plaschg zich weldegelijk bewust van en dat benadert ze ook respectvol. Het is gewaagd dat Soap&Skin zich aan Johnsburg, Illinois waagt. Dit intieme liefdeslied schrijft Tom Waits speciaal voor zijn vrouw Kathleen Brennan en daar moet je als buitenstaander van af blijven. Er is niks mis met de uitvoering, hier kom je niet aan. Zeker niet bij een zanger die zijn privéleven zoveel mogelijk buiten de schijnwerpers houdt. Soap&Skin overtuigt muzikaal sterk met Torso, het is slechts de keuze voor de Tom Waits en David Bowie tracks die mij wat tegenstaat.

Soap&Skin - Torso | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat een overvloed aan creativiteit tot een blokkade kan leiden maakt Gaëtan Vandewoude mee als hij vrij snel na de vorige Isbells release Basegemiti zichzelf keihard in de studio tegenkomt. Dit ervaart Chantal Acda ook van dichtbij en in goed overleg met elkaar besluiten ze dat het voor Gaëtan Vandewoude beter is om het werk anders te rangschikken. Gaëtan Vandewoude houdt zich vooral met het schrijven van de albumtracks bezig, Chantal Acda neemt de rol als producer van hem over. Door deze keuze borduurt And the Noise Settles onbewust vooral op het loslaten thema voort. Loslaten om door te groeien.

De opzet van Chantal Acda verschilt enorm van de wijze waarmee Gaëtan Vandewoude normaal aan de slag gaat. De zangeres is met haar soloplaten en gemeenschappelijke projecten al zo ver doorontwikkeld dat ze de gitaar niet meer bij het componeren nodig heeft. Ze schrijft de muziek grotendeels achter de piano en laat zich door die ambiance leiden. Voor haar is de gitaar slechts een schild waarachter een muzikant zich schuilhoudt en zich mee bewapent. Folkgezelschap Isbells weet als geen ander hoe het is om met kleine liedjes mensen te raken, te ontroeren. Daarmee maakten ze bij mij jaren geleden al zoveel indruk en And the Noise Settles brengt die beleving opnieuw naar boven. Chantal Acda gebruikt de opnameplek om deze live ervaring weer op te roepen.

Het in hokjes denken gaat niet voor And the Noise Settles op. Wat heb je eraan om alles naderhand passend te maken als je tevens de mogelijkheid hebt om iedereen tegelijkertijd in dezelfde sessieruimte van Nicolas Rombauts te laten spelen? Hierdoor karakteriseert de plaat zich door een improviserende setting, waarbij de muzikanten direct kunnen leveren en in het geval van Isbells gelijk kunnen vlammen. Het is niet zo dat de gitaar helemaal ontbreekt, het is alleen niet vanzelfsprekend dat Gaëtan Vandewoude die partijen inspeelt. Dit is nu vooral de taak van Dead Man Ray lid Elko Blijeert. Isbells heeft een totaal andere bandsamenstelling, met naast oudgedienden bassist en trompettist Gerd Van Mulder, drummer Christophe Vandewoude en gitarist Gianni Marzo nog een veelvoud aan jazzmuzikanten zoals drummer Anke Verslype, pianisten Niels Verheest, violist Patrica Vanneste (Balthazar), saxofonist Frans Van Isacker en de trompettisten Firas Al-Alwani en Jon Birdsong. Verder bemoeit de IJslandse producer Valgeir Sigurdsson, die nu vooral als toetsenist actief is, zich ook met het proces, .

Hold You is een prachtige opener, zo hoor ik Isbells het liefste. De moederlijke warmte van vangnet Chantal Acda die zich over Gaëtan Vandewoude ontfermt. Ongelofelijk dat die twee praktisch even oud zijn. Zo krijg je dus een zaal stil, wat zal dit live weer een genot zijn, zeker met de in topvorm verkerende begeleidingsband. Want we kunnen gerust stellen dat de onvoorwaardelijke liefde tussen Chantal Acda en Gaëtan Vandewoude alles bijeen bindt, liefde die het houden van overstijgt en die iets spiritueels heeft. Bijzonder dat hun relatie puur zakelijk is, want wat is dit toch mooi.

Away You Go bezingt de dagen. Dagen uit het verleden en hoopvolle dagen die spoedig zullen volgen. Dagen van hoop, dagen van verlies. Niet voor niets is het een ode aan Geert Maris van Nona Mez, de voormalige bandmaat van Gaëtan Vandewoude, die met zijn zelfgekozen dood zoveel leegte en onbegrip bij de zanger achterlaat. Loslaten om door te groeien, maar nooit vergeten. A Little Bit Longer is nog kleiner, nog intiemer. Muziek zoals het in eerste instantie bedoeld is, om naar te luisteren. In de Basegemiti setting komt deze niet volledig tot zijn recht, er ontbreekt iets aan. Op het origineel wordt het vocale vermogen van Chantal Acda nog wat verdrongen, hier plaatst ze zichzelf naast Gaëtan Vandewoude. Het is de afsluiting van een voltooide dag die niet altijd een voltooid gevoel achterlaat.

Het dromerige Close verklaart de keuze van de aan het Antwerpse Conservatorium afgestudeerde jazzdrummer Anke Verslype. Ze voegt een speels toegankelijk spanningsveld toe, waarbij huppelende basloopjes inspringen en waar de strijkers het muzikale vlak vervolgens inkleuren. Ook hier vallen de emotionele folk lagen van Chantal Acda zo op. Het is de al eerder aangegeven moederlijke warmte, een kracht die ze met Moya Brennan van Clannad deelt, een uniek talent, waar maar weinigen mee gezegend zijn. Met het psychedelische Turtles and Bird duikt Isbells de jaren zeventig in en voegt daar een vleugje eighties gitaar nostalgie aan toe.

Staat Gaëtan Vandewoude alleen in een samenleving die door godsdienstwaanzin zijn eigen graf graaft? Is hij een Brown Paper Bag wegwerpproduct van een onbegrijpelijke maatschappij of zijn er meerdere gelijkgestemden? Nog steeds misbruikt men het geloof, terwijl die primaire gedachte daarachter juist zo puur is. Het kosmische Side By Side is het indirecte gevolg hiervan. Wat blijft er over als alles vervaagd is? Koester die liefde voor elkaar en werk aan een betere toekomst. Nu kan het nog, herenig je met liefde en gebruik die bouwstenen voor een universeel gevoel van saamhorigheid. Isbells op de Pink Floyd toer met David Gilmour-achtig progrock-gitaarspel. Zelfs door groot uit te pakken, blijven ze klein en breekbaar. Big, Fat and Giant, Gaëtan Vandewoude als een godspersoon die deze planeet gecreëerd heeft, Chantal Acda als oververmoeide Moeder Aarde als de uitgeputte superkracht, waarbij het laatste beetje aan energie wegebt.

De twee bijna vijftigers blikken dagdromend in de vredelievende Four Things for Sure hippie ideologie op het leven terug. Nu de generatie boven hen wegvalt moeten zij de wijsheid op de jongeren overbrengen. Hoe verklaar je dan de achtergelaten puinhoop en het gebrek aan controle. Heb je spijt en toon je berouw? Of overhandig je de juiste handvatten om van de gemaakte fouten te leren? Het verontrustende What Would You Do? is een pleidooi voor die wederopbouw die klein bij jezelf begint. En dan besef je het belang van die piano weer, die hier de gitaar aanstuurt en de juiste richting opduwt. Presenteert Gaëtan Vandewoude zich bij Brown Paper Bag nog als een twijfelende atheïst, What Would You Do? heeft juist zowat een berustende evangelische natuurbelevingen ondertoon. Isbells heeft zichzelf hervonden en heeft haar meest volwassen en meest zelfbewuste plaat gemaakt.

Isbells - And the Noise Settles | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met haar catchy popdeuntjes en open uitstraling bezit Rose Gray twee belangrijke elementen om zich als de volgende grote belofte te ontplooien. Al op jeugdige leeftijd jaagt de Britse zangeres deze doelstelling na. Vanuit de Londense underground scene gaat het balletje zodanig aan het rollen dat Spice Girl Mel C de zangeres op haar vijftigste verjaardag uitnodigt. Niet zozeer als gast, maar voornamelijk om op te treden. Dan moet je in staat zijn om meer dan een handvol aan EP’s en singles te leveren. Met deze gedachte in haar achterhoofd klopt Rose Gray bij een aantal jonge danceproducers aan.

Zo werkte Pat Alvarez al eerder met Neil Tennant van Pet Shop Boys samen en maakte hij remixen voor clubtracks van Dua Lipa en Florence + The Machine. Ruim vertegenwoordigd op Louder, Please, legt hij daar een indrukwekkende basis neer welke aftrapt met Damn. Damn is ochtend aerobic hyperjungle met de nodige EDM invloeden om de kater verdringen, waarmee Rose Gray sensueel agressief een forse kopstoot uitdeelt. Ze maait keihard een ex neer, die haar gemakkelijk voor een ander verruilt. Zo ga je niet met vrouwen om en dit krachtige statement staat voor de toon van Louder, Please. Rose Gray laat niet met zich sollen en presenteert zich als een hedendaagse girlpower zangeres.

Just Two is ook van de hand van Pat Alvarez en ademt in alles het hitgevoelige voorwerk van Kylie Minogue uit. We vechten de strijd op de dansvloer uit, overbluffen elkaar met moves en laten ons door de beats leiden. Twee zielen op zoek naar vrijdagavond escapisme, zat de wereld maar zo eenvoudig in elkaar. Bij de hypnotiserende Hackney Wick deephouse trance levert hij de instrumentale basis aan. Dit herinnert Rose Gray aan de zorgeloze liefdevolle stapdagen in deze Londense wijk. Een feestende menigte die doorgaat totdat de zon weer opkomt. Dan laat een nummer zichzelf schrijven en hoef je er verder weinig aan toe te voegen.

