stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Je kunt je amper voorstellen dat men tegenwoordig naar de Koude Oorlog uit de jaren tachtig terugverlangt. Die tijd lijkt nu soms een aangenaam gevoel van veiligheid en saamhorigheid te bieden. Melancholische romantici die een hoopvol toekomstbeeld scheppen en daar veel kracht en winst uit halen. ‘I don’t wanna break my fall’, Ian Richard Devaney verwoordt het heel mooi in Can’t Face Another One, de openingstrack van Dance Called Memory, de vierde studioplaat van het New Yorkse Nation of Language.

Op voorganger Strange Disciple miste ik diepgang. Het was geen slechte plaat, het teerde alleen teveel op het wegverbredende werk van de synthpop-pioniers. Geen tijdmachine, maar liftmuziek die ergens halverwege blijft steken.

Ian Richard Devaney bezit een eentonig licht deprimerend stemgeluid, dat als het ware in de muzikale omlijsting vervaagt. De zanger cijfert zichzelf in de postpunk-leegte weg. Voorzichtig nemen de gitaren Can’t Face Another One voor hun rekening en dwingen ze de elektronica naar de achtergrond. Ian Richard Devaney omarmt een nieuwe dag, al is deze nog steeds regenachtig en grijs.

Het is de mind set achter Dance Called Memory: we dansen op het verleden, vieren het verleden, alleen dan met de hedendaagse inzichten. In Another Life bevestigt nogmaals dat je gedane zaken niet kan terugdraaien. Het is een leerzame geschiedenisles, zelfs foute beslissingen brengen je uiteindelijk verder. In die weerspiegelende schaduwdans uit het verleden, Silhouette, is daar ruimte voor. Een hoog donker postpunkgehalte dus, met het dromerige van Ian Richard Devaney die er een verhalende en diepere twist aan geeft. Het blijkt dat hij een betere zanger is dan wat hij tot nu toe heeft laten horen.

Nation Of Language wekt in het opzwepende Now That You’re Gone de indruk dat de drums echt ingespeeld en niet voorgeprogrammeerd zijn. I’m Not Ready for the Change opent de poort naar een lichte shoegazer noise variant. De veranderingen zijn nog voorzichtig en een beetje ontwenning, het is een prettig teken aan de wand dat Nation Of Language vooruitdenkt. I’m not ready for the change, maar het begin is er. Can You Reach Me leunt tegen de progrock en folk aan, en het afsluitende Nights of Weight is een meer dan fraaie ballad. Het lukt producer Nick Millhiser nog niet om het maximale uit het vat te halen. Nation Of Language heeft echter lang genoeg gerijpt, het daadwerkelijk consumeren mag beginnen.

Nation of Language - Dance Called Memory | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Natuurlijk was de invloed vanuit Berlijn, Keulen en München niet te onderschatten, maar Düsseldorf kun je toch wel als de Krautrock hoofdstad beschouwen. Koud, betongrijs maar ook futuristisch. Anno 2025 is het een uit Düsseldorf afkomstige band die de koppositie van toen opnieuw opeist.

Vibravoid is zo retro als maar zijn kan, maar ondertussen ook ruim 35 jaar actief. Remove the Ties is een fijne plaat voor muziekliefhebbers die niet vies zijn van een beetje fuzz en psychedelica. Als er een supertrio is dat de Krautrock erfenis in ere houdt, is dat Vibravoid wel. Het best bewaarde geheim van Düsseldorf.

Met een songtitel als Computer Dreams is de link heel gemakkelijk naar Computer World van Kraftwerk te leggen. Voeg daar nog de postpunk-grafstem van Christian Koch en een zinsdeel van de Joy Division klassieker Transmission aan toe, en je eist direct mijn aandacht op. Ian Curtis kon met zijn op maat gesneden grijze kleding en kort geknipte kapsel best als een reservebandlid van Kraftwerk doorgaan. Juist die vroege jaren tachtig zit zo diep in de wortels van deze openingstrack.

Vibravoid kan er eenvoudig voor kiezen om deze lijn voort te zetten, maar doet dat bewust niet. Het stevig rockende Neustart schudt de kille elektronica van zich af en biedt een woeste extase opwekkende vloed aan gevaarlijke giftige noisegolven. Het is een aangename mix van Krautrock, stoner, een veelvoud aan stemvervormers en stadse cyberpunk. De anarchistische aanpak is zelfs op een primitieve punkwijze doeltreffend en hard. Is Neustart niet letterlijk tot new wave te herleiden? Al is dit begrip achterhaald, Neustart heeft weldegelijk het verfrissende vernieuwende, al is het archetypische fundament bijna vijftig jaar geleden al gebouwd.

