stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Een gemiddelde garagerock plaat uit de jaren zestig klinkt alsof deze met beperkte lo-fi middelen ergens in een garagebox naast het ouderlijk huis is opgenomen. Tegenwoordig is dit begrip zodanig gemuteerd en geromantiseerd dat een beginnende Amerikaanse band al snel zodanig geëtiketteerd wordt. Black Lips grijpt naar die oeroude grondbeginselen terug, met het grote verschil dat ze al zo’n vijfentwintig jaar in het circuit meedraaien.

Om zichzelf te blijven vernieuwen maken ze in 2020 de minder geslaagde veilige Sing in a World That’s Falling Apart countryplaat. Gelukkig revengeren ze zich twee jaar later met het ouderwetse Apocalypse Love. Daarop flirten ze nog met disco en funk al zijn de country invloeden nog niet geheel afgeschreven.

Verwacht op het absurde Season of the Peach geen antwoorden, je krijgt juist nog meer vragen in je schoot geworpen. Neem het niet met een korreltje zout, maar met een vrachtlading welke genoeg is om een bevroren pad naar huis te laten ontdooien. Verwacht het onmogelijke, maar verwacht niet teveel. Dan begrijp je Black Lips enigszins. Season of the Peach is namelijk een cryptogram voor andersdenkenden slachtoffers die eerder in een gesticht thuishoren.

Season of the Peach is primitieve geëvolueerde neanderthaler rock volgens de oerprincipes. Hoe dat DNA in het bloed van Cole Alexander en Jared Swilley terecht is gekomen weet ik niet. Het sonische Season of the Peach klinkt in ieder geval alsof een door genotsmiddelen besmette hippie mug liefkozend zijn goedje in de poriën van het tweetal ejaculeert. In de schijnwereld van Black Lips openen ze toepasselijk met The Illusion Part Two. Het nuchtere down to earth spel van saxofonist Zumi Rosow maakt de track tastbaar. Het einde van het leven als startpunt. Wat komt er na de vrees voor de dood.

Zulu Saints bezit dan wel een gefloten middeleeuws mediterend folk intro, daarna schiet het als opgejaagd wild alle kanten op. Hoe verkoop je een uitgestorven spookstad als een winstgevend themapark. Ook tekstueel lukt het Black Lips om hun beperkingen tot kunst te transformeren. Dan denk je dat die toverketel aan drugsdampen ondertussen wel leeg zal zijn. De psychedelische Sx Sx Sx Men grunge is echter nog vreemder, nog onnavolgbaarder.

Vervolgens gebeurt het onverwachte en openbaart zich een ware rebelse anti-oorlog protestplaat. Het ontnuchterende Wild One plaatst de Verenigde Staten in een slapstick western decor en ook het met kermis prullaria opgesierde Judas Pig is een rechtstreekse aanval op het kortzichtig handelen van de machthebbers. Een slangenkuil gevuld met complottheorieën, schreeuwerige demonische zangpartijen en paranoïde oorlogsangsten. Black Lips regisseert zijn eigen Apocalypse Now filmset en dirigeert soldaten door de psychedelische drugs opwekkende Kassandra roes heen.

De opstandige Baptism in the Death House countryklucht brengt zaken aan het licht welke liever in het donker ondergronds bewaard blijven. Het dromen ontvluchtende Happy Place escapisme is snoeiharde opstandige vintage college punkrock. Dit is een kleine stap naar de deprimerende Prick new wave. Kortzinnigheid als een modebewuste stijlvorm. Lekker zwartgallig grimmig en zo uitzichtloos als een vlakke horizonlijn. Mierzoete suikerspinnenwalmen geven de bubblegum dramatiek van Hatman glans. De vals gezongen passages staan hier voor het valse sentiment in een valse gemene wereld.

Tekstueel verschilt The Illusion Part One amper met het benauwende The Illusion Part Two. Daar snak je nog naar adem, de afsluiter bevredigd zich met het hemelse einde. Hoe toepasselijk sluit de hedendaagse gekte op de Season of the Peach belevingswereld van Black Lips aan. Het is surrealistisch en realistisch ineen.

Black Lips - Season of the Peach | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

In het geval van The Mountain Goats kan je nooit over een zinkend schip spreken. Maar als vaste bassist Peter Hughes een jaar na de release van Jenny from Thebes vanwege de angst voor een mentale aftakeling afhaakt, heeft dit absoluut zijn uitwerking op de rest van het gezelschap. Het houdt frontman John Darnielle in ieder geval nachten wakker. Op die momenten dat hij de slaap kan vatten, komt alles in een droom samen. Dit vormt de basis van Through This Fire Across from Peter Balkan basis, drieëntwintigste studioplaat van The Mountain Goats.

