De carrière van Lindsey Jordan is een zware tocht met de nodige obstakels. Na het prima ontvangen debuut Lush, liep de afronding van de tweede Snail Mail plaat, Valentine, vanwege de coronapandemie veel vertraging op. Vervolgens diende het volgende probleem zich aan: poliepen op de stembanden gooiden roet in het eten. Lindsey Jordan moest acuut onder het mes, waardoor de geplande tournee net voor aanvang werd afgelast.

Ondanks dat de zangeres haar stem rust moest gunnen, ging het schrijfproces gewoon door. Het hectische New York City bleek niet de ideale woonplaats daarvoor te zijn, dus week ze naar het meer landelijke North-Carolina uit. Na een ongelukkig afgelopen relatie met Amandla Stenberg, was Lindsey Jordan weer gelukkig in de liefde; ze heeft sinds 2022 een relatie met Etta Friedman van indierockband Momma. Genoeg inspiratie voor een nieuw album dus.

Volledige review op Written In Music

Snail Mail - Ricochet | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Natuurlijk hoopten de concertgangers een jaar geleden tijdens de tour door Nederland een glimp van nieuw werk van The Boxer Rebellion op te vangen maar de band uit Londen vertikte dat. Met als enige wapenfeit tussendoor, de in 2024 uitgebrachte Open Arms EP, eigenlijk meer dan een veredelde single, verschijnt dan nu na acht jaar eindelijk met The Second I’m Asleep een nieuw album. Opvallend dat bassist Adam Harrison dan doodleuk aangeeft dat het een gemakkelijk relaxed proces is geweest.

Het is even slikken als het met kopstem gezongen Satellite Above passeert. De melodielijn van het refrein vertoont wel heel veel gelijkenissen met Toxic van Britney Spears. Slaat The Boxer Rebellion definitief een commerciële richting in? De tekst van dit nummer is echter overtuigend sterk. We worden van alle kanten gecontroleerd in de gaten gehouden. Door deze boodschap toegankelijk te verpakken bereik je wel een breder publiek. En laten we eerlijk zijn; The Boxer Rebellion presenteert zich al lang niet meer als de grote vernieuwers van de postpunk. Het neemt niet weg dat er op The Second I’m Asleep fijne luisterliedjes staan.

Luisterliedjes dus. De intieme sfeer is hierbij zeer bepalend. Flowers In The Water sluit stilistisch nog op het hitsucces van Diamonds aan, al is het net wat ingetogener. Flowers In The Water is de tragiek van een stervend stilleven, wiens schoonheid opgeofferd wordt. Last of a Dying Breed is een logisch thematisch vervolg. De mensheid telt de laatste dagen af, alleen de lente zal elk jaar terugkeren. The Boxer Rebellion haalt de hoop uit nieuw leven, en daar is dit seizoen de meest geschikte periode voor.

The Second I’m Asleep heeft iets opbeurends. Hidden Meanings vraagt om een folk benadering en krijgt deze ook. Hidden Meanings ontvlucht de dood, er is ruimte voor een spiritueel verlangen naar verlossing. De geborgenheid van This House openbaart zich als de gordijnen openen en zonnestralen de lege ruimte verwarmen. De koude kilte verdringen, de duisternis overwinnen. The Boxer Rebellion als de goedpraters van de postpunk.

Het akoestische Storm Chaser gitaarintro ademt wel dat vintage postpunk gevoel uit, en is de donkerste track van de plaat. Maar zelfs in deze storm is Nathan Nicholson de romanticus die vooral de liefde toezingt. Het is dezelfde liefde die deuken in Don’t Leave Yet slaat. The Boxer Rebellion zoekt in deze twijfel en onzekerheid juist de rust op. Rust om het verleden af te sluiten, rust om vooruit te denken. Perception legt de schuld van het falen bij de zanger.

Gaat The Second I’m Asleep dan toch als een nachtkaars uit. Sluiten de bloemen zich om vervolgens in de ochtend niet meer open te gaan. De triphop achter het mysterieuze Second Guess smeekt om een herkansing. Kwetsbaar pakt Nathan Nicholson de kopstem weer op. In het dromerige Your Side of Town nivelleren twee dolende zielen hun emotionele en fysieke afstand. Het is even wennen deze nieuwe van The Boxer Rebellion omdat de band muzikaal op safe speelt. Er zitten nog genoeg goede liedjes tussen maar de opwinding is er helaas vanaf.

The Boxer Rebellion - The Second I'm Asleep | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het kenmerkende cynisme begon Courtney Barnett op te breken. De verbitterende teksten van Things Take Time, Take Time wekten de indruk dat de muzikant tegen een burn-out aanliep. Zelfs de alledaagse simpele irritaties wogen zwaar, waardoor ze besloot om het rustiger aan te doen. Daar paste de druk van het kleine eigen platenlabel Milk! Records niet meer tussen. Na de opheffing daarvan werd het tijd om schoon schip te maken. Sterker nog, het luchtte zodanig op, dat er weer ruimte voor liedjes in haar hoofd ontstond.

Na de tranen en het therapeutisch loslaten vloeiden de songs weer als vanouds vanzelf uit haar pen. Wanneer de woorden eenmaal op papier stonden, werden deze zorgvuldig door Courtney Barnett geanalyseerd. Dit gaf rust en betekenis maar betekende niet dat het nu direct uitstekend met Courtney Barnett ging, blijkt bij beluistering van Creature of Habit.

In het dromerige Wonder heerst de twijfel. Hoe kijkt de omgeving tegen haar aan en wordt er niet achter de rug om over haar geroddeld? De van oorsprong Australische rockster zit tegenwoordig op een prettige manier hoog in haar emoties. Ondanks dat er zeker hulp geboden wordt, moet Courtney Barnett het uiteindelijk toch allemaal alleen klaarspelen.

Creature of Habit ruimt op en openingstrack Stay in Your Lane geeft dit treffend weer. Stay in Your Lane is een ouderwetse indiepop/rocksong zoals er velen in de jaren negentig geschreven werden. Stella Mozgawa van Warpaint drukt zoals vanouds haar stempel met stevig drumwerk. Door het uptempo karakter zakt Creature of Habit niet in zelfmedelijden weg. Bijna vanzelfsprekend bewapent de zangeres zich met sarcasme en zelfspot, zij het minder dan voorheen. Het is daarbij de kunst om die zwarte rand van voorganger Things Take Time, Take Time weg te vijlen, waardoor het geen zwaarmoedig geheel wordt.

Het schrijfproces van Site Unseen kwam maar stroef op gang, pas toen folky Katie Crutchfield (Waxahatchee) zich erin mengde begon het te lopen. Ze delen hetzelfde gevoel van heimwee en vullen elkaar daarin verbaal treffend aan. Na een paar troosteloze regenliedjes breekt vanaf One Thing at a Time de zon door. Mantis presenteert Courtney Barnett als een opgewekte grunge zangeres, die haar depressies overwonnen heeft. Ze herinnert mij hier aan die andere Courtney, namelijk Courtney Love, maar dan wel in haar beste dagen. De muzikale omlijsting van Mantis meet zich hierbij met het betere Fleetwood Mac werk.

De juweeltjes bevinden zich dus in het midden van de plaat. Ook de luie slacker rock van Sugar Plum ademt het oude gelukzoekersgevoel van California in de jaren zeventig uit. De wave van Same heeft daarentegen weer een zonnige eighties uitstraling. Het lekker gestoorde Great Advice toont genoeg dwarsigheid en koppige weerhaken. Hier rekent Barnett af met de manipulerende bemoeiallen die de zangeres met al hun goede raad gaan tegenstaan.

Ouder en wijzer sluit ze met het bevredigende Another Beautiful Day af. Als de gitaar het smerig van haar zang overneemt, besef je opeens dat Courtney Barnett ook een verdienstelijke muzikant is. Het volwassen Creature of Habit mist dan wel wat van die humorvolle scherpte, het sarcasme en de zelfspot van de eerdere platen, de plaat biedt wel een mooie aanloop naar Courtney Barnetts hervonden zelfbewustzijn, en misschien nog belangrijker, naar haar zelfredzaamheid.

Courtney Barnett - Creature of Habit | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Your Own Personal Jesus. Dave Gahan zingt die profetische woorden al op Violator. Toch is het een grote verrassing dat hij zich in de I Feel You clip als een hedendaagse Messias presenteert. Dave Gahan met een grunge uiterlijk in een glamrock jasje. De tussenliggende jaren heeft de zanger benut om zijn haren te laten groeien en zijn drugsverslaving verder uit te breiden.

Tijdens de Countdown opnames van Enjoy The Silence is het al pijnlijk zichtbaar dat er iets aan de hand is. De afwezige wazige blik in de ogen van de frontman zegt eigenlijk al voldoende, dit gaat de verkeerde kant op. Muzikaal gezien is er echter iets bijzonders gaande. Depeche Mode zweert niet meer bij de elektronica en slaat een andere richting in. Songs Of Faith And Devotion is een heuse rockplaat, met echte instrumenten.

De industriële I Feel You noise is het overgangsmoment. Een terechte keuze voor de eerste single. Door het geleefde doorleefde karakter van Dave Gahan, openbaart zich diep van binnen een soulman kant, die graag naar buiten treedt. Hij plaatst zich hiermee naast rockiconen als Mark Lanegan en Chris Cornell. Depeche Mode wordt als vol aangezien, al botert het binnen de band zelf niet meer zo goed.

Songs Of Faith And Devotion zal dan ook de afscheidsplaat van Alan Wilder worden. De roem eist op alle fronten zijn tol. Onbewust schrijft Martin Gore hier bijna het requiem voor Dave Gahan. Songs Of Faith and Devotion is behalve een hulpvraag ook de kruistocht van de getergde zanger. De evangelische verwijzingen liggen er dik bovenop. Judas is het verraad, het wantrouwen van een junkie. De gemakkelijkste weg zonder weerstand levert nooit het gewenste resultaat op. Het enige wat Martin Gore in deze fase kan bieden is vertrouwen en liefde.

De Condemnation gospel is de veroordeling en de boetedoening, het stigma wat nog zwaarder weegt dan het kruis. Mercy In You vraagt om vergiffenis, het kwijtschelden van de schulden. Higher Love reikt tot aan de hemel, de eeuwige stilte die in het koninklijke In Your Room hoogtepunt wordt opgewekt.

Songs Of Faith And Devotion is een ander soort vrees als de tienerangsten in Some Great Reward. Songs Of Faith And Devotion accepteert het einde en beschouwt de dood als duistere metgezel. De donkere schaduw die uiteindelijk de ziel opslokt. Songs Of Faith And Devotion is de meest veelzijdigste en een van de best gewaardeerde albums van Depeche Mode. De band etaleert zichzelf midden in een arena als aangeschoten wild. Music For The Masses, maar dan in veelvoud.