Het kosmische, melodieuze, met ‘Paisley Underground intro’ opstartende The Power of Dreams geeft een jaren zestig twist mee. Hier zijn het de drukkende basakkoorden van Dario Treese en het hakkende drumwerk van Frank Matenaar die het grote verschil maken. Er zweven inspirerende, bezwerende orgelklanken rond en in de verte is zelfs een verdwaalde fluit hoorbaar. Het funkende ritmisch groovende Follow Me Follow You opent de deur naar de geestverruimende Madchester dimensies. Frank Matenaar stijgt ver boven zichzelf uit en gaat als een bezeten slagwerker tekeer.

Kan het nog beter, nog opwindender worden? Absoluut, de B-kant opent met de in echo gedoopte new wave glamgitaar van Your Revolution Is Dead. Een confronterende no future visie op een uitgebluste muziekscene. De orgelswing van Increasing the Pain schakelt met gemak terug naar de vroege jaren zeventig. Als de repeterende sound je zodanig onder controle heeft en dreigt te hypnotiseren komt de genadeslag met een intensieve luide herhaling van het terugkerende thema. De onaardse exotica van A State of Mind neemt de luisteraar mee naar sensitieve waarnemingen, waar je jezelf onder normale omstandigheden niet bewust van bent.

De stuiterende trampoline Remove the Ties laat je verschrikt opveren en zacht landen. Een natural high dus, met de nodige ups-and-downs. Het is een koortsachtige droom waar geen einde aankomt. De trance van Remove the Ties overstijgt het artistieke kunstzinnige om zo de definitie van Krautrock te verfijnen. Als er een band in dit genre echt relevant is en de geschiedenis van Krautrock perfect weergeeft is dat Vibravoid wel.

Vibravoid - Remove the Ties | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Niks is zo belangrijk als je eigen gezondheid. Met die gedachte in haar achterhoofd maakte Ava Trilling in 2018 de dappere keuze om Forth Wanderers op een zijspoor te zetten. Jammer want hun gelijknamige tweede album was een sprankelende indiepop plaat. Achter de nummers van de zoektocht naar tienergeluk verwachte je geen grote mentale problemen. Toch zat de zangeres zodanig met haarzelf in de knoop dat ze daar eerst aan moet werken. Totaal onverwachts verschijnt dan ook To Know Me / To Love Me na een afwezigheid van zeven jaar in mei op single en kondigt de band een dag later de release van volwaardige The Longer This Goes On opvolger aan.

Is er verder veel veranderd? Welnee, Ava Trilling klampt nog steeds met een onzeker zelfbeeld. Er is eerder sprake van acceptatie, daar ligt de winst. De To Know Me / To Love Me powerpop is zelfs zo duister als de grunge uit de jaren negentig. Het getuigd nogmaals dat Sub Pop de meest geschikte platenmaatschappij voor deze uit New Jersey afkomstige band is. Het is muzikaal een stuk interessanter dan het debuut, en de single is een mooi visitekaartje. Het geeft perfect aan waar Forth Wanderers, en vooral Ava Trilling, op dit moment in het leven staat.

The Longer This Goes On heeft echter een lange aanloop. Gitarist Ben Guterl trekt Ava Trilling in 2021 al uit het diepe dal en leert haar als het ware opnieuw lopen. Stapje voor stapje de tijd gunnen, niet geforceerd, niks overhaast. Prachtig hoe producer Dan Howard op The Longer This Goes On die krachten bundelt en samen met Forth Wanderers de welverdiende opvolger maakt.

Dat Call You Back tijdens een van de slechte deprimerende dagen van de vocalist geschreven is, hoor je niet direct terug. Het overstuurde Call You Back is een op hol geslagen speeldoosje song. Een hyperactieve Zach Lorelli telt net te snel af, waarna de rest de drummer in hoog tempo volgt. Stel je eens voor dat The Longer This Goes On de bovengrens van 30 minuten haalt. Het enthousiaste ritmische 7 Months is van hetzelfde kaliber, heerlijk uptempo met gedurfde jazz percussie.

Het is allemaal zo compact mogelijk volgens het punkrockprincipe en daar passen geen lange nummers bij. Het door bassist Noah Schifrin gedragen Springboard is een uitzondering op deze regel, maar laat wel een avontuurlijke vintage zwarte postpunk kant van Forth Wanderers zien en horen. Het sluit perfect op de dromerige bordeauxrode film noir van Make Me aan. Dat Ava Trilling als een snipverkouden vocalist klinkt die verdwaast hulpeloos te lang door de beregende Twin Peaks bossen zwerft, nemen we voor lief.

Ze verschuilt zich achter Honey bubblegum romantiek, maar pakt net zo gemakkelijk stevig in de door Ben Guterl aangedreven Barnard punkrocker uit. Ze pakt het rustiger aan, en hoopt dat men niet te diep in de teksten gaat graven. Het afsluitende Don’t Go Looking is een klagende smeekbede om haar verder met rust te laten, en dat moeten we respecteren.

Forth Wanderers - The Longer This Goes On | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Cutthroat is een vrij toegankelijke shame album. Een dagje op de kermis met genoeg te besteden, waardoor je alle attracties uitprobeert. Lekker tekeer gaan bij de botsautootjes, de achtbaan adrenalinekick, de hoogtevrees overwinnen in het reuzenrad, en de nostalgische suikerspin na afloop. Allemaal heel herkenbaar en ouderwets genieten. De verrassing is er ondertussen wel af, maar eigenlijk geeft dat niks. Fijne plaat weer!