Through This Fire Across from Peter Balkan vertelt het verhaal van zestien personen in een vissersbootje, dat in een heftige storm terecht komt. Slechts drie bemanningsleden overleven. Stel dat frontman John Darnielle de naamloze analist is, de verhalenverteller die de woorden aan elkaar rijgt. Dan is drummer Jon Wurster kapitein Peter Balkan, de optimist die de koers bepaalt. Toch is ook rol voor ex-bassist Peter Hughes weggelegd, in de gedaante van pessimist Adam, die overigens al vrij snel uit beeld verdwijnt. Alleskunner en producer Matt Douglas vormt hierbij misschien wel het overkoepelende geweten van de band.

Wat gebeurt er als die driehoeksverhouding verbroken wordt? Wat zijn de verdere consequenties? In het geval van The Mountain Goats levert het een mooi eerbetoon op, een ode aan ruim drieëntwintig jaar trouwe dienst van Peter Hughes. Het prachtige Overture is een instrumentale inleiding met een veelvoud aan geschoolde strijkers, het engelengeduld van een harp, opwindend toetsenwerk, bijna dierlijk fluitspel en een stoere rockbasis. Een opstelling waar klassiek en pop in een heuse rockopera samenvloeien. Een hoog jaren zeventig gehalte met hier en daar wat kitsch en opgepompte dramatiek.

Ondanks het heftige thema klinkt Through This Fire Across from Peter Balkan behoorlijk toegankelijk en vrolijk. Fishing Boat bewijst dat geluk een naargeestige bittere bijsmaak kan hebben. Moet je als overlever van geluk spreken als een ongeval zoveel slachtoffers opeist? Deze gedachte heeft vooral zijn uitwerking op Adam, die zich steeds stiller en onzichtbaarder opstelt en uiteindelijk er in Rocks in My Pockets bewust voor kiest om definitief te vervagen.

Terwijl de bemanning tijdens Cold at Night doodziek in bed ligt, trotseert de coole, van The Replacements bekende bassist Tommy Stinson als een ware surfgod de golven. Mede door zijn toedoen krijgt Dawn of Revelation een punkglans. Daarna komt zijn aanwezigheid tot een einde. Your Bandage vraagt om bezinning en daar is zijn aandeel niet meer relevant. Nieuweling Cameron Ralston krijgt de waardige taak om Peter Hughes definitief te vervangen.

Het rustpunt Peru is het bedrieglijke paradijs, bewoond door gevaar maar waar men genoodzaakt is een nieuw bestaan op te bouwen. Een stuurloos ‘Lord of the Flies epos’, zonder leider, zonder machtsmisbruik. Na Rocks in My Pockets wenkt in Armies of the Lord de duisternis in de gedaante van een piano. Het is echter schipper Jon Wurster die het gevaarte jazzy, ritmisch onder controle en bestuurbaar houdt. De afgrond komt dichterbij, maar net voor het einde der tijdens zorgt The Lady from Shanghai 2 voor een koerswijziging richting het exotische, zonnige Oosten. John Darnielle werkt op Through This Fire Across from Peter Balkan het verlies om tot winst. Geen wraakgevoelens, alleen maar respect wat betreft de keuze van Peter Hughes om voor zichzelf te kiezen.

The Mountain Goats - Through This Fire Across from Peter Balkan | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met een mix aan verwoestende postrock drones, kathedraal vullende pijporgelklanken, zwartgallige doem en een horror scenario aan duistere folk definieert Anna von Hausswolff vrijwel de gehele Zweedse muziekscene naar haar eigen gecreëerde maatstaven. Toch is haar grootste wapen haar neoklassieke engelen stemgeluid, waarmee ze tot tergende hoogtes reikt. Het levert monumentale albums als The Miraculous en het decadente Dead Magic op, maar na het in 2020 verschenen All Thoughts Fly richt ze haar aandacht op het amper opgevallen industriële noise gezelschap Bada. Anna von Hausswolff verdwijnt naar de achtergrond, en het blijft angstig stil.

Haar terugkeer is meer dan een verademing. Op eerder werk doet Anna von Hausswolff haar best om de schoonheid uit de duisternis te filteren, op Iconoclasts laat ze die duisternis grotendeels achterwege. Het meer elektronische Iconoclasts is lichter van toon, al pakt ze wel bombastisch groots uit. The Beast is de ontwaking van een geheimzinnig mythisch wezen uit een eeuwigdurende winterslaap. The Beast bezit de liefdevolle aantrekkingskracht en de angstige afwijzing van het vampirisme. Gothic romantiek met een mespuntje aan verzachtende new age. Niet alleen het kenmerkende toetsenwerk mag het inluiden, er is tevens een belangrijke plek voor gastsaxofonist Otis Sandsjö weggelegd, en dat is zeker niet de enige muzikale verrassing op Iconoclasts.

Facing Atlas heeft een prachtige, bijna serene sprookjesachtige dreampop opbouw. Een typerende jaren tachtig track welke nog het beste op het 4AD label van Ivo Watts-Russell te plaatsen valt. Anna von Hausswolff in de rol van Moeder Aarde die de getergde planeet op haar fragiele schouders met zich meedraagt. De duisternis van het eerdere werk breekt zich open, en daaronder is een sprankje aan licht en hoop zichtbaar. Krachtig, episch, indrukwekkend.

