stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Hoe verheugd zijn we als My Morning Jacket na het meer dan tevreden stellende restmateriaal van The Waterfall II eindelijk de opvolger van het volwaardige The Waterfall uitbrengt. De hoera-stemming heerst bij het psychedelische folk van het naar de band genoemde My Morning Jacket. Dat de samenwerking met Timothy Showalter van Strand of Oaks op het magische Eraserland een vruchtbaar resultaat aflevert, hoor je dan overduidelijk terug. My Morning Jacket heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en de alt country basis nog verder versoepeld. Wat zijn we blij met deze gewenste doorstap.

Door niet in herhaling te willen vallen neemt het gezelschap ruim de tijd om aan de opvolger te werken. Juist het feit dat geen enkele My Morning Jacket plaat inwisselbaar is voor ouder werk, siert hen. In dit geval gaan ze aan de slag met producer Brendan O’Brien, die vooral steviger en blues minded uit de hoek komt. Dan weet je bij voorbaat al dat het geluid niet met de zachtere voorganger te rijmen valt en dat er waarschijnlijk tevens de nodige retro seventies rock en cross-over invloeden op te horen zijn. Hoe dan ook bijzonder dat ze de van vervroegd pensioen genietende Brendan O’Brien hiervoor strikken. Na het in 2020 verschenen Power Up van AC/DC heeft hij zich niet meer actief ingezet. Logisch dus dat de verwachtingen hoog gespannen zijn.

My Morning Jacket stelt nooit teleur, het is slechts de vraag hoe ze het muzikale talent dit keer weer uitbuiten. Tijdens de laatste tournee in 2024 brengen ze de naar climax opbouwende piano rockballad Aren’t We One? al uit, en verzekeren ze de fans dat deze op de nieuwe plaat zal verschijnen. Niet dus, dit idee schuiven ze vervolgens weer net zo gemakkelijk aan de kant. Blijkbaar past het toch niet binnen het Is geheel. Och, ik sta er niet van te kijken, My Morning Jacket is een onvoorspelbare band en haalt daar hun kracht vandaan.

Het zwaar aangezette Out in the Open zou met gemak voor een betere The National track door kunnen gaan, alleen is het geen The National track. My Morning Jacket bezit als geen ander het vermogen om zomerse sprankeling aan beladen postpunk uitspattingen te koppelen. Out in the Open zet Jim James neer als een overkoepelende bovenaardse macht, die zijn volgelingen in een vreugdevol proces met zich meetrekt. Een Messias die het maximale uit zichzelf haalt om de koude nachten te bestrijden en die maximale inzet op een positieve wijze ook van een ander verlangt. Samen kunnen we een krachtig geluid creëren, samen kunnen we de wereld aan. Dan kan de rest alleen maar beter worden, toch?

Ik heb bij het album wel de nodige vraagtekens, want over de hele linie is het toch stukken minder sterk dan die My Morning Jacket voorganger. Gedurfd zeker, al begrijp ik de meerwaarde van het haperende opstartende Half a Lifetime intro niet helemaal. Het behandelt het opzoeken van grenzen en af en hier soms overheen gaan. Pas na die opsomming dwingt Brendan O’Brien zijn talentvolle meerwaarde af. Hij weet perfect hoe hij de stoere jaren negentig mannenrock een plek binnen de sound van My Morning Jacket moet geven.

Dit is de muziek waar de bandleden mee opgroeien, de reden om My Morning Jacket te beginnen. En dan ben je jezelf opeens heel bewust van die basis. Niet dat ze moeite doen om zichzelf opnieuw uit te vinden. Deze luiheid kan ik wel waarderen. Het ligt in het verlengde van de power rock van What a Wonderful Man.

Een zwaar onderschatte song van het veelzijdige Z, een meesterwerk waarop echt alles klopt. Het flitsende Everyday Magic, de schoonheid zit hem in de kleine subtiele dingen. Hier is het de zomerse terugkerende gitaarmelodie en de camp van Pulp geleende Disco 2000 glamdisco twist die ze er vervolgens aan geven. En dan waan je jezelf weer in het zoete Love Love Love thema van het vorige wapenfeit.

Er zit veel croonende uptempo countryreggae in het opbeurende I Can Hear Your Love. Je merkt wel dat My Morning Jacket nog wat moeite heeft om hun lot in de handen van Brendan O’Brien te leggen. Als je nooit bemoeienis van buitenaf hebt gehad, blijft het een lastig gegeven dat een buitenstaander de eindregie verzorgt. Brendan O’Brien stelt zich nu afzijdig op, en drukt er geen stempel op. Ook het lichtgewicht melancholische jazzy Time Waited pianospel waarbij ze vervolgens een soulswing pad bewandelen, wekt de indruk dat ze hier de producer passeren.

Bij het dromerige verhalende Beginning from the Ending werkt dit wel. Juist hier geven ze aan dat doelen op maat aangepast zijn, idealen bereikt zijn en dat alles prima is. Net op het moment dat het dreigt in te zakken, komen die jazzy driekwartstonen, drukkende bas en de seventies rock gitaren in beeld. Een gevaarlijke gewaagde trage opbouw die er toch weer iets speciaals van maakt. Het vrolijke Lemme Know leunt op een elektronische rock and roll discobeat en mist een stukje originaliteit. The Cure heeft hier met Why Can’t I Be You patent op, al zal de schappelijke Robert Smith niet snel moeilijk doen.

Met de lompe Squid Ink bluesrock revengeren ze zich op voortreffelijke wijze. Dit is de gedachte achter het in zee gaan met Brendan O’Brien. Dit is het soort van vrijheid waar ze in openingstrack Out in the Open over spreken. Jammer dat ze het psychedelische progrock einde en die waanzinnige gitaarsolo’s niet verder uitwerken en alles met moeite in die drie minuten stoppen. Bij Die For It zijn het genieten van de harmonieuze samenzang, hallucinerende spacerock riedeltjes en de harde gitaaruitspattingen elementen die dat onbewustheidsgevoel prettig verstoren.

De beeldende avondduistere River Road blues sluit Is waardig af. Op papier pakt de samenwerking tussen Brendan O’Brien en My Morning Jacket net wat beter uit dan in de praktijk. Beide partijen moeten tot meer in staat zijn. Juist als het spannend wordt zorgt de fade out ervoor dat dit genadeloos afgestraft wordt. Sommige nummers verdienen net een minuut meer aandacht. Opener Out in the Open is een klassieker in spe, die kunnen ze in ieder geval wel op hun conto bijschrijven. Na het vier jaar oude My Morning Jacket is Is een stapje terug.

My Morning Jacket - Is | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met het binnenhalen van Sasami Ashworth koos Cherry Glazerr ervoor om meer synthpop lagen toe te laten aan haar band. Ondanks dat het tweede album Apocalipstick lovende recensies krijgt toegedeeld, koos de band vervolgens voor een steviger postpunk geluid. Een sound waar geen ruimte voor Sasami Ashworth meer was. Dat bood de multi-instrumentalist de mogelijkheid om voor zichzelf aan de slag te gaan. En daarbij blijkt nu ook nog eens dat ze een prima vocaliste is.

Het gelijknamige SASAMI debuut opent met een bescheiden fragiel singer-songwriter song, waarna ze met gemak naar de dreampop noise overschakelt om vervolgens de duistere postpunk kant of de zweverige krautrock velden te bezoeken. Haar klassiek geschoolde achtergrond is hierbij een kracht die ze volledig uitbuit. Haar muziek is niet zomaar in te delen of te categoriseren en dat maakt haar een interessante persoonlijkheid. Na de experimentele noise metal van Squeeze is het toegankelijke Blood On the Silver Screen haar derde wapenfeit.

Haar liedjes zijn in principe korte Netflix verhaaltjes en bij elke song laat ze zich door een film(genre) inspireren en dat levert een veelzijdig beeld op. Een hoog Tik Tok gehalte, waar de concentratieboog niet altijd even gespannen is. Toch lukt het Sasami Ashworth prima om hierbij die eigenheid te bewaken. In een wereld waar zangeressen als Lana Del Rey en Taylor Swift de nieuwe volkshelden zijn is een plaat als Blood On the Silver Screen zeker een aanwinst.

Al dat voorwerk heeft de juiste balans opgeleverd. Het hitgevoelige Slugger heeft een duister alternatief randje en ook de zang is volledig in evenwicht. Ze geeft aan dat ze als oudere jongere nog steeds meetelt en het maximale uit haar bestaan haalt. Het leven stopt niet bij als je dertig wordt en het heeft zoveel meer te bieden dan alleen maar hard werken. Niet vreemd dus dat ze met deze vooruitgeschoven single in 2024 al hoge ogen gooit. Er zit zoveel zwoele sensuele vrouwelijkheid in de track en met de highschool baseball verwijzingen in de videoclip is het overduidelijk dat Sasami Ashworth hiermee een jonger publiek wil aanspreken: een bewuste keuze om die popcultuur te verkennen.

In Just Be Friends benadrukt ze dat soms een vriendschappelijke relatie beter werkt dan een seksuele voortzetting ervan. Wat is het waard om die kameraadschap op te offeren voor iets wat geen bestaansrecht heeft? Het is de bewustwording dat je jezelf niet onwillig moet aanbieden. Een wijze raad, waarmee ze op een natuurlijke manier advies geeft. Sasami Ashworth heeft goed door dat countryfolk erg onder de jeugdige doelgroep leeft en buit dit dan ook volledig uit. Het is allemaal heel doordacht, zeer gericht op de moeder-dochter verhouding; met als beeld dat die gezamenlijk haar concerten bezoeken.

De oudere muziekliefhebber kan de herkenbare op Nirvana’s Come As You Are gebaseerde gitaarriff van The Seed ook goed plaatsen. Met haar geschoolde achtergrond slecht Sasami Ashworth de gapende generatiekloof. Het is de kunst om hier een bevredigend geheel van te maken. Zo zit er heel veel jaren tachtig liefde in de Love Makes You Do Crazy Things rockballad, genoeg donkere new wave tussen de avontuurlijke Possessed breakbeats en teert het zwoele In Love with a Memory op Franse seventies synthpop dramatiek.