Met drie succesvolle Bonny Light Horseman albums op zak en de daaruit voortkomende lang gehoopte internationale erkenning loopt het leven van Eric D. Johnson op rolletjes. Toch blijft hij trouw aan zijn uit de klauwen gelopen eenmansband Fruit Bats. Voor dit project offert hij eerder al zijn deelname in The Shins op. Bijzonder, want na een droomstart bij het Sub Pop label trekt hij in 2013 de stekker uit Fruit Bats om deze twee jaar later weer te reanimeren. Op het Merge label brengt hij vervolgens het geluk zoekende, heerlijke goed in het gehoor liggende Gold Past Life uit, gevolgd door het in jeugdherinneringen bladerende licht melancholische The Pet Parade.

Kort daarna volgt het spontane Siamese Dream coveralbum, waar hij de Smashing Pumpkins nummers in een nieuw jasje steekt. Baby Man is de plaat die eigenlijk geen bestaansrecht heeft. Na het twee jaar oude uptempo A River Running to Your Heart is het de oorspronkelijke opzet om een aantal toekomstige B-kant nummers op te nemen. Eric D. Johnson prikkelt het enthousiasme van producer Thom Monahan. Deze weerhoudt hem ervan om de overige Fruit Bats leden op te trommelen. Het moet vooral persoonlijk zijn, zo dicht mogelijk bij hemzelf. Je volgt als het ware een week lang Eric D. Johnson, met de gedachtes welke in zijn hoofd ronddwalen. Puur en oprecht.

Let You People Down is zijn ark van Noach. Een zinkend schip met Eric D. Johnson als enige overlevende. Het is zijn kijk op een stuurloze wereld. Soms moet je beloftes breken om verder te komen. Hoe mooi het in dromen in elkaar steekt, de realiteit is hard en soms bijna ondraaglijk. Die boot krijgt tegen het einde van de plaat in het uitnodigende Building a Cathedral zijn Evangelische bestemming weer terug. Hij droomt door in Stuck in My Head Again waar de zanger naar een evenwichtige gelijkwaardige maatschappij verlangt. Wat verschuilt zich achter de duisternis. Het is een optimistische twist aan een triest verhaal waar geen einde aankomt. Een positief lied wat overuren in het hoofd van de vocalist draait.

De Let You People Down eenzaamheid hoor je in de folk instrumentatie terug, meer dan slechts begeleidend gitaarspel vraagt het nummer niet. De warme Two Thousand Four soul nomadetocht gaat ruim twintig jaar terug in de tijd. De zanger verruilt de gitaar voor de piano en schreeuwt zijn emotionele beklag van zich af. Het klein gehouden Puddle Jumper handelt over diezelfde zoektocht welke hem telkens weer het pad kruist.

Dan is het Creature from the Wild hondenliedje een fijne afwisseling. Geen enkel wezen is zo trouw als een hond, zelfs trouwer dan een mens. Met de onschuld van het Baby Man titelstuk plaatst Eric D. Johnson zich in de resetstand, kaal met minimale ondersteuning. Het afscheid van die jeugd vindt zijn plek in het First Girl I Loved liefdesliedje, een gospelbiecht om keuzes te verantwoorden. In het afsluitende Year of the Crow komt het besef dat het niet om antwoorden draait. Het geschreven verhaal vormt slechts de handleiding, je vult het verder zelf in.

Baby Man is geen perfecte plaat. Zo laat de vocalist de verkeerde aftrap van het nachtelijke Moon’s Too Bright intact en poetst hij het foutje niet weg. Eric D. Johnson maakt slechts een grote fout. Hij noemt Baby Man een Fruit Bats plaat, en dat is het niet. Het is een solo album welke qua opzet teveel van het Fruit Bats werk afwijkt. Het is wel een prachtige overtuigende diepgaande plaat.

Fruit Bats - Baby Man | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Is er op To Love Is To Live nog ruimte voor de gevoelige kant van de Savages frontvrouw Jehnny Beth, opvolger You Heartbreaker, You elimineert alle zachtheid, waarna er een brok aan getergde frustraties overblijft. Hoe therapeutisch kan het werken om die woede te kanaliseren en vervolgens los te laten. Liefde doet pijn en dat moet vooral die ander voelen.

Net als op To Love Is To Live schuift levenspartner Johnny Hostile als producer aan. Deze directe voortzetting van het postpunk-duo John & Jehn voelt vertrouwd aan. De jaren hebben het tweetal harder gemaakt; You Heartbreaker, You is een frontale aanval op het inlevingsvermogen, hard en direct. Het is een break up album over een relatie die slechts nog met lijmresten aaneen gehouden wordt. Een plaat gemaakt volgens bijna dierlijke primitieve oerinstincten. Na de samenwerking met Primal Scream kopstuk Bobby Gillespie, dat in Utopian Ashes resulteerde, is dit de persoonlijke primal scream van Jehnny Beth.