Er zitten de nodige glamrock invloeden en dance lagen in het Iconoclasts titelstuk verweven. Iconoclasts flirt met oeroude strijdbare Viking tradities en geeft er een eigen draai aan. Na het toegankelijke begingedeelte openbaren de geheimen zich. Er volgt een onverwachte stormvloed aan ritmische tegenslagen, soms afstotend, dan weer hypnotiserend zuigend. Het is een vrije val in de diepte, zonder einde, zonder controle. Anna von Hausswolff bezit het vermogen om die totale overgave op te wekken. Dit overstijgt die normale muziekbeleving, dit is een ander soort van bewustwording, uniek in zijn soort. Ook nu is daar de aanwezigheid van saxofonist Otis Sandsjö, die zoveel rust in het geheel brengt.

Punkgod Iggy Pop is de volgende verrassing op Iconoclasts. Na de The Whole Woman donderslagen en de verzachtende folk zang van Anna von Hausswolff wordt deze legende subtiel geïntroduceerd. Iggy Pop, de op leeftijd zijnde zwalkende crooner, die een ander soort doorleefde kwetsbaarheid naast de moederlijke klaag emoties van Anna von Hausswolff etaleert. Een prachtige ballad tussen twee zielen die naar elkander op zoek gaan, maar die elkaar net niet vinden. Hoe mooi kan afzijdigheid klinken.

The Mouth voedt en biedt zinnen de mogelijkheid om expressie te tonen. The Mouth bewapend zich, bevredigd zich met een woordenschat aan aangeleerde emoties. Soms in een overvloed, soms juist precies afgepast. In The Mouth maakt Godendochter Anna von Hausswolff van dat laatste gebruik, dit alles in een ambient bedje aan hemelse klanken. Maar dan openbaart het demonische verleden van de artistieke kunstenaar zich, en schuurt en kreunt mede door toedoen van saxofonist Otis Sandsjö het claustrofobische scharnierpunt The Mouth weer ouderwets hoekig van alle kanten.

Logge drumecho’s luiden het neurotische zenuwachtige krautrock futuristische Stardust in. Anna von Hausswolff is de overkoepelende koningin van dit donkere sterrenrijk. Stardust is het zoveelste hoogtepunt op een plaat die nergens inzakt. Met speels gemak voegt Anna von Hausswolff er reggae en new wave aan toe, alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is. Het klopt allemaal. De Amerikaanse singer-songwriter Ethel Cain heeft met haar Preacher’s Daughter debuut daar een cultstatus opgebouwd. Haar vocalen lenen zich perfect voor het orkestrale naar bevrijding zoekende Aging Young Women. Bijna onzichtbaar vloeien de twee stemmen tot een eenheid in elkaar over.

Anna von Hausswolff stelt zich tevens bijna onzichtbaar in een achtergrondpositie bij het instrumentale Consensual Neglect op, waar de kunstzinnige capriolen van klasse saxofonist Otis Sandsjö het speelveld zoveel mogelijk met dikke mediterende rustlagen inmetselen. Bij de aansluitende inheems jazzy Struggle with the Beast hectiek is Otis Sandsjö tevens de grote sfeermaker. Het beest is hier de dood die het leven van naasten opeist. Het onvermijdelijke worstelende verlies van een geliefde waar elk mens mee te dealen heeft. Soms verlossend om de ondraagbare pijn weg te nemen, soms onverwacht als een dief in de nacht.

Vloedgolven dreigen An Ocean of Time te verzwelgen. De aanwezigheid van de meesterlijke architect Abul Mogard, die als een ijzersmid de kunst van het pijporgelspel afdwingt, laat An Ocean of Time in alle rust ademen. Dan mag je van het geluk spreken dat een van werelds beste organisten tijd vrij maakt om zijn medewerking te verlenen. Ik onderschat Anna von Hausswolff niet, maar dit is toch wel het hoogst haalbare. Hierdoor kan ze alle aandacht op haar stem richten en er een griezelige filmische invulling aan geven. Bovenaards stijgt ze opnieuw boven zichzelf uit, ergens zwevend in het universum.

De zusterliefde kruist elkaar in het onvoorwaardelijke natuurzuivere Unconditional Love waar ze met haar zus Maria von Hausswolff jeugdherinneringen ophaalt. Samen vallen, samen opstaan. Het tweetal werkt al eerder op de Swans plaat Leaving Meaning samen waar ze een indrukwekkende en fabelachtige It’s Coming It’s Real performance afleveren. De invloed van dit Michael Gira project is in het gehele werk van Anna von Hausswolff tastbaar aanwezig. Het ontroerende Unconditional Love voelt nog meer eigen aan, nog intenser, nog puurder. Het instrumentale Rising Legends eindstuk biedt wat een eindstuk hoort te bieden. De laatste stukjes vallen op de juiste plek en nemen de laatste twijfel weg. Het surrealistische Iconoclasts kan je gerust een iconisch meesterwerk noemen.

