stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Met haar prachtige beeldende teksten schept Melody Prochet een droomwereld waar je heerlijk in wilt verdwalen. Zo ook op Unclouded, het nieuwste Melody’s Echo Chamber album. Vanaf openingstrack The House That Doesn’t Exist is het al raak. In een prachtige decorsetting verlangt de zangeres naar een omgeving die in haar hoofd steeds meer vorm krijgt. Het is echter een visualisatie, die echt aanvoelt, maar ver van de werkelijkheid verwijderd is. The House That Doesn’t Exist is een fijne plek om je af te zonderen, en dat geldt voor de hele Unclouded plaat. Niet bijzonder, maar vooral prettig.

Melody Prochet blijft cryptisch, er zit vooral een diepere treurige onderlaag in haar teksten. Hierdoor verschilt Unclouded weinig met de kleurrijke Emotional Eternal voorganger. Dat is een uptempo hoopvolle dansbare plaat, die toch wel rooskleurig tegen de toekomst aankijkt. Unclouded is net wat minder pop, minder springerig, wat absoluut beter bij het Melody Prochet stemgeluid uitvalt. Ondanks de realistische kijk blijft ze trouw aan dat sprookjesachtige. De nadruk ligt nog steeds op de roerige jaren zeventig, een fraaie mix tussen spacerock, neo-psychedelica, triphop en zelfs wat krautrock.

The House That Doesn’t Exist ligt sterk in het verlengde van het Franse Air. Melody’s Echo Chamber kiest echter voor een minder elektronische aanpak met echte strijkers, echte muzikanten. De filmische In the Stars triphop bestrijdt de leegte in het leven van Melody Prochet. Ooit hoopt ze weer te stralen, te shinen aan de roemrijke sterrenhemel. Hunkerend naar liefde en succes. Flowers Turn Into Gold is het besef dat die kansen voor het oprapen liggen. Melody Prochet is te bescheiden om daar daadwerkelijk mee aan de slag te gaan. Die bescheidenheid siert haar, maar breekt ook op.

Die swing komt er gelukkig wel in het dansbare Eyes Closed. India Oosters mysterieus, met een veelvoud aan gastmuzikanten die dit aangename sfeertje nogmaals versterken. Het is echter de krachtige ritmesessie bestaande uit bassist Love Örsan en drummer Malcolm Catto die hier vooral respect afdwingen. Zonder dit tweetal zou Unclouded kaal en afstandig klinken. Ook arrangeur Sven Wunder heeft een allesbepalende vinger in de pap. Toch wel smaakmakers die Unclouded kleur geven. Eyes Closed verfijnt het The House That Doesn’t Exist belevingsgevoel, en plaatst dat huis aan de rand van de oceaan.

De grootste verrassing is echter het jazzy in Nederlands gezongen Childhood Dream. De charme van het gebrekkige taalgebruik. Het heeft iets liefs, speels kinderlijks. Melody Prochet doet al langer geheimzinnig over haar roots. Zo werkt ze eerder in het verleden al samen met de Nederlandse muzikant Anton Louis Jr. Als The Narcoleptic Dancers beweren ze kinderen te zijn van profvoetballer Johnny Van Kappers te zijn. Een fictief personage die waarschijnlijk nooit bestaan heeft.

Memory’s Underground is een stevig liefdesliedje welke beide voeten in de psychedelische jaren zestig heeft. Melody Prochet houdt er zelf helaas de rem op. Broken Roses ontsnapt aan de schijnwereld, een heus vaarwel, welke de band in het vrolijk opgezette Burning Man continueert. Jammer dat die bevrijding zich pas halverwege Unclouded openbaart. De zon drijft de deprimerende Into Shadows wolken uiteen, en eert voor de eerste keer de Unclouded albumtitel. Het zweverige How to Leave Misery Behind is de berusting, de bezinnende fase. Ondanks dat Leon Michels er met zijn El Michels Affair orkest alles aan doet om met Daisy de plaat naar een hoger level te tillen, komt zijn hulp te laat.