Het demonische Broken Rib schuurt gemeen en vraagt gelijk al het maximale van Jehnny Beths stemvermogen. De toon is gezet, de waanzin heerst. Broken Rib snijdt door de ziel om genadeloos het midden van het hart te raken. Met de zelfreflecterende electronic body music noise van No Good for People bindt Beth zich weer aan iemand anders. Stoerheid of juist onmacht? Parasiet Jehnny Beth dringt naar binnen en zuigt je leeg, en toch voelt het goed.

Obsession staat op een vreemde manier open voor de liefde. De druggy zangpartijen geven het verlangen en de verslaving perfect weer. Piepende gitaarakkoorden, oorverdovende beats die de waanzin bestrijden. Het trager onder de huid kruipende Out of My Reach sluit de compromissen af, maar is ook een tikkeltje onderdanig en kwetsbaar. Of is het slechts de verleiding die de Franse zangeres in haar voordracht versterkt? De nu metal van I Still Believe zoekt de zwaarte op en is van cruciaal belang. Even temporiseren en het menselijke karakter uitspreken.

Vergezeld door de nachtelijke Reality drum and bass-invloeden struint Beth hongerig de nachtdiscotheken af. De liefde moet koste wat het kost beantwoord worden. Een uitzichtloze seksuele driehoeksrelatie met de daarbij horende spanningen. Het agressieve Stop Me Now beschrijft het onwenselijke vermogen om juist díe minnaar te bevredigen maar jezelf op een zijspoor te plaatsen. Het gefrustreerde High Resolution Sadness zoekt de schuld bij een ander. Het is de gevoelloosheid van een eendimensionale maatschappij waar alles om contactgestoorde omgang draait. De onzin van de sociale media. Bij het rustige I See Your Pain intro verwacht je een down to earth einde, dat is echter schijn.

You Heartbreaker, You is boos, een uitlaatklep zonder oplossingen. Jehnny Beth offert haar stem op om haar boodschap te verkondigen. Ze vergeet hierdoor te vaak dat ze eigenlijk een prima zangeres is, en dat is jammer. Muzikaal zit het allemaal sterk in elkaar en het is vooral alleskunner Johnny Hostile die hier een flinke groei doormaakt. Er zijn veel Nine Inch Nails en Marilyn Manson invloeden, al gaat Trent Reznor subtieler met zijn emoties om en schept Marilyn Manson juist een decadente horrorwereld. Jehnny Beth bevindt zich daar ergens tussenin.

Jehnny Beth - You Heartbreaker, You | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Interessant hoe Damon Albarn zijn Londense Studio 13 openstelt voor UNIVERSITY, de band die toch vooral bekend staat om hun rommelige en onstuimige, vooral niet als uit een studio afkomstige, geluid. Aan producer Kwes Darko, die voornamelijk bekend is van zijn werk binnen de hiphop, om dit zootje ongeregeld in wat duidelijker banen te leiden maar ze net wel als een zootje ongeregeld te laten klinken. Je moet het wel aandurven om hun Wall Of Sound te herdefiniëren.

UNIVERSITY overstijgt de punkrock waar ze mee bekend werden en zoekt op de eerste volwaardige plaat hun heil in de mathrock en de verwante noise stromingen. Dit alles met een geraffineerd emo randje van Zak Bowker. Met de naar The Beatles hintende titel McCartney, It’ll Be OK trekken ze alle aandacht naar zich toe en met de nodige songverwijzingen naar Twenty One Pilots en Iron Maiden versterken ze dit alleen maar. Tekstueel valt er op dat vlak weinig winst te halen. Het drietal uit Crewe lacht waarschijnlijk om deze onnodige analyse, want uiteindelijk draait het om de muziek. En die is hoe je het ook wendt of keert indrukwekkend en bijzonder.

Live gaan ze ten onder in een kakofonie aan geluidsuitbarstingen, maar als je daar doorheen luistert, hoor je een band die op elk front het componeren weldegelijk beheerst. Laten we stellen dat UNIVERSITY een antireactie op het in structuurhokjes denkend functioneren opwekt. McCartney, It’ll Be OK is bijna geheel live opgenomen. Een bewuste keuze om die live energie vast te houden. In een paar secondes tijd schreeuwen ze hun frustraties bij een geïmproviseerd telefoongesprek van zich af, daarna gaan ze helemaal los.

Met Massive Twenty One Pilots Tattoo willen ze zichzelf onsterfelijk maken. Het is een antipathie tegen het voorgekauwde voorgeprogrammeerde wat we elke dag bewust of onbewust voorgeschoteld krijgen. UNIVERSITY biedt geen remedie, het drietal schudt je slechts wakker. Dat je met een zware hoofdpijn de dag begint interesseert ze verder niks. Kwaadwillige aandacht is ook aandacht. Massive Twenty One Pilots Tattoo staat voor de chaos in het leven. Dat er in deze gekte ook nog ruimte voor koortjes is, is bijzonder. Ik geef het al eerder aan en val in herhaling, UNIVERSITY is een bijzondere band.