Anna von Hausswolff - Iconoclasts | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Dat de Dewaele broers doen waar ze zin in hebben bewijst het tweetal als ze na doorbraakalbum Much Against Everyone’s Advice Soulwax op een zijspoor zetten. Het geslaagde mash-up project 2 Many DJ’s gooit hoge ogen, waardoor ze tevens in de clubs een grote naam worden. Zo goed als Much Against Everyone’s Advice wordt het niet meer, al blijft Nite Versions een leuke plaat. Na From DEEWEE uit 2017 verschijnen er nog een aantal redelijk geslaagde dance albums, echt relevant is Soulwax als band niet echt meer. Gelukkig brengt All Systems Are Lying daar nu verandering in.

De liefde voor dance en elektronica is al op Much Against Everyone’s Advice aanwezig. Al presenteren ze zich daar nog als een heuse rockband. Vergeet niet dat we ondertussen ruim vijfentwintig jaar verder zijn, en dat de tijd niet heeft stilgestaan. Opener Pills and People Gone is een perfecte mix tussen het beste van Soulwax en het herkenbare van 2 Many DJ’s. Een soort van mash-up tussen The Chemical Brothers en I’m Not in Love van 10cc. De jaren gaan tellen, vriendschappen vervagen en mensen verdwijnen uit beeld.

Schotelt Soulwax ons op All Systems Are Lying een gezinsvriendelijke zondagsmiddag plaat voor? Heeft het duo de raves en het nachtenlange feesten definitief afgesloten? Zeker niet! Vooruit denken is niet alle banden met het verleden breken. De toekomst begint op dat huidige nul punt. Soulwax overstijgt de Belgische school en reanimeert het tijdperk waar Britse dance acts als Underworld, Faithless, The Prodigy en het eerder genoemde The Chemical Brothers de wereld in hun greep houden.

In een maatschappij waar men elkaar voor de gek houdt is All Systems Are Lying een ware verademing. Het is een vintage 24 Hour Party People feestplaat met het nodige ouderwetse Depeche Mode metaal gekletter, Queen new wave en Prince funk. So tonight I’m gonna party like it’s 1999. En dan zitten we weer opeens op de vooravond van het grote succes. Het nieuwe nu teert op die hoogtijdagen. Niks mis mee, Soulwax heeft altijd schaamteloos de muziekgeschiedenis leeggeplunderd, dus je kan ze niks verwijten.

Run Free viert de vrijheid welke door de pandemie angst getemperd is. We staan alweer een periode open voor contact, al is het stukken individualistischer. Schuif je ego aan de kant en laat alle controles en zelfbeheersing los. De eigenzinnige broers weigeren om zich aan de maatschappij aan te passen. Gebruik dat individualisme om met wetten te breken. All Systems Are Lying is gedurfd anarchistisch. De lazy The False Economy elektroclash is een regelrechte aanklacht tegen het manipuleren van de muzikale arbeidsmarkt. Met cijfertjes goochelen om op streamingsites een vertekent beeld te scheppen.

Buiten de club anthems is er genoeg ruimte voor echte ouderwetse Soulwax songs. De spirituele ambient Constant Happiness Machine soulbiecht kondigt de ommekeer reeds aan. Het zweverig rockende Polaris heeft een dreunende zware basbasis met hier en daar wat Madchester gekte. Het pompende Idiots in Love liefdesluedje is vintage Soulwax, met stroperige baslijnen en een catchy herhalend refrein. De overstuurde rockende milieubewuste “de vloer is lava” track Hot Like Sahara sluit hier genadeloos op aan. Engineered Fantasy is vintage new wave in een nieuw kleurrijk jasje waarna de mediterende pianojazz van Distant Symphony je zacht laten aarden.

All Systems Are Lying is niet zomaar een terugkeer van Soulwax, het is een doordachte terugkeer. Het gezelschap uit zich kritischer dan ooit tevoren. Onder die dikke laag aan heerlijke dansbare tracks schuilt de nodige diepgang. Fijn dat deze Belgische smaakmakers weer van zich laten horen.

Soulwax - All Systems Are Lying | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem geplaatst

Met de doorbraaksingle Feel It Still tekende Portugal. The Man voor het grote succes. Het album Woodstock werd vervolgens massaal aangeschaft. Verwachtte je een hoop gelijksoortige hitgevoelige deuntjes, dan viel dit album behoorlijk tegen. Ging je voor een meer avontuurlijke insteek, dan was dit een prima model. In Nederland krijgen dit soort muzikanten al snel het etiket ‘eendagsvlieg’ mee. Onterecht, want Woodstock behoort niet eens tot de hoogtepunten van dit uit Alaska afkomstige gezelschap. Dan geeft bijvoorbeeld een liveplaat als Oregon City Sessions een beter beeld.