Ondanks ik niet tot de doelgroep hoor, voel ik Blood on the Silver Screen wel. De rebelse uitdagende albumhoes past precies in het plaatje dat de zangeres wil uitdragen. Een tikkeltje sexy sensueel, maar door de gewelddadige elementen straalt het ook iets stoers feministisch uit.

SASAMI - Blood on the Silver Screen | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Jubilee is de plaat die Michelle Zauners moet maken om het overlijden van haar moeder een plek te geven. Als geen ander hoopt haar ouder op het sterfbed dat ze in staat is om het leven weer glans te geven. Jubilee is meer dan een prachtig geslaagd eerbetoon aan de roots en aan de familiebanden van de singer-songwriter: het is de bewustwording dat het leven gewoon doorgaat. Na een zorgvuldig gekozen stilte en voorbereiding komt dan nu het waardige vervolg in de vorm van For Melancholy Brunettes (& Sad Women).

Beter dan met openingstrack Here Is Someone kan je die voortgang niet verwoorden. Al raak je met een lied slechts één persoon, dan is het doel al bereikt. Juist die songs versterken de momenten waar je jezelf aan vasthoudt. Elk nummer roept de gedachtes op naar een specifieke gebeurtenis, soms triest, soms gelukkig makend. Het is de spirituele invalshoek waar Japanese Breakfast haar werk altijd al mee inkleurt. Met deze opzet nodigt ze de luisteraar uit om na te denken. Een zelfhulppakket om mee verder te groeien. Dat dit ook nog eens prachtige songs oplevert, is een mooie bijkomstigheid.

Het volgesmeerde Here Is Someone is meer dan een ochtendontbijt, het is een rijkelijk gevulde tafel, waarbij alles op een satijnwit kleed is uitgestald. Het is vooral het samenspel tussen Michelle Zauners en producer Blake Mills. Samen zijn ze verantwoordelijk voor het merendeel van het instrumentale arrangement, waar het orgeltoetsenwerk van Dory Bavarsky en Joseph Lorge, de saxofoonuithalen van Adam Schatz en de gitaarakkoorden van Alam Khan voor de verfijning zorgen. Een aanpak die Japanese Breakfast vervolgens op de rest van de songs toepast. De grootste kracht hierbij blijft het unieke zachte stemgeluid van Michelle Zauners die zich prima voor deze van Burt Bacharach afgeleide wijze van componeren leent. Een hoog lichtgewicht vintage seventies musical sfeertje. Geniale barokke liftmuziek, maar ook een tikkeltje saai.

Het opbouwende Orlando in Love mengt het epische Orlando Innamorato veldslag heldengedicht van Matteo Maria Boiardo met het indrukwekkende The Connoisseur schilderij van Eduard von Grützner en geeft hier een eigen geromantiseerde dromerige draai aan. Dan volgt het hoogtepunt van de plaat waar Blake Mills de schoonheid van noise en shoegazer met dreampop tot een kolkend geheel laat samensmelten. Honey Water krijgt hier vervolgens nog een regenlading van pianopartijen overheen gegoten, waardoor het nazomerbriesje nog net wat sterker aangezet wordt. Tussen de regels door lees je dat een vrouw zich altijd ondergeschikt aan de man moet opstellen. Een emancipatiesong in wording, afgeremd door die onafhankelijkheidspositie.

Het uptempo heen en weer rockende Mega Circuit draagt in alles de zorgeloze zomers uit vergeten tijden uit. Daar waar de jeugdige onschuld ontmaagd wordt en men het licht opstandige gedrag nog tolereert. Ook de Little Girl zuiverheid voedt zich met die branie. De eerste publieke dronkenschap en de schaamte voor ongepast gedrag. Het zijn de onhandigheden waarvoor ze niet meer voor advies bij haar moeder kan aankloppen. Dan zoek je de verbintenis in die andere familietak. Leda is gebaseerd op het eerste contact met haar vader, na een lange periode van stilte. Onwennig, aarzelend, veilig op telefoonafstand. Het is eigenlijk te triest voor woorden, Michelle Zauners geeft die eenzaamheidszinnen hier wel betekenis.

Dat de dood van haar moeder nog steeds niet helemaal verwerkt is, merk je in het ontroerende maar tevens opwindende Picture Window. Het zijn de spoken in huis die rusteloos ronddwalen. Het zijn de geesten die de leegtes in fotolijstjes denkbeeldig opvullen. Grunge drummer Matt Chamberlain zorgt voor de opzwepende drumslagen en geeft er een rockende twist aan. Is het vreemd dat ik bij de samenwerking met Jeff Bridges aan Kris Kristofferson moet denken? Ook hier betreft het een muzikant die tevens een mooie acteer carrière heeft opgebouwd. Natuurlijk is dat niet vreemd en ook Men in Bars zou zich prima voor een filmisch liefdesdrama lenen. Jeff Bridges in de rol van getraumatiseerd oorlogsveteraan, die zijn problemen wegdrinkt. Michelle Zauners als de trouw gebleven echtgenote, die hem hierin bijstaat. Een oprechte country tranentrekker, wel typisch Amerikaans.

De Californische Winter in LA liefdesverklaring benoemt de eenzaamheid als de verlate liefde een asgrijze sluier over de zon heen drapeert. Een speels en onaf niemendalletje van een liedje, dat zich er met moeite tussen wringt. Aan de prachtige begeleiding ligt het niet, die is bij het door zware strijkers gedragen Magic Mountain ook weer hemels. Het is eerder zo dat Michelle Zauners na de dood van haar moeder ook die Zuid- Koreaanse afkomst begraaft. Juist door die invloed maakt ze tekstueel en muzikaal op Jubilee het grote verschil. Op For Melancholy Brunettes (& Sad Women) presenteert ze zich te vaak als girl next door, te gewoontjes, te onopvallend, te Amerikaans.

Japanese Breakfast - For Melancholy Brunettes (& Sad Women) | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Door het onverwachte succes van de derde Deep Sea Diver plaat Impossible Weight ontstaat er een scheve verstandhouding binnen de band. Zangeres Jessica Dobson moet duidelijk wennen aan haar rol als boegbeeld en aanspreekpunt, zeker omdat de teksten behoorlijk persoonlijk en intens zijn. Dan heeft ze ook nog de pech dat haar partner Peter Mansen aan de nummers meeschrijft en als drummer in Deep Sea Diver actief is. De druk wordt alleen maar groter en dan kan je drie keuzes maken. Of je stopt met Deep Sea Diver, of Peter Mansen stapt uit de band, of je offert je privéleven op en wordt publiekelijk bezit. Vreemd genoeg kiest Deep Sea Diver voor dat laatste.

Gelukkig maar, want stiekem ben ik wel verliefd geworden op de hysterische zwoele indierock stem van Jessica Dobson die ergens tussen St. Vincent en Siouxsie in zweeft. Een hoog ouderwets new wave gehalte dus, maar ook lekker assertief en vooral heerlijk op en top vrouwelijk. Het Billboard Heart titelstuk staat bij dat etaleren stil. Hoe voelt het als je jezelf op de cover van bladen tegenkomt en als iedereen een mening over je heeft? Het verknipte Billboard Heart ontstaat als het stel na een echtelijke ruzie los van elkaar aan dezelfde track werkt en er blijkt dat de puzzelstukjes perfect in elkaar passen. Dan ben je je bewust van de onderlinge chemie en van het feit dat je niet zonder de ander kan functioneren.

Bij de What Do I Know twijfel gaat Jessica Dobson alleen aan de slag. Geïnspireerd door een band als The Smile werkt ze tegenstrijdige loops en ritmes tot een geheel uit waar ze boven verwachting Peter Mansen mee verrast. Hij bemoeit zich minimaal met de drumpartijen en vraagt Jessica Dobson om hier lekker eigenzinnig haar gitaar op los te laten. Gewoon zonder specifiek doel en met de nodige risico’s. En dan ontstaat er een roekeloos ongecontroleerd geheel, maar wel een verdomd lekker roekeloos ongecontroleerd geheel.

En dan voelt het weer ouderwets vertrouwd aan, al mengen de overige bandleden Garrett Gue en Elliot Jackson zich pas in het opnameproces als het fundament er al staat. Het harde Emergency staat stil bij het verharde zelfbeeld van Jessica Dobson; een antipathie om haar zelf recht in de ogen te kijken. Hier schuift Elliot Jackson aan en leeft zich als een bezetene op de dwarse synthesizerpartijen uit. In de hoekige tegendraadse Shovel discosound daagt Jessica Dobson zichzelf uit om via een schrijvershandboek een song te schrijven. Niks spontaans aan, al mag het resultaat er zeker wezen. Film noir duister met militante machinegeweer gitaarpatronen. Ze voegt er de nodige sensuele luchtigheid aan toe om de zwaarte wat te stollen.

De meerwaarde van Garrett Gue bewijst zich in het naar eighties synthpop refererende Tiny Threads. Daar kronkelen de baslijnen zich al wurgend om het ijle stemgeluid van een ingetogen Jessica Dobson. Hier komt de vocalist het dichtste bij haarzelf. Hier stelt ze zich het kwetsbaarste en zo naakt mogelijk op. Prachtig hoe de shoegazer gitaarakkoorden de leegtes dichten en het innerlijke beest temmen. Soms vraagt een track juist om een soort van kaalheid. De sobere Loose Change dreampop houdt de demoversie zoveel mogelijk intact en voegt bewust minimaal weinig aan die puurheid toe.

Bij het werkproces van Always Waving Goodbye gaat Deep Sea Diver zo ver om een bestaand nummer totaal af te breken tot er niks van overblijft om vervolgens die brokstukken te lijmen. Zelfs de ziel van Always Waving Goodbye moet er aan geloven. Het hervormde karakter heeft iets uitgeblust en vermoeiends. Juist op dat meest kritieke fragiele punt slaat de destructieve gitaarsolo genadeloos toe. Let Me Go is gebaseerd op de vriendschap die Jessica Dobson al jaren onderhoudt met folkzangeres Madison Cunningham. Hun muzikale interesses liggen ver uit elkaar en daar ergens in het midden in die bombast vinden ze elkaar dan toch. Met de duistere country rockgitaar als metgezel halen ze het beste in zich zelf naar boven. Hoe twee stemmen prachtig samen kunnen vloeien, de een spookachtig wanhopig, de ander zelfverzekerd en dominant.