Ondertussen ben je steeds nieuwsgieriger naar het persoonlijke verhaal van Melody Prochet geworden. Waarom dat vluchtgedrag? Wat is de onderliggende gedachte van deze vocalist? Hoe zit het met dat ongelukstrauma, waardoor ze voor langere tijd uit de running is? Ergens zit er diep van binnen nog genoeg pijn waarvan ze tot nu toe slechts een tip van de sluier heeft opgelicht. Dat script ligt waarschijnlijk nog ergens te verstoffen. Die diepgang, die mis ik tot nu toe. Unclouded is te vluchtig om echt te raken. De wind waait lichtgevoelig, nu mag het gaan stormen.

Melody's Echo Chamber - Unclouded | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem geplaatst

deric raven heeft me verzocht zijn eerdere recensie te vervangen door onderstaande, aangepaste versie:

Ondanks dat Smells Like Teen Spirit van Nirvana de hele kijk op de alternatieve rock voor eeuwig verandert, Pearl Jam op Pinkpop het meest memorabele concert ooit is, Mark Lanegan misschien wel de mooiste rockstem heeft, is het voor mij toch Alice In Chains die met Dirt de meest iconische grungeplaat maakt. Grunge is hoe dan ook een breed begrip. Nirvana is duidelijk door de punkrock van Pixies beïnvloedt, en legt hier een punk laag overheen. Screaming Trees heeft dat psychedelische blues gehalte van The Doors en in Pearl Jam hoor ik vooral veel van Free terug.

Soundgarden en Alice In Chains blijven trouw aan de hardrock roots. De maatschappij zet de frontmannen als sterke iconische personages neer, terwijl al snel blijkt dat het vaak behoorlijk labiele figuren zijn. Ondanks de muzikale verschillen ademen ze allemaal de grijze triestheid van Seattle uit. Een stad waar het altijd herfst is en waar een hoog werkeloosheid heerst. Dat daar tevens een groot zelfmoordpercentage aan kleeft, is niet eens zo vreemd. Helaas wordt het teveel als een soort van modeverschijnsel neergezet, en heeft het steeds minder met muziek te maken.

De muziek, daar draait het dus om. En Dirt van Alice In Chains is met terugwerkende kracht voor mij de beste plaat uit het grunge tijdperk. Waarom met terugwerkende kracht? Eigenlijk ben ik alle grunge klassiekers pas later nog meer gaan waarderen, al is de impact vanaf de release al gigantisch groot. Het geschepte verhaal is in eerste instantie vooral op de waanzin gericht, later wordt het steeds meer waarheid. Dirt is hoe dan ook een traumatische verwerkingsplaat over gevechten die je nooit kan overwinnen. Er zit hoe dan ook zeer veel escapisme in. Layne Staley koppelt dit aan de verdovende effecten van zijn drugsverslaving, een roes om de realiteit te verzachten en te vervagen.

Bij Jerry Cantrell is het eerder te herleiden tot de impact die de Vietnamoorlog op zijn ouderlijke gezin heeft. Zijn vader heeft die verschrikkingen van dichtbij meegemaakt. Een trauma welke je voor de rest van het bestaan van de maatschappij afstompt. Het heeft geen zin om naar antwoorden te zoeken, als er alleen maar vragen zijn. Dirt is hard en confronterend. Slepend dodelijk. Agressief en verzachtend. Ondanks dat de verhaallijnen van Layne Staley en Jerry Cantrell totaal verschillend zijn en door elkaar lopen, is de pijn evenwaardig.

Het is een zwarte verkoolde pagina uit een afgesloten dagboek, welke eigenlijk het daglicht niet mag aanschouwen. Het decor van Seattle geeft die donkerheid een doffe glans mee. De achtergrond van Layne Staley en Jerry Cantrell liggen nog best aardig in elkaars verlengde. Layne Staley komt tevens uit een gebroken gezinssituatie en heeft zijn vader amper gekend. Leg daar de achtergrond van Eddie Vedder van Pearl Jam die bij Alive over een soortgelijke toestand zingt ernaast en de Seattle cirkel is helaas weer rond.