Ruim twintig jaar geleden veroverde LCD Soundsystem de wereld met Daft Punk Is Playing at My House. Nu nodigt Shanny Wise van Fcukers met If You Wanna Party, Come Over to My House iedereen bij haar thuis uit. Fcukers is net als het LCD Soundsystem boegbeeld James Murphy in New York actief. Samen met hun muzikale held leverden ze een remix voor Los Angeles, het nummer van Budgie (Siouxsie and the Banshees) en Lol Tolhurst (The Cure) aan. Deze bijdrage tilt de plaat Lol Tolhurst x Budgie x Jacknife Lee boven de middenmoot uit.

Vanuit de underground scene is het indie-sleaze duo Fcukers al snel een gevestigde naam, zeker nadat ze die belofte met de Baggy$$ EP waarmaken. Nu Harry Styles meer de electrofunk/disco kant op gaat, vormen ze het perfecte voorprogramma voor zijn tour door Brazilië. De garantie dat dit in het voordeel van Fcukers gaat werken ligt er dik bovenop.

Maar Fcukers is vooral een club- en festivalband, niet zozeer een band om overdag het publiek mee op te warmen. Ik beschouw ze eerder als de ideale afterparty act om de nachtelijke uren op te vullen. Geschikt voor de volhardende 24 hour party people, die genoeg feestenergie over hebben. If You Wanna Party, Come Over to My House? Nou ze zijn hier ook meer dan welkom!

Producer Kenneth Blume is mede verantwoordelijk voor de doorbraakplaat Getting Killed van Geese en pakt de uitdaging aan om ook van Ö een succes te maken. Want die doorbraak laat niet lang op zich wachten. De sensualiteit druipt van het hees gezongen Beatback af. Dit is de sound die Shanny Wise op de radio wil horen, het geluid waar ze zelf verantwoordelijk voor is. Met deze aanstekelijke openingstrack levert zij, met bassist Jackson Walker Lewis, een overtuigend visitekaartje af.

De L.U.C.K.Y electroclash komt al op de eerste dag tijdens het opnameproces in de studio van Kenneth Blume tot stand. Dit zegt meer dan genoeg over de onderlinge verstandhouding. L.U.C.K.Y koppelt stampende beats aan retro new wave zweverigheid. Er lijkt grote behoefte aan dit soort sprankjes van gelukzaligheid.

Na een aantal potentiële clubklassiekers slaat Fcukers vanaf de industriële jungle/dub Play Me een gewaagde zijweg in. De zwoele, verveeld klinkende Shanny Wise is klaar met dansen, en wil nu stevig rocken. Die dub echoot tevens door I Like It Like That heen. Vervolgens is het gastrapper Skiifall die de vintage uptempo ska van TTYGF naar een hoger level tilt. Spookstadblazers voegen een griezelig nachtelijk sfeertje aan deze anti-liefdesliedje-track toe.

In de tegendraadse crossover/funk Getaway laat Jackson Walker Lewis zijn bagage als bassist gelden. Het avontuurlijke hoogstandje op deze toch al niet misselijke plaat. Aan elk feestje komt een einde, en waarom dan niet met de schemerige cooling down triphop van Feel the Real afsluiten? Met Ö lukt het Fcukers in ieder geval om de aandacht op de dansvloer langdurig vast te houden. Het broeierige New Yorkse nachtleven leeft met hen weer helemaal op.

Fcukers - Ö | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Vanaf het moment dat het Schotse The Twilight Sad in 2016 door The Cure gevraagd werd om de rol als voorprogramma te vervullen, bouwde James Graham een goede vriendschappelijke band met Robert Smith op. De Cure frontman is op de hoogte van de mentale aftakeling van de aan dementie lijdende moeder van James Graham. Het is het beginpunt van zeven zware jaren voor Graham. Die prioriteiten om voor zijn zieke moeder te zorgen zijn belangrijker dan de voortzetting van The Twilight Sad. Na het succes van It Won/t Be Like This All the Time volgt vooral stilte. Buiten zanger Graham is diens jeugdvriend en gitarist Andy MacFarlane de enige trouwe constante zekerheid binnen de band.

Als de moeder van James Graham in januari 2024 overlijdt is het Robert Smith die hem motiveert om dit trauma te verwerken door het van zich af te schrijven. Robert Smith doet iets soortgelijks op de laatste plaat van The Cure, Songs of a Lost World, om het definitieve afscheid van zijn broer Richard en zijn ouders een plek te geven. De goede band tussen Graham en Smith zorgt er zelfs voor dat Smith op een drietal nummers van It’s the Long Goodbye meespeelt.

It’s the Long Goodbye; The Twilight Sad is eindelijk terug, al is de bandsamenstelling nog steeds zo onvast, wankel en onzeker als tijdens het proces van It Won/t Be Like This All the Time. In de Willesden’s Battery studio neemt voormalige Arab Strap bandlid David Jeans achter het drumstel plaats en Alex Mackay van Mogwai pakt de rol van bassist. Dat er shoegazer-elementen doorheen sijpelen komt voornamelijk door het productieteam, dat uit Andy Savours en Chris Coady bestaat, die in het verleden al met My Bloody Valentine en Slowdive hebben gewerkt.

Met een explosie aan verbitterende noise dwingt Get Away from It All vooral respect af. In deze ruis vindt James Graham vooral rust. Zijn hoofd is een barstende orkaan waarin de woorden diepte en betekenis krijgen. De zalvende kopstem biedt troost aan hemzelf en muziek is daarbij het verbindende antwoord op vragen die maar blijven ronddolen.

Het mag duidelijk zijn dat It’s the Long Goodbye niet alleen de meest emotionele plaat van The Twilight Sad is, het is tevens het meest persoonlijke album van de band. Na de heftige introductie van Get Away from It All pakt bassist Alex Mackay zijn eerste echte moment op het drukkende, met verlies omgaande Designed to Lose. In een regenbui van neerstortend gitaargeweld trotseert Attempt a Crash Landing – Theme de donkere keerzijde van het bestaan. De duisternis als ongenode bijrijder die de koers bepaalt.

Tussen de elektronische beats van Waiting for the Phone Call verschijnt Robert Smith aan de zijde van James Graham. Hij krijgt alle ruimte toebedeeld om middels zijn agressieve gitaarpartijen te duelleren. Waiting for the Phone Call voelt wat kil aan, tussen de warme songs van It’s the Long Goodbye. Het is de aftikkende avondklok, wachtend op dat laatste telefoongesprek. Ondanks dat het einde in zicht is, valt de dood genadeloos hard binnen.

Vanuit het introverte begin van The Ceiling Underground vecht een extroverte James Graham een weg naar buiten. Contact is de drijfkracht, het herwinnen daarvan is hierbij de voornaamste missie. Gedempt onder het heersende slagwerk van David Jeans is het de opnieuw ten tonele verschijnende Robert Smith die met de mineur gestemde toetsenpartijen zijn stempel drukt. Dit vakmanschap is de essentiële basis van Dead Flowers en ook in die gitaarakkoorden weerkaatst zijn zwartgeblakerde spiritualiteit. Het is een fraai evenwicht tegen de manische onmacht van een naar zichzelf zoekende James Graham, die een belangrijk stuk roots is kwijtgeraakt.

James Graham heeft meer dat theatrale, poëtisch klagende van Morrissey, maar dan met een Schotse tongval. Bij de zoekende Graham accepteer je het dat de zanger zich met anderen identificeert. Inhospitable / Hospital ademt qua songstructuur in alles The Cure uit, de leermeester stelt zich echter afzijdig onzichtbaar op. Het zijn Andy Savours en Chris Coady die zich het in shoegaze badende Chest Wound to the Chest toe-eigenen.

Robert Smith bespeelt de zes-snarige basgitaar op Back to Fourteen met dezelfde sfeerbepalende gedrevenheid van zijn veelzijdige gitaarspel. De shoegazernoise van TV People Still Throwing TVs at People voelt als therapeutische bevrijding aan. Fragmentarische brokstukken die na die laatste explosie voorzichtig helen. It’s the Long Goodbye is niet alleen een waardig afscheid, het is ook een nieuwe start.

The Twilight Sad - It's the Long Goodbye | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ondanks dat het Antwerpse Tin Fingers op Rock Bottom Ballads de indruk wekt dat liedjes gewoon komen aanwaaien, slaan ze voor de opvolger een andere weg in. Die stadse broeierigheid zeggen ze vaarwel en Tin Fingers wijkt naar het Griekse eiland Hydra uit, de ideale bestemming voor een rustige vakantie maar niet echt een geschikte plaats en omstandigheden om een album op te nemen. Overdag kan het daar verschrikkelijk warm zijn. Gelukkig biedt de werkplek (een oude tapijtfabriek) genoeg verkoeling. Hierdoor is het soms wat broeierig Balconies toch nog wat opzwepender dan de voorganger.

Balconies staat voor observatie op afstand. Cultuur opsnuiven en hier een eigen draai aan geven. Net als op Rock Bottom Ballads zit deze aanschouwende rol Felix Machtelinckx als gegoten. Het grote verschil is dat hij nu het vertrouwde achterlaat en het onbekende opzoekt. Vanwege die eenzaamheid straalt Balconies vooral heimwee uit, het besef dat je het in Antwerpen zeker niet slecht hebt. Slapeloze nachten in een vreemde hotelkamer, de vakantieganger binnen een ongemakkelijke ansichtkaart.

Destructieve echo’s werken zich door het surrealistische Intro heen. Kakofonie en verdoving. Voldoet dit paradijs wel aan mijn dromen, mijn wensen? Het waarnemende Waterpark ergert zich aan passieve hotelgasten die zich rondom het zwembad laten amuseren. Slechts de tintelende gitaarklanken van Quinten de Cuyper bieden verfrissende troost. Romanticus Machtelinckx klinkt verveeld en rusteloos gejaagd. Dit escapisme levert niet het gewenste resultaat op. Dan is het lichtere postpunk-titelstuk de overgave, en brengt het positiviteit. Loslaten is ook genieten. Het dromerige Orange Juice bevat dezelfde postpunkelementen, maar dan met een grauwe grunge invalshoek.

Tin Fingers - Balconies (Official Video)Tin Fingers – Balconies (Official Video)
Dat genieten geldt voor het gehele Balconies album. Marnix Van Soom heeft blijkbaar minder moeite met dit tijdelijke reisdoel en geeft Mural een exotische, holle drumtwist. Felix Machtelinckx functioneert op standje zonnesteek en voegt daar zijn kenmerkende neurotische geluid aan toe. Prachtig hoe deze tegenstrijdigheden elkaar ergens in het midden treffen. In het krachtige Legacy, Bones legt bassist Simen Wouters een donkere hardcore basis neer. Het is de erfenis van het duelleren in punkgezelschap Fake Musik, het andere hobbyproject van Simen Wouters, Marnix Van Soom en Quinten De Cuyper.