Sur Back doet dat dus wel met prachtige strijkerspartijen en dit alter ego van Caroline Sans is ook degene met wie Rose Gray aan de uptempo acid-house van Wet & Wild werkt. Een doldwaas weekend in New York dat ze samen beleven en dus ook gezamenlijk dragen. Heerlijk dansen in de warmte van de regen. Ze heeft ook de eer om met het spacende Louder, Please titelstuk af te sluiten. Woorden zijn hierbij bijzaak en laten zich tot universele klanken vervormen. De kunst van het weglaten. De veelzijdige Zhone heeft al een verleden met de groten der aarde opgebouwd, in zijn curriculum vitae zijn namen als Kesha, Loreen, Kylie Minogue, Charli xcx maar ook Adam Lambert en Paris Hilton te vinden. Het bevrijdende Free zet zich tegen de gevestigde orde af en biedt Rose Gray de kans om te shinen.

Rob Milton gaat samen met Alex Metric aan de slag en gezamenlijk ontfermen zij zich over Tectonic. Een gedurfde zet, waarbij ze beiden iets inleveren om tot een gewenst resultaat te komen. In dit geval komt Alex Metric als winnaar uit de bus. Alex Metric heerst en voegt er de invloeden van zijn persoonlijke held William Orbit aan toe. Het is de opzet om er een Ray of Light achtige Madonna track van te maken. Daar slagen ze niet helemaal in, al komt het euforische verlangen dat Rose Gray wil oproepen wel goed uit de verf. Shawn Wasabi leeft zich op afgedankte retro elektronische prullaria uit en brengt Rose Gray bij Everything Changes (But I Won’t) terug naar die kernliefde voor de muziek. Vasthouden aan dat gevoel, terwijl de omgeving haastig vooruitsnelt. Voor haar leveren de drugs geen voldoening meer en ze zoekt het dichter bij het aardse.

De Ierse Sega Bodega is een alleskunner die zelf verschillende instrumenten bespeelt. Daardoor stralen zijn producties iets humaans uit en legt hij de nadruk op de ziel van een track. Party People bezit het onschuldige kinderlijke enthousiasme en is rijkelijk gevuld met zoete klanken. Sega Bodega laat Rose Gray haar meerdere zanglagen ontdekken en blijft zo dicht mogelijk bij dat pure belevingsgevoel. Angel of Satisfaction heeft een mondiale songfestival vibe. Vaughn Oliver werkt voor de afwisseling eens niet met zijn maatje Oliver Goldstein samen, maar laat zich door punkrock- en folk-gitarist Ryland Blackinton inspireren. De duistere ondertoon richt zich op jongere fantaserende meiden die zich tot prostitutie laten verleiden en zo hun toekomstdromen vergooien.

In het veelzijdige gevarieerde maar ook overgeproduceerde Louder, Please komt Rose Gray ondergesneeuwd over. De producers plaatsen zichzelf zo prominent op de voorgrond waardoor het aanvoelt dat juist Rose telkens weer een ondergeschikte rol als goede gastzangeres lijkt aan te nemen. Bij het opgefokte First dubstep jungle komt dit pijnlijk tot uiting. Omdat hier maar liefst drie man (Pat Alvarez, Frank Colucci en Joe Brown) zich met haar bemoeien en er allemaal hun territorium plasje bij doen, verdwijnt haar aandeel in het niets. Op zich geeft dit niet, omdat de succesgarantie zeker aanwezig is. Het is juist slim om eerst naam te maken en zo meer ruimte voor eigenheid te creëren. Misschien geeft het samen met Sam Homaee geschreven Switch dit wel het beste weer. Aanpassen en schakelen om dromen te verwezenlijken.

Rose Gray - Louder, Please | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Het culturele erfgoed heeft het op dit moment zwaar te verduren, zeker nu in verschillende landen de geldkraan langzaamaan dichtgedraaid wordt. Kunst prikkelt de fantasie, maakt het waar om je dromen na te leven. Kunst heeft een positieve invloed op de ontwikkeling van de hersenen. Sterker nog, op langere termijn maakt deze creativiteit de kans op dementie kleiner en dat muziekbeleving lang intact blijft is een feit. Dit is slechts een van de facetten waarom kunst zo belangrijk is, en de waarneming daarvan staat hierbij op de voorgrond. Niet voor niets bracht Written In Music met de Art=Music=Art concertreeks muziek en kunst in het Stedelijk Museum Alkmaar samen.

Rick de Leeuw doet exact hetzelfde voor de Phoebus Foundation in Vlaanderen. Daar laat hij zich door een twaalftal Vlaamse schilderijen prikkelen en inspireren. Zijn poëtische improvisatievermogen wekt de doeken tot leven en nodigt uit om bij de kunstwerken stil te staan, de tijd te nemen, en niet slechts vluchtig een foto te maken om haastig de tocht te vervolgen.

De in Haarlem geboren muzikant maakte naam met het Nederlandstalige Amsterdamse rockgezelschap Tröckener Kecks. Nadat de band in 2001 ophield met bestaan zocht de zanger zijn heil in Vlaanderen. Daar leeft Nederlandstalige luistermuziek meer dan in Nederland en zijn collega’s als Frank Boeijen, Stef Bos en Boudewijn de Groot bijna succesvoller: kleinkunst heeft er een andere beleving. Men toont er het nodige respect voor onze nationale chansonniers.. Het betekent letterlijk liedjesdichters en dat pakt het vakmanschap perfect samen. Sinds zijn vertrek naar België werkt Rick De Leeuw met pianist Jan Hautekiet samen; onder het brede scala aan gastmuzikanten bevinden zich nu ook de uit Nederland afkomstige gitarist JW Roy en toetsenist Thijs Boontjes.

De Het Komt Allemaal Goed albumtitel is uiteraard ook een vette knipoog naar Het Komt Nooit Meer Goed, de openingstune van de In voor- en tegenspoed comedyserie met Rijk de Gooyer. De wanhoop is verdwenen, daarvoor komt vreugde in de plaats. Het gelijknamige titelstuk brengt je namelijk naar de New Orleans Dixieland jazzfolk van dat broeierige Amerikaanse kustgebied. Het is zijn visie op het ruim een eeuw oude Het Nieuwe Model schilderij van Edgard Tytgat. De onwennige eerste kennismaking van twee vreemden, de een geeft zich bloot, terwijl de ander als een voyeur observeert. Het doek komt nog niet tot leven, men neemt de tijd om te acclimatiseren. Juist het wederzijdse respect en de onderliggende schaamte moet nog overwonnen worden, dan komt het vast wel allemaal goed. Het is een schrijversblokkade leegte, die uiteindelijk door woorden ingekleurd wordt.

RICK DE LEEUW - Het is toch je kindRICK DE LEEUW – Het is toch je kind
Het trager aangezette BLABLABLA ligt muzikaal in diezelfde Dixieland lijn, al deelt Rick de Leeuw hier een flinke stoot onder de gordel uit. Het Portret van keizer Karel V gemaakt door Jan Cornelisz Vermeyen schetst een elitaire grootmacht en brengt ons terug bij de Het Komt Allemaal Goed beginselen. Het ontbreken aan subsidies en de (in)directe gevolgen hiervan. Het donkere Obsessie van Frits van den Berghe plaatst een manspersoon zichtbaar op de voorgrond en verhult het vrouwelijk evenbeeld weggestopt in de schimmige achtergrond. Het is de leegte die overblijft als hun zoon Firmin bij een tragisch treinongeval om het leven komt. De stoel die zich nooit meer laat vullen. Heeft een liefdesrelatie nog zin als je het verdriet nooit meer een plek kan geven? De Te Weinig, Te Laat popblues is compromissen sluiten, tegemoetkomingen in tekortkomingen.

Straalt Het Nieuwe Model nog onzekerheid uit, Staand Naakt Bij Een Raam van Gustaaf De Smet is stukken zelfverzekerder. De gesloten blik staat hier voor het hunkerend wegdromen in onbereikbare dromen. Ontsnappen naar een denkbeeldige opwindende wereld waar een beter toekomstperspectief wenkt. Zie Mij Graag is Up On The Catwalk new wave met een flinke dosis jaren tachtig Nederpop. Zing Voor Mij roept net als Treur Niet het Met Hart en Ziel verlangen op. Het is de duisternis als de lichten gedoofd zijn, de evangelische weg naar zelfstandigheid. Een schilder legt zoveel karakter in een portret, zoveel liefde. Stel plannen niet te lang uit, maar geniet van het moment. Rik Wouters en zijn muze overleven de armoede en de Eerste Wereldoorlog, een slopende kanker beëindigt het korte leven van deze schilder. Nel In Het Bos straalt dat prille lentegeluk uit, beschermend tegen de warme zonnestralen, beschermend tegen de dreigende stortvloed aan ellende. Het landelijke zit hem in de Klaar Voor De Toekomst countryklanken.

In het krachtige beeldende Jean Wyts, watergraaf van Vlaanderen, beeldend vormgegeven door Ambrosius Benson schuilt zoveel verdriet en wijsheid. Getekende jaren van een dierbaar persoon. Het hieraan gekoppelde Treur Niet handelt over vriendschap en liefde. De ogen spreken boekdelen, de leegte in de blik gevuld met pijn. Het verhaal is verteld, Rick de Leeuw houdt als een tokkelende troubadour de legende in leven. Het Wachten van Gustave van de Woestyne is een groot mysterie. Waar wachten we eigenlijk op? Waarom wachten we eigenlijk? Rick de Leeuw legt in Liefde Is Mogen de zere vinger op de liefde, de onbeantwoorde zorgvraag. Het is de afwerende houding van het model, de droefheid rond de gesloten lippen. Het is een regelrechte tekstuele verwijzing naar Love van John Lennon. Als woorden maar eerbiedig geleend worden, is daar niks mis mee.