Maar goed, ik heb dus het meeste met Dirt. Voor mijzelf ligt die basis ergens bij een andere band, namelijk Black Sabbath. Met dat donkere geluid wordt Alice In Chains dus al vaker vergeleken. War Pigs is een van de heftigste oorlogsnummers ooit, en Rooster is daar een soort van voortzetting van. Rooster blijft voor mij de klevende modder van dit oorlogstrauma. Vastgekoekte klodders zand vermengt met speeksel en bloed. Jonge soldaten die onbedoeld als volwassen mannen om de veilige terugkeer naar het thuisfront smeken.

Opgekropte woede en frustraties en het daaruit voortkomende vluchtgedrag in roesmiddelen die de scherpte van de realiteit laten verbleken of zelfs dit horrorscenario naar eigen wil aanpassen. Dirt is De soundtrack voor films als Platoon, Apocalypse Now en Full Metal Jacket. Een verharde kansloze maatschappij. Elk nummer is een losstaand onderdeel van deze nachtmerrie. Dagelijks badend in het zweet wakker worden. Monddood de gevoelens niet met naasten kunnen delen.

In Dirt scheert de gitaar als een maniakale helikopter rond. Onbestuurbaar geraakt door een flinke dosis aan LSD. Logge baspartijen die als legerkisten steeds dieper in het moeras wegzakken. Layne Staley die zwaar onder invloed de pijn van zich af schreeuwt. De kracht van de hele grunge stroming ligt veelal in de gedragen emoties. Of je nu Staley, Cobain, Vedder, Cornell of Lanegan hoort. Amper volwassen zingen ze over de heersende gekte van een uitzichtloze toekomst. Vluchtgedrag in drank en drugs.

Nogmaals, er is niks romantisch aan het hele grunge gebeuren. Achteraf gezien een diep trieste periode, die wel veel goede muziek oplevert. De ziel moet zich openen, zodat de pijn een kronkelende weg naar buiten vindt. Ongelofelijk hoe geleefd de stemmen toen al klonken. Het zijn nog jonge gasten die een kist bagage vol levenservaringen met zich mee sleuren. Layne Staley is hier pas 25 jaar, dan krijgt het leven normaal pas vorm en stabiliteit.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Will Oldham is een tevreden mens. Tenminste die indruk wekte de eigenzinnige singer-songwriter vorig jaar mei in Doornroosje. Met vreemde capriolen amuseerde hij daar de aanwezigen, met stuntelige danspasjes en een excentriek opgemaakt gezicht. Sinds hij getrouwd en ondertussen alweer een tijdje vader is, heeft hij eindelijk de lang gehoopte rust in zijn leven gevonden. Die rust hoor je in zijn recente werk terug.

I Made A Place is een prachtige ode aan zijn in ontwikkeling zijnde prille gezin, en met The Purple Bird bewijst hij nogmaals dat hij zeker nog niet afgeschreven is. Het Bonnie Prince Billy alias verkeert in bloedvorm, en je kan gerust stellen dat Will Oldham en Bonnie Prince Billy meer dan ooit samenvloeien. De zanger heeft het niet meer nodig om zich achter een alter ego of zoals in Nijmegen achter een zwarte, gedeeltelijke bedekkende hoofddoek te verschuilen.

Will Oldham settelt zich vanaf I Made A Place midden in zijn thuisbasis te Louisville. Hij heeft het nomadebestaan een beetje afgezworen en wijkt eigenlijk enkel om te touren naar andere plaatsen uit. Tijdens die latere concerten zorgen de meestermuzikanten Jacob Duncan op saxofoon en alleskunner Thomas Deakin voor het nodige professionele vermaak. Gelukkig is dit duo ook tijdens het opnameproces van We Are Together Again van de partij, net als zijn neef en pianist Ryder McNair en broer en tevens bassist Ned Oldham.