In zijn oorsprong is Curwen een liefdesliedje, UNIVERSITY doet er veel aan om dit te ontkrachten. Geen vlinders in de buik, maar misselijk makende pijnscheuten. Er zit een overduidelijke punkrock gedachte achter, die Zak Bowker uit zijn gitaar laat ontsnappen. Het jazzy gefloten intermezzo is een van de sporadische rustmomenten op de plaat. Onvoorspelbaar en onnavolgbaar.

Hoe doorbreek je de dagelijkse sleur in een vastgeroest gezin. Het hysterische Gorilla Panic houdt je een gebarsten spiegel voor. Een broeierig overspannen episch eindresultaat met verrassende countryrock en hardcore wendingen. Ook het meer elektronische Diamond Song borduurt op dit idee voort. Het mijmerend dromerige GTA Online crasht met de finishlijn in zicht. Ik geloof het verder wel, de verrassing is er een beetje vanaf.

De New wave of British heavy metal van Hustler’s Metamorphosis rekent met de manische stemmen in het hoofd van Zak Bowker af en voegt hier de nodige doom explosies en thrash aan toe. Het is een kleine stap naar het History of Iron Maiden tweeluik. Toch vraag ik mij af of de pijnlijke doodskreet juist naar het sadistische bloederige martelwerktuig verwijst en weinig met de metal band te maken heeft. Vragen waar ik mij eigenlijk niet druk om moet maken. Zo, en nu heb ik behoefte aan een sterke kop zwarte koffie, daar ben ik wel aan toe.

UNIVERSITY - McCartney, It'll Be OK | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De Amerikaanse Sophia Kennedy is een bekende in de dancescene van Hamburg. Niet vreemd want de uit Baltimore afkomstige zangeres verhuist na de scheiding van haar ouders met haar moeder mee naar Duitsland. Samen met Helena Ratka vestigt ze haar naam als het elektronische duo Shari Vari. Sophia Kennedy ontwikkelt zich vervolgens als solo artiest en brengt een tweetal platen uit. Wij zijn als enthousiast overhaar eerste album Monsters en nu volgt er een veelbelovende voortzetting met Squeeze Me.

Nose for a Mountain maakt van bijna dezelfde apenschreeuw sampler gebruik, waar ze de luisteraar al bij Francis van Monsters mee opschrikt. Alleen heeft ze op Squeeze Me de stadsjungle van Hamburg verlaten en dient het geluid hier voor drukkende exotica. Ze verlegt het werkgebied naar een sensuele zijtak van de gothic postpunk uit de jaren tachtig.

Ze verloochend haar club achtergrond niet, en geeft hier een prettige uitgebalanceerde draai aan. Tropical triphop voor de zwoele zomeravonden. Duister als de toekomstige nacht, zo donker als de wezens die het leven daar bepalen. Het gaat bij Nose for a Mountain om een gezonde dosis aan heimwee. Het verlangen om dicht bij haar moeder te zijn.

Sophia Kennedy speelt vervolgens in het eenzame Imaginary Friend met funkende beats en blikken percussie. We zitten vast in the eighties en blijven daar lekker relaxt in hangen. Ondanks de zwaarte in de tekst geeft ze hier een commerciële switch aan de sound. Het draait dus om zelfontplooiing. In het echte leven zoekende, in het muzikale leven juist evenwichtig en zelfverzekerd. Mooi hoe ze die rauwe kant juist zo zacht toelicht.

Soms leent ze wat van de Duitse theatrale geschiedenis en voegt daar dromerige instrumentale Upstairs Cabaret aan toe. Dan zit ze weer met haar gedachten bij de Zuid Amerikaanse Drive the Lorry bossanova. Het bijt elkaar niet, het versterkt elkaar alleen maar. In het licht feministische Drive the Lorry neemt ze het heft in eigen wanden, terwijl ze bij het koortsige Runner stadssong juist als een schaduwdier haar omgeving observeert en opneemt. Sophia Kennedy in de rol van jazzy wereldreiziger in Rodeo, een spons die zich volzuigt.

Het intieme Feed Me is een kleine stap naar een groter bereik. De fase dat ze de kindertijd ontgroeit en zich met volwassen bewustwording versterkt. Een jeugd die ze bij de fragmentarische Oakwood 21 pianoballad reeds verlaten heeft. Deze verfijning in het leven hoor je overduidelijk in Squeeze Me. Het vintage seventies getinte Closing Time blikt met een treurtrompet in een vergeeld foto album terug. Het is tijd om de bladzijdes definitief om te slaan. De stevige glamrocker Hot Match is een nieuw hoofdstuk van een nog ongeschreven boek. Deze heb ik al reeds in de bestelling staan. Ik ben benieuwd.