Be Sweet heeft dezelfde zielsbelevingssnik als de gelijknamige Be Sweet track van The Afghan Whigs. Een gemeende poging om je teder te presenteren. Ook hier een laatste strohalm om een relatie te redden. De opgejaagde See in the Dark postpunk past precies in het deprimerende Seattle klimaat. Blijkbaar begon het hier helemaal mee, na de voltooiing van deze track gingen ze met producer Andy Park aan tafel zitten om hun zinnen op een nieuwe plaat te zetten. En dan word je in de ochtend wakker en meldt het bevredigende gelukzalige Happiness Is Not a Given zich stilletjes aan de voordeur. Net wat je nodig hebt om de sleur te doorbreken. Het is vreemd om te zeggen, maar de muzikale Seattle toekomst ligt in de handen van Deep Sea Diver.

Deep Sea Diver - Billboard Heart | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Vrijwel exact een jaar geleden brengt Pete Astor Tall Stories & New Religions uit. Het prijsnummer hiervan is het opende Model Village, een trieste nostalgische kijk op zelfvoorzienende idealistische woongemeenschappen. Eigenlijk bedoeld voor de opnieuw opgestarte samenwerking met zijn voormalige The Loft collega’s waarmee hij ondertussen alweer een aantal jaren muziek maakt. Blijkbaar is de tijd er nog niet rijp voor en ligt er nog genoeg oud zeer net onder de oppervlakte, welke eerst een plekje moet krijgen.

The Loft, de grote belofte die met de indie singles Why Does the Rain? en Up the Hill and Down the Slope geprezen wordt. The Loft die als een van de eerste op het belangrijke Creation Records van Alan McGee tekent. The Loft die op de vooravond van de verwachte grote doorbraak hun meningsverschillen op het Hammersmith Palais uitvechten, en waarbij drieduizend bezoekers getuige zijn dat ze er letterlijk en figuurlijk de stekker uittrekken. Het begon allemaal zo veelbelovend, Hoe gaaf is het om samen met The Colourfield van voormalige The Specials en Fun Boy Three zanger afwisselend het podium te delen. Zo’n kans krijg je als beginnende belofte zelden.

Creation Records is sinds de burn-out van Alan McGee in 1999 non-actief. Terry Hall is ondertussen overleden, maar de leden van The Loft leven allemaal nog. Wat zou het mooi zijn om te besluiten om na veertig jaar toch die debuutplaat af te ronden. En zo geschiedde het. Zanger Pete Astor, gitarist Andy Strickland bassist Bill Prince en drummer Dave Morgan zijn ondertussen zestigers die het muzikale hart nog steeds op dezelfde plek dragen. Tapete Records die ook het recente solowerk van Pete Astor uitbrengt is oprecht geïnteresseerd en Soulsavers bandlid Sean Read die ook in de reïncarnatie van Dexy’s Midnight Runners actief is, wil wel de rol als producer op zich nemen. En zo verschijnt dan toch nog Everything Changes Everything Stays The Same.

Everything Changes Everything Stays The Same rammelt stukken minder dan de psychedelische punk indie van Why Does the Rain? en Up the Hill and Down the Slope. Hoorde je daar nog veel Velvet Underground in terug, nu verleggen ze het accent naar de Paisley Underground sound. Pete Astor heeft dat nasale slacker geluid niet afgezworen, waardoor het nog net zo vertrouwd aanvoelt.

De plaat trapt af met Feel Good Now, maar eigenlijk ligt de basis bij Ten Years. Onder invloed van alcohol, hangend op de bank vertroebelen de onenigheden die de ondergang veroorzaken. Wijzer en ervaringen rijker wordt besloten om een ieder in waarde te laten en dan eindelijk die plaat te maken. Een stukje verwerkingstherapie, maar vooral speelplezier. Gitarist Andy Strickland is alleen maar beter gaan spelen. Dat mag ook wel, daar heeft hij vier decennia de tijd voor gehad.

Maar goed, terug naar het op en neer wiegende Feel Good Now folkrock. De balans en disbalans in het leven. De drank om je beter te voelen, het afkicken om je echt goed te voelen. Eerst hou je vooral jezelf voor de gek, daarna moet ook de omgeving eraan geloven. Dr. Clark is de amateuristische selfmade medicijnman, de dealer waar je dag en nacht op kan terugvallen. Het is de Pete Astor zelfspot verpakt in sixties psychedelica. Storytime ligt in dezelfde lijn, maar voegt daar net wat hallucinerende jaren tachtig new wave klanken tussen. Zo zou The Loft in 1985 klinken, als ze niet met ruzie uit elkaar gingen. Natuurlijk bevat het slopende Killer ook de nodige drugsverwijzingen, al is het hier geen verheerlijking, maar juist een verbitterende terugblik op al die ellende. En dan besef je dat Everything Changes Everything Stays The Same ook zeker voor Pete Astor therapeutisch werkt.

Na het Do the Shut Up sixties soulpop zelfbeklag kleurt de lucht niet langer asgrijs meer en breekt uiteindelijk de zon door. Greensward Days bezit al het verfrissende wat de eindeloze indiepop zomer van de jaren negentig zo mooi maakt. Een zorgeloos tijdperk waarin alleen maar mogelijkheden en geen beperkingen bestaan. De puntige The Elephant scherpte nodigt uit om dat kluizenaar bed te verlaten en de dag positief te beginnen. Uiteindelijk werkt het allemaal naar de melancholische Somersaults berusting toe, waar alle schoonheid samenvalt. Dan is het prima om met het ouderwets rockende This Machine af te sluiten. De roestige scharnieren zijn weer geolied, en het gevaarte komt na een eeuwigheid opnieuw in beweging. Ruzies zijn bijgelegd, een te langdurige rotperiode is definitief voorbij

Wat is het fraai om de ontwikkeling van het Brabantse Nouveau Vélo op de voet te volgen. Na een aantal gelaagde, geslaagde EP’s verschijnt in 2014 het gelijknamige debuutalbum met daarop een tiental songs die erg op de midden jaren tachtig sound en de uitloop naar de jaren negentig van The Feelies teren. De sprankelende glasheldere Rivella light zomer indie popplaat Reflections borduurt op dit patroon voort. Bogland verruild deze sound voor een unieke eigen postpunk aanpak, nog verfijnder en met nog meer uitmuntend psychedelisch gitaarspel.

Vanaf Hole in the Curtain is het duidelijk dat Rolf Hupkes niet voor een mechanische aanpak kiest en dat je de drumcomputer gerust als een toegevoegd bandlid mag beschouwen. Deze staat subtiel op de achtergrond opgesteld, waardoor Fruit zeker niet afstandig en blikkerig uit de verf komt. Hij heeft dit compenserende instrument zodanig geprogrammeerd dat het een waardige vervanger is. Wel is de uitluidende prachtig omlijstende gitaarsolo, het resultaat van de aandacht verplaatsen en hier mooie diepere lijnen aan te modelleren. De stilte van vijf jaar heeft zeker geen windeieren gelegd, er is wel degelijk nieuw leven ontstaan.

Zo kan het dus ook, dus waarom niet de aandacht op die prachtige kenmerkende gitaarakkoorden gooien? Toch gaat er een langere periode aan overleg overheen voordat zanger Rolf Hupkes definitief besluit om zijn drumpartijen aan een drumcomputer over te laten. Je offert daarmee wel een groot gedeelte van dat levendig geluid voor een meer klinisch geheel op. Dan moet die overtuiging wel in de sterke albumtracks liggen. Nou, op dat front komt Fruit niks tekort. Dat gemis wordt rijkelijk door deze nieuwe sfeervolle invalshoek gecompenseerd. Het indie accent verlegt zich alleen verder richting de eind jaren tachtig postpunk en vroege jaren negentig Britpop, verder blijft die Nouveau Vélo sound volledig intact.

De jeugdige sprankeling is vervangen door een zekere melancholische vorm van stabiliteit. De herfst van het leven kondigt zich versneld aan. Ze verwoorden het zelf al perfect in het schemerduistere Seasons Change. Niet dat Fruit een zware midlife crisis plaat is. Integendeel, maar je moet de veranderingen niet vermijden, maar juist omarmen. Taken by Time ruimt die rotzooi uit het verleden op, en maakt het allemaal stukken gemakkelijker.

Vanwege de corona crisis verleggen de bandleden hun aandacht genoodzaakt dichter bij huis. Door de onzekere toekomst van Nouveau Vélo richten ze zich op de zekerheid van het gezinsleven. Daarom is het meer dan logisch dat een kinderstemmetje in het afsluitende Taken by Time haar vader terug naar de realiteit brengt en alle aandacht terecht opeist. Het schudt je in ieder geval wakker, en je beseft dat muzikanten ook gewoon huisvaders zijn die soms andere prioriteiten hebben. Als dertigers staan ze hoe dan ook verder en ervaringsrijker in hun leven.

Hole in the Curtain haalt het mooiste uit de najaren van de eerste postpunk golf naar boven en heeft veel raakvlakken met het realistische dromerige Disintegration geluid van The Cure. Toevallig verschijnt rond deze tijd ook het The Stone Roses debuut, die invloeden sijpelen weer in het meer dansbare ritmische Make It Better door. Een gouden periode die op dat moment nog wat onwennig aanvoelt, maar welke achteraf zoveel rendement oplevert. De uptempo Unsent Letter powerpop geeft hier nog een heerlijke punkrock impuls aan, al stammen de echo’s overduidelijk uit de jaren tachtig.

Onbewust voelt Run for It als een afscheid aan. Niet vreemd, omdat elke nieuwe levensfase een ander proces afsluit. Je moet veranderingen toestaan, en je er niet tegen verzetten. Dit maakt het allemaal draagbaar. De idealistische houding van vroeger werpt zijn vruchten af, nu is het een kwestie om deze op het juiste moment te oogsten. Aan dat binnenhalen gaat wel een hele procedure aan vooraf. Laat je compacte popliedjes domineren of volg je toch het avontuurlijke initiatief om uitgerekte landschapsschetsen een kans te geven.