Eigenlijk is hun sound het beste met The Black Keys te vergelijken. Rauwe funk, met een vleugje glamdisco, sixties psychedelica, blues-akkoorden en heel veel garagerock. SHISH is ondertussen de tiende schijf van het gezelschap rondom John Gourley. Als ouder van een zorgenkindje dat aan een ernstige vorm van Parkinsonisme lijdt is het prettig om dicht bij huis te werken. Uit noodzaak verbrak de frontman de banden met het grote Atlantic Recordings label en richtte hij het kleinschalige KNIK Records op. De distributie van SHISH ligt in handen van Thirty Tigers.

De hoes van SHISH laat een bloederig tafereel zien. Het beeld van die misselijkmakende zeehondenjacht zal zeker niet bij iedereen goed vallen. Het schept wel een realistisch beeld van het bestaan van de inwoners van Alaska, die grotendeels van deze vangsten afhankelijk zijn. De band met voormalig teamlid Kane Ritchotte werd voor dit album hersteld en samen werkten men de flarden aan ideeën verder uit. Bijzonder, omdat de drummer alleen in de periode rond de release van Evil Friends een volwaardig lid van Portugal. The Man was. Pas tijdens de afrondende fase sloot de rest van het team huidige tourmuzikanten aan, en was er weer sprake van een heuse bandeenheid. Die chemie zorgde voor het spraakzame SHISH, waar niks op af te dingen valt, wat een wereldplaat is dit toch!

SHISH is een ode aan Alaska, waarbij de songtitels tot plekken in Alaska te herleiden zijn. Verwacht geen rustige back to basic plaat, met een minimum aan instrumentatie. Het omliggende ijs zal bij de eerste klanken van Denali de nodige barsten vertonen. Een stevige rocker met scheurende vintage hardrock gitaarriffs, futuristische wave-bliepjes en kletterende percussie. Zo hoor ik Portugal. The Man in ieder geval het liefste. Heb je moeite met dit geluid, sla dan de dreigende hardcore punk en deathmetal van het donkere Pittman Ralliers ook maar over. Dit is in de verste verte niet met Feel It Still te vergelijken.

Dan is de ritmische folk van Angoon een totaal ander verhaal, ook dit verhaal moet verteld worden. Al snel gaat dit over in een duistere cross-over noise met die kenmerkende hoge smekende kopstem van John Gourley. Het zijn de weggestopte legendes van Alaska, dat een ondergeschikte rol in de Amerikaanse geschiedenis speelt. In principe zijn ook de oorspronkelijke inwoners van deze staat door de Verenigde Staten onderdrukt en toegeëigend. Het verklaart nogmaals de confronterende hardheid van de frontfoto van SHISH, die na de walging steeds meer begrip en respect oproept. Het volk is afhankelijk van de jacht om in hun bestaan te voorzien.

Onder de sneeuwberg ligt een pak aan emoties verborgen. Het is de harde realiteit die in het huidige rechtsklimaat bepaald geen een rooskleurige toekomst voorspelt. De postpunk van Knik, met symfonische metalgitaar-uithalen versterkt dit beeld. Fraai hoe hier weer die hardrockgitaar-capriolen er een onverwachte pure en eerlijke twist aan geven. Het is een mooie overgang naar de industriële beats van de Shish garagepunkrocker met de nodige kitscherige glamrock-uitspattingen. Het puntige Mush is tevens een bastaardkind van dit punk subgenre, al is de benadering net een tikkeltje toegankelijker.

Met het nostalgische, uptempo en dansbare Tyonek lachen ze de strijdbare historie van hun voorouders weg. Hoe een zwarte pagina in het ontstaan van de VS tot absurdisme wordt herschreven. In het aan The Beatles memorerende Kokhanockers etaleert John Gourley nogmaals zijn schrijverstalent om een pakkende, maatschappelijk correcte tekst aan een gelikte song te koppelen. Net zo relevant als de hippie-vredesliederen uit de jaren zestig of de new wave slaapkamerdepressies uit de jaren tachtig.

Samenhang ontbreekt op SHISH. Iets waar ik mij normaal flink aan stoor. Bij Portugal. The Man ligt daar echter juist het grootste gedeelte van hun kracht. Thematisch grijpt John Gourley naar zijn roots terug, in de praktijk is het een regelrechte aanval op het hedendaagse Amerikaanse regime. Tanana benadrukt nogmaals dat we massaal voor de gek gehouden worden. Een psychedelisch hoogtepuntje, waar het broeierige For What It’s Worth van Buffalo Springfield een belangrijke rol als basis in vervult. Hoe kun je een anti-oorlogssong beter hergebruiken om hierna met de crossover-funk van Father Gun te eindigen? We begraven onze helden om nieuwe idolen geboren te laten worden. Denk daar maar eens over na.

Portugal. The Man - SHISH | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het Speedy Wunderground label van Dan Carey is een mooie opstap naar een kansrijke carrière. Het staat altijd garant voor kwaliteitsopnames en opent voor beginnende bands de deuren naar voorheen onbereikbare platenmaatschappijen. Het was dan ook begrijpelijk dat het uit Melbourne afkomstige duo HighSchool de kans met beide handen aangreep toen Speedy Wunderground zich meldde. De release van de single Only a Dream was al snel een feit. Heerlijke oldschool postpunk met een basgitaarbasis waar de latere ‘Peter Hook-loze’ New Order jaloers op zou zijn.