Sophia Kennedy - Squeeze Me | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Het heeft veel te lang geduurd voordat The Gathering een gouden plaat voor Mandylion ontvangt. Als dit vorig jaar zomer een heuglijk feit is brengt het de band weer in die klassieke samenstelling samen. Het vormt de katalysator voor de concertreeks ter ere van het dertigjarige bestaan van deze mijlpaal in de Nederlandse rockgeschiedenis. Eindelijk nationale erkenning, en voor het oog van hun trouwe fans krijgen ze op de laatste dag van deze korte tour in Doornroosje ook een gouden plaat voor opvolger Nighttime Birds.

Staat op Mandylion naast het persoonlijke verlies en rouwverwerking ook het verleden centraal, dan richt het gedetailleerde Nighttime Birds zich op de toekomst en persoonlijke groei. Nighttime Birds is optimistischer, minder zwaar en minder beladen en staat vooral voor een band die nog beter op elkaar ingespeeld is. Stel je voor dat single Strange Machines het startpunt van de tijdreis is, dan is het met het gemeen scheurend gitaarwerk van het bijna anarchistische On Most Surfaces (Inuït) de directe spacerock-voortzetting van deze trip. Mandylion, de donkere herfstplaat, gevolgd door het winterse, sneeuwwitte en bedrieglijke licht dat hier toegezongen wordt. Nog steeds vaag en mystiek, maar ook met overduidelijke links naar het postpunkgeluid uit de jaren tachtig. Net als op Mandylion is metal producer Siggi Bemm de meest geschikte persoon om zich over het geluid te ontfermen.

Hoe mooi is het dat juist René Rutten met een geweldige gitaarsolo de track opent en de wanhoop in de stem van Anneke van Giersbergen pas een fractie later invalt. De zangeres zingt gecontroleerd en beter dan op de voorganger en geeft haar stemkleur meer kracht. Kracht is hoe dan ook het codewoord van On Most Surfaces (Inuït), de stevigheid heeft raakvlakken met de doom van het debuut Always… Toch denkt The Gathering vooral vooruit, en maakt in deze ontwikkeling forse stappen. Anneke van Giersbergen levert de teksten aan, en laat zich hierin voornamelijk door de muziek leiden. Bij Mandylion waren de woorden al reeds aanwezig en zorgde The Gathering voor de muzikale omlijsting. Een klein genuanceerd verschil dat hetzelfde rendement oplevert maar waarbij het verleden niet verloochend wordt.

De band uit Oss vermijdt het hokjesdenken en gaat ook in Confusion een geslaagd huwelijk tussen metal en de meer gothic georiënteerde postpunkbands aan. Hiermee spelen ze op de heersende cross-over hype in, al geven ze daar een eigen draai aan. Het tussenstuk heeft thematisch veel raakvlakken met Strange Machines. Geen inspiratie-armoede, eerder een waardige terugblik op het baanbrekende werk. Confusion handelt over verwarring, wat weer uit bedrog voortkomt. Hoe kan je iemand vertrouwens als deze van je diepste verlangens en emoties misbruik maakt? Anneke van Giersbergen heeft de leeftijd bereikt dat ze serieuze lijnen voor de toekomst uitzet. Hoe vul je jouw verdere leven in, en wat nog belangrijker is, wie laat je daarin toe.

Toetsenist Frank Boeijen laat tijdens interviews al doorschemeren dat hij in zijn jeugdjaren veel naar Pink Floyd luisterde, dit stempel drukt hij overduidelijk op de warme retro-progrock, met Hammond orgel, van The May Song. Anneke van Giersbergen richt zich op een breder publiek en zoekt daarbij het grensgebied tussen rock en pop op. Vanzelfsprekend schuift The Gathering het ritmische The May Song als single naar voren, echt breed wordt deze echter niet opgepakt. Jammer want The May Song is een prachtig compact liedje dat een nieuwe lente een nieuwe liefde symboliseert. Naast de oude stervende treurwilg ontstaat jong pril levendig gewas.

De vocale uithalen op The Earth Is My Witness brengen je terug naar Leaves, al is The Earth Is My Witness zachter, liever en vrouwelijker. The Earth Is My Witness is een kritische, maatschappelijke track die die nog steeds heel actueel is. Het moederinstinct ontwaakt in de ziel van Anneke van Giersbergen, het meisje transformeert zich tot een vrouw. Nogmaals een duidelijk teken dat Nighttime Birds volwassener dan de eerdere platen is. Daar liggen de thematiek en problematiek wat dieper verborgen, nu openbaren deze zich aan de oppervlakte. Het moederschap zal later een scheur in de eenheid van The Gathering, maar daarvan is nu nog geen sprake.