Nouveau Vélo kiest voor dat laatste. Dat je bij het langere One More Time de draad kwijtraakt en de aandacht verliest is alleen maar een mooie bijkomstigheid. Je zit totaal in het moment gevangen en vergeet alles wat er om je heen gebeurt. Zo kan muziek dus ook op je inwerken. Aboard is een heerlijke uitgesmeerde krautrock trip naar de sterrenhemel die ondertussen wel eens bereikbaar mag zijn. Nouveau Vélo overtuigt mij ondertussen met Fruit al voor de vierde keer, en doet dat met verve.

Nouveau Vélo - Fruit | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Om dichtbij je diepste gevoelens te komen, werkt het goed om een confrontatie aan te gaan. In gespreksvorm klapt een slachtoffer vaak dicht en kom je geen stap verder. Dan pak je een papier en schrijf je de emoties uit. De behandelaar heeft hierdoor een basis waaruit hij een therapeutisch behandelplan kan opstellen. De uit Volendam afkomstige singer-songwriter Jack Deen kruipt in zijn alter ego Jacob D. Edwards en geeft als dit personage zijn ziel bloot. Borderline biedt geen antwoorden, het zijn veelal geschiedvertellingen die hem verder in dit proces helpen. Hoe bijzonder is het dat hij deze intimiteit vervolgens met de luisteraar deelt?

Tussen de regels door lees je bij Sophie Take Me Dancing dat het niet alleen in zijn hoofd een grote warboel is. Deze ellende zet zich in verwaarlozing voort en het daaruit voortkomende isolement. Een pijnlijke constatering en de juiste keuze dat hij nu met zichzelf aan de slag gaat. Dat opruimen begint met het leeg maken van die overvolle hersenspinsels om deze vervolgens met stukjes aan positief zelfbeeld te vullen. Helpt muziek maken hierbij? Absoluut! Langzaamaan komt de binding met de maatschappij en het gevoel van waardigheid weer terug. Verwacht dus geen krachtig statement, juist breekbare kwetsbaarheid staat centraal. In deze donkere depressieve zonloze dagen is het gemakkelijker om je met Jacob D. Edwards te identificeren. Bijna iedereen is dan een beetje een kluizenaar die naar wat daglicht verlangt.

Op Valentijnsdag staat de liefde centraal en in het geval van Jacob D. Edwards is dat zijn liefde voor muziek. De Bordeline albumrelease is een persoonlijke overwinning die hij dan heugelijk viert. De voordracht van de Sophie Take Me Dancing folk song straalt positiviteit uit en alleen dat is al winst. In veel poëten schuilt een romanticus en in de Musings countryfolk richt hij zich op het heimelijke verlangen naar een ander. Hier ligt die extreme verlatingsangst hem in de weg, die het vrijwel onmogelijk maakt om een relatie aan te gaan. Ook dit gegeven hoort in het borderliner totaalpakket thuis. Jacob D. Edwards moet leren om zichzelf te accepteren, van zichzelf te houden, dan is er pas plaats voor gedeelde liefde. Musings is de twijfel om het introverte karakter open te breken en zijn vuile was buiten te hangen.

Na dit persoonlijke relaas volgt het dieptrieste ontkrachtende Chorus, dat overduidelijk over eenzaamheid, jezelf wegcijferen en het feit dat de omgeving je vergeet, handelt. Feestdagen hebben geen zeggingskracht en meerwaarde meer. Zijn trouwe metgezel Leonard Cohen draait rondjes op de draaitafel, net zolang totdat de naald hem niet meer weet te raken. Gelukkig krijgt dit een heerlijk uptempo vervolg in het licht evangelische Self Portrait. In de duisternis bewapent de zanger zich met hoop om de ochtend te trotseren. Ook In Nomine Patris en het bezinnende zware En Route To The End zoeken het heil in het geloof, een luisterend oor om tot rust te komen. Iedereen heeft zijn zwaktes, perfectie bestaat simpelweg niet. Het schrijnend verhalende Medley benadrukt dit alleen maar, het eindeloos aan nummers sleutelen heeft geen zin.

Il Miglior Fabbro Francis Alban Blake is een waardige eerbetoon gericht aan de filosofische kunstenaar Frans de Blaak die een paar jaar geleden van de aardbodem verdween. Zijn vermoedelijke bewust gekozen dood is hierdoor een groot mysterie. Het postuum verschenen Passages wordt ook door Written In Music niet vergeten en ook Jacob D. Edwards getuigt zijn liefde voor deze bijzondere muzikant. Na het prachtige met mondharmonica inleidende intro van Medusa, volgt de stelling dat je een vriend met stabiliteit nodig hebt om je kijk op kwesties te veranderen. Zo cliché, maar oh zo waar. Na het afbrokkelende verleden begint de Restatement of Romance heroverweging om zich te herpakken. Borderline is een moedige plaat van een moedige artiest.

Jacob D. Edward - Borderline | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Een slecht huwelijk, ouders die niet achter haar keuze om als transvrouw door het leven te gaan staan en een noodgedwongen zwerversbestaan op straat. Genoeg materiaal om albums mee vol te schrijven. Jasmine Cruickshank heeft het niet gemakkelijk, maar wordt volledig door Phoebe Bridgers gesteund die jasmine.4.t een contract op haar platenlabel Saddest Factory aanbiedt. Ze krijgt daar de mogelijkheid om haar eerder door Lucy Dacus opgepakte ruwe demo’s verder uit te werken. De basis ligt er dus al en de twee boygenius leden verzorgen met hun collega Julien Baker een groot gedeelte van de achtergrondzang en de overige muzikale ondersteuning. Je kan het veel slechter treffen.

Het Skin By Skin liefdesliedje wordt in schetsvorm aangeleverd. Daar maken de ondersteunende vlammende grunge gitaarakkoorden van Julien Baker het grote verschil. Het is toch wel een meerwaarde, dat ze hier stevig tekeer gaat. Bij de postpunk klanken van Breaking In Reverse neemt Julien Baker tevens een groot gedeelte van het overduidelijk door Lou Reed geïnspireerde gitaarspel voor haar rekening. Dan luister je vooral naar een boygenius track, de soundtrack van het Jasmine Cruickshank liefdesdrama. Het zijn allemaal geroutineerde muzikanten, die hun stempel op de muziek drukken. Aan New Shoes is weinig gesleuteld. Deze track stamt al uit 2018, en met slechts de toevoeging van zalvende pianotoetsen blijft de kern zoveel mogelijk intact. New Shoes ademt de onvrede uit waar Jasmine Cruickshank dan nog geen raad mee weet. Lucy Dacus bevestigt dit vocaal alleen maar en geeft Jasmine Cruickshank alle vrijheid om die frustraties vanuit de gitaar therapeutisch te uiten. Wat moet dit opluchtend werken.

Helaas drukt dit trio de rol van de oorspronkelijke jasmine.4.t bassist Emily Abbott, toetsenist Phoenix Rousiamanis en drummer Eden O’Brien wat naar de achtergrond. Sterker nog, het aandeel van Emily Abbott sneuvelt praktisch helemaal als Vixen’s Diary het merendeel van de baspartijen inspeelt. jasmine.4.t heeft deze aandacht dus eigenlijk helemaal niet nodig, het is een mooie bijkomstigheid. Door het androgyne dromerige stemgeluid heen, hoor je vooral die slopende eeuwige strijd terug. In deze harde maatschappij is het steeds lastiger om jezelf te zijn. Aan de ene kant groeit de tolerantie, aan de andere kant levert het net zoveel aversie op.

De feministische folk opener Kitchen stelt dat een vrouw zich ondergeschikt aan de man opstelt. De emanciperende strijd voor gelijkheid is nog lang niet uitgevochten. Het is de ongelijke afstandelijke houding in een relatie die nog steeds de nodige vraagtekens oproept. Zo scheef zit de maatschappij nog steeds in elkaar. Het uptempo You Are the Morning titelstuk is een liefdesverklaring die naar de Kitchen folk basis teruggaat en dan begrijp je direct waarom er een duidelijke voorkeur voor Vixen’s Diary is. De contrabas geeft een eigen identiteit aan het nummer en laat dat leven. De jazzy opbeurende percussie van Eden O’Brien is een onmisbare factor die lekker eigenzinnig het evenwicht verstoort.

De folkrock van het panische Guy Fawkes Tesco Dissociation transformeert zich tot een sensueel geheel waaronder diepgaande suïcidale gedachtes een hoofdrol opeisen. Het is de meest zwarte periode in het leven van Jasmine Cruickshank. Een cold turkey waarin ze moet afkicken van het opgelegde beeld dat men van haar heeft. Dan pas is er ruimte voor zelfbewustwording en kan het schild afgeworpen worden. Jasmine Cruickshank benadrukt haar zachte kant, Phoebe Bridgers die van haar verharde evenbeeld. Een dilemma in duetvorm uitgespeeld. Roan, de schoonheid van de zwarte kanten van het leven. Zelfs sprookjes hebben geen gelukkig einde en worden door ellende overmand. Het ontvluchtende Best Friend’s House geeft nogmaals de verstoorde gestoorde verstandhouding met haar ouders weer. Te triest voor woorden dat Jasmine Cruickshank zich daar niet meer welkom en veilig voelt.