In de Kroezel draagt precies dezelfde songtitel als het schilderij van Frits van den Berghe. Het zijn de zoekende zielen in een gebroken wereld. De romantici zonder liefdesverhaal, de stille zachte genieters in een lawaaierige maatschappij, de gokkers in het realistische kansspel, de feestende kroegbezoekers in hun laatste nadagen. De Herberg van Gustaaf de Smet, die hier met twee schilderijen vertegenwoordigd is, en De Eén Na Laatste ademen dezelfde sfeer uit. Dronken worden in gezelschap van vrienden, waar iedereen je kent, iedereen je in de waarde laat. Een openbaring die Rick de Leeuw ervaart als hij als bekende Nederlander juist die Amsterdamse stadse anonimiteit vaarwel zegt en de dorpse saamhorigheid opzoekt.

Hoe zet je de heftige Onthoofding van Johannes de Doper van Erasmus II Quellinus in luchtigheid om? Rick de Leeuw geeft er in Het Blijft Toch Je Kind een vrolijke twist aan. Het doopt het rauwe volkse Amsterdamse in een zuidelijk mengbadje onder. De tragiek van een moeder die de fouten van haar kind goedpraat. Onder die gemaakte misstappen zit genoeg menselijkheid vertrouwen. Een smartlap in een gek carnavalsjasje. Pinksteren van Hendrick de Clerck is de laatste dag voor het definitieve afscheid. De Zing Voor Mij gospel, we feesten op het leven en drinken op de dood. Het is een tranentrekker volgens de In Tranen principes, met warme orgelklanken en een passerende treurtrompet.

Ook Het Oordeel Van Een Ziel staat bol met Bijbelse verwijzingen. Het is de anonimiteit van een onbekende kunstenaar, het aardse afscheid. Voor Rick de Leeuw is het daaruit voortkomende S.T.O.P. gelijk aan een echtpaar dat de scheidingspapieren klaar heeft liggen. En zo roept elk doek andere emoties op, net als hoe een buitenstaander tegen liederen aankijkt. De kunstenaar schept, de toeschouwer neemt het resultaat tot zich en geeft er een eigen draai aan. En dat laatste vat Het Komt Allemaal Goed treffend samen. Uiteindelijk wordt het kloppend gemaakt.

Rick de Leeuw - Het Komt Allemaal Goed | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na de nodige indruk als folk muzikant te maken vervolgt Sophie Jamieson haar veelbelovende droomstart met de zware Where EP. Het blijkt dat de zangeres niet alleen zoekende naar haar geluid is, ook haar zelfbeeld zit behoorlijk in de weg. Zeven jaar later verschijnen dan eindelijk de Hammer en Release mini albums. De Londense songwriter is ondertussen in een hardnekkige alcoholverslaving weggezakt, wat duidelijk hoorbaar is in de duistere elektronica en de persoonlijke teksten. Simon Raymonde van Bella Union redt haar van de ondergang en biedt haar de kans om opnieuw te beginnen. Dit leidt uiteindelijk tot het veelbelovende Choosing, waar de basis weer bij de folk ligt. Het is de bewustwording dat je jouw eigen verantwoording draagt en dat ook misstappen iets moois kunnen opleveren.

Nu ze dat leven weer enigszins op de rails heeft, is er tijd voor een positieve doorstap. I Still Want To Share is de bevestiging dat ze bereid is om zich open te stellen, bloot te geven. Zelfverzekerd schenkt ze ons een flink aantal fraaie luisterliedjes. Ze staart op de albumhoes de toekomst tegemoet, maar durft zich weer niet open voor de camera op te stellen. Dat brengt je direct bij de openingstrack Camera. Dat nummer breekt de vervelende herinneringen in tweeën. Nostalgische vergeelde portretplaatjes waar ze nog amper waarde aan hecht. Camera heeft een melancholisch sfeertje met het prachtige strijkersensemble van Josephine Stephenson, beeldend pianotoetsenwerk en stevig uitpakkende gitaarakkoorden. Door meerdere stemlagen op elkaar te stapelen, ontstaat er een duet met haarzelf. Verleden en heden komen hierdoor samen en leveren een bijzonder schouwspel op.

De liefde klopt aan de deur, maar is ze al in staat om die deur te openen en de liefde toe te laten? In gedachte dwaalt Sophie Jamieson in Vista af. Ze had nooit verwacht dat het leven weer zinvol zou zijn. Het is een natural high als twee zielen samensmelten. Kan het dan allemaal zou eenvoudig en vanzelfsprekend zijn? Er glinstert geluk aan de horizon, de gitaarmijmeringen raken de wolken in de verte aan. Toch hebben de zinnen een verontrustende ondertoon en klinken de woorden in een verharde laag aan overstuurde gejaagdheid. De spanning openbaart zich in nachtmerrie voedende uitspattingen waarmee ze eventjes het eerder genoemde donkere Hammer en Release tweeluik aanhaalt.

Ook de sentimentele I Don’t Know What to Save powerpop speelt op die innerlijke onrust in. Het is de bindingsangst van iemand die nooit geleerd heeft om lief te hebben. Afstoten en vervolgens weer aantrekken. Juist dat open karakter maakt van haar een menselijk te beminnen persoon. Een ijzingwekkende vertelling over een kansloze relatie. Het met sober gitaarspel in slaap wiegende Baby bevestigt nogmaals hoe lastig het is om iemand toe te laten, gevoelens te delen. De nachten zijn veilig om elkaar te leren kennen. Highway tast voorzichtig in het duister, een onwennige ontdekkingstocht die Sophie Jamieson dichter bij haar geliefde brengt.

Welcome verwelkomt de nieuwe Sophie Jamieson. Een opgeschoonde 2.0 versie met een aantal geëlimineerde passages. Ze verkeert in de levensfase waar moederschap een belangrijk onderwerp is. Ook hier de twijfel of ze sterk genoeg is om dit te dragen, om een vrucht te dragen. Ook I Still Want to Share borduurt daar op voort. Dan moet ze dus eerst die liefde een kans geven. How Do You Want to Be Loved? is een poging om te beminnen. Waar moet ik aan werken om een goede geliefde te zijn? Geforceerde wanhoop, verpakt in onrustige gitaarakkoorden, dromerige spacende kindermelodielijnen en een uptempo gejaagd ritme.

Your Love Is a Mirror spiegelt zich aan haar evenbeeld. Het zijn de gelukbeginselen waar een relatie zich op baseert en in opbouwt. Het is tevens zo fragiel en breekbaar als de setting van het nummer. Heeft deze band een kans tot slagen, of is het de zoveelste misstap in het leven? Het klein gehouden I’d Take You is het bijna ziekelijk toe-eigenen, je partner als een marionet bespelen. Time Pulls You Over Backwards bedrog brengt je terug naar het I Still Want To Share startpunt. In Vista opent ze de deur voor de liefde, maar ze blijft een gesloten boek. Hopelijk zorgt I Still Want To Share voor begrip en de start van een evenwichtig begin. Sophie Jamieson is daar ondertussen wel aan toe.

Sophie Jamieson - I Still Want To Share | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

De grote golf van albumreleases ligt alweer een tijdje achter ons. Soms is er een band die er bewust voor kiest om die drukte te omzeilen waardoor er op een later tijdstip meer aandacht voor ze is. Bij het uit Berlijn afkomstige Carolina Lee werkt dit in ieder geval in het voordeel. Juist tegen het einde van het jaar maak je de balans op en kom je tot de conclusie dat het beter is om die goede voornemens nog maar een jaar uit te stellen. In het geval van Nadja Carolina zit ze te midden tussen de puinhoop van een gesneuvelde relatie en sorteert ze de momenten in haar hoofd. Herbruikbaar, tijdelijk in de ijskast en ongeschikt. Er ligt een flinke stoflaag op de drumpartijen van Letting Go, waar ze zichzelf doorheen moet werken. Nadja Carolina acteert een beter bestaan, zonder de kartelrandjes, juist die kartelrandjes maken het zo persoonlijk.

It’s Still Now bezit dezelfde soort mislukkingen die zo pijnlijk op het Haunted Houses debuut aan bod komen. Kleine poppenhuis verhaaltjes met een trieste afloop of een verlangend open einde. Er zit zoveel broeierige jaren zestig folk in It’s Still Now, maar ook net zoveel kunstmatige Burt Bacharach keyboardprullaria kitsch. Er zit zoveel verbitterde fragiliteit in de stem van Nadja Carolina, tegelijkertijd zoveel dromerige hoop en zoveel onderliggende wanhoop. Ze is een romanticus zonder romance, een beminnende minnaar zonder liefde in haar leven. Het is een noodzaak om gebroken hartenliedjes te schrijven, omdat het geluk zich simpelweg nog niet aandient.

Het is echter geen storende factor. Nadja Carolina heeft een mijmerende verzachtende voordracht en de overige drie Carolina Lee bandleden cijferen zichzelf zodanig weg dat ze amper genoemd worden. Het zijn slechts schaduwen die zich over de zangeres ontfermen; ze kleuren de muziek verder sprookjesachtig in. Het filmische Change of Mind wiegt je slaapwandelend door de twijfel heen. Faalangst overheerst en maakt een herstart vrijwel onmogelijk. Pogingen om er Portishead triphop tussen te stoppen worden abrupt onderbroken. De gitaar krijgt net als de frontvrouw niet de kans om te shinen, alsof ze een hoogtepunt bewust vermijden.

Savvy Heart stelt veranderingen uit en haalt de uitdaging uit de dagelijkse sleur. De gitarist heeft er genoeg van om het geplaveide pad te vervolgen en geeft er een psychedelische twist aan. En dan komt er eindelijk beweging in de stroperige stroeve voordracht. De duisternis neemt het over, de nacht waakt over het mysterieuze jazzy A Walk in the Park, waar spookachtige engelenstemmen vanuit de sterrenhemel nederdalen. Die fantasierijke bezieling verdwijnt als de ochtendglorie het realisme schenkt en er voor dromen geen plek meer is. Het aan Velvet Underground herinnerende If I Try breekt door dat winterse pantser heen en laat het licht toe. En dan ontdek je bij toeval de kenmerkende gebrekkige Engelse vocale raakvlakken tussen Nico en Nadja Carolina, die beiden een Duitse achtergrond hebben.