In de Londense studio van Ben Hillier wordt aan de eerste volwaardige plaat gewerkt. Hillier maakte vooral naam toen hij na de eeuwwisseling aan Depeche Mode gekoppeld werd en ook de muzikanten van Blur zijn met regelmaat op deze plek gesignaleerd. Dan kan er toch niks meer mis gaan?

Helaas pakt dit in de praktijk anders uit. Dan Carey bracht de zang van Rory Trobbiani mooi evenwichtig naar voren en gaf er een frisse klankkleur aan. Bij het opnameproces van HighSchool verzuipt de zang in de galm en kom je tot de pijnlijke conclusie dat Rory Trobbiani niet echt een geweldige zanger is. Of is producer/mixer Aaron Dobos de schuldige? HighSchool reisde voor de afronding van de opnamen terug naar Australië en legde in de Sing Sing Studios met Dobos de puntjes zo hard op de i, dat er eigenlijk een grote smerige troebele inktvlek is achtergebleven.

Niks mis met het songmateriaal dus, daar schort het niet aan. Dipped overstijgt de moerassige dreampop gronden en geeft er een aangenaam licht geaccentueerd shoegazer-randje aan. Die nonchalante do it yourself-mentaliteit blijft volledig intact. Maar waarom bij de luisteraar de indruk wekken dat Rory Trobbiani ergens in de kelder moet klooien terwijl je ook een goed uitgeruste studio tot beschikking hebt?

Op Sony Ericsson staan de afstandelijke hedendaagse relaties centraal. De band belicht American Aunty vanuit een andere invalshoek, alsof ze de eentonigheid van Rory Trobbiani willen breken. Helaas is de akoestische setting net zo chaotisch en onopgeruimd als de overige tracks, de toegevoegde ‘veldcollages’ aan stemmen creëren een nadelige uitwerking op het geheel.

Ontstemde krassende lo-fi gitaren en een drummer die de delen ritmisch aan elkaar probeert te verbinden; Peter’s Room is een onprettig hol, waar het niet fijn vertoeven is. Je hoort wel degelijk dat de bandleden goed kunnen spelen, het lijkt echter totaal niet op elkaar afgestemd. Een anarchistische attitude is prima, zolang het maar resultaat oplevert. Het stevige rockende One Lucky Man is het bewijs dat het ook anders doeltreffend kan.

Het hoogtepunt is de futuristische krautrock van Rhinoplasty en ook de retro elektroclash van afsluiter Colt mag er wezen. Deze fase van de band wordt echter met een magere voldoende afgesloten. Mijn middelbare schooltijd was in ieder geval stukken opwindender dan Highschool.

HighSchool - HighSchool | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het zal toch niet waar zijn dat de indierockers van Sorry nu voor een dromerig emo-georiënteerd geluid kiezen? De eerste klanken van Echoes roepen vertroebelde, verregende sferen op, waar de gemiddelde zwaarmoedige postpunktiener in de jaren tachtig voor zou tekenen. Deprimerend uitzichtloos, maar Asha Lorenz geeft er gelukkig al snel een dreigende venijnige draai aan. Geweldig hoe ze zich dat gestoorde rockrandje eigen maakt, en vervolgens heerlijk tekeer gaat. Niks roept zoveel onzekerheden op als de liefde. Romantiek is slechts een troetelwoord, uiteindelijk is seks de primaire levensbehoefte.

Het einde van 2025 nadert en het Londense Sorry doet met het garage rammelende COSPLAY nog eventjes een gooi naar de eindejaarslijstjes. Jetplane leent schaamteloos van de klassieker Hot Freaks van Guided By Voices en geeft deze een duistere cyber-elektro twist. Een geflipte kamikaze-track, inclusief zenuwachtig saxofoongeblaas. We stormen met hoge snelheid op de afgrond af en kicken bij de gedachte dat we slechts enkele secondes van het definitieve afscheid verwijderd zijn. Jetplane is woest, onheilspellend, alleen de praatgrage Asha Lorenz lijkt zich nergens zorgen over te maken. Jetplane is tevens een dance killer in wording, koortsig en opgefokt.

Dat Lorenz het zangkunstje wel degelijk beheerst, bewijst ze wel in de liefkozende akoestische en zalvende ballad Antelope. Zelfs hier is het afwachten tot de kleine barstjes doorbreken en de fragiele song verscheuren. Moeiteloos kruipt Asha Lorenz in het personage van een jazzy nachtclubzangeres in het verleidelijke Candle. Film noir triphop voor volwassenen, ontvlambaar, vurig. Ophitsende wanen die de zelfkant ophemelen.