Het zonsverduisterende Sky to Valley heeft net als Orange Juice een dreigende grunge/gitaarrock-ondertoon. Ook nu bewijst Tin Fingers dat ze van alle markten thuis zijn. De zwalkende theatrale pianoballad Broken Melody Maker walst er als een ongecontroleerde dodemanswals op los. Op Infinite Red grijpt Felix Machtelinckx naar zijn verslavingsdrang terug, al voelt het hier als een natuurlijke euforische beleving aan. De hypergekte ramt wel door de drukkende Graves heen. De keerzijdes van bewustwording, waar geluk in een acute paniekaanval transformeert.

In de melancholische You and Dawn surf-folk hoor je vlagen van het zonnige gastland terug. De dagdromende nachtmerrie Bedroom is een verstikkend claustrofobisch eindbeklag. De muren komen op je af en dwingen een vervroegd afscheid af. Bijzonder dat Tin Fingers na drie maanden voorwerk slechts vier dagen nodig had om Balconies op te nemen, zeker gezien de bar hete weersomstandigheden van Griekenland. De opzet om Balconies zomers en luchtig te laten klinken, is niet geslaagd. Gelukkig maar!

Tin Fingers - Balconies | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na de voltooiing van The Wreckery, de afronding van Michelangelo Russo en de medewerking aan Charlie Risso, is er voor Hugo Race tijd voor een nieuw project, één waar smaakmaker Michelangelo Russo ook van de partij is: een nieuw album van Fatalists, de Italiaanse begeleidingsband van Hugo Race. De muzikant klinkt op I Made It All Up For You stukken relaxter dan we van hem gewend zijn. De nadruk ligt niet meer op de donkere kant van de blues. Alleen het melancholische The Comet Drops is een blues-eerbetoon, hier grijpt Hugo Race zich aan dat laatste sprankje hoop vast.

Soms moet je het gewoon maar laten gebeuren. Het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar onderschat hierbij het aandeel van de gastmuzikanten niet. Dat Hugo Race een recent samenwerkingsverband met Steve Kilbey van The Church heeft afgesloten, hoor je overduidelijk in Against the World terug. Het is een fraaie mix van psychedelica, pop en folk, met de oorstrelende vioolpartijen van Massimiliano Gallo.

Zo is Jennifer Charles de uitgesproken persoon om het duet Broken Love mee te zingen. Deze zangeres heeft dezelfde hang naar de duistere kanten van het leven. Jennifer Charles stoeit net als Hugo Race met thema’s als liefde, verlies en dood. Het duo bezingt de gevolgen van een op springen staande relatie. Soms vóel je de emotionele beladenheid in een rollenspel als dit. Dan moet je hier geen extra woorden aan toevoegen.

Charles is tevens bij I Collide van de partij, al steelt daar Francesco Giampaoli met zijn contrabas de show. De bevriende modeontwerpster Alannah Hill levert hiervoor net als bij Broken Love een groot deel van de teksten aan en geeft het die extra vrouwelijke dimensie. Er hangt een mooi naargeestig murder ballad sfeertje om I Collide heen. Het zijn twee prachtige liedjes over een uitzichtloze uitputtende relatie.

I Made It All Up For You heeft iets weg van een koortsdroom, waar folk en country het decor inkleuren. De rol van verhalenverteller ligt Hugo Race goed. Country is het meest uitgesproken genre om het verlangen uit te spreken. Born To Fly voegt daar vrijgevochten elementen van de folk aan toe. Een ‘rootsbeleving’ die Race naar zijn Australische gronden terugbrengt. Down Under woestijnrock, stoffig, met prachtig slide gitaar uithalen en sprankelend banjo-spel. Deze basis past Hugo Race net zo effectief op het Dream Country Home eindspel toe.

Hugo Race is het hoofdpersonage in I Tread Softly. Eenzaam, met schimmen uit het verleden die als donkere schaduwen rond hem zwermen. Hugo Race als spons die vooral liefde ontvangt, en deze in zich opneemt. Een tikkeltje spiritueel, maar dan met die kenmerkende duistere ondertoon. Hier is het vooral drummer Diego Sapignoli die zich slagvaardig laat gelden.

Mijmerend dromend zet Hugo Race in Bad Dreams zijn voorliefde voor de zelfkant van het bestaan aan de kant. De duistere erfenis van The Bad Seeds dendert door het gedreven, griezelige 45 in the Shade heen. Ook nu komen de verlokkingen van het leven aan bod. Hugo Race is verslavingsgevoelig, en zet hier juist een lekkere verslavende druggy sound neer. Dat dreigende overheerst tevens in het sterke, filmische, David Lynch-achtige Open Field.

Het definitieve afscheid vormt het hoofdthema van I Made It All Up For You. Niet alleen het afscheid van wat je liefhebt, maar tevens van Australië. De muzikant wijkt naar Italië uit om dat verdriet een plek te geven. Hugo Race heeft I Made It All Up For You dan wel verzonnen, de feiten liggen er toch dik bovenop.

Hugo Race Fatalists - I Made It All Up For You | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem geplaatst

Met het energieke optreden op Pinkpop in 1989 verzilvert R.E.M. hun status als beste alternatieve band van dat moment. Beter kan het niet meer worden. Totdat in het magische muziekjaar 1991 alternatief mainstream wordt en zelfs R.E.M. onverwachts een megahit scoort met Losing My Religion. Losing My Religion haakt op het sobere akoestische MTV Unplugged gebeuren in. Michael Stipe draagt nog steeds datzelfde verbitterende van The One I Love uit. Gooit hij daar zijn emoties fel in de strijd, op Losing My Religion houdt hij het liefdesnummer klein intiem dicht bij zichzelf.

Treedt hij bij Pinkpop vol in de schijnwerpers op, nu overheerst de twijfel. Is die rol van rockidool wel voor hem weggelegd? Of moet hij zich schikkend op de achtergrond opstellen? Juist op dit moment scoren ze hun grootste succes en staan ze definitief op de voorgrond. Feitelijk verandert er verder niet eens zo heel veel en verschilt de aanpak bar weinig met Green. Het contact met producer Scott Litt bevalt zo goed, dat hij nu tevens weer van de partij is. Je kan Out Of Time bijna in manische tracks en meer depressieve songs onderverdelen. Michael Stipe is onvatbaar, soms grillig, dan weer uitbundig vrolijk.

De keuze van de singles vind ik zelf behoorlijk verrassend. Shiny Happy People is exact het tegenovergestelde van Losing My Religion. Hier overheerst een bijna kinderlijk enthousiasme. De katalysator hierbij is absoluut de van The B-52s bekende zangeres Kate Pierson die een jaar eerder flink met het Iggy Pop duet Candy scoort. The B-52’s zijn net als R.E.M. uit Athens afkomstig, en hebben een onderlinge amicale verstandhouding. Kate Pierson heeft dat aanstekelijke uitnodigende en de blije Shiny Happy People clip werkt zeker in het voordeel. Ze grijpen hierbij naar hun Paisley Underground roots terug, en voegen er een soort van liefdevolle hippie benadering aan toe.

Het blijkt echter dat de inspiratie juist erg wrang en politiek gericht is. Het is een reactie op beruchte bloedige bloedbad op het Chinese Tienanmenplein in 1989, waar propagandaposters juist een tegenovergesteld beeld laten zien. De band heeft een haat/liefde relatie met dit nummer. Ze spelen het amper op concerten, vanwege het hoog zoete bubblegum gehalte. Het duurt jaren voordat ze Shiny Happy People omarmen, en toegeven dat het stiekem best een aardig nummer is.

Near Wild Heaven ademt ook dat Paisley Underground gevoel uit, al geeft de samenzang er een typische sixties, bijna The Beach Boys achtige twist aan. Prachtig gezongen door Michael Stipe en bassist Mike Mills, die tevens een flink gedeelte van de tekst geschreven heeft. Near Wild Heaven gaat over het dreigende einde van een relatie. Die paradijselijke hemel is steeds verder weg, en bijna onbereikbaar. De sfeer van de track geeft bijna juist een tegenovergestelde goed gevoel weer. Hoe bedrieglijk misleidend kan een nummer zijn.

Radio Song is nog vreemder. Er is een wisseling van wacht tussen de generaties gaande. Hiphop staat op het moment van exploderen en gelijktijdig slaat de gitaarrock toe. Michael Stipe voelt dit goed aan, en met Radio Song verenigt hij beide stromingen. Een gastrol is hier voor KRS-One weggelegd. Deze hiphop grootheid heeft baan verbredend werk Boogie Down Producties verricht. Dit collectief is rechtstreeks van de straten van de New Yorkse Bronx afkomstig en is net zo belangrijk geweest als Public Enemy en N.W.A.

Het beste nummer van Out Of Time is voor mij echter het strak door drummer Bill Berry ingezette Low. De baspartijen zijn van de van The dB’s afkomstige muzikant Peter Holsapple. Low heeft iets spiritueels mysterieus in zich en het ritmische intro toont gelijkenissen met Dancing Barefoot van Patti Smith. Niet vreemd dat R.E.M. later nog een duet met haar opneemt. De basklarinet van Kidd Jordan zorgt voor het verdovende effect. Mark Bingham doet zijn best om het met zijn strijkersensemble zacht strelend te houden. Peter Buck versterkt zijn gitaar tot rockniveau en zweept de boel aardig op, waarna Michael Stipe inhaakt.

Het mijmerende Endgame kenmerkt zich door de woordloze zang van Michael Stipe en is een voorbode voor de richting die ze vervolgens met Automatic For The People inslaan. Ook hier een bepalende rol voor Kidd Jordan die er met zijn dromerige blazerspartijen een fabelachtige jaren zeventig twist aangeeft. Endgame luidt de afsluiting van de Out Of Time A-kant in, al is een plek helemaal op het einde van de plaat waarschijnlijk nog meer passend.

Michael Stipe huilt zich getergd door de ritmische Belong swing heen. De band beschouwt de track als een zustertrack van Radio Song. Staat daar de muzikale vrijheid centraal, op Belong staat juist de kansloze straatjeugd centraal, die zich met moeite staande houden en in de criminaliteit belanden. Michael Stipe treedt hier zowat in de rol van Argentijnse Dwaze Moeder, die verbitterend jammerend met verdriet hun strijd aangaan.

Half a World Away is toch wel de ultieme MTV Unplugged track. Dit nummer ademt in alles de vroeg jaren negentig uit. Hoe naakt kwetsbaar kan je jezelf opstellen. Hoe kaal kan je een song presenteren. Hoe kan je met geloofwaardigheid zo intens raken. Nou, op deze manier dus. Michael Stipe is moe van het touren en verlangt naar thuis, geborgenheid. Juist door dit uit te spreken, stelt hij zich krachtig op. De keerzijde van de roem. Het ironische is toch wel dat dit slechts het begin daarvan is.

In het stevig rockende Texarkana neemt Mike Mills de leadzang van Michael Stipe over. Je vergeet bijna dat alle vier de artiesten in staat zijn om vocaal een nummer te dragen. Het zegt nogmaals genoeg over de veelzijdigheid van R.E.M. John Keane leent niet alleen zijn studio uit, hier speelt hij tevens op pedal steel gitaar een deuntje mee. Texarkana is een prachtige beeldende ode aan het grensgebied tussen Texas en Arkansas, omgeven door leegte en woestijngronden.