Onder die geharde leemlaag wacht de lente geduldig af om zich te openbaren. Vers groen dringt zich op en bereikt in het ontdooiende One More Day de bovengrond. Het lange wachten laat zich lonen en verzilvert de bedekkende zonnestralen. Maar dan slaat alsnog de vrieskou toe. Het zelfbewuste Seven gunt zichzelf maar een sprankje geluk, net genoeg om zich te voeden. Het is een hele klim om de top te bereiken, en soms is het prima om je met een beetje zekerheid te prijzen. Nadja Carolina accepteert dat ze de eeuwige verliezer is. Ahead of Me stelt die rol nogmaals veilig. Carolina Lee zal nooit een optimistische plaat maken, dat past gewoon niet bij dit sobere gezelschap. Carolina Lee proost niet op het nieuwe jaar, maar proost op het gegeven dat ze weer een jaar overleven.

Carolina Lee - It's Still Now | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Tevreden blikt Annie Clark op Daddy’s Home terug. Een waardige hommage aan haar vader en tevens een mooi eerbetoon aan het New York van de vroegere jaren zeventig. St. Vincent bewandelt die oude straten waar ze in aanraking komt met glamrock, soul, funk en disco. Vanuit de achterdeur van nachtclub Studio 54 belandt ze uiteindelijk bij de beschimmelde voorzijde van het CBGB punkhol, en daar komt het verhaal tot een einde. Nu het verleden een plek heeft gekregen is het tijd om aan de toekomst te werken. Dan merkt Annie Clark op dat ze in het heden gevangen zit. Een leegte die tijdens het aan de pandemie refererende The Power’s Out tot stilstand komt.

Om vooruit te snellen, breekt ze met haar opgebouwde leventje. Onderliggende trauma’s dringen zich in het zacht sensuele Hell Is Near op en luiden een gitzwarte Big Time Nothing periode in. Als een duiveltje op de rechterschouder fluistert Tricky haar de Hell Is Round the Corner woorden in. Aan de linkerkant voorspelt Beth Gibbons haar de nodige Sour Times dagen. Dit alles in het broeierige beklemmende Mezzanine decor van Massive Attack. Een groot gedeelte van All Born Screaming bevindt zich aan de scheidingsrand van de industriële triphop en bestrijdt de duisternis om uiteindelijk het licht te omarmen. Het is een proces waar St. Vincent alleen doorheen moet komen. En dan is het gebruikelijk dat ze hierbij zelf de lijnen uitzet en als producer die eindverantwoording draagt.

Er zit dus veel jaren negentig in All Born Screaming verweven. Vrijwel alle imponerende krachtvrouwen komen aan bod. Er zit veel dromerige Tori Amos mystiek in Hell Is Near, veel potige PJ Harvey agressie in Broken Man, veel Sharleen Spiteri van Texas divasoul in Sweetest Fruit en veel gedurfde Björk elektronica in het funkende Big Time Nothing. Vanuit een opbouwende door Nine Inch Nails geïnspireerde pianobasis zet ze het indrukwekkende Reckless neer. Hoe kwetsbaar moet je je opstellen voordat de industriële beats dat laatste stukje aan zelfrespect vermorzelen? St. Vincent rouwt al voordat het verlies optreedt en bereidt zich op dat onvermijdelijke afscheid voor. Het is de angst om de controle over de emoties kwijt te raken, de angst voor haar eigen verdriet.

Toch is dit exact dezelfde St. Vincent die vervolgens in het feministische Broken Man zo stevig rockend van zich afbijt en die daar in het vernederende Flea nog een forse schep bovenop doet. So Many Planets is een krautrock reggae variant op de murder ballad die je normaal eerder aan een genre als country of blues zou linken. Het filmische met toeters en blazers opgesierde Violent Times is een regelrechte sollicitatie om de volgende James Bond titelsong te vertolken. Natuurlijk verlangt Annie Clark ook naar die grote internationale doorbraak.

Verder zoekt ze haar heil in een geconcentreerde lage dosering aan psychedelische drugs, die dan weer een helend effect oproepen, maar net zo gemakkelijk een bad trip veroorzaken. In die voorbereidende fase gaat ze met synthesizers en drumcomputers aan de slag. Die laatste verruilt ze vervolgens voor echte slagwerkers. Het is echter wel zo dat elke track om een andere aanpak vraagt en zo leveren Josh Freese (Foo Fighters), Dave Grohl (Nirvana), Mark Guiliana (David Bowie), Stella Mozgawa (Warpaint) en Cian Riordan elk hun specifieke visitekaartje af.

Sweetest Fruit verwijst naar de trieste omstandigheden waarbij de iconische muziekproducent en invloedrijke transgender SOPHIE om het leven komt. Een tragisch ongeval of een weloverwogen keuze voor de dood? Het poppy Sweetest Fruit viert vooral het leven, de laatste tribal dance in het verblindende maanlicht. Cate Le Bon is haar steun en toeverlaat, waarmee ze Big Time Nothing schrijft en met wie ze het All Born Screaming titelstuk zingt. Cate Le Bon gaat helemaal los in haar hallucinerende buitenaardse baspartijen. In deze afsluitende track vinden de twee powerdames elkaar, een waanzinnig eindoordeel van deze kosmische reis.

St. Vincent - All Born Screaming | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De voltooiing van het eerste De Niemanders project moet zoveel voldoening geven dat Rocco Ostermann en Wout Kemkens daar meer dan genoeg op kunnen teren. Ze hebben de bajesklanten een stem gegeven en de aandacht op deze groep uit de maatschappij geplaatste outsiders gericht. Helaas wankelt de positie van de asielzoekers ook, zeker nu er onder de huidige regering de vraag gesteld wordt of er in Nederland nog plek voor hen is. Het duo geeft deze personae non gratae een naam en past een omgekeerd inburgeringsprogramma toe door zich ondergeschikt op te stellen. Het draait om De Niemanders, de buitenstaanders. Het zou vreemd zijn als het tweetal hen opnieuw de vrijheid zou ontnemen; er is immers al een reden waarom er in het thuisland slechts een onzeker onveilig bestaan voor deze vluchtelingen mogelijk is. En dan druk ik mij nog behoorlijk voorzichtig uit.

Bewapend met het woord, ontwapenend door de muziek. Rocco Ostermann en Wout Kemkens benutten hun spaarzame tijd om in Het spel deze lichting Niemanders te introduceren. Een rotbenaming, die de vinger op de zere plek legt en die daarmee tegelijkertijd wel zo doeltreffend is. Deze keer heeft producer Rick Wiegerinck zo’n grote rol in het proces dat zijn aandeel evenredig aan dat van de overige twee is. Juist de multiculturele aanpak vraagt om een overkoepelend orgaan, dat het vermogen bezit om de achtergronden goed samen te laten smelten. Rick Wiegerinck is hiervoor de geschikte persoon.

Toch is de plaat slechts een gedeelte van dit plan, dat verder uit een soort van opgezet mondiaal internetmagazijn bestaat, een pamflet met daarop nog meer ruimte voor de schrijnende trieste levensverhalen. Er bestaat zelfs de mogelijk om de artikelen in elke taal te lezen, wat het wereldse karakter nogmaals versterkt. Rocco Ostermann verzorgt hierbij het voorwoord; zijn beeldende manier van schrijven combineert zijn maatschappelijke visie met een komische toets, iets dat we van zijn columns gewend zijn.

Daar valt ook genoeg over te vertellen, maar ik hou het dus bij het tweede album. Het eerder genoemde Het spel heeft de typische Nederlandse anarchistische punkgedachte van The Ex, gecombineerd met de spannende kleinkunst van Krang, een gesproken Def P-achtige rapvoordracht en het luchtige ritmische van Doe Maar. Op de achtergrond dringt de exotica zich op, om je vervolgens in de greep te houden. Rocco Ostermann opent als verhalenverteller het eerste hoofdstuk van dit nieuwe muzikale boekwerk, waarbij hij zich dus door de verslagen van anderen laat inspireren en meevoeren. Rocco Ostermann in topvorm, maar dan dus in ondergeschikte rol.

Miss Information haakt in op het naar buiten brengen van misleidende feiten, achtergehouden feiten en irrelevante feiten in. We leven in een wereld waarin iedereen bereikbaar is en waar er teveel non-informatie in de lucht hangt. Het risico bestaat dat we op de verkeerde stoorzender afstemmen en ons teveel door anderen laten leiden. Oorlogskind wordt prachtig op illustratieve surfgitaar triphopklanken gedragen. Het is de uit Syrië afkomstige KaisR die het afgebroken geluksmoment met ons deelt. Het tijdstip dat het oorlogstrauma het kind de jeugd ontneemt en alleen verdriet schenkt. Het verleden sluit zich, de blik richt zich enkel op de toekomst. Hoop, daar draait het om, en hoe kan je hier een positieve twist aangeven. Je draagt jouw levenservaringen in een koffer mee, weggestopt onder de primaire levensbehoeftes.

Ismail Mohamed is de grote man achter Ismaipmusic. In principe biedt hij artiesten tevens de mogelijkheid om zich te etaleren. Zo laten ze deze rasmuzikant de dromerige reggae-schetsen van Soloman inkleuren. Het wekt de indruk dat Rocco Ostermann en Wout Kemkens hier als sessiemuzikanten aansluiten, om het hemelse relaas van kracht te voorzien. Ze zijn echter weldegelijk de hofleveranciers van de muzikale omlijsting. Ismail Mohamed heeft het voorrecht om meerdere tracks van zang te voorzien. Zo past hij geniaal in de raggamuffin kruidenmix van het opzwepende I’m Rising. Ook de vocalen in de groots aangezette ritmische trukendoostrack Mermaid Song zijn van zijn hand.