Terug naar de kern dus, daar bij de Ohio River waar ooit met There Is No-One What Will Take Care of You het Palace Brothers verhaal begint. Ik kan het niet laten om bij Why Is the Lion? die plaat in herinnering te halen. Daar siert de heerser van de natuur de albumhoes. Een krachtig statement van leiderschap, charismatisch en zelfverzekerd. Eigenschappen die absoluut in deze fase van het leven passend op Will Oldham van toepassing zijn.

Maar goed, het gaat nu dus over We Are Together Again. Daar kijkt een nieuwsgierig leeuwaapje de wijde junglewereld in. Heel veel is er niet veranderd, de cirkel is ronder en hechter dan ooit. Why Is the Lion? gaat letterlijk door waar die mooie avond in Nijmegen eindigt. Het zijn de fluitpartijen van Thomas Deakin, Jacob Duncan en passant Nuala Kennedy, die daaraan memoreren. Will Oldham gaat het gespreksdialoog met zichzelf aan en neemt de luisteraar hierin mee. Het is bijna klassieke troubadour folk zoals alleen dit muzikale genootschap dat kan maken.

Ryder McNair dirigeert het strijkersgezelschap bestaande uit violisten Charlie Bisharat, Camille Miller en Sara Callaway, cellist Jake Braun en altviolist Zach Dellinger. Ze vervolgen de reis met bouzoukispeler Eamon O’Leary, bassist Chris Cupp, percussionist Caleb Vasquez, pianist Jim Marlowe en een koor bestaande uit Tory Fisher, Lacey Guthrie, Katie Peabody, Maggie Halfman en Catherine Irwin. De band als leefeenheid, een zelfbesturende commune, bestaande uit artiesten. We Are Together Again is pure rijkdom en dat voel je ook. Alles wat aan deze plaat hoort te kloppen, klopt dus ook. Bestaat perfectie, ja perfectie bestaat en is goud waard.

Bonnie "Prince" Billy - They Keep Trying To Find You (Official Video)Bonnie "Prince" Billy – They Keep Trying To Find You (Official Video)
In de clip van de vooruitgeschoven They Keep Trying To Find You single, presenteert de excentrieke Bonnie Prince Billy zich letterlijk als een bosjesman. Een met de natuur, maar ook onzichtbaar. De eenzame einzelgänger, een voyeur, hunkerend naar liefde. Ondanks de veilige keuze van geborgenheid handelt het klein gehouden Strange Trouble over het onvermogen om zich tegen de gevaarlijke buitenwereld te bewapenen. Je belooft het nageslacht een mooie wereld, de realiteit staat hier haaks op.

De Life is Scary Horses melancholie benadrukt de angst voor het onwetende. Is het slim om te schuilen voor alsmaar voortdurende onweersbuien of is het zinvoller om die sprankjes aan zonnestralen te vangen. Ook hier weer de waanzinnige prachtrollen van Thomas Deakin en Jacob Duncan, die juist die I See a Darkness waanzinleed op natuurlijke wijze verzachten. Eeuwige trouw, eeuwige vriendschap, samen voor- en tegenspoed delen. Het licht breekbare (Everybody’s Got a) Friend Named Joe doorbreekt diezelfde duisternis. Will Oldham eert niet enkel zijn familie, dit is tevens een bedankje aan de muzikanten die deze dromen en nachtmerries verwezenlijken.

De Mexicaanse getinte Vietnam Sunshine western klanken zijn een manisch depressieve mix tussen sentiment en vrolijkheid, en is het zwakste lelijke eendje broeder tussen zijn beeldschone zwanen zusters. In de ochtendnatuurwandeling van de Hey Little ontwaakt de zich alsmaar helende aarde. Bijzonder dat Will Oldham ervoor kiest om het normaal zo afgeschermde privéleven van dochter Poppy Oldham hier publiekelijk in de video te tentoonstellen. Het zijn tevens de geluksmomenten die dit familiegeluk kleur geven. Geluksmomenten die dit duet met vrouwlief Elsa nogmaals in alle kracht en veelvoud versterken.