In het gevoelige Highfield benadrukt Jasmine Cruickshank nogmaals dat de wereld nog niet klaar voor haar is. De make-up en jurken worden dan wel geaccepteerd, maar camoufleren slechts het verdriet wanneer de directe omgeving afhaakt. Phoenix Rousiamanis zorgt voor het spookachtige strijkersarrangement en voegt hiermee een melancholische lading toe aan het geheel. Het indie glamrockende Tall Girl onderstreept dat haar lichaam onecht en niet als van haarzelf aanvoelt. Ze is een onwennige ongewenste gast in haar eigen huis. Elephant staat voor het veranderingsproces, de olifant die de glazen porseleinkast plat walst en ongewild een spoor van vernieling achterlaat. Transition is de voorbereiding tot het krachtige zacht gezongen Woman eindoordeel. Hier versterkt het uit Los Angeles afkomstige Trans Chorus koor op bevredigende wijze het veranderingsproces van een herboren Jasmine Cruickshank. Kort en bondig, gepast op de achtergrond. Het zou mij niet verbazen als You Are the Morning tot een van de belangrijkste platen van het jaar uitgroeit.

jasmine.4.t - You Are the Morning | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Muziekbeleving is een apart iets. Als ik bij een eerste luisterbeurt al tevreden met mijn hoofd zit mee te knikken, dan is de klik er wel. Er gebeurt niks bijzonders op het dromerige minimalistische Phonetics On and On. Sterker nog, soms komt het zelfs wat lui over. En toch lukt het Horsegirl om bij de aftrap volledig de aandacht op te eisen. Dus aan die sound moet je niet teveel sleutelen. Iets wat ervaringsdeskundige Cate Le Bon in haar producersrol ook bedacht heeft. Hou het zo lo-fi mogelijk en hou die garage indie aanpak in ere, Maak het niet mooier dan het is, want het is gewoon goed genoeg om zo te presenteren. Zo brengt ze het tig keer herschreven Julie naar de essentie terug, kaal en puur.

Het is te gemakkelijk om hen onder de noemer herwaardering van de indierock vrouwen die in de jaren negentig het grote verschil maken te scharen. Voor mij roept hun aanpak juist erg veel vergelijkingen op met de nonchalante houding van het The Jesus and Mary Chain debuut Psychocandy, of herplaats het melancholische In Twos eens in hun Darklands opzet. Voor de verandering ontbreekt het kenmerkende stofzuiger noise geluid. Het trio bestaande uit Nora Cheng, Penelope Lowenstein en Gigi Reece is weer geëmancipeerd genoeg om elke binding met saaie volgzame huisvrouwen te weren. Ze stralen in alles ook die stoere oprechte punkattitude uit.

De speelse driekwarts opbouw van 2468 verzet zich tegen het vastgestelde patroon, waarbij alles voorgekauwd is. Switch Over schakelt met gemak naar de postpunk over. Denk de vrouwenzang weg, stel het tempo trager in en je komt bangelijk dicht bij Ceremony van New Order in de buurt. Het aanstekelijke Rock City is een antireactie op een hit willen scoren. Je kan nooit iedereen tevreden stellen. Het groene gras aan de andere kant van de heuvel wordt niet door gouden zonnestralen gevoed. De refreintjes worden simpel gehouden en zijn niet meer dan enthousiaste vreugdekreten. Nora Cheng en Penelope Lowenstein hebben Engels gestudeerd aan de New Yorkse universiteit en weten als geen ander dat zinnen het beste overkomen door deze bondig en voor iedereen begrijpelijk te formuleren. Het is een ieder geval een groot contrast met het opgejaagde zwaarwichtige Versions of Modern Performance debuut.

Over de tekstuele inhoud kan ik kort zijn, die zijn veelal tot zwijmelende liefdesliedjes te herleiden; het prettige tevreden gevoel, de twijfel, angst en het je afhankelijk opstellen. Soms ook zwakte. Liefde kan de tijd stilzetten en je gevoelloos laten rondzweven. Liefde als slopende en verdovende drug, liefde als de ultieme genotswaardering. Het integere Well I Know You’re Shy probeert je te breken, je schild te openen. Where’d You Go? is een trip door iemands gedachtegang die zich afwezig en in zichzelf gekeerd opstelt. Het zijn slechts bijverschijnselen van het koortsige liefdesvirus. Where’d You Go? kenmerkt zich door agressief gespeelde gitaarakkoorden en psychedelisch feedback gesoleer. Al blijft het bij dat laatste slechts bij kortstondige uitbarstingen.

De mens is een gevoelsdier dat bang is om alleen te zijn. Information Content verzet zich tegen doodse stiltes en eenzaamheid. De Frontrunner countryfolk is de juiste remedie tegen verveling. De drang om geïnspireerd aan de dag te beginnen. Sport Meets Sound strijdt juist weer tegen moeizame depressies die je volledig leeg zuigen. I Can’t Stand to See You ontsnapt aan de dagelijkse sleur, activeren is hierbij het codewoord. Phonetics On and On kan mij bij vlagen goed bekoren, vaak dwalen mijn gedachtes af en de nummers vliegen er in hoog tempo voorbij.

Horsegirl - Phonetics On and On | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Bij Richard Dawson moet je zijn werk bijna altijd in een groter perspectief zien. Halverwege zijn Peasant, 2020 en The Ruby Cord trilogie wijkt hij naar Finland uit om samen met hardrockers van Circle aan Henki te werken. Uiteindelijk voltooit hij het lichtelijk op het concept van Charles Dickens A Christmas Carol gebaseerde drieluik over het verleden, heden en toekomst. Vervolgens gaat hij weer terug naar de puurheid van de sobere folkrock en schept hij op End of the Middle een kleinschalige micromaatschappij met korte hedendaagse treurige schetsen van hoe de inwoners daar hun tijd invullen. Slechts de dolende achtervolgende geest uit het heftige The Question is nog tot de Charles Dickens vertelling te herleiden, daar blijft het dan ook bij.

Hier stopt hij een aantal voor hem belangrijke gebeurtenissen uit zijn jeugd tussen, die hem min of meer gevormd hebben. Zo maakt hij op Bolt van dichtbij mee dat zijn vader ternauwernood aan een blikseminslag ontsnapt. Bolt staat dus voor het feit dat een kind al snel uit de droom dat ouders onsterfelijk zijn ontwaakt. Het moment dat hij de jeugdige onschuld verliest en te vroeg volwassen wordt. Bolt bezit de muzikale schoonheid van het betere Jason Molina werk, al mist Richard Dawson wel die treursnik in zijn stem. Inleven en verhalen vertellen kan hij als de beste. Bolt geeft het belang van familiebanden aan en staat dus tevens indirect voor verlatingsangst, het eerste zware End of the Middle thema.

Uit die verlatingsangst komt de eenzaamheid van de Gondola new wave folk voort. Door de Britse bezuinigingsmaatregelen verwaarlozen de oudere bewoners zichzelf en komen ze in een isolement terecht, waar goedkope wijn en reality-tv troost biedt. Door vocaal de falset hoogte in te gaan, openbaart zich een onderbewuste kant van de singer-songwriter die in het personage van een aan huis gekluisterde vrouw kruipt. Slachtoffers die vaak een stille dood sterven, en pas weken later ontdekt worden.

Ook het ritmische Bullies is behoorlijk actueel. Het pestgedrag onder de jongeren is van alle tijden en in het geval van Richard Dawson levert het een aantal onverwerkte schooltrauma’s op. Uiteindelijk moet je toch die hemelpoort door waar je opgewacht wordt. Door deze narigheid met zijn zoon te delen, ontplooit deze zich juist tot pestkop, het patroon is niet te doorbreken, maar krijgt een andere wending. Het experimentele Bullies kraakt en schuurt door het toedoen van klarinetspeler Faye MacCalman onwennig van alle kanten. Het fluitketel getinte scharnierspel zoekt de grenzen van aangenaam op, en teistert het gehoor. De boodschap komt in ieder geval duidelijk over.

De Knot knoop in de buik is de angst voor de normalisatie, het veilige terugkerende vooruitzicht. De angst voor de eeuwige trouw, de angst voor de huwelijkse voorwaarden, de angst voor het veilige gezinsleven. Een agressief hoogtepunt met een desperate schreeuwerige Richard Dawson, die ondanks deze uitbarsting juist vlak en hulpbehoevend klinkt. Weinig ruimte voor humor dus deze keer, tenzij je het weglachen daarvan in het grunge grijze Boxing Day Sales als ironie beschouwt. Ook nu weer een voortreffelijke hoofdrol van klarinetspeler Faye MacCalman, die dat instrument een bijna blues achtig antwoord op de stoffige freejazz ritmes van Andrew Cheetham laat uitspreken.

Nou ja, de zelfvoorzienende moestuin ideologie van de posthippie song Polytunnel, is luchtiger qua opzet, maar ademt in alles die eenzaamheid uit. In Removals Van neemt Richard Dawson van de luxes van het bestaan afscheid. Primaire levensbehoeftes welke in principe overbodig zijn. Het ouderlijke huis, stil en verlaten, alleen de beschimmelde herinneringen bewonen het in verval gaande gebouw. We maken het weer eigen, volgens onze herziende waardes en normen, en klaar voor het aankomende vaderschap. We schilderen een flinke laag aan desinformatie over het verleden heen, en stoppen deze ver weg.

En dan komen dood en geboorte in More Than Real samen en herhaalt het patroon zich waar Richard Dawson zich altijd tegen verzet heeft. Samen met schrijfmaatje Sally Pilkington bezingt hij deze intense verandering in het leven, waarna je als het ware een tweede kans krijgt om er iets van te maken. Het gezinnetje lonkt, en als je verder niks nodig hebt, is dat prima zo. End of the Middle is een plaat met veel diepgang en nodigt uit om goed na te denken, en eventueel zelfs de ingeslagen koers te wijzigen.

Richard Dawson - End of the Middle | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Met het vertrek van vocalist Ziggy XY verdwijnt ook een groot stuk aan hysterische Der Moderne Man excentriciteit. Martin Simons verschuift van zijn rol als bassist naar de positie van leadzanger. Hij komt hier verrassend goed mee weg en schept vooral rust. Hierdoor is Der Moderne Man genoodzaakt om een nieuwe bassist te introduceren. Daarvoor is Jens Gallmeyer de meest geschikte kandidaat. Hij bezit niet die freakende funkpower van zijn voorganger, maar heeft juist een stoere potige aanpak. Minder op de voorgrond, vooral effectief laat hij van zich horen. Toch levert de aanwezigheid van Jens Gallmeyer niet altijd het gewenste resultaat op. De bassisten stoelendans is in werking gezet en ook Axel Wicke en de nieuwe drummer Felix Wolter passeren de revue. Unmodern kondigt door deze onzeker genomen zetten onbewust het einde van Der Moderne Man aan.