De Iraanse bluesrap Marsi is reeds op single verschenen. Hier verzorgt freestyle rapper Q_Mars de lyrics en bespeelt Hamid Reza Behzadian de mondharp. De achtergrondzang van Sylvana Djoemat en Dewi Lopulalan maakt het af. De Niemanders hebben goud in handen en brengen hier meerdere culturen samen. Een van de vele hoogtepunten op de plaat. Ook multi-instrumentalist Hamid Reza Behzadian heeft Iraanse roots. Hij is al vanaf 2011 woonachtig in Nederland en studeerde in 2022 cum laude af aan het Codarts conservatorium te Rotterdam. Hij is met zijn Indiase slide gitaar een veel geziene gast bij VPRO’s Vrije Geluiden; dat instrument heeft ook een prominente rol in de uitvoering van het hier aanwezige Ashegh.

De sociaal activist Guy-El Mabiala is afkomstig uit Congo. Om zijn visie op rechtvaardigheid te promoten, wijkt hij noodgedwongen naar Duitsland uit. Vervolgens belandt hij in Nederland, brengt in de tussentijd nog de indrukwekkende Death by the Ocean single uit en mag vervolgens op Niemanders II het spits afbijten. Nalembi is een rustgevend ritmisch spektakel, met dampende funkende baslijnen en soulvol toetsenwerk. Hij is tevens de smaakmaker van het zomerse uptempo Le Mal. Het is een voorbode voor de Kimuntu albumrelease. De waarheid komt hard binnen: het blijkt dat Guy-El Mabiala ondertussen het land uitgezet is en dit heuglijke nieuws niet kan meemaken. Dan word je toch wel even duidelijk op de feiten gedrukt en die liegen er niet om.

This Phonecall Made Me So High bewijst dat stadse seventies disco, Motown gospelsoul, en Oosterse psychedelica prima samengaan. Belle du Jour heeft dat absurde van Rocco Ostermann en is bijna filmisch. Het Beloofde Land aan de horizon, als een Titanic vaart het schip de ondergang tegemoet. Het is een stil gebed voor een betere toekomst, eenzaam en verlaten, zonder familie, zonder perspectieven. Het valt mij op dat De Niemanders II ondanks de zware ondertoon zoveel speelplezier uitstraalt. Eventjes vergeten en verdwalen in een veilige eigen, zelf geschapen wereld.

De Niemanders - II | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De Londense live-sensatie Crows is een van de smaakmakers op de laatste editie van het Eindhovense Fuzz Club festival. Lukt het een grootheid als Gilla Band deze keer niet geheel om een overtuigende set neer te zetten, het gezelschap rond James Cox walst daar nu met gemak overheen. De frontman is een met het publiek en begeeft zich onderhand meer vóór het podium dan daaróp. Bijzonder, omdat de helft van de setlist uit nieuw nog te releasen materiaal bestaat. Na die energieke krautpunk-gedachte van het overweldigende debuut Silver Tongues en de loeizware uitgedeelde mokerslag van het destructieve Beware Believers, moet het met die derde later verschijnende Crows plaat wel helemaal goed komen.

Reason Enough is echter doordachter en soberder van opzet. Dat zit hem voornamelijk in het tekstuele aandeel van James Cox. Nadat ze die cruciale tweede overleefd hebben, zijn de verwachtingen dus niet geminimaliseerd. Misschien gebruikt de frontman deze informatie juist om te relativeren. Misschien is zijn hoofd net zo’n grote chaos als de wereld om hem heen. Het blijkt dat dit gevaarte niet te overtreffen is en dan val je weg in de diepte. Dan blijkt die uitzichtloze bodem juist de perfecte voedingsbron voor Reason Enough te zijn. Crows zoekt de diepte op, al is niet iedereen daar zo gelukkig mee. Zonder deze diepgang zou er op de plaat geen plek voor het D-Gent shoegazer uitstapje zijn; dit soort experimenten maken Reason Enough juist zo interessant.

Het titelstuk Reason Enough benadrukt al dat de songwriter niet het aanpassingsvermogen bezit om zichzelf helemaal te veranderen. Het wekt vooral verwarring op en uit die verwarring ontstaat onzekerheid. Als je een ding niet wilt als band zijnde, is het onzekerheid uitstralen. Om te overleven moet Crows dicht bij zichzelf blijven en bij die fase past Reason Enough perfect. Waar ligt de grens dat je jezelf voorbij loopt om aan de vraag van de platenmaatschappij te voldoen? Lever je kwaliteit voor kwantiteit in of durf je het aan om jezelf te vernieuwen?

Om deze vraag te beantwoorden zoekt Crows hun heil bij Andy Savours, de befaamde producer die in het verleden al met Arctic Monkeys, My Bloody Valentine en Black County, New Road gewerkt heeft. Living on My Knees is een ironische knieval voor die commerciële voortzetting, het duistere randje ontkracht nogmaals dat Crows zich daardoor laat leiden. Het is doordachter, op lange termijn effectiever. Vision of Me is de bevestiging dat het met die denkwijze wel goed zit. De blik verbreden en daar winst uithalen. Is It Better? voegt eighties postpunk psychedelica aan de krautpunk toe en het is letterlijk een verfrissende verfijning van de Crows sound. Is it better? Het is anders, zeker niet slechter. Every Day of Every Year, maar vandaag is voor Crows het juiste moment, om die motor te starten. Je kan de stemmen in het hoofd niet omzeilen, slechts een beetje voorliegen. Lie to Me om orde en rust te creëren.

Als je jezelf niet meer kan entertainen slaat de verveling toe. Dat inspiratiedodend virus wordt bestreden in Bored, hard met de botte bijl erin; bam! Juist op het punt dat je bang bent dat Crows dus dat spreekwoordelijke bijltje er bij neerlegt, gebruiken ze die angst om zich sterker te presenteren. Die vrijheid biedt slagwerker Sam Lister het enthousiaste vermogen om zich bij het maatschappelijke kritische Land of the Rose uit te leven. Hier raken ze het hart van Engeland: alle pijlen zijn op het bloeddoorlopen bullseye gericht. Elke persoonlijke grimmige strijd heeft zijn oorsprong, net als het netwerk zijn mankementen heeft en daardoor disfunctioneert en het onmogelijk om je als individu staande te houden.

Mooi dat Crows niet frontaal in de aanval gaat, maar de Britten juist een verzoenende Is It Better? liefdesverklaring voorschotelt. Het dansbare Silhouettes maakt de schaduwen groter en laat ze niet in het licht vervagen. Zonder duisternis heeft Crows geen bestaansrecht. Zoveel verschilt Reason Enough dus niet van zijn twee voorgangers. Je moet er net wat beter je best voor doen, net wat beter naar luisteren.

Crows - Reason Enough | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De succesjaren van The Judds, de pas overleden Kris Kristofferson en Townes van Zandt liggen al een tijd achter ons. Langzaamaan dringt de country impact vanuit de Verenigde Staten ook in Europa door. Americana wordt al langer gedragen, maar sinds hedendaagse wereldsterren als Lana Del Rey, Beyoncé en zelfs Snoop Dog zich aan dit country genre wagen, wordt het veel breder gedeeld. Ook een Taylor Swift heeft haar roots in de country en die liefde hoor je ook in haar latere werk terug. Een positieve herwaardering van die sound dus, waardoor het genre ook jongeren aanspreekt. In Nederland kennen we natuurlijk het succes van Ilse DeLange, Waylon, hun samenwerking in The Common Linnets en haar steeds bekendere Tuckerville festival. Binnen het veelzijdige Written In Music team pakt Cis van Looy de belangrijkste releases op.

De weg dat de country ook in Frankrijk aanslaat ligt binnen bereik, zeker met artiesten als Baptiste W. Hamon. Daar staat de ontwikkeling van de country nog in de kinderschoenen. Binnen de tradities van chansons hoort ook zeker Baptiste W. Hamon thuis, die daar zijn liefde voor de country aan toevoegt. Na zijn optreden bij het showcase festival Eurosonic gaat het balletje in Nederland aan het rollen en volgen er optredens bij De 2 Meter Sessies, Vrije Geluiden, Into The Great Wide Open, TakeRoot en Ramblin’ Roots. Juist door die Franse achtergrond legt hij meer dan genoeg eigenheid in de tracks, en presenteert hij met zijn 4e plaat Country een album dat volledig in zijn moederstaal gezongen wordt.

Het valt mij op dat de Franse zanger op Country zijn grenzen verlegt en er zelfs een stuk sixties psychedelica aan toevoegt. Sterker nog, de invloed van The Beatles is hoorbaar, er zit nog meer Europa in de liedjes verwerkt. Zo stopt hij er veel eigenheid in en geeft hij een nieuw stukje van zijn inspiratie vrij. Het concert in het Muziekgebouw te Eindhoven op 22 december is slechts een voorproefje van de geplande tour volgend jaar door ons land. Er volgen nog genoeg data om hem live te mogen ervaren.

Fièvre Honky Tonk vertelt op begrijpbare wijze hoe Baptiste W. Hamon door de countrykoorts gegrepen wordt. Het is een eenvoudig gehouden traditioneel pedal steel nummer, waarvoor hij de basis uit zijn optredens in Austin haalt. Het is de opzet om een stukje van die countrybar beleving te ervaren, en daarin is hij absoluut geslaagd. Hij predikt die liefde tevens in het meer gelaagde Oh Que J’aime la Musique Country. Sommige passages doen hierbij denken aan Norwegian Wood van The Beatles. Dat het orgeltje niet helemaal zuiver afgesteld staat, stoort een beetje, maar is hem vergeven. Het is een zwijmelende ode aan grootheden als Waylon Jennings, Willie Nelson, Loretta Lynn en Dolly Parton, die hier gepassioneerd toegezongen worden. Stewball is een herkenbare folk traditional. John Lennon gebruikt de melodielijnen voor de Happy Xmas (War Is Over) kerstklassieker. Baptiste blijft dichter bij het origineel en zijn versie ligt meer in de lijn van de Peter, Paul en Mary folk herbewerking.