Bonnie "Prince" Billy - Hey Little (Official Video)Bonnie "Prince" Billy – Hey Little (Official Video)
Bij het dromerige Davey Dead springt het samenspel met harpiste Erin Hill er bovenuit. Ze betovert niet enkel met haar instrument, maar heeft als spirituele rondspokende zangpartner zoveel extra’s te bieden. De dood waakt als een geest over het nummer, de dood als deel van het leven, niet zozeer als einde. The Children Are Sick wordt net als Strange Trouble als catchy probeersel al in Doornroosje gespeeld. Het publiek als achtergrondkoor, deelgenoot van de song. Veel is er niet aan gesleuteld, bij de eerste tonen herken ik het al. Dat zegt in principe meer dan genoeg.

We Are Together Again is een kop en staart plaat. Het schurende, intiem rockende Bride of the Lion beantwoordt de vragende doelstelling van het Why Is the Lion? openingsnummer niet. Het is een psychedelische afspiegeling van de liefde die als cliché alles overwint en sterker dan haat is. Moet je de boodschap moeilijk verpakken als het uiteindelijk om de inhoud draait? Laat Will Oldham maar op die vruchtbare voedingsbodem te Louisville fantastische liedjes schrijven. Voorlopig lijkt er geen einde aan die inspiratiebron te komen, de nummers vloeien letterlijk uit zijn hand.

Bonnie Prince Billy - We Are Together Again | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat Hysterical Strength als een bom inslaat is te begrijpen. Het is het product van drie jaar lang intensief touren en alle energie een juiste plek geven. Op artistiek vlak geeft Deadletter er een eigen eigenzinnige draai aan. Natuurlijk tapt de uit Yorkshire afkomstige band uit het bekende postpunk vaatje met een smaak welke zich tevens als bitter en zoet laat kwalificeren. De grote verschillen liggen er in de dromerige saxofoonpartijen van Poppy Richler. Laat nou net die muzikant er na Hysterical Strength de brui aangeven. Einde Deadletter verhaal, of is het juist een extra stimulans om nog sterker terug te komen?

Nathan Pigott is gelukkig een geschikte waardige opvolger van Poppy Richler. Gemakshalve verhuist het gezelschap naar de woonplaats van de kersverse saxofonist. En zo is het hart van Londen de nieuwe uitvalbasis waar Deadletter vooral in plaatselijke oefenruimtes bivakkeert. De kracht zit hem nog steeds in de hechte drie-eenheid van zanger Zac Lawrence, bassist George Ullyot en drummer Alfie Husband. Zij zetten de lijnen uit en verdelen de taken binnen de rockband die verder door gitaristen Will King, Sam Jones en uiteraard Nathan Pigott worden ingevuld.

Om het A Bigger Bang gevoel te continueren, contracteren ze opnieuw filmregisseur Lawrence Hills opnieuw om het bijna feministische naar volledige vrijheid verlangende To the Brim clip te visualiseren. Hij is al eerder voor de Mere Mortal film noire video verantwoordelijk waar hij een UK Music Video Awards nominatie mee in de wacht sleept. Op het verknipte To the Brim maakt Deadletter gebruik van geluidscollages en elektronische noise. Als ratten knagen ze zodanig aan het verrotte karkasfundament totdat deze getergd in elkaar stort. En daar passen die winkeldieven beelden perfect bij. Shoplifters of the World, Unite and Take Over.

To the Brim is chaotischer, paniekerig bijna. Hoe ga je met afwijzingen om, als je zelf niks te bieden hebt. Het is de leegte die ontstaat als een bandlid wegvalt en de buitenwereld verwacht dat je dit verlies eenvoudig kan compenseren. Een betere eerste single kunnen ze simpelweg niet kiezen. Je hoort overduidelijk dat Deadletter nieuwe invalshoeken bewandeld, al is de sound voorzichtiger, en niet zo confronterend dan de heftige video. Existence Is Bliss is minder postpunk georiënteerd dan voorganger Hysterical Strength en richt zich meer op het synthesizergeluid van de new wave.