Misschien komt Unmodern wel te snel. Martin Simons wacht niet af, maar denkt zoals hij in Nicht Warten aangeeft, het liefste voor de korte termijn vooruit. Door deze veranderingen is Unmodern een totaal andere plaat dan zijn voorganger 80 Tage Auf See en zeker niet minder interessant. Als enige originele teamspeler probeert Eckart Kurtz de touwtjes in handen te houden, je merkt echter dat hij de grip aan het verliezen is. Moet deze gitarist dan totaal het roer omgooien en een knieval voor het commerciële Neue Deutsche Welle geluid maken en zich op songs als de hitgevoelige powerpop punk van Laut richten of moet Der Moderne Man steevast aan haar eigen koers vasthouden? In het jagende Blaue Matrosen verjagen de elektronische new wave invloeden de punkbeginselen. Dit mag je gerust het keerpunt op Unmodern noemen, daarna zal het nooit meer hetzelfde zijn. Een schip met een lading aan andere koerswijzers nadert de kust, klaar om de macht over te nemen.

Feit is wel dat de opruiende punkbasis op de uitspattingen van Das Tier na ver te zoeken is en dat die agressiviteit vooral door het speelse blaasspel van Tonio Scorpo is vervangen. Wat is die saxofonist in de zomerse reggae skapunk van Nur Die en het uptempo Bis Ans Ende der Welt toch een aangename toevoeging. Fijn dat Der Moderne Man zich hierbij van de grijze voorgeschiedenis van Duitsland distantieert en zonnige paden bewandeld. Eigenlijk leent hun voertaal zich hier prima voor. Met trots geven ze dit dan ook aan.

De achterliggende gedachte bij Unmodern is dat machines niet alleen de werkzaamheden en denkwijze van de mens overnemen, maar dat ze langzaamaan ook de maatschappij in een robotstaat veranderen. Ze borduren met dit concept lichtelijk op het idee achter The Man·Machine van Kraftwerk voort. Het ironische is dat de vele personeelsveranderingen die de band doorvoert onderstrepen dat elk bandlid vervangbaar is. Iets dat Kraftwerk op het podium ook uitstraalt als robots of hologrammen hun plek daar overnemen. Het Unmodern titelstuk draagt deze ommezwaai op alle fronten uit. Een onprettige bijkomstigheid, echter met dezelfde angst die de artificiële intelligentie (AI) tegenwoordig opwekt. Hoe vooruitziend kan je zijn?

Dan staat het hypnotiserende swingende Anakonda voor de hitgevoelige wurggreep die hen wordt opgelegd. De voortdurende strijd van muzikanten om aan de wensen van platenbazen te voldoen. Er moet geld in het laatje komen. Het voor wat hoort wat principe. Tussen de regels door lees je al dat het speelplezier hierdoor langzaam aan het verdwijnen is. De grimmige spanning is direct al voelbaar en ondanks dat dit fraaie nummers oplevert, voelt het niet goed. Der Moderne Man als de machine, het No Fun label als de programmeur. Martin Simons fluistert zich ontevreden door de teksten heen, die dus niet meer eigen, maar onwerkelijk aanvoelen.

Gurus und Geheimagenten staat met beide voeten op vertrouwde postpunkgrond en is op alle fronten een heuse Felix Wolter track. Felix Wolter levert de drums, toetsenwerk en baspartijen aan. Als producer heeft hij een vooruitziende blik die hij als alleskunner hier volledig uitbuit. Hoe bijzonder is het dat hij hier niet niet deze rol als eindverantwoordelijke op zich neemt, maar dat Der Moderne Man met Thomas Rugel in zee gaat? Ook Felix Wolter bezit het vermogen om bij Unmodern voor vernieuwende invalshoeken te zorgen. Deze plaat heeft hoe dan ook een meer eigen geluid dan 80 Tage Auf See. Daar was nog elke track naar een grootheid uit het beginnende postpunk tijdperk te herleiden, dat is nu zeker niet zo.

Het donkere Roter Mond luidt een nieuw tijdperk in, helaas blijft het vervolg uit. Het is een gemis dat de Der Sandmann, Baggersee en de beperkt uitgebrachte Welt singles deze heruitgave niet gehaald hebben. Anderzijds is het weer mooi dat men aan het oorspronkelijke concept vasthoudt en daar niet van afwijkt. Welt is ook niet op de verzamelaar Jugend Forscht terug te vinden, die Tapete nu ook uitbrengt, die andere twee nummers uiteraard wel.

Der Moderne Man - Unmodern | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Als men in Duitsland eind jaren zeventig de new wave aan krautrock koppelt ontstaat er een nieuwe subgenre, de Neue Deutsche Welle. Ook buiten de landsgrenzen zeer succesvol, al blijven een aantal pioniers helaas onderbelicht. Zo starten de muziekjournalist Holger Poscich (Hollow Skai) en Hans-A-Plast gitarist Jens Meyer in Hannover het No Fun label op. In eerste instantie bedoeld om de platen van Hans-A-Plast onder te brengen, al snel contracteren ze het tevens uit Hannover afkomstige Der Moderne Man.

Der Moderne Man onderscheidt zich door hun agressieve punkgitaarsongs van de overige heersende Neue Deutsche Welle acts. Deze sound ligt meer in het verlengde van de verharde in tweeën gesplitste underground scene van Berlin. Ondanks dat de pers lovend over hen schrijft, lukt het hen niet om een vuist te maken en zich prominent op de voorgrond te plaatsen. Zelfs de Britse iconische radiopresentator John Peel pikt het gezelschap op en Rockpalast zendt in 1983 een volledig concert uit: het zet geen zoden aan de dijk.

Door het grote commerciële aanbod en de daaruit voortkomende hitsuccessen van de Neue Deutsche Welle worden ze al snel genegeerd en komt er in 1984 een einde aan hun bestaan. Van de originele bezetting is dan alleen nog maar gitarist Eckart Kurtz over, maar zelfs hij beseft dat een band als Der Moderne Man zich amper staande houdt.

Zoals vaak het geval is, krijgen muzikanten pas jaren later de waardering die ze verdienen. Zo besteden Bureau B en Tapete Records veel aandacht aan deze vergeten juweeltjes en zetten ze alles in de strijd om die bands in het juiste licht te plaatsen. Bij Tapete Records is nu terecht het Der Moderne Man kwartet aan de beurt.

Helaas maakt drummer Claudius Hempelmann dit alles niet meer mee omdat hij in 1988 zelfmoord pleegt. Een bijzonder talent die met gemak een roffelende zoutzakken basis neerlegt, maar die ook zeer geschoold experimenteel uit de hoek kan komen. Het beste komt dit tot zijn recht in de complexiteit van het reggae uitstapje Dreizehn waar hij gecontroleerd alle kanten opschiet. In diezelfde lijn ligt de schreeuwerige Gib Mmir den Tod dub, al is het vooral Thomas Brandt die zich hier volledig op zijn bas spel uitleeft.

Van de krautrock erfenis blijft vooral het elektronische knoppengedraai op Haarschnitt intact. Hier verruilt Claudius Hempelmann zijn drumstel voor de piano. Verder dan een hoop gepingel komt het niet; misschien hadden ze dit soort probeerseltjes beter achterwege kunnen laten. Bij Heute laten ze het nummer door een irritante speelgoedsirene vergallen. Dan komt het dreigende korte Dauerlauf veel meer tot zijn recht. De protestzang van Ziggy XY is niet zo bijzonder, maar past absoluut in het rauwe tijdsbeeld, puur en oprecht.

De 80 Tage Auf See eersteling blijft trouw aan die do it yourself punkattitude, hard en confronterend. Een band als Joy Division wordt ook in Duitsland breed omarmd. Het zware donker uitzichtloze Licht und Dunkelheit bezit dezelfde mineur gestemde basis gitaarakkoorden als Novelty, al voegt Der Moderne Man hier wel wat pianosprankeling aan toe. Neem dat schakelmoment tussen Warsaw en Joy Division aan basispunt en je komt erg dicht bij Der Moderne Man in de buurt.

Het freakende Der Unbekannte onderscheidt zich door de funkende basloopjes van Gang Of Four liefhebber Martin Simons en de op slogans gerichte punkkoortjes. Zo pakken alle muzikanten hun momenten. In het exotische Farblich Gesehen daagt gitarist Eckart Kurtz zichzelf uit door er oosterse tinten aan toe te voegen. Zo ver van de The Cure doorbraaksingle Killing An Arab sound is dit niet verwijderd, en het is het zoveelste bewijs dat Der Moderne Man zich weldegelijk op de internationale markt richt. 80 Tage Auf See rammelt net zoveel als het The Cure debuut Three Imaginary Boys.

De ritmische Flucht regenruis is een prachtige afsluiter. Een lekker dromerig gothic geluid, met de nodige feedback effecten en een heerlijke uptempo opbouw. Dansbaar tegendraads en zeker geschikt voor de nachtelijke uren in de alternatieve discotheken. 80 Tage Auf See is primitief, maar wel overtuigend primitief en verdient terecht een herwaardering.

Der Moderne Man - 80 Tage Auf See | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat het New Yorkse duistere nachtleven model staat voor het fictieve Gotham City is een algemeen bekend feit. Als je een hongerige hap uit de Big Apple neemt krijgen de wormen vrij spel. Niet vreemd dus dat de tweelingbroers Reid Bateh en Blaze Bateh samen met hun bassende schoolvriend William Brookshire vanuit Athens naar Brooklyn uitwijken om de postpunkband Bambara op te starten. Vanuit die underground scene bouwen ze een beperkte naamsbekendheid op.

Maar als hun vierde album Stray breder wordt opgepakt en Joe Talbot van IDLES zijn lof uitspreekt, raakt het Bella Union label van Simon Raymonde zodanig geïnteresseerd dat ze niks liever doen dat dit trio aan hun stal toe te voegen. Bambara blijft trouw aan Wharf Cat en met toestemming van Bella Union is deze deal snel rond. Bella Union richt zich vooral op het Europese continent in Amerika blijven ze aan Wharf Cat gebonden.