Het ochtendglorie New Moon, Different Day stapt uit de duisternis en laat een positieve bewustwording toe. Deze spirituele new age benadering heeft zijn oorsprong in de donkere dieptes van Mandylion. Het is vooral bassist Hugo Prinsen Geerligs die met zijn postpunkbenadering het grote verschil maakt. Anneke van Giersbergen wordt dan wel terecht als boegbeeld naar voren geschoven, in de studio is iedereen gelijkwaardig, en dat voel je. Het zijn de twee stevig uitbarstende herfstige gitaarpartijen van René Rutten en Jelmer Wiersma die je uit de doezelende droom laten ontwaken en het kletterende slagwerk van Hans Rutten die steevast aan de metal-oorsprong vasthouden. Het bewijst nogmaals hoe bijzonder een band als The Gathering is.

Het vreugdevolle uptempo Third Chance werkt bevrijdend, helend. Een therapeutische oppepper tussen het woeste gitaargeweld. Ook hier benadert vooral Anneke van Giersbergen net als bij The May Song met haar stem een meer commerciële invalshoek. Een overwinnaarsdans als je voor de zoveelste keer het uitputtende gevecht van een relatiecrisis bent aangegaan. De zangeres houdt het persoonlijk en dicht bij haarzelf. Hoe dierbaar is het dan dat je The Gathering als uitlaatklep mag gebruiken. De track wordt al tijdens het memorabele Pinkpop-concert uit 1996 gespeeld, en is waarschijnlijk de kiem van Nighttime Birds.

Hoe fijn is het om aan de waanzin en onzin van de dag te ontsnappen en gewoon eventjes in gedachten weg te zweven. Kevin’s Telescope onderscheidt zich door die diepere dimensionele lagen. Het escapisme is tevens tot een definitief einde te herleiden; een bewuste keuze om de stekker eruit te trekken. Romanticus Anneke van Giersbergen in de rol van engel die de pijn verlicht en vervolgens wegneemt. Het doemdenken verpakt in zwart cadeaupapier.

In het avontuurlijke, verduisterende en epische titelstuk Nighttime Birds zitten flarden Indiase fluitmuziek verwerkt. Muziek die tevens bij het sprookje van De vliegende fakir in de Efteling gebruikt worden. Hoe treffend is het dat later de Nederlandse gothic rock vaak als sprookjesachtige Eftelingrock getypeerd wordt, al ligt bij het merendeel van de volgelingen van The Gathering het theatrale en bombastische er wel heel dik bovenop. De aanpak van The Gathering is vernieuwend, subtieler en ruimdenkend.

Toetsenist Frank Boeijen is de leverancier op het bijna klassiek geschoolde Shrink. Zijn indrukwekkende pianospel is het belangrijkste ingrediënt, waar Anneke van Giersbergen haar fabelachtige zang op loslaat. Het melancholische Shrink is een meer dan waardige afsluiter van het uitgebalanceerde Nighttime Birds. Gekristalliseerde perfectie, soms tegen het breekbare aan, dan weer fluweelzacht.

Voorganger Mandylion is rauwer dan Nighttime Birds; een klap in je gezicht en wanhopiger. De schoonheid zit daar meer van binnen, maar die onderhuidse spanning is toch net wat aansprekender.

The Gathering - Nighttime Birds | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Dat zelfs antihelden sterfelijk zijn maken de art punkers van Half Japanese van dichtbij mee, als een ernstig verzwakte Mick Hobbs koste wat het kost bij het opnameproces van Adventure aanwezig wil zijn. Kort na de afronding overlijdt deze gitarist. De onverschillige houding van met name frontman Jad Fair krijgt met ernst, realisme en diepgang te maken, iets wat je zeker bij de eerste nummers op de plaat terug hoort. Adventure komt gepast traag op gang, omdat ze midden in dat rouwproces zitten. Voor Half Japanese is Adventure een vrij serieuze plaat, iets wat we niet van ze gewend zijn.

Vergeet niet dat het gezelschap rondom Jad Fair alweer ruim een halve eeuw meedraait. Ze zijn zo’n beetje de ontdekkers van het Do It Yourself principe en van grote invloed op een Stephen Malkmus van Pavement. Jad Fair beschouwd zijn schrijverschap steeds meer als echt werk, al blijft hij de alsmaar doorratelende ADHD-er. Het is net wat doordachter en minder impulsief. Jad Fair is de verhalenverteller, die hardop droomt, en bij een terugblikkende track als Magnificent wordt het zelfs sentimenteel.

De antihelden dus, die bij Beyond Compare voelen dat hun superkrachten in sterkte afnemen. Hoe dierbaar is het dat Jad Fair hier Mick Hobbs eert en hem juist in het eindstadium van zijn ziek zijn toezingt. Dit alles in die typische uptempo positiviteit welke Half Japanese zo kenmerkt. Step On is het beladen antwoord van Mick Hobbs; hij is er klaar voor, en pakt zijn laatste momenten. Twee nummers over liefde, twee nummers over houden van. Dan is de futuristische met krautrock sterrenstelsel toetsenwerk opgesierde Meant to Be het waardige afscheid, niemand neemt ze de mooie tijden af, welke ze samen intens beleven.