Country Feedback is de favoriet van Michael Stipe. Dit is goed voor te stellen. Het is zo ontroerend hoe hij deze duistere track zichzelf toe-eigent. Hij nestelt zich tussen de orgel warmte van Mike Mills en de slide gitaar benadering van John Keane. Michael Stipe laat zijn persoonlijke grijze leegte door de overige muzikanten inkleuren en sluit systematisch tekstueel op Losing My Religion aan. Het is traumatisch therapeutisch, het punt dat je van jezelf verliest. Een van de meest donkere nummers die Michael Stipe ooit geschreven heeft. Komen tranen soms vanzelf, hier zijn het de woorden die op dezelfde wijze een weg naar buiten vinden.

Na deze beladenheid kan je het beste luchtig afsluiten. Dan komt Kate Pierson weer in beeld. Ze weet als geen ander het bezwerende Me in Honey naar een ander level te tillen. Het heeft in ieder geval een positieve uitwerking op Michael Stipe die heerlijk opgewekt de plaat afsluit. Er is op muzikaal vlak zoveel gaande in 1991. Out Of Time is hier een duidelijk bewijs van. Voor mij is het Document, Green en Out Of Time drieluik R.E.M. op de top van hun kunnen, al heeft elke liefhebber weer zijn eigen voorkeur.

stem geplaatst

stem geplaatst

Met Daan Duurland als producer is het Utrechtse Fit klaar om de volgende meesterzet te zetten. Schept het gelijknamige cynische Miracles Might Happen van de vorig jaar verschenen EP al een naargeestig toekomstperspectief, dan is de Rewrite History EP de overtreffende trap.

De zwaar aangezette War postpunk motiveert om in beweging te komen. Stilstand leidt tot achteruitgang. Gelukkig kiest het Utrechtse vijftal ervoor om het woord bij de daad te voegen, en staan er op de Rewrite History EP genoeg hoekige puntige dansbare tracks. Want daar ligt hun kracht, daar halen ze de energie vandaan.

Het Rewrite History titelnummer verzet zich tegen de rechtse Amerikanisatie onder het Trump bewind. Deze president ziet de wereld als een groot Risk speelveld, en probeert door middel van oorlogvoering de geschiedenis te herschrijven. Fit is sociaal kritisch, al bemerkt Ide Ploeg in het catchy Spinning Around wel dat zijn brein op standje overspannenheid functioneert.

De magie van I Don’t Fall for It zit hem in het uptempo samenspel van bassist Roman van Rookhuizen en drummer Mink Huurman. Zingend boegbeeld Ide Ploeg weigert om zich te acclimatiseren en bewandelt zijn eigen dwarsliggende weg. Mooi hoe die punkattitude hier vorm krijgt. De aarde staat in brand en Little Something bewapent zich tegen het verval. Het genieten zit hem in de kleine dingen, en het is zinvol om daar hoop uit te halen. Met twee goed ontvangen EP’s in de pocket is Fit klaar om zich op een volwaardige plaat te richten.

Fit - Rewrite History EP | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Perfectie bestaat niet. Zelfs op een meesterwerk staan vaak een paar mindere nummers. Het besef dat die onsterfelijke status door sterfelijke muzikanten gemaakt is. Ook bij Worst Case Scenario is dit het geval. dEUS is hier meer dan een rockband, ze zijn een artistiek kunstenaarscollectief van uitgesproken persoonlijkheden.

Niet vreemd dus dat ik bij Suds & Soda aan The Velvet Underground moet denken. Alsof hun debuutplaat op het 45 toerental wordt afgespeeld. The Velvet Underground kenmerkt zich door een trage heroïne roes, dEUS wekt de indruk dat er een dosis aan speed doorheen gejaagd wordt. Het geschoolde vioolspel van Klaas Janzoons is vergelijkbaar met John Cale. Rudy Trouvé heeft dat onverschillige anarchistische van Lou Reed in zijn gitaarakkoorden.

Suds & Soda is echter veel meer dan dat. Tom Barman en Stef Kamil Carlens gaan verbaal een hyperactief manisch duel aan. De woorden van Tom Barman hebben datzelfde absurdisme als een Kamagurka waar een in herhaling vallende Stef Kamil Carlens doorheen schreeuwt. Ze werken als het ware naar de climax in de anticlimax toe. De logica in de onlogica.

Ondanks die gekte is Suds & Soda de meest geniale track die ik ooit gehoord heb. Suds & Soda is de ultieme muziektrip, een energieke song die je elke keer helemaal leeg vreet. Een parasiet, een ingeslopen virus welke zich bij tijden weer openbaart.

Stef Kamil Carlens haalt met zijn herhalende baspartijen het tempo in W.C.S. (First Draft) een flink stuk omlaag. Tom Barman fluistert zich er verhalend doorheen. Ergens in een donkere hoek van de zaal speelt een jazz orkestje. Op het moment dat je het denkt te begrijpen, barst het onweer los. Dit concept werken ze vervolgens later voor Theme from Turnpike volledig uit.

Dat ongecontroleerde wordt in de dromerige zachte Jigsaw You shoegazer bluesfunk tot een halt geroepen. Stef Kamil Carlens is tevens de aandrijver bij Morticiachair. De aangever waarna Tom Barman binnenkopt. Morticiachair is een ouderwets ruig glamrock feestje, waar het er wild aan toe gaat. En als je dan als extra wapen ook nog drumbeest Julle de Borgher hebt, die zich flink uitleeft, weet je dat het goed (fout) gaat.

Het sfeervolle Via schrijft Tom Barman samen met Mark Meyers die vervolgens dEUS verlaat en begrijpelijk de kant van de filmproducent op gaat. Ze lenen hierbij het I Skipped The Part About Love zinsdeel van Low, een prachtig bijna intiem nummer van R.E.M. Klaas Janzoons laat hierbij zijn viool als een ontstemde rockgitaar schuren en knarsen.

Right as Rain is zacht kleingehouden helend. De vergaanbaarheid van het leven. Het verdriet als zijn dierbare vader wegvalt en het laatste lied gezongen wordt. De meest kwetsbare kant van Tom Barman met een amicale rol van Stef Kamil Carlens die hem in dit rouwproces bijstaat.

Mute gaat met benauwende kakofonie het beklemmende van de stilte te lijf. Ook hier die onverwachte muzikale tegendraadse uitspattingen en de manische klaagzang van Stef Kamil Carlens. Mute is zowat een heavy rocksong met heuse hardrock uithalen. Let's Get Lost opent bombastisch en groot, vervolgens laat Tom Barman de luisteraar in verwarring verdwalen.

Het emotionele fragiele breekbare Hotellounge (Be the Death of Me) kenmerkt zich door een opgeblazen versterker die er als een woede uitbarsting doorheen dendert. De schoonheid van ongecontroleerde chaos. Hotellounge (Be the Death of Me) is het eenzame sterrenbestaan van uitgerangeerde artiesten in verlate hotelkamers. Daar ben je slechts een muurbloempje die zich traag in de donkere schaduw voortbeweegt.

De laatste Worst Case Scenario nummers zijn rommelig en minder doordacht. Het speelplezier staat hier op de voorgrond. Dat bedoel ik dus met de menselijke sterfelijkheid tussen de perfectie. dEUS voorkomt hiermee dat ze zichzelf te serieus neerzetten. Eigenlijk verdient elke rockband zo’n luchtig moment binnen die broeierigheid om zich te herpakken.

Het korte Shake Your Hip is gestoord, maar wel lekker gestoord. Het sensuele Great American Nude is een aaneenschakeling van woorden, waar een oud gemaakte bluesstem aanmoedigend doorheen roept. Klaas Janzoons poging om hier logica tussen te stoppen, heeft een lachwekkende uitwerking welke zich daar goed voor leent. Het outro ademt in alles die minimalistische Sonic Youth soundscapes uit.

Secret Hell is de vreemde eend binnen dit slotakkoord. Een prachtige uitgebalanceerde song die naast een Right As Rain beter tot zijn recht komt. Maar dEUS denkt niet in dit soort van gangbare logica. Prima om de plaat mee af te sluiten, daar heb je vrede mee. Er volgt echter nog een geamputeerd staartje, het vervelende nutteloze blindedarm uitstulpel van Worst Case Scenario.

Divebomb Djingle is namelijk een nog vreemder eendje, het lelijke eendje welke nooit tot een beeldschone zwaan laat ontplooien. Het is de experimentele kant van hun veelzijdigheid, welke ze vervolgens op tussenplaat My Sister = My Clock uitbouwen.

Haar rusteloze karakter maakt het voor Lillie Amadea West vrijwel onmogelijk om zich ergens te vestigen. Bij de uptempo krautrock Car Anymore proef je dat er meer aan de hand is. Dromerig lusteloos smeekt ze hier onderhand om Amerika te kunnen verlaten. Het is een vermoeidheid die opbreekt en waar meerdere landgenoten tegenaan lopen. Het is een aanklacht tegen een stervend land dat steeds verder van zichzelf vervreemdt. Lillie Amadea West heeft de toon van haar laatste plaat, Heaven 2, gezet, en die is minder rooskleurig dan het popgehalte van haar songs doet vermoeden. Het roept in ieder geval een aangenaam (r)evolutionair spanningsveld op, waarbinnen het prima vertoeven is.

Ondanks dat de muzikant sinds kort in het muzikale hart van Los Angeles woonachtig is, slaat ook daar de verveling toe. Juist die verveling ontvluchtte ze toen ze in 2024 het instrumentale If I Were a Real Man I Would Be Able to Break the Neck of a Suffering Bird opnam. Dat was een beeldend bezinnend reisverslag van haar tocht door IJsland. De hectiek van de Verenigde Staten slokt Heaven 2 op, dat dan ook stukken gejaagder overkomt. Lala Lala slaat echter ook een totaal andere weg in als op het experimentele I Want the Door to Open uit 2021, waar ze met traditionele wereldfolklore stoeide.

Lillie Amadea West droomt haar droom in sfeervolle dreampopklanken. Een droom die ver van de realiteit verwijderd staat, maar die wel perfect op haar gemoedstoestand aansluit. Liedjes met een wazig filter. Het profijt zit hem vooral in het feit dat ze tegenwoordig bij het Sub Pop label onderdak heeft. Het label biedt haar de mogelijkheid om in alle vrijheid aan haar songs te sleutelen. Daarbij heeft Lillie Amadea West het geluk dat de tevens in Los Angeles gevestigde Melina Duterte (Jay Som) als producer haar perfect aanvoelt en mede de tracks muzikaal inkleurt.