Waxwing dweept met de verheerlijking van de uptempo punkwave van de Toni Basils hit Mickey. De ontluikende waanzin van Into the Dark ontaardt in een gure herfstbui, waarna het speels industriële Jive die kolkende regendans weer aan de nacht schenkt. In het prachtige, zachte, door je hoofd spokende Life in This Body trip neemt Louis O’Bryen de hoofdvocalen voor zijn rekening. Een onverwachte afwisseling die zeker goed uitvalt.

In de wereld van Sorry vervagen grenzen. COSPLAY is sensueel, eigenzinnig, soms poppy, maar meestal vooral zeer onvoorspelbaar. Het is de vleesgeworden nachtmerrie, met lompe beats en breindodende constructies, verpakt in afgedankt cadeaupapier. De manische, ontremde Asha Lorenz onderneemt soms een poging tot zingen maar over het algemeen balanceert de vocalist ergens tussen een dreigende paniekaanval en binnengehouden woede.

We vergeven Sorry het theatrale glam-niemendalletje Magic, wat eigenlijk net te flauw voor woorden is. Verder valt er niks op het sensationele COSPLAY aan te merken. Na het al niet misselijke 925 debuut en het licht dramatisch melancholische Anywhere But Here komen alle krachten in het overrompelende COSPLAY samen. Sorry bewapent zich hierop met wrange ironie die dicht tegen de hedendaagse schijnwereld aanleunt. De ultieme natte droom voor de andersdenkenden die ook op muzikaal vlak geprikkeld willen worden.

Sorry - COSPLAY | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Zo bescheiden als Niels Duffhues is, noemt hij zichzelf niet muzikant maar verhalenverteller. Net als in de blues gebruikt hij de instrumenten om juist bij die diepte te komen. Daar zit de kern, en vanuit dat punt probeer ik hem telkens weer te begrijpen, te volgen. Voor mij is Niels Duffhues weldegelijk een muzikant, die met zijn droog gevoel voor zelfspot zijn concerten opsiert. Maar op het moment dat hij de stekker inplugt, bevindt de songwriter zich in een totaal andere wereld. De wereld van Niels Duffhues. It Has No Face is zijn elfde plaat, waar hij die onzichtbare status probeert te doorbreken, hard werkend zoals we van hem gewend zijn.

Heerlijk pessimistisch dus met de nodige sarcasme. Het glas zal nooit halfvol zijn, maar altijd leeg. Het zijn min of meer zijn eigen woorden, die je tussen de regels van Theatre Off Grid terugleest. Je moet er wel moeite voor doen, en dat is exact wat de zanger wil bereiken. Vanuit zijn eigen wereld observeert Niels Duffhues dus die steeds maar verder vervreemdende wereld om hem heen. Waar je tussen twee kwaden moet kiezen om het juiste, het positieve te bereiken. Als een nomade zwerft de performer bij een gevallen koninkrijk song als Warmonger rusteloos in zijn eigen gedachte rond. Altijd zoekende, de stilstand vermijdend.

De wereld is een giftige slangenkuil, verraderlijk en aardeduister. In ieder mens schuilt iets goeds, in ieder mens schuilt een moordenaar. De kaarten zijn geschud en Duffhues speelt het gevaarlijke spel mee. De kleine ergernissen die ook bij hem uiteindelijk het kwaad oproepen. Onbewust voeden we ons met die duisternis, het vuur wat binnen in ons woekert. Het is de kunst om dit licht te ontsteken en je er niet aan te branden, waardoor het verlossend en helend werkt. Niet zozeer toegeven, maar accepteren.

It Has No Face is veel meer dan een rootsplaat. Uiteraard zorgt de rockende gitaarsound ervoor dat je het album al snel in die hoek plaatst. De basis is de blues, al schemert zich daar weldegelijk de grijsheid van de postpunk en de leegte van de grunge er doorheen. De postpunk als muziek uit zijn jeugd, de grunge uit de periode dat hij zich daadwerkelijk als liedjesschrijver ontwikkelt. Op elk recent wapenfeit klinkt zijn stem ruwer, ouder en gebroken. Na jaren van zichzelf overschreeuwen om zijn boodschap kracht bij te zetten, heeft hij nu dat doorleefde punt bereikt.

Duffhues - It Has No Face | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Begrijpelijk dat Ivo Watts-Russell zijn persoonlijke ontdekking Elisabeth Frazer vraagt om Song to the Siren voor zijn This Mortal Coil project uit te voeren. Het is zijn eerbetoon aan de stem van Cocteau Twins. Het sprookjesfiguur die je steeds dieper het bos inlokt. Daar waar Robert Smith verdwaalt zorgt de zangeres voor een bedrieglijke zekerheid. Wie valt er niet voor haar kenmerkende zachtheid. Robin Guthrie creëert het benauwende sfeertje, laat de moerassen verstenen. Doornenstruiken en treurwilgen verwelkomen elkaar, buigen en scheppen een doorgang. Daartussen is een glimpje aan licht zichtbaar, veel meer eist Head over Heels niet op.