Daarna gaat het veelal op de oude voet verder, en zo hoort het ook. Het luchtige Possibilities en Stars Don’t Lie blikken vooruit, nieuwe dagen, nieuwe mogelijkheden, kansen zelfs. Things is net als het dromerige The Summer of Love een stukje bewustwording, stilstaan bij het heden en de kleine dingen die het leven zoveel mooier maken. That’s Fate borduurt op die hoera stemming voort, het is vooral saxofonist Euan Hinshelwood die het avontuur opzoekt. Een waardevolle toevoeging, die het geluid rijker en warmer maakt. De instrumentale titeltrack is een nachtelijke dodemansrit door een metropool en doet zijn naam eer aan.

Lemonade Sunset schakelt eenvoudig tussen vintage disco en new wave. Blame It on Your Smile spoelt het verlies van Mick Hobbs met een overdosis aan oprechte liefde weg. Lekker gejaagd en pittig. We wanen ons nog steeds in het startpunt van de jaren tachtig. Vooruit kijken door het verleden betekenis te geven. Adventure rammelt ouderwets, al zit er wel degelijk meer structuur in de songs. Mede door het achterliggende verhaal een memorabele nieuwe Half Japanese.

Half Japanese - Adventure | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Om alle indrukken van het vele touren met Working Men’s Club een plek te geven, pakt Sydney Minsky Sargeant in de tourbus de tijd om zijn gedachten de vrije loop te laten. De leegte van het vele touren en het vervelen tussen de optredens door in muzikale kleuren om te zetten. Het vormt de basis voor de nummers welke de oorsprong uit zijn jeugdjaren halen. Songs die littekens uit zijn verleden verzachten. Persoonlijk en intens.

Redenen genoeg om deze spirituele bezieling zonder de overige Working Men’s Club bandleden vast te leggen. Ergens op de achtergrond is er nog verbintenis met de herdefinieerde sound van dit uit Sheffield afkomstige gezelschap. Na de lawaaierige krautrock tijdreis Intro voel je bij de eerste klanken van de For Your Hand folk al dat de meter naar de positieve kant uitslaat. Het psychedelische tevens aan krautrock en postpunk gelinkte Summer Song ademt in alles die retro benadering uit, en is traag dansbaar. Doordachter en verfijnd. Eigenlijk sluit deze veel meer op Intro aan dan For Your Hand. Dat is eigenlijk mijn enige grote kritiekpunt op de Lunga samenstelling. Producer Alex Greaves maakt soms de verkeerde keuzes bij de trackvolgorde van de plaat.

De Lunga benaderingswijze zoekt aansluiting met het aardse, Sydney Minsky Sargeant doet aardig zijn best om zich met de grote singer-songwriters te meten, en komt daar verrassend sterk mee weg. Zelf ben ik best huiverig als een leadzanger het zonder zijn band probeert. In het geval van Sydney Minsky Sargeant weet hij die energie op de juiste manier te benutten en tot uiting te brengen. For Your Hand is een reisverslag waarvan de oorsprong ergens onderweg tijdens het vele touren vorm krijgt. Vanuit daar graaft de zanger steeds dieper in zijn verleden. Zijn jeugdjaren zijn niet het startpunt maar eerder de definitieve eindbestemming. De nacht is zijn metgezel, waarmee hij de ochtendglorie tegenmoet rijdt. Het licht welke de duisternis verdrijft.

Het is een volgende fase. De drukke beklemmende postpunk wordt eind jaren tachtig door de meer relaxte madchester verdrongen. Lunga heeft diezelfde raakvlakken, is speels onderzoekend experimenteel. Hoe bijzonder is het dat Sydney Minsky Sargeant vrijwel zelf alle instrumenten bespeelt. Hij kent zijn innerlijke complexe wereld het beste, en heeft niemand anders nodig om deze te openbaren. In Lisboa maakt hij van die twijfelende onwetendheid zijn kracht. Een kwetsbaar klein liedje omgeven door vintage seventies orkestrale omlijsting.

Het is vanuit de folk een kleine stap naar de Long Roads alt-country welke vervolgens in het overtreffende stevig rockende donkere Chicken Wire gothic country perfect uitgewerkt wordt. Het verstillende Hazel Eyes is voor mij het sleutelnummer, waar verleden geaccepteerd wordt en de toekomst toelacht. Ook pijnlijke momenten zorgen voor groei, en zijn meestal de beste leerschool. Het instrumentale schemerige Lunga (Interlude) stuk, teert te lang op hetzelfde thema voort. Als voorstudie prachtig, hier net te vaag, te fragmentarisch en een tikkeltje overbodig. Daarna moet Sydney Minsky Sargeant zich herwinnen en haalt hij het constante hoge niveau van de eerste helft niet meer. Het elektronische How It Once Was maakt van een voorgeprogrammeerde discobeat gebruik. Iets wat bij Working Men’s Club niet stoort, hier werkt het net wat minder. Zonder het Lunga (Interlude) titelstuk zou dat niet eens zo opvallen.

Sydney Minsky Sargeant - Lunga | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com