Baptiste W. Hamon eert meerdere helden. Het toegankelijke Je Ne Deviendrai Jamais une Super Star is een cover van Eddie Mitchells (Claude Moine). Een Franse zanger die tevens als filmster naamsbekendheid opbouwt. Georges Moustaki is een voorvechter waar de multiculturele verbintenis hoog in het vaandel staat. Baptiste W. Hamon durft zich niet met dit persoonlijke idool te meten, maar draagt op gepaste wijze het sentimentele Je Ne Suis Pas Georges Moustaki hammondorgel nummer aan hem op. Het gejodelde eindstuk geeft aan dat je het allemaal niet te serieus moet opvatten, die komische tint is dan ook typisch Baptiste W. Hamon.

J’connais des Gens komt mede door de samenwerking met Stew Crookes tot stand. De Canadese pedal steel gitarist heeft een verleden in de alternatieve uit Toronto afkomstige countryband One Hundred Dollars opgebouwd. Het is bijzonder dat ook Vincent Pedretti van de partij is. Deze drummer speelt in het duidelijk door The Cure beïnvloedde new wave gezelschap Aline en geeft op Country zijn veelzijdigheid bloot. In het vrolijke beeldende Mes Envies de Ne Rien Faire zit het Franse chanson verleden genoeg verweven en echoot de country vooral op de achtergrond voort.

Bij het duistere Pour Exprimer Ce Qu’est L’amour is dit ook het geval. Een avondwandeling door de verlaten straten van de achterstandswijken van Parijs, waar op gedempte toon muziek uit de lege cafés weerklinkt. De gevoelde trots voor de Franse keuken vormt het belangrijkste ingrediënt voor de psychedelische in jazz doordrenkte Rabbit Pâté sfeerschets, met heerlijke donkere triphop gitaaruitbarstingen. Baptiste W. Hamon strijdt tevens voor gelijke rechten en emancipatie. Arrêter de Faire Semblant is hier een duidelijk bewijs van waar hij nogmaals benadrukt dat het voor iedereen haalbaar moet zijn om deze unieke talenten te tonen. Cultuur is door het rechtse rechtssysteem een ondergeschoven kindje, iets dat zeker ook in Frankrijk het geval is.

Baptiste W. Hamon - Country | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Met een opgefokte politieke houding, overstuurd gestemde gitaren, dreigende diepe vocalen en een kolkende moshpit presenteert de nieuwe lichting postpunk bands zich tegenwoordig aan het publiek. Live vaak een sensationeel feestje. Dat het ook anders kan bewijst het uit Yorkshire afkomstige Deadletter. Niet toevallig dus dat het stemgeluid van Zac Lawrence overeenkomsten vertoont met de gedragen voordracht van een jonge uit dezelfde omgeving afkomstige Justin Sullivan van New Model Army. Je hoort vlagen van die anarchistische punk onvrede in de zanger terug. Je kan het slechter treffen. Veel New Model Army dus, maar ook de verbitterde wanhoop die Mark Burgess van The Chameleons zo goed kan verwoorden.

Drummer Alfie Husband trakteert ons op sneltrein jazzritmes en bassist George Ullyott bezit de gedrevenheid van een metalbassist. Gitaristen Will King en Sam Jones onderwerpen de luisteraar aan een breed scala aan hoekige riffs, maar in alles straalt Credit to Treason ook het krautrock verleden uit. Het is echter saxofonist Poppy Richler die het verschil maakt en die doodleuk net voor de Hysterical Strength release aankondigt dat het Deadletter verhaal voor haar op dit punt stopt. Een grote domper, al wordt haar plek live ondertussen door een vervanger, Nathan genaamd, ingenomen. De fraaie bijdrages van Poppy Richler staan in ieder geval gedoseerd op het funkende debuut Hysterical Strength gedocumenteerd, dat neemt niemand haar meer af.

Zac Lawrence haalt de inspiratie voor Credit to Treason uit een afkeurende blik naar zijn innerlijke gevoelens. Met de nodige zelfspot bekritiseert hij de overwoekerende walging die diep in hem woedt. Het is zo gemakkelijk om met een wijzend vingertje de maatschappij als schuldige aan te wijzen, het is zo dapper om juist de eigen fouten te erkennen en daarmee aan de slag te gaan. Hiermee help je iemand verder, juist door het zo puur mogelijk te houden. De boodschap richt zich op het zelfredzaamheidsprogramma en niet op voorgekauwde geschiedenisboeken met gepasseerd lesmateriaal. Kortom, verbeter de wereld, begin bij jezelf.

More Heat! rechtvaardigt het Deadletter bestaansrecht. De pijnpunten van deze track liggen in de pandemie onvrede waar opgelegde regels en wetgevingen de creativiteit monddood maken. De zinloosheid van de stilstand wakkert het vuurtje aan. More Heat! staat voor de ingehouden opwinding, geen woede, maar de drang om van niets iets te creëren. Het vluchtige It Flies gefreak heeft zijn roots ook bij dat stilstaande isolement. De angst om de grip op de tijd te verliezen. Het verlies van de opgespaarde momenten die nu als los zand door de handen glippen. Hier ontspoort Deadletter en geven de muzikanten zich aan het muzikale geweld over.

De dood slaat toe en eist Bygones op. Het onbegrip, het onrealistische onverklaarbare gevoel. Verdoofd, onmacht en boosheid. Primaire emoties die bij het plotselinge sterven horen. De impact is onvatbaar groot. Een heleboel on-woorden, terwijl de omstanders juist in off stand verkeren en functieloos de dagen verslijten. Net als bij de Mere Mortal tragiek staat het onbegrip centraal. Hoe kan je verdriet een plek geven als je het verlies niet kan accepteren?

Het dromerig mijmerende Mother handelt over de onvoorwaardelijke moederliefde voor haar kind. We dansen de problemen weg en doen net alsof er niks aan de hand is. Een manipulerende schijnvertoning om de harde waarheid te verzachten. Poppy Richler in de rol van de sussende moederfiguur die berustend aansprekend Zac Lawrence op zijn plek wijst. Geïnspireerd op de gelijknamige film van Bong Joon Ho, krijgt de gestoordheid uiteindelijk vrij spel en zwikt zelfs Poppy Richler voor de panische opruiende breakbeat chaos. Het is de soortgelijke geloofswaanzin die de slapeloze Practise Whilst You Preach nachten beheerst en het exorcistische gevecht met de demonen die de hogere macht op je afstuurt.

Het wrange argwanende Deus Ex Machina verzet zich tegen de loze Brexit beloftes en de complotdenkwijze van de bezorgde burger; het is de meest duistere song van de plaat. Het observerende A Haunting geeft de wereld een kleur mee. We hopen op regenboogtinten maar krijgen asgrauwe grijsheid voorgeschoteld. De Auntie Christ (antichrist?) zwartgalligheid verwelkomt de dag des oordeels, de Apocalyps. Het einde der tijden mag Hysterical Strength afsluiten. Hoe passend is het dan dat Poppy Richler hier haar laatste adem uitblaast?

Deze mentale aftakeling waakt over Hysterical Strength. Tot waar reikt ons fysieke vermogen voor de rek eruit is en knapt? Dit elastieken breekpunt krijgt een storm aan gitaarexplosies over zich heen. Het toeval wil dat de relaxte rustfactor Poppy Richler juist ervoor kiest om deze druk te ontwijken. Doordacht en behoedzaam drukt ze hier nog de stempel op het ritmisch aangezette Hysterical Strength titelstuk. Hoe treffend is het dat juist Relieved deze grens zo perfect weergeeft. Tot hier en niet verder.

Deadletter - Hysterical Strength | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Bij een band als Courteeners verwacht je niet dat ze schaamteloos een intro jatten en daar een song omheen spinnen. Toch wekken ze bij Sweet Surrender de indruk dat ze wel heel erg goed naar het Oosterse mystieke Tower Of Strenght van The Mission geluisterd hebben. Is dit heel erg? Nee, maar bij een band van deze klasse verwacht je net een tikkeltje meer dan deze uitgekiende dooddoener. Zeker als je weet dat grootheden als Noel Gallagher, Morrissey en Bono met deze uit Manchester afkomstige rockband weglopen. Zo spannend als op het St. Jude debuut klinken ze allang niet meer. Die plaat werd met de geslaagde eersteling van Kaiser Chiefs vergeleken. De Lu Lu discofunk is vervolgens de Ruby Ruby van Courteeners. Hoe ironisch is het dan dat beide bands hun geloofwaardigheid verspelen?

Die springerige mix van indierock, postpunk en jaren tachtig new wave heeft plaatsgemaakt voor een stukken toegankelijker geluid. Het thuisfront loopt met hen weg en Manchester United gebruikt Not Nineteen Forever van St. Jude om hun 20e landstitel te eren. Dat neemt niemand hen af en dat mogen ze op hun conto bijschrijven. Iedereen valt voor de charme van Liam Fray en natuurlijk bezit hij een geweldig schrijverstalent. Ook op Pink Cactus Café memoreren ze hun beginjaren en recyclen ze het can you play guitar zinsdeel uit Fallowfield Hillbilly voor Sweet Surrender. Dus de cirkel is weer rond? Nee, de cirkel is een opgeblazen luchtballon die langzaam leegloopt.