Volledige review op Written In Music

Lala Lala - Heaven 2 | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Kim Gordon beangstigt mij op The Collective met haar teksten over mentale aftakeling. De rondslingerende post-it notities verwijzen overduidelijk naar het beginstadium van dementie. Ondanks dat Kim Gordon een jeugdige uitstraling heeft, is ze wel een zeventiger, bijna 73 jaar oud zelfs. Gelukkig bezit PLAY ME die tekstuele scherpte die we van haar gewend zijn, het vertrouwde cynisme en heel veel woede.

Haar partner in crime is ook nu producer Justin Raisen, waarmee ze tevens The Collective en No Home Record opnam. Justin Raisen is grotendeels voor het muzikale rage rap-speelveld verantwoordelijk, waar Kim Gordon zich vrij in beweegt. PLAY ME is maatschappijkritischer dan de emotionele, persoonlijke beladenheid van The Collective. Het nerveuze Nail Bitter bevat nog de nodige resten van The Collective. BYEBYE25! is uiteraard een voortzetting van BYEBYE en bevat exact hetzelfde spookachtige Judgment Night decor.

PLAY ME is een schizofrene benadering van de gedachtegangen van deze oer-noiserocker. In het PLAY ME titelstuk is Kim Gordon weer dat meisje uit de jaren zeventig. Prettig gestoorde triphop met haperende beats en een wankelende zangeres die nog steeds dat ingehouden hysterische randje bezit. Rauw en ongecontroleerd. De samples klinken alsof ze van een vals afgestelde platenspeler afkomstig zijn. Er is niks opgepoetst aan. Net zo oud en doorleefd als Kim Gordon zelf.

Het is een kleine stap van dat kleine kindmeisje naar de jong volwassen vrouw in Girl With a Look. De postpunkdagen van de jaren tachtig, met een hulpeloze Kim Gordon die verdoofd op de vloer ligt. Flarden die tot een roerig leven te herleiden zijn. De dromerige lichtvoetige new wave van Not Today wave belicht weer de mooie kant van die tijd.

Not Today is weer met gemak aan het hedendaagse Subcon te linken, waar men dromen realiseert door deze in 3D variant uit te printen. Zo verdringen toekomstdromen de huidige rechtse nachtmerries en stelt Post Empire een meer collectief functionerende maatschappij voor. Square Jaw stelt het kapitalisme aan de kaak, waar grootverdieners zich in kolossale Tesla Cybertrucks voortbewegen. Ze daagt de bestuurder hier uit om de confrontatie met haar aan te gaan.

Dat uitdagen heeft een andere betekenis in Black Out en Dirty Tech. Daar bewapenen Kim Gordon en Justin Raisen zich met verleidende sensualiteit. Black Out en Dirty Tech zijn regelrechte aanvallen op de internetvervuiling van artificiële intelligentie. Clusterbommen die de artistieke creativiteit en vrijheid wegvagen. Het duo bestrijdt deze terreur met botte militante rapbeats. Het ruwe veld van de hiphop is in de Verenigde Staten ondertussen veel groter dan dat van de rock, logisch dus dat Kim Gordon ervoor kiest om zich op deze wijze te uiten.

No Hands is net zo stoer en onafhankelijk. De opstandige geëmancipeerde vrouw die roekeloos tegen het verkeer inrijdt. Het amicale contact met Dave Grohl heeft zijn oorsprong in de hoogtijdagen van Sonic Youth en Nirvana. Hij gaat weer ouderwets drummend tekeer, tussen het elektronische geweld van Busy Bee. Kim Gordon is boos en stelt haar pensioen nog even uit. PLAY ME is haar meest overtuigende soloplaat.

Kim Gordon - PLAY ME | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het mythisch Laurel Canyon schept een romantisch beeld van creatieve geestverwanten die daar eind jaren zestig prachtige nummers opnamen. De plek heeft tevens de status van een hippie community die zichzelf verloor in seks en drugs. Voor Sam Beam was het als een bedevaartplaats, een ideale locatie om na jaren van stilte weer aan nieuw Iron & Wine materiaal te werken. Hij vierde dit met Light Verse en schonk een daarmee tiental gloednieuwe nummers aan de buitenwereld.

Dit proces leverde meer dan genoeg restmateriaal op; waarmee hij weer een Archive Series album zou kunnen vullen. Toch koos hij na lang wikken en wegen ervoor om dit zusje van Light Verse tot het volwaardige album Hen’s Teeth om te dopen. Light Verse is uitbundig en levendig en voelt als een dagsessie aan. Hen’s Teeth is net wat donkerder, als de avondschemer die invalt.

Het rauwe Roses is bedrieglijk schijngeluk en luidt een zware periode in. Liefde als keerzijde, een overdosis aan liefde leidt tot twijfel. Sam Beam blijft die ‘mooidenker’ met een pessimistische onderlaag. Op Light Verse wekt hij de indruk dat die liedjes vrijwel vanzelf hun verhalen vertellen. Roses plaatst hier kanttekeningen bij en lijkt de nageboorte van de zware bevalling Beast Epic. Begrijpelijk dat hij deze track tijdelijk in de ijskast geplaatst heeft. Soms moeten nummers rijpen, Roses moest juist eerst ontdooien.

Het zachte Paper and Stone geeft de liefde een kans. Een liefdeskoppel dat elkander in hun tegenstrijdigheid tegemoet komt en aanvult. De afstotende dynamiek die ergens dat heikele punt vindt waarmee ze elkaar toch raken. Paul Cartwright bezit het vermogen om hierbij zijn viool vrouwelijk te laten klinken. Tyler Chester voegt er kleingehouden toetsenwerk aan toe, de bas van Sebastian Steinberg draagt weer dat zelfverzekerde uit. Zo klinkt de muziek weer vertrouwd en kloppend.

Op Light Verse vervulde Fiona Apple een fraaie bijrol, nu is het folktrio I’m with Her, bestaande uit Sara Watkins, Sarah Jarosz en Aoife O’Donovan aan de beurt. Zangeressen die ook los van elkaar een carrière hebben opgebouwd. Hun samenzang op Robin’s Egg is oorstrelend speels. Een leeg schilderij zich door natuurtinten laat inkleuren. De lente is in aankomst, maar laat nog heel even op zich wachten. Dit drietal bundelt ook hun krachten in het sprookjesachtige “Wait Up”, waar Sam Beam in alle rust de omgeving in zich opneemt en de schoonheid daarvan herontdekt. Dat onthaasten lukt niet op de bijna te snel aangezette prairiefolk van Singing Saw.

Sam Beam maakt ook slim gebruik van meerdere stemlagen in In Your Ocean. Sfeermaker David Garza laat zijn gitaar mooi spreken in dit nummer over totale toewijding. Een fraai moment waar de countryslaggitaar de folkbanjo ten huwelijk vraagt. Eeuwige verbondenheid om de sterfelijkheid zo lang mogelijk uit te stellen. Het luchtige Defiance, Ohio fluitwerk benadrukt tevens dat je niet oud moet worden, maar in het moment moet leven. Met de fragiele afsluiter Half Measures geeft Beam de angst voor het definitieve einde vrij spel.

Ondanks dat Sam Beam het liefste mensen om zich heen verzamelt, is Grace Notes een eenzame kluizenaarstocht, zoekende naar inspiratie. Het zijn echter de nostalgische dromen en vroegere jeugdherinneringen die zijn weg kruisen. Het besef achteraf dat geluksmomenten voor het oprapen liggen. Na een hoop Indian Summer songs klopt de gure herfst alsnog aan bij het broeierige jazzy Dates and Dead People. De dagen worden korter, de nachten eindeloos lang. Het koor zet op het laatste moment nog een ritmische, bijna heidense oproep tot een regendans in.

Hen’s Teeth heeft een tijdje op zich laten wachten. In het verleden heeft Sam Beam veel geschikt materiaal te lang op de plank laten liggen. Zo zal hij de afgelopen twee jaren zeker getwijfeld hebben over de toekomst van het materiaal van Hen’s Teeth. Fijn dat deze plaat nu alsnog verschenen is.

Iron and Wine - Hen's Teeth | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Geloof en bijgeloof liggen soms dicht bij elkaar, en als je daar gevoelig voor bent, dan is vrijdag de 13e niet echt de meest voor de hand liggende datum om een debuutplaat uit te brengen. Geloof, daar draait het bij Goldstar; de titeltrack van het eerste The Sophs album om. Waar is God als je hem nodig hebt. Het is een smeekgebed gericht aan hogere krachten die zich niet laten zien. En dat geeft direct de emotionele beladenheid in de stem van Ethan Ramon weer.

Die stem van Ethan Ramon brengt je bij The Dog Dies in the End aan het twijfelen. Door het androgyne geluid hoor ik in eerste instantie niet of ik nu naar een zanger of zangeres aan het luisteren ben. Het heeft dezelfde rauwheid als Matthew Bellamy van Muse. Zelfs Jeff Buckley komt in mij op. Geen verkeerde grootheden om je mee te meten. The Dog Dies in the End is bombastische glamrock met Ethan Ramon die verbaal het uiterste van zich vraagt. Verschiet hij hier al direct al zijn kruit, of is het de opzet om je in verwarring te brengen?

Dat laatste is absoluut het geval. Goldstar is een zinkende boot op de woeste vaart, waar men zich krampachtig aan de laatste wrakstukken vasthoudt om te overleven. Deze survivaldrang levert een veelzijdig geheel op, die letterlijk alle kanten op klotst. Ethan Ramon is de kapitein die plichtsgetrouw als laatste het schip verlaat. Het principe ‘the band plays on‘ is hier zeker van toepassing.

De flamenco/ska van de rauwe titeltrack ademt de spookachtige hang naar het onbereikbare uit. Het punt waar wanhoop en woede elkaar kruisen, en waar die laatste er met de winst vandoor gaat. De gitaristen Austin Parker Jones en Seth Smades geven hier met gemak een blues-twist aan, wat al genoeg over die veelzijdigheid van The Sophs zegt. Dit is het indirecte gevolg van het feit dat het zestal uit verschillende in Los Angeles gevestigde bands voortkomt en bijna gelijktijdig werkeloos op staat komt te staan. Dit experiment ontstaat uit pure noodzaak en doordat men elkaar in zijn waarde laat, heeft de samenwerking bestaansrecht en kracht.

Het dreigende Blitzed Again heeft een donkere opbouw waar bassist Cole Bobbitt verantwoordelijk voor is. En zo heeft elke teamspeler zijn kwaliteiten om op het juiste moment te scoren. Toetsenist Sam Yuh treedt hier passend minder op de voorgrond en heeft een bescheiden rol. Drummer Devin Russ slaat er op los; alsof het zijn laatste optreden ooit is. Blitzed Again is rommelig en ademt in alles die primitieve Do It Yourself attitude uit. Ondanks dat The Sophs bij het grotere Rough Trade label is ondergebracht, wekken ze de indruk dat ze de touwtjes zelf stevig in handen houden.

Het is een gewaagde overstap naar het aerobic/disco-intro van het vintage Sweat. Een beetje vreemd, maar wel lekker. Niet echt de meest logische singlekeuze, al wordt deze door het publiek wel gewaardeerd. Het tegen de Britpop aanleunende, jeugdig klinkende, melancholische House zit dicht in de buurt van perfectie. Een groot contrast met het gesproken tegendraadse zwalkende A Sympathetic Person, dat daar ook zijn basis heeft.