Dit contract biedt ze de mogelijk om met een heuse producent aan de slag te gaan. En dan komt Graham Sutton van het lichtgewicht postrock gezelschap Bark Psychosis in beeld. Vooral het veelvoudig gebruik van strijkers en blazers in doorbraakalbum Hex spreekt Bambara aan en met deze toevoeging in het achterhoofd schetsen ze langzaam het vleesarme geraamte van wat uiteindelijk tot Birthmarks zal leiden. Deze samenwerking werpt zijn vruchten af en wat voelt het toch goed aan. Niet dat de macabere The Birthday Party verwijzingen geëlimineerd zijn, ze staan niet meer zo frontaal confronterend op de voorgrond opgesteld.

Het stemgeluid van Reid Bateh neigt op openingstrack Hiss meer naar Justin Sullivan van New Model Army en stukken minder naar Nick Cave. Graham Sutton orkestreert de chaos tot een overzichtelijk toegankelijk industrieel geluid. Hiss verwoordt de anonimiteit van vluchtige liefde. Vluchtige liefde die leidt tot de drang om het uitzichtloze bestaan te ontvluchten. Hiss is overduidelijk afgeleid van de David Lynch klassieker Blue Velvet en laat genoeg mysterieuze vage hiaten open die de luisteraar zelf mag invullen.

Madeline Johnston van Midwife kruipt in de huid van hoofdpersonage Elena en je kan gerust concluderen dat Birthmarks een conceptalbum is. Door de schizofrene karaktertrekken deelt ze de zangpartijen met Emma Acs van Crack Cloud en Bria Salmena. Elena staat hierbij voor de kansloze vrouwen die in de prostitutie belanden, veelal verslaafd en afhankelijk van anderen. De oorsprong ligt veelal in het familiare verleden, de erfenis van ouders die uit een soortgelijke uitzichtloze situatie voortkomen. Elena doorbreekt deze ketting en gaat hierin zo ver dat geweld en moord niet geschuwd wordt. Hiss is slechts de aanloop tot het lugubere vervolg.

De Letters from Sing Sing postpunk is namelijk nog zieker. Hier schrijft een moordenaar een brief aan zijn toekomstige slachtoffer. Het voelt bijna als de bekentenis van de ter dood veroordeelde hoofdpersoon in Nick Cave’s The Mercy Seat aan. Hij eist niet alleen zijn geliefde op, maar maakt tevens een einde aan zijn leven. En dan zit je opeens weer in die paranoïde hersenspinsels van tekstschrijver Reid Bateh, en besef je dan niemand anders deze rol zo kan vertolken als hij. De romantiek van een Bonnie en Clyde achtig roadmovie verhaal, eerder mooi uitgewerkt in de cultfilm Natural Born Killers van Oliver Stone. Het duo heeft het Gotham City decor verlaten en laat sporen van vernieling achter. Ze zaaien paniek en voeden de bevolking met angst. Een ideaal horrorscenario waar Bambara zich heerlijk in uitleeft.

Het klassieke aangezette Face of Love ligt stilistisch erg in het verlengde van Hex. Dit is veel meer dan het werkveld van nachtburgemeester Reid Bateh. Dit is de eerste keer op Birthmarks dat de meerwaarde van Graham Sutton zich overduidelijk laat gelden. Deze nachtelijke strooptocht is een parende swingende dodendans, met een overduidelijke sprookjesachtige gotische invalshoek. Pray to Me begint met de elektronische pompende hartslag van de Suicide klassieker Frankie Teardrop, waarna Blaze Bateh als een bezetene op zijn drumstel tekeer gaat. Ondanks de tekstuele country verwijzingen is dit een stevige postpunk rocker die muzikaal verder nergens dit genre aanhaalt.

Met de jaren tachtig electric body music van Holy Bones waagt Bambara zich zelfs aan commerciële hitgevoeligheid. Zo kijkt de band dus tegen Valentijnsdag aan. Eerst liefdevol om het vervolgens genadeloos de kop in te slaan. De zoete roze snoepjesgeur maakt ze misselijk. De twee hoofdpersonages hebben een dopamine allergie en laten geen gelukzaligheid toe. De sensuele Elena’s Dream nachtmerrie visioen bezit nog iets menselijks. Als een maagdelijke Eva laat Elena zich door slangen verleiden. De basis wordt door avantgardistische freejazz en ambient triphop gelegd, en ook hier is ziener Graham Sutton van onschatbare waarde.

Het deprimerende Because You Asked maakt de dood tastbaar en is overduidelijk door een rouwende Nick Cave beïnvloedt. Ondanks dat dit waardig is uitgevoerd liggen de vergelijkingen er te dik bovenop. Op het moment dat Graham Sutton de grip op de gekte verliest ontstaat er een verwrongen demonische ritmische Dive Shrine bastaardtrack. De vergaande glorie van een spookkroeg, met de lege flessen als stille getuige waarin een doorgeslagen alcoholist zijn doodgeslagen slachtoffers verbergt.

Het bedrieglijke bittere Smoke is de terugkeer naar New York, de stad die nooit slaapt en altijd in beweging blijft. We beloven eeuwige trouw aan elkaar, al weet je diep van binnen dat ook Elena niet aan het moordlustige gedrag van haar partner zal ontsnappen. Loretta staat voor het verliezen van de maagdelijke onschuld. Nu wordt niet alleen de ziel aan de duivel verkocht, hij eist tevens haar lichaam op. Het is een pervers eerbetoon aan het vrouwelijke geslacht, waarbij de verteller haar als lustobject etaleert. Verwacht geen vredig einde, daarvoor is Bambara te extreem en te eigenzinnig.

Birthmarks is zeker niet op alle vlakken origineel, maar als het zo’n overdonderend resultaat oplevert, stoort het mij niet. Lijf Graham Sutton als vierde bandlid in, en laat hem niet meer los.

Bambara - Birthmarks | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat de Britse muziekpers snel verveeld raakt om vervolgens achter een nieuwe hype aan te hobbelen, gaat vaak op. Zo missen ze tijdens de hoogtijdagen van de Britpop de opleving van de Amerikaanse gitaarrock/grunge en proberen ze dit jaren later te compenseren met aandacht voor bands als Hotwax? Hoezeer je dat anno 2025 nog moet willen nu grunge ver over het hoogtepunt is en een aantal boegbeelden er niet meer zijn.

Toch is Hotwax net wat meer dan een Hole-kopie. Je moet door het concept van alternatieve Barbiepoppetjes heen kijken. Ook bemoeien zich teveel producers met het geluid op Hot Shock. Het is nooit goed als Catherine Marks, Steph Marziano en Stella Mozgawa zich daarin mengen en laatstgenoemde zich zelfs Lights On toe-eigent. Tallulah Sim-Savage smeekt om haar eigen geluid in She’s Got A Problem. De woorden ‘I wanna have it my way but she’s got other ideas’ zeggen meer dan genoeg. Waarom de songwriter niet in haar waarde laten en volgens haar aanpak te werk gaan? Waarom je volledig in het catchy Dress Our Love laten aankleden en je eigenheid in de uitverkoop gooien?

De door drummer Alfie Sayers aftellende She’s Got a Problem powerrock is dus een geschikte aftrap om zich van het ideaalplaatje te distantiëren. Het ondergeschikte Wanna Be A Doll is niet voor niets te doordacht, te gemodelleerd. Dit is slechts voorwerk dat je vervolgens bij de vervreemdende Strange to Be Here duisternis laat landen, en je merkt dat de grond langzaam onder je verdwijnt. Dit muzikale slowpunkende hoogtepunt verwoordt de angst dat iemand in je leven binnendringt en vervolgens de regie overneemt. Een typische afreagerende #MeToo track, zonder beschuldigende vinger, maar wel met dat beklemmende paniekgevoel.

En dan besef je dat Rape Me van Nirvana in principe ook een #MeToo song is, alleen wordt Kurt Cobain door de grote platenbazen verkracht en vernederd. Die pijnlijke link met grunge zit veel dieper dan wat in eerste instantie zichtbaar is. Zo ver zit het niet van het prostituerende In Her Bedroom verwijderd. Het psychedelische spacende Hard Goodbye ontvlucht die gebondenheid en is een gemeende drang naar emancipatie. Dan is de opgefokte agressie van One More Reason gemakkelijker te verklaren. Het zijn de bezwerende baspartijen van Lola Sam die je niet meer loslaten en je gehypnotiseerd de song laten beleven.

Hot Shock voedt zich met frustrerende onmacht. De grootste shock voor het Hotwax trio is het besef hoe gemakkelijk ze te beinvloeden zijn en hoe eenvoudig ze onmerkbaar die persoonlijkheid opofferen. Hot Shock is een brutale plaat, die de rock & roll droom ontkracht. Zo zit die verraderlijke harde maatschappij dus daadwerkelijk in elkaar.

HotWax - Hot Shock | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na het overweldigende debuut When I Have Fears van The Murder Capital duurt het voor mijn gevoel een eeuwigheid voordat die lastige tweede plaat verschijnt. Natuurlijk moeten we dit de pandemie kwalijk nemen, maar Gigi’s Recovery is toch wel even wennen. De Ieren schuwen het experiment niet, en gooien er de nodige freejazz uitbarstingen doorheen en als je het allemaal tolereert en de genialiteit daarvan inziet, verschijnt zo’n twee jaar later Blindness. Nog steeds dezelfde band, maar weer met een ander geluid.

Het is bijna traditie dat Europeanen het heil in de Verenigde Staten opzoeken. Hoe zonde is het dat The Murder Capital naar Los Angeles uitwijkt om daar met minimale bagage aan de opvolger van Gigi’s Recovery te werken. Je hoort weinig van dat zonnige broeierige kustgebied terug, er zit wel aardig wat New York in verwerkt, en dan doel ik vooral op de invloed van het The Strokes debuut. Het komt allemaal niet aanwaaien, maar daar in Amerika zijn ze ook niet gek. The Murder Capital is niet meer dan de zoveelste onbekende rockband uit Dublin die gewoon weer van voor af aan moet beginnen. Het kostenplaatje voor een studio huren is niet mis, waardoor ze van producer John Congleton de dringende opdracht krijgen om de tijd zo zinvol mogelijk te benutten. Het chaotische zelf reflecterend Can’t Pretend to Know vecht met de angst voor een schrijversblokkade, en geeft die opgelegde druk perfect weer.