Sweet Surrender refereert aan die allesbepalende Madchester rage van eind jaren tachtig, die de Britse muziekcultuur voor altijd verandert. Hierbij benutten ze het talent van de hedendaagse Brooke Combe soulzangeres te minimalistisch. Ze maakt niet het verschil zoals Rowetta Satchell dat bij Happy Mondays deed, laat staan dat ze in de buurt van de vroeg overleden Primal Scream backing vocalist Denise Johnson komt. Er had zoveel meer in gezeten. Tekstueel in het prima in orde. Pink Cactus Café is de pub die je wekelijks bij Sweet Surrender bezoekt. Dezelfde herkenbare gezichten aan de bar, dezelfde flauwe humor en dezelfde liedjes die uit de jukebox klinken. Pink Cactus Café is het gevoel van thuiskomen, nadat je er een lange werkweek op hebt zitten.

Een dreigende breuk wimpelt Liam Fray eenvoudig af in de tekstuele zware Weekend Shy of a Feeling glamrocker. Hoe lastig is het om aan die uitzichtloosheid toe te geven? Op papier klopt het allemaal, de confrontatie wordt echter vermeden. Gemakkelijk fluit hij zich door het Pink Cactus Café titelstuk heen. De Courteeners band gaat voor alles en als de vertroebelende stilte toesnelt is er enkel leegte. Dan besef je dat de wereld rondom je wel continu in beweging is geweest en dat de veiligheid van vroeger nu als een onbekende plek aanvoelt. Ongegeneerd contact afdwingen, hoe triest kan je jezelf presenteren? Love You Any Less verduidelijkt dit later nogmaals, al zorgt hier het stukje realisme er wel voor dat dit gewoonweg een beter nummer is.

Het rationeel denkende Where Are We Now? raakt in conflict met de creatieve keerzijde. In deze tweestrijd staat Liam Fray in het leven. Kies je voor het vermogen om pakkende hitsingles te produceren of bewandel je een uitdagende nieuwe weg? Hoe zeker kan het vertrouwen aanvoelen, en hoe gemakkelijk is het om deze route als excuus te gebruiken? Het grote Amerika wenkt in Bitten by Unseen Teeth, de commerciële artistieke zelfmoord. Juist op het moment dat Courteeners de confrontatie met de naaste omgeving aangaan, functioneren ze op het oude niveau. The Beginning of the End is daar het beste voorbeeld van. Hier zorgen de Australische DMA’S indierockers voor het evenwicht. Het geeft de track een veel warmere inlevende sound mee.

Behoorlijk onbevangen werkt Liam Fray zich door Solitude of the Night Bus heen. Dit is het rampzalige artiestenbestaan. Het alter-ego van je afschudden om vervolgens in de anonimiteit te verdwijnen totdat de volgende dag hetzelfde kunstje zich aandient. Hoe cynisch is het dat er hier ook van het fluitende tussenspel gebruik wordt gemaakt? Lach het maar weg, dan ben je het morgen weer vergeten. Mij irriteert het enkel en als ik iets niet wil is het geïrriteerd raken. First Name Terms heeft een hoog hedendaags Coldplay gehalte, ook een band die voor het grote geld kiest en tegenwoordig met gemakkelijke meezingbare yohoho popdeuntjes scoort. Pixey mag er een dromerige echo aan toevoegen, echt veelzeggend komt het niet over, al is de Lie back and think of England, But when does England ever think of you? openingszin wel een geniale vondst. Maar met een handjevol aan dit soort klasse vindingrijkheid red je het niet. In Engeland bereiken ze moeiteloos de toppositie van The Charts, geheel terecht is dit niet.

Courteeners - Pink Cactus Café | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Dat een sportcarrière maar een beperkte houdbaarheidsgarantie biedt, beseft Britse turnster Viva Seifert maar al te goed. Haar deelname aan de Olympische Zomerspelen van 1992 te Barcelona levert niet het gehoopte succes op. Samen met haar broer Joe Gideon richt ze zich op hun wederzijdse liefde, de muziek. De met Heather Nova toerende bassist Bastian Juel sluit zich aan, net als drummer Ché Albrighton, zoon van Roye Albrighton, zanger van het Duitse Nektar. Zo is Bikini Atoll rond de eeuwwisseling een feit.

Vanwege dit internationale karakter klinkt Bikini Atoll zo veelzijdig als maar zijn kan. Dat merkt Simon Raymonde ook op, die het viertal voor zijn Bella Union label contracteert. Door de vele Sonic Youth invloeden komt het in 2004 verschenen Moratoria in het vizier van producent Steve Albini. Met hem nemen ze opvolger Liar’s Exit op. Bikini Atoll is ondertussen allang opgedoekt, Viva Seifert en Joe Gideon zetten hun samenwerking in Joe Gideon & the Shark voort. Na twee platen wordt het stil en het tweetal raakt in vergetelheid. Niet bij Simon Raymonde, die het twintig jarige bestaan van Moratoria eert en er een jubileumheruitgave aan koppelt.

Moratoria is dan ook een bijzondere plaat. Het Moratoria titelstuk zet je direct al op het verkeerde spoor. Met vervreemdende elektronica, vaag pianospel, vlagen aan gitaarakkoorden en een meesterlijk spelende Bastian Juel, introduceren ze een kosmische trip door het muzikale Bikini Atoll sterrenstelsel. Then Amplify wast je oren met schel nadreunende garagenoise en de bijeen gezochte zinnen van Joe Gideon. De nadruk ligt het spelen met versterkte krachtexplosies en het ontwrichten van de songstructuur. Stelt Joe Gideon hier zijn geraffineerde postpunk voordracht nog ondergeschikt aan het lawaai op, bij het uitgesneden Cinnamon maatwerk voegt hij daar meebuigende dromerige rauwe melodielijnen aan toe.

Black River Falls is het rustige middelpunt in de tornado. Alles draait in versneld tempo om deze kern. Volgens de Amerikaanse negentiger jaren gitaarrock ideologie spelen ze met harde en zachte passages. Black Dog hakt er vervolgens lomp hard in. Hoe kan je binnen een minuut tijd de studio de vernieling in helpen? Black Dog voelt als onvrede, zo destructief als maar zijn kan. Het heeft een hoog psychedelisch postrock gehalte, waar Bikini Atoll onverschillig doordacht mee omgaat. Juist die eigenzinnigheid siert ze en juist die eigenzinnigheid maakt het ze zo lastig. Niet vreemd dus dat het gezelschap zich vernoemd heeft naar de testlocatie waar kernbommen tot ontploffing worden gebracht. De perfecte benaming voor die creatieve experimentele sound.

Cheap Trick leunt erg op het stemgeluid van Thurston Moore, al geeft Bikini Atoll er een vroege jaren tachtig new wave twist aan. Ergens zijn ze dus in staat om weldegelijk alternatieve kop- en staart-liedjes te componeren. Met het donkere melancholische Perfect Method Flawed wagen ze zich in de The Jesus and Mary Chain visvijver waar ze rond Darklands in baden. In het afsluitende Desolation Highway en Clear Water Gravity tweeluik benutten ze alle vrijheid om zich op gebruiksvriendelijke wijze nog even flink uit te leven. Het psychedelische duistere Desolation Highway als de berusting om Clear Water Gravity te verantwoorden. Daar pakken ze in een episch eindconclusie uit, de sprankelende schoonheid van het minimalisme. Juist met die lang uitgerekte nummers maken ze het verschil.

Bikini Atoll - Moratoria | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

The Decemberists verstaat al ruim twintig jaar de kunst om tijdloze muziek te maken. Albums die niks in hun kracht verliezen en altijd een genot zijn om te draaien. Frontman Colin Meloy bezit het vermogen om de liedjes van beeldende verhaaltjes te voorzien, een eigenschap die hij ook gebruikt om kinderboeken te schrijven. Na het onverwachte succes van de roman Wildwood volgen er nog een aantal verhalenbundels en is de terugkeer in het muziekgebeuren een onzeker gegeven. Dan komt in de lente van 2023 het bericht naar buiten dat er serieuze plannen voor een negende studioplaat zijn, die de hoopvolle As It Ever Was, So It Will Be Again titel draagt.

In de ruim negentien minuten durende Joan in the Garden aankondiging van het te verschijnen nieuwe materiaal komt alles samen. Paisley Underground psychedelica met een voorliefde voor het betere sixties werk. Hemelse onaardse engelenzang, en waterval heldere akoestische gitaarakkoorden. Bombastische kerkklokken die de tragiek van de huwelijkse voorwaardes aankondigen. Een muur aan geluid die het nummer dichtmetselen totdat alle ruimte opgevuld is. Dramatische wendingen en een emotionele Colin Meloy die zich er bovenuit schreeuwt. Geweldig dat persoonlijke R.E.M. held van de band Mike Mills zijn medewerking verleent, op de achtergrond meezingt en de zwartwit toetsen opwarmt. Hoe krijgen ze het voor elkaar om in het serene werkveld van de folk te starten om vervolgens in symfonische metal te eindigen.

En dan heb ik het nog niet over de krankzinnige Bijbelse verwijzingen gehad. De hulpvraag van de hoofdpersoon die moedeloos met afkerende blik het verval van het wereldse imperium in zich opneemt, en concludeert dat de mensheid niet meer te redden is. Joan in the Garden staat voor de moedige verzetsstrijder Joan d’Arc die haar leven opoffert om de vrijheid van Frankrijk te verzilveren. Een garantie die niet vanzelfsprekend is en waarmee ze alle krachtige vrouwen uit de geschiedenisboeken symboliseert. Ja, en dat wekt terecht je nieuwsgierigheid. Wat heeft The Decemberists ditmaal in petto. Nou, heel wat dus. Joan d’Arc is niet de enige historische persoon die aangehaald wordt. William FitzWilliam verwijst naar de metgezel van Koning Henry VIII van Engeland. Niet de meest frisse beschermheer die verschillende doden op zijn conto heeft staan.