When Mama Was Moth, dan is nachtvlinder Elisabeth Frazer een schepsel welke de oorsprong in die moederlijke schoot heeft. Duisternis heerst en de zangeres doet de nodige moeite om zich hiervan te distantiëren, bevrijden. Samen met Lisa Gerrard van Dead Can Dance strijdt ze om die koppositie van gothic koningin Siouxsie Sioux over te nemen. Lisa Gerrard als de hemelse gezant, Elisabeth Frazer als de aardse stiefzuster. Of Siouxsie Sioux later bewust de Tinderbox titel leent, weet ik niet. Het zou een mooi wederzijds respect zijn. Op Head over Heels klinkt Elisabeth Frazer nog een tikkeltje schuchter dromerig en wat afstandig. De muzikale omlijsting is echter krachtig. De zangeres staat nog op de eerste treden van haar groeiproces en zal zich steeds verder ontwikkelen. Ivo Watts-Russell uit zijn vertrouwen, en dan weet je dat het goed komt, en hij heeft in dit alles gelijk.

Je kan Robert Pollard niet op misstappen betrappen. Het gemak waarmee hij met zijn vriendenclub Guided by Voices platen produceert is met geen andere band te vergelijken. En ze flikken het telkens weer om een mooi hoofdstuk aan hun repertoire toe te voegen. Het creatieve brein van een nooit stil zittende muzikant als Robert Pollard is het best te vergelijken met een auteur die elk half jaar een nieuw boek aflevert waarvan de verhaallijnen grotendeels hetzelfde zijn maar waarbij het plot telkens weer een tikkeltje anders is. Het Zo ook bij Thick Rich and Delicious.

We wanen ons ergens in de zomer van 1992, net na het topjaar van Pinkpop. Melodieuze gitaarmuziek heerst, en de indierock zet zich definitief op de kaart. Schijnbaar heeft Robert Pollard genoeg bruikbaar materiaal uit deze periode en zelfs ouder op de plank liggen, waar zeker winst uit te halen valt. The Lighthouse Resurrection is letterlijk te herleiden naar het vruchtbare Bee Thousand en is in principe een herbewerking van afdankertje At Odds with Dr. Genesis.

Vergeet niet dat de samenstelling van Guided by Voices totaal anders is als in die rijpe beginjaren. Robert Pollard is de enige overgebleven stabiele factor. Andere muzikanten leveren een andere sound op, waardoor de nieuwste Guided by Voices vertrouwd maar toch ook weer uniek klinkt. Slechts de herkenbare dynamiek is altijd hetzelfde. Eventjes de stemmen opwarmen en de juiste vocale toonhoogtes opzoeken in het met vlagen aan countryrock opgehemelde Babies and Gentlemen. Meer is het niet, en het is de kunst van Robert Pollard om hier een heuse rocksong van te maken.

Het echte werk begint vervolgens met (You Can’t Go Back to) Oxford Talawanda. Powerpop pur sang waar Alex Chilton met Big Star het patent op heeft, maar waar de hele college scene en zelfs de populaire punkrock op teruggreep. Guided by Voices is nog steeds relevant, en zeer betrokken in het heden. Robert Pollard dicht hiermee de grens met het verleden dicht, waardoor het lastig te achterhalen is welke nummers daar hun oorsprong hebben.

Phantasmagoric Upstarts voegt er wat sixties surf aan toe. Robert Pollard spreekt het verlangen naar vroeger uit, en houdt ons een schijnspiegel voor. Een schilderachtig spookstadje, duidelijk gesitueerd in het duistere A. Glum Swoboda. Verfijnd van kleur, veel bombast, maar zonder inhoud. Het is een aanklacht tegen het hedendaagse consumptiemodel, waar sociale media heersen en artificiële intelligentie aan voorgekauwde behoeftes voldoet. Ook Lucy’s World ademt dit statement. Thick Rich and Delicious staat voor de volgevreten maatschappij wiens honger niet te stillen is.

Is dat verder van belang? Zeker niet. Robert Pollard doet waar hij goed in is. Mother John werkt naar een ejaculerende climax toe, die er net niet komt, maar moet je dat van een 68-jarige man nog verwachten? In de instrumentale stoner rocker Dance of the Picnic Ants dirigeert een mierenleger zich naar de top van die eindbestemming toe, daar kan het dus wel. A Tribute to Beatle Bob is het heimelijke verlangen om een klassieker te schrijven, al moet je dat bij antiheld Robert Pollard niet te serieus opvatten.

De tweede helft van Thick Rich and Delicious is net wat steviger. Replay heeft de nodige hardrock elementen en Siren schuwt de grijsheid van de grunge en postpunk niet. Afsluiter Captain Kangaroo Won the War teert tevens een groot stuk op deze melancholische erfenis uit de jaren tachtig. Een rocker heeft het eeuwige bestaan, aan pensioenleeftijd doet hij niet. Daarvan is Robert Pollard het levendige bewijs.

Guided by Voices - Thick Rich and Delicious | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com