Flo Webb mag het gruwelijke horror scenario van It Comes Creeping verder uitwerken. Hij zet een griezelig gewelddadig Purge sfeertje neer waarin alles toegestaan is. Een avond gevuld met terreur en vermaak waar moordzuchtige gemaskerde mannen de dienst uitmaken. Met vette baslijnen presenteert George Ullyot zich als het creatieve meesterbrein van deze huiveringwekkende track. Nathan Pigott is de bijna zwijgende toeschouwer, die op de hoek van de straat van een afstand veilig toekijkt en spaarzaam treurig blazend de duisternis accentueert.

Het zijn slechts hiaten in een verhaal die pas met de Existence Is Bliss release kloppend gemaakt worden. Purity I kenmerkt zich door een krachtige discobeat. Ook hier is het George Ullyot die dat nachtelijke verlangen kleur geeft. Dat dit asgrauwe en bordeelrode tinten zijn, versterkt het effect alleen maar. We zuiveren de goedheid van al het kwaad totdat er een zuivere suspensie overblijft. Purity I biedt tevens aan de glamrock uit de jaren zeventig onderdak die hier een prominente plek toegediend krijgt.

De recente Songless Bird single gaat de strijd met de vrijheid van meningsuiting aan. Tot hoever worden we monddood gemaakt en kapselt men meningen als een ziekelijk gezwel in. Zac Lawrence beseft al te goed dat een politieke boodschap met een hoop geschreeuw dit doel voorbij streeft. Kalmte is hierbij het codewoord. Het melancholische What the World Missed rustpunt gelooft in de goedheid van de mens.

Het is gemakkelijker om problemen te verdrinken en angsten te verdoven. Met het Cheers! escapisme verdringen we de complexiteit van het huidige bestaan. Drank vertroebelt slechts tijdelijk, de kater komt een dag later vaak veel harder aan. Hoe kan je jezelf tegen een dictatuur bewapenen waarin je zelf als dienend schaakstuk uitgespeeld wordt. De potige Among Us old-school postpunk duisternis met een veelvoud aan echo’s is het nederige besef dat hedendaagse veranderingen tegen het utopische idealisme botsen. Is vrijheid met kort gewiekte vleugels nog iets waard?

Het zware Focal Point worstelt met depressies, de dagen zijn zwarter dan de nachten. (Back to) the Scene of the Crime vermijdt de plekken waar tekstschrijver Zac Lawrence nare herinneringen aan heeft. Ondanks het mysterieuze veelbelovende spannende intro, behandelt het observerende Frosted Glass juist het introverte, het niet naar buiten durven te treden. En misschien is dit wel het directe gevolg van een maatschappij die het onmogelijk maakt om jezelf te zijn. Frosted Glass presenteert zich hierdoor als de zustertrack van Songless Bird. Een band als Deadletter haalt zijn kracht uit de provocerende woorden, zonde als ze hieraan twijfelen en dit gevoel ze enigszins belemmerd.

Existence Is Bliss is volwassener dan de voorganger, dit wordt door de stagnerende socialisatie Deadletter bewust afgedwongen. Er is geen tijd om vooruit te denken. Het startpunt ligt in het heden. Het swingende verhalende He, Himself, and Him richt zich niet alleen op de buitenwereld, de grootste veranderingen moet je zelf in werking stellen. Na zelfbeklag volgt actie, actie leidt tot opstand. We dansen op de lava resten van een reeds uitgebarsten vulkaan. En dan kom je tot de ontdekking dat de hele Existence Is Bliss plaat naar de vernietigende Meanwhile in a Parallel dreiging toewerkt. Na een overweldigend debuut overtreft Deadletter hier alle verwachtingen.

Deadletter - Existence Is Bliss | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com