De aanloop naar dit epische eindoordeel begint in het aan The Byrds refererende Burial Ground. Een voorliefde die ze met James Mercer van The Shins delen. Niet vreemd dus dat hij medecomponist van deze openingstrack is en zelf ook zijn vocale en sprankelende gitaar stempel op de song drukt. Prachtige melodieuze samenzang waarbij de twee zangers elkaar volledig in hun waarde laten en elkaar slechts adembenemend aanvullen. Het is de trompet van Beirut bandlid Kelly Pratt die er eigenwijs bovenuit tettert en probeert om de aandacht op te eisen. Een waarde die zich vervolgens in een handvol aan nummers laat gelden.

Zijn aandeel wordt geprezen en zo siert hij vervolgens het zomerse beweeglijke Oh No! op. Broeierig warm als het ophitsende Zuid Amerika met de Latin exotica en de ritmische Bossanova invloeden. Zo vieren ze daar een huwelijksvoltrekking, met veel dans en duivelse verlokkingen die binnen de gesloten slaapkamerdeuren hun doel treffen. Liefde leidt tot ontrouw en verraad, en ondanks dat het vrolijke countrynummer Long White Veil anders doet vermoeden komt er hier een einde aan de gelukkige tijden. Een murder ballad met een misleidende omlijsting, zonder berouw. Dat de liefde ook mooi kan zijn, blijkt wel in het kleingehouden lieve beminnende All I Want Is You. Het onthaastende Never Satisfied is het besef dat we onszelf voorbij rennen, en we de tijd aan nutteloosheid verspillen. Een volle agenda aan onzinnigheden. Eventjes aarden om te relativeren.

The Decemberists romantiseert zijn geschiedvertellingen in landelijke slidegitaar countryfolk. Als rondtrekkende troubadournomaden nemen ze de omgeving in zich op, filteren deze, totdat er een prachtig songresidu overblijft. In de duistere bossen van Kansas City gebeuren taferelen die het daglicht niet kunnen aanschouwen. Het grimmige Don’t Go to the Woods is te herleiden tot de opkomst van de rassenhaat, alweer ruim honderd jaar geleden. The Black Maria voedt zich als een zwarte weduwe met de angst van haar slachtoffers, zuigt ze zodanig leeg dat de ziel zielloos achter blijft. Kelly Pratt is hierbij het treurende geweten die zijn laatste adem uitblaast. In de America Made Me soulpiano stamper houdt de Amerikaanse Droom juist Colin Meloy wakker. In deze haat liefde relatie met de Verenigde Staten is schaamte de heersende factor, al is het moeilijk om die achtergrond te verloochenen. Het groovende Tell Me What’s on Your Mind is de opluchtende openbaring, eventjes alles eruit gooien wat je dwars zit.

Het ontwakende The Reapers herplaatst je naar de woeste verwilderde boerderijgronden waar slaven hun treurliederen zingen en een plan beramen om zich met die blues te bewapenen. Hier is het Midlake kameraad Jesse Chandler die al fluitend de nodige hand en spandiensten verricht en er een retro twist aangeeft. Born To The Morning is het indirecte vervolg hiervan, een hedendaagse psychedelische blues rocker met de nodige vervreemdende elektronica. Colin Meloy voorziet zijn verhalen van filmische beelden die de luisteraar er zelf maar bij moet bedenken. Hij is de aangever die het basismateriaal aanlevert. Wat fijn dat The Decemberists weer helemaal terug is, en dat ze de moeite nemen om ons op zoveel moois te trakteren. Een glorieuze comeback van deze vergeten idolen. We hebben ze gemist!

The Decemberists - As It Ever Was, So It Will Be Again | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Door de bandkeuze voor een albumtitel als Only God Was Above Us kan ik mijn lach amper onderdrukken. Doelt Ezra Koenig hier op zijn voormalige Vampire Weekend maatje Rostam Batmanglij, de smaakmaker die zich terugtrekt, vervolgens toch weer een flinke vinger in de pap heeft, om daarna definitief de New Yorkse indierockers vaarwel te zeggen?

Na de drie voortreffelijke Vampire Weekend, Contra en Modern Vampires of the City releases liet eerst al Father of the Bride net te lang op zich wachten. In 2024 volgt de een na de andere interessante plaat en ligt de aandacht veelal op het Europese gebeuren. De aandacht voor Only God Was Above Us verlegt zich al snel van “Leuk, bestaan ze nog?” naar de verslappende stapel “nog te luisteren” albums. En dan is het jaar voorbij en attenderen anderen je erop dat die laatste Vampire Weekend plaat niet door Written In Music is opgemerkt.

Helemaal waar, vanaf de reservebank krijgt deze alsnog de kans om te schijnen, zijn speelminuten te pakken en te scoren. Vampire Weekend bestaat verder nog steeds uit drummer Chris Tomson en bassist Chris Baio. Rostam Batmanglij houdt zich nog enkel met The Surfer bezig, het is multi-instrumentalist Ariel Rechtshaid die zijn rol definitief overneemt en dit voorbeeldig doet. Vergeet niet dat hij al vanaf Modern Vampires of the City een flink woordje als producer meespreekt, maar dat hij zich vooral ondergeschikt ten opzichte van Ezra Koenig en Rostam Batmanglij opstelt. Het is van belang om dat opgewonden plezier van het debuut opnieuw te vangen. De springerige frisheid van die eersteling, waarmee ze zich op de kaart zetten en zich als een hedendaagse studentikoze Talking Heads reïncarnatie presenteren. Want wat was dat toch met de nodige afwisselende afrobeat ritmes en tegen de golven invarende surfgekte een schitterend eindresultaat!

De muzikale stoelendans gaat aarzelend van start met het sussende anti oorlogsnummer Ice Cream Piano. Vervolgens zet de band een sprint in en overlopen de leden elkaar om in hoog tempo opnieuw een plekje voor de eindstreep op te eisen. Ice Cream Piano staat voor alles wat de Verenigde Staten op dit moment niet is, een vredelievende staat die met gezond verstand handelt. Juist nu deze angst een naam heeft gekregen is Ice Cream Piano actueler dan ooit. Ice Cream Piano is het anthem voor de andersdenkenden, de dwarsliggers. Beter kan je Only God Was Above Us niet openen. Ice Cream Piano is er weer eentje, een ouderwetse energiebom met een hoog musical gehalte, geheel volgens de Vampire Weekend principes voltooid.

Na deze lastige bevalling heerst er vooral een opgeluchte hoerastemming. In het zomerse Classical pakt sessiemuzikant Miles Mosley zijn momenten, geeft er met zijn staande bas een jazzy twist aan en mag saxofonist Henry Solomon het geheel uitblazen. Toch ademt het nummer in alles het nieuwbakken leefklimaat van Ezra Koenig. Dit is het broeierige Los Angeles anno 2024, met de veelzijdige gelukszoekers. Dat Hollywood ook een duistere keerzijde met ongeluksvinders heeft, laten we even in het midden. Capricorn staat voor de jaarwisseling en gaat van het Steenbok sterrenbeeld uit. De Steenbok richt zich op leiderschap en het bereiken van vastgestelde doelen. Het is een optimistische kijk op de toekomst en die begint bij de jaarwisseling. Capricorn is een tikkeltje dromerig, een tikkeltje weird psychedelisch, een tikkeltje bombastisch hoopvol. Vampire Weekend doet een gepast stapje terug, al heeft Chris Tomson daar schijt aan en slaat die slagvaardig voort.

Het easy listening Connect leunt op een goedkoop jaren tachtig keyboardlijntje. Opbeurend als een terugkerende aerobic ochtendtraditie om de dag mee op te starten en de depressies te verdrijven. Kenmerkend rommelig, zonder een duidelijke doelstelling, zonder een begrijpelijke logica. Typisch Vampire Weekend dus, al wekt die manische duizelingwekkende drukte wel de nodige irritaties op. Het is net teveel van het goede. De donkere jaren tachtig Prep-School Gangsters psychedelica handelt over verveelde rijkeluiskinderen, die zich met de groeiende groep van kansloze jongeren identificeren. Kunstmatige gettospanningen door imitatiegedrag. De triestheid van het luxe leventje en de daaruit voortkomende hang naar gangsterromantiek. En dan is het maar een kleine stap naar de coole hiphop ritmes van het vintage psychedelische The Surfer. Rostam Batmanglij plagerijen, dwars tegen de regels van Only God Was Above Us in. Als er een moment is dat je de verwarmde zandkorrels onder je voet voelt kriebelen, is dat hier wel.

Gen-X Cops is bijna overstuurde oldschool Pixies. Het gaat over hoe Generatie X de worstelingen en conflicten ziet waar ze tegen aan loopt, denk daarbij met name aan onzekerheid, maatschappelijke verwachtingen en de door generaties heen terugkerende excuses. Mary Boone staat voor De Amerikaanse Droom en het vermogen om deze als breekbaar kristal eenvoudig uiteen te laten spatten. De gierigheid als je alles bezit en de verlokkingen je de diepte in sleuren. Het goedkope sprookje met het dure einde. Mary Boone leent hierbij een stukje Back to Life Soul II Soul van Nellee Hooper, en verzuimt het niet om zijn naam als uitvoerende artiest te vermelden. Een aversie jegens de hebberigheid van Mary Boone.

Pravda is het heimelijke verlangen naar verzoening tussen Rusland en de Verenigde Staten. Een mooie onderliggende gedachte en daar sluit Hope perfect op aan. De vijand infiltreert in de hersenen van de goedgelovige volgelingen en schetst een vertekent beeld. Een hoog chauvinistische kortzichtige We Are The World kerstgedachte. Misleidend en irreëel. Het bevlogen onbevangen van vroeger ligt allang ver achter hen. Het is vooral de kracht van drummer Chris Tomson om dat jeugdige speelse in zijn spel vast te leggen en dat lukt hem nog steeds. Vampire Weekend is volwassen en serieus, maar dat betekent niet dat je daarvoor het plezier moet opofferen. Van dat laatste zijn ze zich zeer bewust.

Vampire Weekend - Only God Was Above Us | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com