The Sophs brengt gecontroleerde gekte. Ze spiegelen hun Amerikaanse roots in de country/Deltablues-stamper Sweetiepie. Fijn dat ze het niet allemaal te serieus nemen en er wel degelijk ruimte voor humor is. They Told Me Jump, I Said How High is een vette knipoog naar de woestijnklassieker La Grange van ZZ Top, een song die in alles het speelplezier uitstraalt. Ook hier weer die eindeloze woordengolf van een op dreef zijnde Ethan Ramon, Jon Lord-achtige Deep Purple orgelcapriolen van Sam Yuh en solerende hardrockgitaren.

De heerlijke nineties indie/collegerock met punkrandje van Death in the Family opent weer een ander deurtje van The Sophs’ veelzijdigheid. De afsluitende punkrock van I’m Your Fiend, inclusief jengelende bubblegumkoortjes zet dat geluid in de hoogste versnelling voort. Het energieke The Sophs zal op het veelzijdige Code Oranje festival in Nijmegen op 26 april een verfrissende aanvulling zijn. Kan je hierbij niet aanwezig zijn dan krijg je op 3 mei een herkansing, want dan spelen ze in Paradiso.

The Sophs - Goldstar | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na het verlies van een dierbare zoeken vijf uit Zwitserland afkomstige muzikanten elkaar op om dit verdriet een passende plek te geven. Dit resulteert in de goed ontvangen ep That Never Happened, waar ze het nodige krediet mee verdienen. Hiermee veroveren ze als vervangers van het Wit-Russische Dlina Volny ook al snel een plek op het Club Donder festival in de Bosuil te Weert. Dat de samenwerking vruchten afwerpt bewijzen de muzikanten zo’n twee jaar later, als Knots & Chains, de eerste langspeler van Lone Assembly verschijnt. Tegenwoordig speelt de band veel in het buitenland, dus aandacht komen ze absoluut niet tekort; 16 mei staan ze in Willem Twee in Den Bosch, een dag later is Volt in Sittard aan de beurt.

Iedere band kleurt de duisternis anders in, en dit is zeker bij Lone Assembly het geval. Ligt de nadruk op het dromerige That Never Happened vooral op het stevige drumwerk van Romain Segu en de dreunende bas van Jim Bodeman, dan is Knots & Chains net wat evenwichtiger. Zanger Raphaël Bressler heeft in prijsnummer Call of the Swift een innemende warmte in zijn stemgeluid die zich als een deken om de track wikkelt. Call of the Swift schakelt naar de tienerangsten terug. Een onzekere deprimerende fase die men moet overwinnen. Een lijdensweg gevuld met onzekerheden en geestelijke pijn.

De kracht ligt hier dus bij Raphaël Bressler, die het vermogen bezit om in deze track grimmig én zalvend te klinken. Dat geldt echter niet voor de sound van Lone Assembly. Lone Assembly staat met beide benen in de postpunk-aarde en geeft daar een eigen twist aan. Call of the Swift is winters als een bevroren rivier, die het leven tot stilstand dwingt. Glenn Le Meur laat zijn gitaar subtiel ingetogen spreken, maar het is vooral de visualiserende Raphaël Bressler die als een vader over zijn kindje waakt, want zo kan je Knots & Chains absoluut beschouwen.

In het stevige The City Works Like This schept Lone Assembly een eigen Gotham City. De schuilplaats voor de andersdenkenden, die in de nacht als een donkere sub-stroming in beweging komen. Daar bouwt de band aan songs die als kolossale gotische kathedralen tot aan de hemel reiken. Het dansbare The Pain Keeper zou het in de jaren tachtig geweldig goed op de alternatieve dansvloeren gedaan hebben. The Pain Keeper heeft ook, mede dankzij de recente postpunk-herwaardering, zeker bestaansrecht.

Mooi hoe de poëtische vocalist juist in Fantasy de scherpte van zijn woorden bekritiseert. We verliezen aan kracht en zeggenschap en houden ons amper staande in de huidige boze maatschappij. Gooi daar nog een flinke galm aan bombast overheen en je hebt mij in de greep. Raphaël Bressler loopt hierdoor echter wel het risico dat hij zichzelf wat overschreeuwt. Het punt is dat hij hier als toetsenist zelf grotendeels aansprakelijk voor is.

Het naar binnen gekeerde Nocturnal Vision verkent het grijze gebied tussen postpunk en synthpop. De erfenis van de kleurrijke, maar tevens zwartdenkende jaren tachtig. In the Open is het grote gebaar in kinderschoenen. Toch zijn songs als In the Open en Paler Streams net wat toegankelijker, makkelijker vatbaar. Een groot contrast met het door de ritmesectie gedragen zware My Life’s Solid, dat je als een hagelbui naar de realiteit brengt.

Kwetsbaarheid is zeker een voedingsbodem voor Raphaël Bressler. Maar eigenlijk maakt deze slachtofferrol je weerstand klein. Bressler is als een martelaar die de kwaadheid bestrijdt. We hebben ze vaker meegemaakt, al vallen deze personen wel snel van hun voetstuk als succes en roem allesbepalende factoren worden. Waar de hedendaagse generatie zich met een verbitterde hardheid uitspreekt, zoekt Lone Assembly tussen de ellende juist naar licht, hoop en controle. Een titel als A Dark Score vertekent dit beeld op het eind van de plaat nog een beetje, maar je moet daar wat door het donker, de regen en de condens heen kijken.

Lone Assembly - Knots & Chains | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met haar prachtige beeldende teksten schept Melody Prochet een droomwereld waar je heerlijk in wilt verdwalen. Zo ook op Unclouded, het nieuwste Melody’s Echo Chamber album. Vanaf openingstrack The House That Doesn’t Exist is het al raak. In een prachtige decorsetting verlangt de zangeres naar een omgeving die in haar hoofd steeds meer vorm krijgt. Het is echter een visualisatie, die echt aanvoelt, maar ver van de werkelijkheid verwijderd is. The House That Doesn’t Exist is een fijne plek om je af te zonderen, en dat geldt voor de hele Unclouded plaat. Niet bijzonder, maar vooral prettig.

Melody Prochet blijft cryptisch, er zit vooral een diepere treurige onderlaag in haar teksten. Hierdoor verschilt Unclouded weinig met de kleurrijke Emotional Eternal voorganger. Dat is een uptempo hoopvolle dansbare plaat, die toch wel rooskleurig tegen de toekomst aankijkt. Unclouded is net wat minder pop, minder springerig, wat absoluut beter bij het Melody Prochet stemgeluid uitvalt. Ondanks de realistische kijk blijft ze trouw aan dat sprookjesachtige. De nadruk ligt nog steeds op de roerige jaren zeventig, een fraaie mix tussen spacerock, neo-psychedelica, triphop en zelfs wat krautrock.

The House That Doesn’t Exist ligt sterk in het verlengde van het Franse Air. Melody’s Echo Chamber kiest echter voor een minder elektronische aanpak met echte strijkers, echte muzikanten. De filmische In the Stars triphop bestrijdt de leegte in het leven van Melody Prochet. Ooit hoopt ze weer te stralen, te shinen aan de roemrijke sterrenhemel. Hunkerend naar liefde en succes. Flowers Turn Into Gold is het besef dat die kansen voor het oprapen liggen. Melody Prochet is te bescheiden om daar daadwerkelijk mee aan de slag te gaan. Die bescheidenheid siert haar, maar breekt ook op.

Die swing komt er gelukkig wel in het dansbare Eyes Closed. India Oosters mysterieus, met een veelvoud aan gastmuzikanten die dit aangename sfeertje nogmaals versterken. Het is echter de krachtige ritmesessie bestaande uit bassist Love Örsan en drummer Malcolm Catto die hier vooral respect afdwingen. Zonder dit tweetal zou Unclouded kaal en afstandig klinken. Ook arrangeur Sven Wunder heeft een allesbepalende vinger in de pap. Toch wel smaakmakers die Unclouded kleur geven. Eyes Closed verfijnt het The House That Doesn’t Exist belevingsgevoel, en plaatst dat huis aan de rand van de oceaan.

De grootste verrassing is echter het jazzy in Nederlands gezongen Childhood Dream. De charme van het gebrekkige taalgebruik. Het heeft iets liefs, speels kinderlijks. Melody Prochet doet al langer geheimzinnig over haar roots. Zo werkt ze eerder in het verleden al samen met de Nederlandse muzikant Anton Louis Jr. Als The Narcoleptic Dancers beweren ze kinderen te zijn van profvoetballer Johnny Van Kappers te zijn. Een fictief personage die waarschijnlijk nooit bestaan heeft.

Memory’s Underground is een stevig liefdesliedje welke beide voeten in de psychedelische jaren zestig heeft. Melody Prochet houdt er zelf helaas de rem op. Broken Roses ontsnapt aan de schijnwereld, een heus vaarwel, welke de band in het vrolijk opgezette Burning Man continueert. Jammer dat die bevrijding zich pas halverwege Unclouded openbaart. De zon drijft de deprimerende Into Shadows wolken uiteen, en eert voor de eerste keer de Unclouded albumtitel. Het zweverige How to Leave Misery Behind is de berusting, de bezinnende fase. Ondanks dat Leon Michels er met zijn El Michels Affair orkest alles aan doet om met Daisy de plaat naar een hoger level te tillen, komt zijn hulp te laat.

Ondertussen ben je steeds nieuwsgieriger naar het persoonlijke verhaal van Melody Prochet geworden. Waarom dat vluchtgedrag? Wat is de onderliggende gedachte van deze vocalist? Hoe zit het met dat ongelukstrauma, waardoor ze voor langere tijd uit de running is? Ergens zit er diep van binnen nog genoeg pijn waarvan ze tot nu toe slechts een tip van de sluier heeft opgelicht. Dat script ligt waarschijnlijk nog ergens te verstoffen. Die diepgang, die mis ik tot nu toe. Unclouded is te vluchtig om echt te raken. De wind waait lichtgevoelig, nu mag het gaan stormen.

Melody's Echo Chamber - Unclouded | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is een doodnormale zaak dat jongeren zich tegen ouderen verzetten. Elke generatiekloof verandert de normen en waardes. Het is prima dat deze herzien worden en aan het tijdsbeeld aangepast worden. Hoe bizar is het dat een dame van bijna zestig jaar juist die rebelse jeugdige puistenkoppen qua ruimdenkendheid totaal omver blaast. Bij de naam Merrill Nisker gaat waarschijnlijk niet direct een belletje rinkelen. Onder haar alter ego Peaches is ze een stuk bekender.

