stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

De Live Seeds registratie is een direct gevolg op Henry’s Dream, de zevende Nick Cave & The Bad Seeds studioplaat. Het biedt de band de mogelijkheid om weer te touren en nieuwe songs uit te proberen. Zo ben ik in de herfst van 1993 in Paradiso te Amsterdam getuige van primaire Do You Love Me?, I Let Love In, Nobody’s Baby Now en Loverman uitvoeringen. Heftige liefdesliedjes over twijfel, de drang naar lust en ontrouw. Nadat Nick Cave zijn afhankelijkheid van drugs heeft overwonnen, stort hij zich met volle overgave op een andere verslaving; vrouwen. Dat hij in een korte periode van een maand tijd twee keer vader wordt, zegt meer dan genoeg. Zijn eerste vrouw Viviane Carneiro bevalt van Luke. Amper 10 dagen eerder is Jethro geboren, de liefdesbaby van Nick Cave en Beau Lazenby. Het mag duidelijk zijn dat Nick Cave het met de huwelijkse voorwaardes niet zo nauw neemt, Het huwelijk met Viviane Carneiro is gedoemd om te mislukken.

Let Love In is geen vrolijk schijfje, al is de zwaarte niet te vergelijken met zijn eerdere werk. Er schuilt een romanticus in de Australische songwriter welke zich op Let Love In openbaart. Het is vooral onkunde, de zanger is fysiek niet in staat om relaties een kans te geven, laat staan ze te onderhouden. Door het drugsverleden heeft hij zich tot een egocentrisch persoon ontwikkelt. Nick Cave voedt zich vooral met zijn eigen primaire behoeftes en handelt volgens een reptielenbrein. Impulsief, zonder over de mensonterende gevolgen na te denken. Let Love In is de tragiek van het leven, intiem en intens. Op dat moment de meest persoonlijke plaat van Nick Cave, en dat voel je.

De nachtelijke verboden passie brengt hem in Do You Love Me? bij een femme fatale die haar begeerte misbruikt om Nick Cave te slopen, kapot te maken. Een dreigende song en een voorbode welke uiteindelijk tot de crime passionnel van Murder Ballads leidt. Het is een fraai gegeven dat zijn voormalige The Birthday Party maatje Rowland S. Howard hier als achtergrondzanger aanwezig is, een rol welke hij met Tex Perkins van Beasts of Bourbon deelt.

Verder wekt Do You Love Me? de indruk dat Mick Harvey zijn collega gitarist Blixa Bargeld aanspoort om de punkattitude los te laten en evenwichtig volgens de blues principes te spelen. Een meer dan waardige opener, die de sfeer van Let Love In perfect verwoordt en zelfs versterkt. Nick Cave verkeerd hier hoe dan ook in bloedvorm, zijn ingehouden kwaadheid totaal onder controle, de schorre schreeuwerige uithalen verdrongen en hij is tevens degene die een orgel spookachtig laat ademen.

Het sentimentele Nobody’s Baby Now kan zich ook prima op The Good Son kunnen nestelen. Het zou mij niet verbazen als dit van oorsprong een overblijfsel van die plaat is. Dezelfde winterse kerstbeleving met soortgelijke geloofsverwijzingen. Dames vallen voor zijn beeldende beschrijving van het vrouwelijke schoon, hij blijft een charmeur pur sang. Verder weet Nick Cave op voortreffelijke wijze haar onafhankelijkheid te benoemen. Daar ligt ook een groot gedeelte van zijn kracht, zo onbetrouwbaar als de pest, maar ook een zachte tedere minnaar. Hoe misbruik je obsessies en onschuld om iets moois te creëren.

Het zijn de doordreunende doodsbellen van Thomas Wydler die het naargeestige Loverman inluiden. De ziekelijke keerzijde van de liefde als een verkrachter zijn slachtoffer besluipt om genadeloos toe te slaan. Dan zijn de latere Murder Ballads gemakkelijk verteerbare kinderverhaaltjes, hier heerst de walging en respectloze houding tegenover vrouwen. Loverman gaat door merg en been, zeker als Nick Cave uit zijn troostende flarden aan rijmpjes dicteert. De angst van verlate steegjes met loerende ogen. De voyeur die zijn gestoorde gedachtegang de vrije loop laat gaan. Een excuus voor zijn ontberende schaamteloze vernietigende handelingen. Tja, probeer daar maar eens overheen te komen.