En zo komt het niet geheel spontane Blindness binnen drie weken tot stand. De druk is flink opgevoerd en dat voel je. De triggerpoints liggen net onder die bovenlaag verborgen, de Ieren moeten ze slechts nog activeren. Daarna gaat het weer ouderwets los. Nou ja, ouderwets? The Murder Capital bestaat een krappe tien jaar, dus horen ze bij de nieuwe lichting dromers. Dat dromen doen ze tegenwoordig in shoegazer noiseklanken. Zo urgent als op het postpunk When I Have Fears debuut klinken ze allang niet meer. The Murder Capital blijft zich verder ontwikkelen, aan die groei is gelukkig nog geen einde gekomen.

Het siert ze wel dat ze geen compromissen afsluiten en trouw aan hun roots blijven. Als grote voorbeeld halen ze nu de tevens uit Dublin afkomstige My Bloody Valentine aan. Moonshot, we huilen jammerend naar de maan, maar durven de donkere kant daarvan niet meer te aanschouwen. Het nieuwe normaal is een abnormale mondstille maatschappij, die zich vooral anoniem op sociale media uitspreekt. Gooit The Murder Capital op When I Have Fears nog al hun ingehouden frustraties te grabbel, op Blindness presenteren ze zich als observators die met stomheid geslagen door de waanzin en blinde woede heen kijken. Ben je dan als gezelschap gegroeid, of zwakt juist de omgeving af. Moonshot hakt er stevig in en trekt gelijk je aandacht.

Dat doet Words Lost Meaning dus ook, al wel op een andere manier. Hier zijn het de duistere baspartijen van Gabriel Paschal Blake die je door de ellende heen helpen. Er zit zelfs wat traditionele Ierse folk invloeden in verwerkt. James McGovern bezingt de soul van het bestaan zoals eigenlijk alleen Greg Dulli van Afghan Whigs dat kan. Met veel hartzeer en onmacht in zijn gemeende overdracht. Hoe gemakkelijk is het om iemand te beminnen, hoe moeilijk is het om die liefde uit te spreken.

Het donkere Swallow hoogtepunt is incasseren en de pijn wegslikken. Een track als het psychedelische vrolijk glamrockende A Distant Life zou The Murder Capital ten tijden van When I Have Fears nooit op die plaat zetten. Toch maken ze op deze track dankbaar van koeienbellen gebruik, wat het een landelijk Country House sfeertje meegeeft. Heerlijk hoe je het gebrek aan liefde juist zo luchtig kan presenteren. Alles draait om de liefde, een gemis wat je opmerkt als lege afgeleefde hotelkamers je opwachten. Het destructieve That Feeling is de eenzaamheid van een beroepsmuzikant, niks romantisch aan.

Toch zweert The Murder Capital de politiek niet helemaal af. Het met breakbeats gevulde grimmige Born Into the Fight en het naar godsdienst verwijzende lo-fi patriottische Love of Country staan bij de historische tweestrijd binnen Ierland stil welke ook de bandleden direct en indirect gevormd heeft. We zaaien haat en oogsten haat, zo eenvoudig verander je dat niet. James McGovern heeft geleerd dat schreeuwen niet altijd werkt om een boodschap over te brengen, juist deze verhalende rust werkt effectiever. Het krachtige ritmische industriële The Fall vraagt wel om deze aanpak en ligt enigszins in het verlengde van de eersteling. Hier zijn de verontrustende wendingen en het destructief gitaarspel een pure noodzaak.

Dat de dood van Shane MacGowan zoveel impact heeft dat ze er een nummer aan wijden, is een bijzonder mooi gegeven. De rauwe Death of a Giant freakfunk maakt rouwende stoere mannen klein en kwetsbaar. De straatpunker die het aandurft om folk hierin te introduceren en generaties dichter bij elkaar brengt. Trailing a Wing viert de vrijheid en benadrukt nogmaals dat het van problemen wegrennen geen voldoening geeft. Wijze afsluitende woorden van poëtisch boegbeeld James McGovern.

The Murder Capital - Blindness | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Als Time Skiffs van Animal Collective een psychedelische new age Indian Summer rockplaat is, dan gaat Sinister Grift van Panda Bear net een stapje terug. Dit is een daadwerkelijke zomerplaat, de fase voor die uiteindelijke cooling down. Noah Lennox denkt echter niet in jaargetijden en brengt zijn nieuwste werk juist in de nadagen van de winter uit. Een bewuste keuze? Ik denk het wel, die donkere dagen komen onze strot uit en een beetje meer natuurlijk zonlicht is voor niemand verkeerd.

Dus Sinister Grift is een heerlijke lome niks aan de hand plaat? Nee Sinister Grift is zeker geen niks aan de hand plaat, alleen dat heerlijke en lome is dan weer wel van toepassing. Openingstrack Praise klinkt alsof Paul McCartney de baspartijen op Pet Sounds inspeelt, en dat ze voor de afronding naar een Caribisch gebied zijn uitgeweken, waar Keith Richards zich met de eindopnames bemoeit en zijn liefde voor reggae nog eventjes aan het geheel opdringt. Zo mooi had het dus jaren geleden kunnen zijn, een superband met slechts rasartiesten.

De chemie van Animal Collective is onaantastbaar. David Portner, Josh Dibb en Brian Weitz verrichten op Sinister Grift de nodige hand-en-spandiensten, waardoor die scheidingslijn erg dun is. Ze weten als geen ander hoe het is om perfecte popliedjes te maken. Animal Collective kan je echt als een collectief beschouwen, waarbij de rollen op elk album weer anders verdeeld zijn. In dat tussenliggende grijze gebied is Sinister Grift het beste te plaatsen. Er zit dus heel veel Animal Collective in de club tropicana van Sinister Grift. Op voorganger Isn’t It Now? leggen ze een harde glazuurlaag over de bonbon luchtigheid heen en ook nu zit de serieuze kant in de semi ernstige teksten verborgen. Want wat verkeert de wereld toch in een ellendige uitzichtloze tijd.

Op papier is Praise dus een gefrustreerd liefdesliedje, na de zoveelste wanhopige lijmpoging om iemands liefde te herwinnen. Het is allemaal zo dubbel, aan de ene kant heeft de zanger zijn relatiebreuk met Fernanda Pereira nog niet verwerkt, anderzijds lacht het geluk hem toe sinds hij samen is met Rivka Ravede van The Spirit of the Beehive. Ze heeft in ieder geval gelijk de rol van gastzangeres. In het bevredigende slaapwiegende Anywhere but Here soulpopliedje sluit dochterlief Nadja met haar zachte Portugese spraakzang aan. Alles is mogelijk, de Animal Collective commune denkt vooral in vredelievende mogelijkheden.

Staat het skankende 50mg voor de hoeveel antidepressiva die het leven dagelijks weer aangenaam maakt? Een troostpilletje tegen de pijn? De band verpakt het in ieder geval in exotische donkere ska en de donkere schemerslidegitaarakkoorden van Walsh Kunkel. Dan is Ends Meet het logische vervolg. De motor is leeg, de laatste brandstof is verspild. Het is een voorbode voor de energie injectie die in het positief gestemde Just as Well volgt. Toch stoort deze optimistische aanpak mij wel een beetje, soms moet je gewoon accepteren dat het leven niet altijd rooskleurig is, soms is het gewoon kut.

Het met spaghettiwestern blazers opgehemelde Ferry Lady klinkt alsof The Clash deze heeft ingespeeld en bezit een hoog The Guns of Brixton skapunk gehalte. Dat pistolengeknal vormt de basis voor de meer realistische Venom’s In psychedelica. De maatschappij is zichzelf met haatgevoelens aan het vergiftigen. Als schrijvende schietschijf ben je een kwetsbaar doelwit waar de pijlen op gericht zijn. En dan besef je bij die harmonieuze samenzang nogmaals waarom Animal Collective zo’n sterke eenheid is. Alles klopt eraan en alles gaat feilloos in elkaar over. Logisch dus dat Panda Bear ervoor kiest om deze krachten te bundelen. Hierdoor loop je echter wel het risico dat sommige nummers wat saai overkomen.

Noah Lennox verdwaalt in de triphop klanken van Left in the Cold. Hier wekt het de indruk dat de song het van hem overneemt en dat zijn rol slechts ondergeschikt aan het geheel is. Een avontuurlijke lichtgewicht trip door de kosmische belevingswereld van Panda Bear. Fijn hoe zo’n eenzaam isolement een prettige bevredigende uitwerking heeft. Het is de bonus van de verslavende uptempo Sonic Boom erfenis op Reset, waar Peter Kember voor de nodige geestverruimende impulsen zorgt.

Het meest interessante werkstuk levert Panda Bear met het donkere dark ambient Elegy for Noah Lou af. Hier loopt de zoektocht naar de liefde stuk en neemt de twijfel het van hem over. Onderschat hierbij het aandeel van Animal Collective maatje Brian Weitz niet. Wat legt hij toch een heerlijk wollig klankentapijt neer, een gespreid bedje, waarin Noah Lennox volledig tot rust komt.

De Defense soulgospel maakt de balans op. Waar sta je in het leven en wat heb je daadwerkelijk gepresteerd? Patrick Flegel kruipt in zijn androgyne Cindy Lee personage en leeft zich in de hallucinerende gitaarpartijen uit. Prettig dat Noah Lennox hier buiten zijn comfortzone treedt en iemand buiten het Animal Collective genootschap in zijn werkveld toelaat. Sinister Grift is een speldenprikje dat niet echt zeer doet. Een doekje voor het bloeden, waaronder het leed verborgen zit. Panda Bear is een humane knuffelbeer waar je het verdriet mee deelt, maar waarvoor je de heimelijke verlangens verborgen houdt.

Panda Bear - Sinister Grift | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com