Peaches? Maar die brengt toch al jaren geen nieuw werk meer uit? Vooruit, een viertal jaar geleden ging ze de concertzalen langs om het twintig jarige bestaan van doorbraakplaat Teaches of Peaches te vieren. Haar laatste studio album Rub stamt uit 2015 en ondanks het feit dat deze vrijwel genegeerd wordt, is het absoluut een sterk album. Jammer, want ik ben sinds debuutsingle Lovertits een groot liefhebber van haar geluid. Lekker dwars, lekker eigenzinnig, en zeker toen gelijk al behoorlijk uniek. Vanaf het samen met dat andere feministische boegbeeld gezongen prijsnummer Close Up van Rub is het raak. Een treffende coöperatie met Kim Gordon van Sonic Youth.

Ze pakt op No Lube So Rude gelijk al heerlijk stevig door met openingstrack Hanging Titties. Feministische shockerende Electroclash, zoals alleen dit boegbeeld deze kan maken. Er komen weer de nodige functionele scheldwoorden voorbij. De boodschap mag duidelijk zijn. De wereld is wel aan een beetje agressieve girlpower toe. Tussen alle mannelijke krachtpatserij mag je gerust wat vrouwelijke zelfbewustheid stoppen met sex als wapen. Peaches doorbreekt de taboes en zet gelijk al bij het indringende Hanging Titties de huidige zangeressen spottend op hun plek.

Het dansbare Hanging Titties is een dominante militante opdreunende track, die gelijk in je hoofd blijft hangen. Als een opgefokte ‘bitch’ rapt ze zich door de manonvriendelijke lyrics heen. Seks hoort smerig te zijn, de geslachtsziektes krijg je daarbij cadeau en hier moet je maar mee dealen. Peaches is helemaal terug, en wat hebben we haar de afgelopen jaren toch gemist. Merrill Nisker is niet vies van een potje orale bevrediging. Zo dominant mogelijk eigent ze in Fuck Your Face haar slachtoffers toe. Een zwarte weduwe in een web, gevuld met de nodige lustopwekkende attributen.

No Lube So Rude, de liefde moet pijn doen. Och, laat die liefde maar achterwege, als het maar pijn doet. Slechts in het afsluitende en hunkerende Be Love laat ze dat statement los. In de Verenigde Staten zouden actievoerders de teksten en hoesfoto van No Lube So Rude het liefste met een dozijn aan Parental Advisory: Explicit Content stickers behangen. Nederland is net wat minder preuts, maar deze rode oren plaat draai je ook weer niet tijdens een familiebezoek. Je hebt anarchistische persoonlijkheden nodig, die hun mond open durven te trekken, zeker nu.

No Lube So Rude is zo politiek als maar zijn kan. Baas zijn over je eigen lichaam, je eigen identiteit ontdekken en vorm geven. In een wereld die steeds homofobischer wordt en waar de gehele LGBTQ+ gemeenschap opnieuw om hun rechten moet vechten is No Lube So Rude een ware verademing. Het van zich afschreeuwende punk poëtische Not in Your Mouth None of Your Business is het absolute hoogtepunt. Bijzonder dat ze zich vervolgens in het toegankelijke Take It bijna zacht sensueel kwetsbaar opstelt.

Het bijzondere aan No Lube So Rude is dat als je er de politieke strijdbaarheid, het seksuele geweld en de feministische statements terzijde stelt, er een aanstekelijke nachtelijke recht voor de raap clubplaat met straffe industrial beats overblijft.

Peaches - No Lube So Rude | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

deric raven heeft me verzocht zijn eerdere recensie te vervangen door onderstaande, aangepaste versie:

Ondanks dat Smells Like Teen Spirit van Nirvana de hele kijk op de alternatieve rock voor eeuwig verandert, Pearl Jam op Pinkpop het meest memorabele concert ooit is, Mark Lanegan misschien wel de mooiste rockstem heeft, is het voor mij toch Alice In Chains die met Dirt de meest iconische grungeplaat maakt. Grunge is hoe dan ook een breed begrip. Nirvana is duidelijk door de punkrock van Pixies beïnvloedt, en legt hier een punk laag overheen. Screaming Trees heeft dat psychedelische blues gehalte van The Doors en in Pearl Jam hoor ik vooral veel van Free terug.

Soundgarden en Alice In Chains blijven trouw aan de hardrock roots. De maatschappij zet de frontmannen als sterke iconische personages neer, terwijl al snel blijkt dat het vaak behoorlijk labiele figuren zijn. Ondanks de muzikale verschillen ademen ze allemaal de grijze triestheid van Seattle uit. Een stad waar het altijd herfst is en waar een hoog werkeloosheid heerst. Dat daar tevens een groot zelfmoordpercentage aan kleeft, is niet eens zo vreemd. Helaas wordt het teveel als een soort van modeverschijnsel neergezet, en heeft het steeds minder met muziek te maken.

De muziek, daar draait het dus om. En Dirt van Alice In Chains is met terugwerkende kracht voor mij de beste plaat uit het grunge tijdperk. Waarom met terugwerkende kracht? Eigenlijk ben ik alle grunge klassiekers pas later nog meer gaan waarderen, al is de impact vanaf de release al gigantisch groot. Het geschepte verhaal is in eerste instantie vooral op de waanzin gericht, later wordt het steeds meer waarheid. Dirt is hoe dan ook een traumatische verwerkingsplaat over gevechten die je nooit kan overwinnen. Er zit hoe dan ook zeer veel escapisme in. Layne Staley koppelt dit aan de verdovende effecten van zijn drugsverslaving, een roes om de realiteit te verzachten en te vervagen.

Bij Jerry Cantrell is het eerder te herleiden tot de impact die de Vietnamoorlog op zijn ouderlijke gezin heeft. Zijn vader heeft die verschrikkingen van dichtbij meegemaakt. Een trauma welke je voor de rest van het bestaan van de maatschappij afstompt. Het heeft geen zin om naar antwoorden te zoeken, als er alleen maar vragen zijn. Dirt is hard en confronterend. Slepend dodelijk. Agressief en verzachtend. Ondanks dat de verhaallijnen van Layne Staley en Jerry Cantrell totaal verschillend zijn en door elkaar lopen, is de pijn evenwaardig.

Het is een zwarte verkoolde pagina uit een afgesloten dagboek, welke eigenlijk het daglicht niet mag aanschouwen. Het decor van Seattle geeft die donkerheid een doffe glans mee. De achtergrond van Layne Staley en Jerry Cantrell liggen nog best aardig in elkaars verlengde. Layne Staley komt tevens uit een gebroken gezinssituatie en heeft zijn vader amper gekend. Leg daar de achtergrond van Eddie Vedder van Pearl Jam die bij Alive over een soortgelijke toestand zingt ernaast en de Seattle cirkel is helaas weer rond.

Maar goed, ik heb dus het meeste met Dirt. Voor mijzelf ligt die basis ergens bij een andere band, namelijk Black Sabbath. Met dat donkere geluid wordt Alice In Chains dus al vaker vergeleken. War Pigs is een van de heftigste oorlogsnummers ooit, en Rooster is daar een soort van voortzetting van. Rooster blijft voor mij de klevende modder van dit oorlogstrauma. Vastgekoekte klodders zand vermengt met speeksel en bloed. Jonge soldaten die onbedoeld als volwassen mannen om de veilige terugkeer naar het thuisfront smeken.

Opgekropte woede en frustraties en het daaruit voortkomende vluchtgedrag in roesmiddelen die de scherpte van de realiteit laten verbleken of zelfs dit horrorscenario naar eigen wil aanpassen. Dirt is De soundtrack voor films als Platoon, Apocalypse Now en Full Metal Jacket. Een verharde kansloze maatschappij. Elk nummer is een losstaand onderdeel van deze nachtmerrie. Dagelijks badend in het zweet wakker worden. Monddood de gevoelens niet met naasten kunnen delen.

In Dirt scheert de gitaar als een maniakale helikopter rond. Onbestuurbaar geraakt door een flinke dosis aan LSD. Logge baspartijen die als legerkisten steeds dieper in het moeras wegzakken. Layne Staley die zwaar onder invloed de pijn van zich af schreeuwt. De kracht van de hele grunge stroming ligt veelal in de gedragen emoties. Of je nu Staley, Cobain, Vedder, Cornell of Lanegan hoort. Amper volwassen zingen ze over de heersende gekte van een uitzichtloze toekomst. Vluchtgedrag in drank en drugs.

Nogmaals, er is niks romantisch aan het hele grunge gebeuren. Achteraf gezien een diep trieste periode, die wel veel goede muziek oplevert. De ziel moet zich openen, zodat de pijn een kronkelende weg naar buiten vindt. Ongelofelijk hoe geleefd de stemmen toen al klonken. Het zijn nog jonge gasten die een kist bagage vol levenservaringen met zich mee sleuren. Layne Staley is hier pas 25 jaar, dan krijgt het leven normaal pas vorm en stabiliteit.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Will Oldham is een tevreden mens. Tenminste die indruk wekte de eigenzinnige singer-songwriter vorig jaar mei in Doornroosje. Met vreemde capriolen amuseerde hij daar de aanwezigen, met stuntelige danspasjes en een excentriek opgemaakt gezicht. Sinds hij getrouwd en ondertussen alweer een tijdje vader is, heeft hij eindelijk de lang gehoopte rust in zijn leven gevonden. Die rust hoor je in zijn recente werk terug.

I Made A Place is een prachtige ode aan zijn in ontwikkeling zijnde prille gezin, en met The Purple Bird bewijst hij nogmaals dat hij zeker nog niet afgeschreven is. Het Bonnie Prince Billy alias verkeert in bloedvorm, en je kan gerust stellen dat Will Oldham en Bonnie Prince Billy meer dan ooit samenvloeien. De zanger heeft het niet meer nodig om zich achter een alter ego of zoals in Nijmegen achter een zwarte, gedeeltelijke bedekkende hoofddoek te verschuilen.

Will Oldham settelt zich vanaf I Made A Place midden in zijn thuisbasis te Louisville. Hij heeft het nomadebestaan een beetje afgezworen en wijkt eigenlijk enkel om te touren naar andere plaatsen uit. Tijdens die latere concerten zorgen de meestermuzikanten Jacob Duncan op saxofoon en alleskunner Thomas Deakin voor het nodige professionele vermaak. Gelukkig is dit duo ook tijdens het opnameproces van We Are Together Again van de partij, net als zijn neef en pianist Ryder McNair en broer en tevens bassist Ned Oldham.

Terug naar de kern dus, daar bij de Ohio River waar ooit met There Is No-One What Will Take Care of You het Palace Brothers verhaal begint. Ik kan het niet laten om bij Why Is the Lion? die plaat in herinnering te halen. Daar siert de heerser van de natuur de albumhoes. Een krachtig statement van leiderschap, charismatisch en zelfverzekerd. Eigenschappen die absoluut in deze fase van het leven passend op Will Oldham van toepassing zijn.

Maar goed, het gaat nu dus over We Are Together Again. Daar kijkt een nieuwsgierig leeuwaapje de wijde junglewereld in. Heel veel is er niet veranderd, de cirkel is ronder en hechter dan ooit. Why Is the Lion? gaat letterlijk door waar die mooie avond in Nijmegen eindigt. Het zijn de fluitpartijen van Thomas Deakin, Jacob Duncan en passant Nuala Kennedy, die daaraan memoreren. Will Oldham gaat het gespreksdialoog met zichzelf aan en neemt de luisteraar hierin mee. Het is bijna klassieke troubadour folk zoals alleen dit muzikale genootschap dat kan maken.

Ryder McNair dirigeert het strijkersgezelschap bestaande uit violisten Charlie Bisharat, Camille Miller en Sara Callaway, cellist Jake Braun en altviolist Zach Dellinger. Ze vervolgen de reis met bouzoukispeler Eamon O’Leary, bassist Chris Cupp, percussionist Caleb Vasquez, pianist Jim Marlowe en een koor bestaande uit Tory Fisher, Lacey Guthrie, Katie Peabody, Maggie Halfman en Catherine Irwin. De band als leefeenheid, een zelfbesturende commune, bestaande uit artiesten. We Are Together Again is pure rijkdom en dat voel je ook. Alles wat aan deze plaat hoort te kloppen, klopt dus ook. Bestaat perfectie, ja perfectie bestaat en is goud waard.

Bonnie "Prince" Billy - They Keep Trying To Find You (Official Video)Bonnie "Prince" Billy – They Keep Trying To Find You (Official Video)
In de clip van de vooruitgeschoven They Keep Trying To Find You single, presenteert de excentrieke Bonnie Prince Billy zich letterlijk als een bosjesman. Een met de natuur, maar ook onzichtbaar. De eenzame einzelgänger, een voyeur, hunkerend naar liefde. Ondanks de veilige keuze van geborgenheid handelt het klein gehouden Strange Trouble over het onvermogen om zich tegen de gevaarlijke buitenwereld te bewapenen. Je belooft het nageslacht een mooie wereld, de realiteit staat hier haaks op.

De Life is Scary Horses melancholie benadrukt de angst voor het onwetende. Is het slim om te schuilen voor alsmaar voortdurende onweersbuien of is het zinvoller om die sprankjes aan zonnestralen te vangen. Ook hier weer de waanzinnige prachtrollen van Thomas Deakin en Jacob Duncan, die juist die I See a Darkness waanzinleed op natuurlijke wijze verzachten. Eeuwige trouw, eeuwige vriendschap, samen voor- en tegenspoed delen. Het licht breekbare (Everybody’s Got a) Friend Named Joe doorbreekt diezelfde duisternis. Will Oldham eert niet enkel zijn familie, dit is tevens een bedankje aan de muzikanten die deze dromen en nachtmerries verwezenlijken.

De Mexicaanse getinte Vietnam Sunshine western klanken zijn een manisch depressieve mix tussen sentiment en vrolijkheid, en is het zwakste lelijke eendje broeder tussen zijn beeldschone zwanen zusters. In de ochtendnatuurwandeling van de Hey Little ontwaakt de zich alsmaar helende aarde. Bijzonder dat Will Oldham ervoor kiest om het normaal zo afgeschermde privéleven van dochter Poppy Oldham hier publiekelijk in de video te tentoonstellen. Het zijn tevens de geluksmomenten die dit familiegeluk kleur geven. Geluksmomenten die dit duet met vrouwlief Elsa nogmaals in alle kracht en veelvoud versterken.

Bonnie "Prince" Billy - Hey Little (Official Video)Bonnie "Prince" Billy – Hey Little (Official Video)
Bij het dromerige Davey Dead springt het samenspel met harpiste Erin Hill er bovenuit. Ze betovert niet enkel met haar instrument, maar heeft als spirituele rondspokende zangpartner zoveel extra’s te bieden. De dood waakt als een geest over het nummer, de dood als deel van het leven, niet zozeer als einde. The Children Are Sick wordt net als Strange Trouble als catchy probeersel al in Doornroosje gespeeld. Het publiek als achtergrondkoor, deelgenoot van de song. Veel is er niet aan gesleuteld, bij de eerste tonen herken ik het al. Dat zegt in principe meer dan genoeg.

We Are Together Again is een kop en staart plaat. Het schurende, intiem rockende Bride of the Lion beantwoordt de vragende doelstelling van het Why Is the Lion? openingsnummer niet. Het is een psychedelische afspiegeling van de liefde die als cliché alles overwint en sterker dan haat is. Moet je de boodschap moeilijk verpakken als het uiteindelijk om de inhoud draait? Laat Will Oldham maar op die vruchtbare voedingsbodem te Louisville fantastische liedjes schrijven. Voorlopig lijkt er geen einde aan die inspiratiebron te komen, de nummers vloeien letterlijk uit zijn hand.

Bonnie Prince Billy - We Are Together Again | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat Hysterical Strength als een bom inslaat is te begrijpen. Het is het product van drie jaar lang intensief touren en alle energie een juiste plek geven. Op artistiek vlak geeft Deadletter er een eigen eigenzinnige draai aan. Natuurlijk tapt de uit Yorkshire afkomstige band uit het bekende postpunk vaatje met een smaak welke zich tevens als bitter en zoet laat kwalificeren. De grote verschillen liggen er in de dromerige saxofoonpartijen van Poppy Richler. Laat nou net die muzikant er na Hysterical Strength de brui aangeven. Einde Deadletter verhaal, of is het juist een extra stimulans om nog sterker terug te komen?

Nathan Pigott is gelukkig een geschikte waardige opvolger van Poppy Richler. Gemakshalve verhuist het gezelschap naar de woonplaats van de kersverse saxofonist. En zo is het hart van Londen de nieuwe uitvalbasis waar Deadletter vooral in plaatselijke oefenruimtes bivakkeert. De kracht zit hem nog steeds in de hechte drie-eenheid van zanger Zac Lawrence, bassist George Ullyot en drummer Alfie Husband. Zij zetten de lijnen uit en verdelen de taken binnen de rockband die verder door gitaristen Will King, Sam Jones en uiteraard Nathan Pigott worden ingevuld.

Om het A Bigger Bang gevoel te continueren, contracteren ze opnieuw filmregisseur Lawrence Hills opnieuw om het bijna feministische naar volledige vrijheid verlangende To the Brim clip te visualiseren. Hij is al eerder voor de Mere Mortal film noire video verantwoordelijk waar hij een UK Music Video Awards nominatie mee in de wacht sleept. Op het verknipte To the Brim maakt Deadletter gebruik van geluidscollages en elektronische noise. Als ratten knagen ze zodanig aan het verrotte karkasfundament totdat deze getergd in elkaar stort. En daar passen die winkeldieven beelden perfect bij. Shoplifters of the World, Unite and Take Over.

To the Brim is chaotischer, paniekerig bijna. Hoe ga je met afwijzingen om, als je zelf niks te bieden hebt. Het is de leegte die ontstaat als een bandlid wegvalt en de buitenwereld verwacht dat je dit verlies eenvoudig kan compenseren. Een betere eerste single kunnen ze simpelweg niet kiezen. Je hoort overduidelijk dat Deadletter nieuwe invalshoeken bewandeld, al is de sound voorzichtiger, en niet zo confronterend dan de heftige video. Existence Is Bliss is minder postpunk georiënteerd dan voorganger Hysterical Strength en richt zich meer op het synthesizergeluid van de new wave.

Flo Webb mag het gruwelijke horror scenario van It Comes Creeping verder uitwerken. Hij zet een griezelig gewelddadig Purge sfeertje neer waarin alles toegestaan is. Een avond gevuld met terreur en vermaak waar moordzuchtige gemaskerde mannen de dienst uitmaken. Met vette baslijnen presenteert George Ullyot zich als het creatieve meesterbrein van deze huiveringwekkende track. Nathan Pigott is de bijna zwijgende toeschouwer, die op de hoek van de straat van een afstand veilig toekijkt en spaarzaam treurig blazend de duisternis accentueert.

Het zijn slechts hiaten in een verhaal die pas met de Existence Is Bliss release kloppend gemaakt worden. Purity I kenmerkt zich door een krachtige discobeat. Ook hier is het George Ullyot die dat nachtelijke verlangen kleur geeft. Dat dit asgrauwe en bordeelrode tinten zijn, versterkt het effect alleen maar. We zuiveren de goedheid van al het kwaad totdat er een zuivere suspensie overblijft. Purity I biedt tevens aan de glamrock uit de jaren zeventig onderdak die hier een prominente plek toegediend krijgt.

De recente Songless Bird single gaat de strijd met de vrijheid van meningsuiting aan. Tot hoever worden we monddood gemaakt en kapselt men meningen als een ziekelijk gezwel in. Zac Lawrence beseft al te goed dat een politieke boodschap met een hoop geschreeuw dit doel voorbij streeft. Kalmte is hierbij het codewoord. Het melancholische What the World Missed rustpunt gelooft in de goedheid van de mens.

Het is gemakkelijker om problemen te verdrinken en angsten te verdoven. Met het Cheers! escapisme verdringen we de complexiteit van het huidige bestaan. Drank vertroebelt slechts tijdelijk, de kater komt een dag later vaak veel harder aan. Hoe kan je jezelf tegen een dictatuur bewapenen waarin je zelf als dienend schaakstuk uitgespeeld wordt. De potige Among Us old-school postpunk duisternis met een veelvoud aan echo’s is het nederige besef dat hedendaagse veranderingen tegen het utopische idealisme botsen. Is vrijheid met kort gewiekte vleugels nog iets waard?

Het zware Focal Point worstelt met depressies, de dagen zijn zwarter dan de nachten. (Back to) the Scene of the Crime vermijdt de plekken waar tekstschrijver Zac Lawrence nare herinneringen aan heeft. Ondanks het mysterieuze veelbelovende spannende intro, behandelt het observerende Frosted Glass juist het introverte, het niet naar buiten durven te treden. En misschien is dit wel het directe gevolg van een maatschappij die het onmogelijk maakt om jezelf te zijn. Frosted Glass presenteert zich hierdoor als de zustertrack van Songless Bird. Een band als Deadletter haalt zijn kracht uit de provocerende woorden, zonde als ze hieraan twijfelen en dit gevoel ze enigszins belemmerd.

Existence Is Bliss is volwassener dan de voorganger, dit wordt door de stagnerende socialisatie Deadletter bewust afgedwongen. Er is geen tijd om vooruit te denken. Het startpunt ligt in het heden. Het swingende verhalende He, Himself, and Him richt zich niet alleen op de buitenwereld, de grootste veranderingen moet je zelf in werking stellen. Na zelfbeklag volgt actie, actie leidt tot opstand. We dansen op de lava resten van een reeds uitgebarsten vulkaan. En dan kom je tot de ontdekking dat de hele Existence Is Bliss plaat naar de vernietigende Meanwhile in a Parallel dreiging toewerkt. Na een overweldigend debuut overtreft Deadletter hier alle verwachtingen.

Deadletter - Existence Is Bliss | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com