Dat het duiveltje nog steeds de krochten van zijn ziel bewoont, bewijst Nick Cave in het stevig rockende Jangling Jack. Het is dezelfde oerschreeuw die het The Birthday Party werk domineert. Dezelfde gekte, dezelfde losgeslagen no wave houding. Het energieke Jangling Jack staat voor het buitensporige geweld welke de hedendaagse maatschappij in haar greep houdt. Het personage is voor mij de bespiegeling van een geflipt bastaardkind van Jack The Ripper en Alex DeLarge, het hoofdpersonage van A Clockwork Orange.

Dat Red Right Hand later de cultstatus toegedeeld krijgt komt grotendeels door het gebruik van het nummer in de eerste twee Scream films en recentelijk in de Peaky Blinders serie. Bij de laatste vormt het de perfecte soundtrack in het blauwrode decor en het effectieve doelgerichte handelen van gangsterbaas Tommy Shelby en zijn verharde familieleden. Red Right Hand is de bebloede hand van de duivel, voor eigen rechter spelend. Ook hier hebben de tevens op Loverman aanwezige doodsbellen van Thomas Wydler een belangrijke prominente rol. Ze tellen de laatste minuten van het leven af.

Het is niet vreemd dat beide tracks zo geliefd bij filmregisseurs zijn, omdat ze simpelweg een duidelijk filmisch karakter uitstralen. Het is hedendaagse horror, griezelig en effectief. Het ultieme zwarte kraaiennummer, met de nachtburgemeester als gastheer. Bassist Martyn P. Casey volgt hierbij niet alleen het jazzy snare-roffel ritme van Thomas Wydler, maar trekt zich vooral aan de spookhuis orgelpartijen van Nick Cave op.

I Let Love In is een desperate verhalende country roadsong. Conway Savage presenteert zichzelf hier als kroegpianist, die stilletjes op de achtergrond de boel in de gaten houdt. In de Thirsty Dog rockabilly vraagt Nick Cave om berouw om zijn impulsieve handelen te verantwoorden. Het is zijn strijd met zijn kwaadaardige evenbeeld, het gevecht om het huwelijk te redden. Totale overgave aan zijn spijtbetuiging. Het zijn vooral The Bad Seeds die hierbij berouw uitspreken, Nick Cave verschuilt zich achter zijn begeleidingsband en werkt zich gejaagd door zijn schuldbetoog heen.

Door zijn verharde destructieve levensstijl verkeerd Nick Cave al vroeg in de herfst van zijn leven. Het orkestrale Ain’t Gonna Rain Anymore en het trage voortslepende Lay Me Low tweeluik zijn daar een overduidelijke verslaglegging van. Beide nummers handelen over een naderend afscheid, het definitieve einde. Bij Ain’t Gonna Rain Anymore staat de liefde centraal. Soms is het beter om de storm te laten rusten door het verdriet toe te laten. Een break up song in wording. Liefde herenigt, maar verscheurt het net zo gemakkelijk. De symbolische twee harten laten zich niet lijmen als in de overige stukken alweer barsten zichtbaar zijn.

In het licht ironische Lay Me Low dronkenman slotakkoord blikt een tevreden man op zijn leven terug. Is Nick Cave in The Mercy Seat nog bang voor de dood, hier is er voornamelijk van berusting sprake. Ontspannen wegdromen in een eeuwige slaap, de kist als een gespreid bedje op die laatste rustplaats. Nergens spijt van, geen berouw. Er is geen plek in de hemel, de helse warmte lonkt, ook prima.

Het samenvattende Do You Love Me? (Part 2) is de grimmige beklemmende eindconclusie. Violist Warren Ellis introduceert zichzelf al eerder op Ain’t Gonna Rain Anymore, maar krijgt hier de mogelijkheid om met zijn kenmerkende instrument voor meer diepgang te zorgen. Hij stelt zich afzijdig op de achtergrond op, er is nog amper van zijn dirigerende vermogen sprake. Bijzonder dat Mick Harvey met zo’n grootheid in het midden, hier de verantwoording over het strijkersarrangement draagt. Niemand beseft nog dat Warren Ellis deze positie later opeist en Mick Harvey daarbij verdringt en dat dit indirecte gevolgen voor zijn ontslag heeft. De cirkel is met Do You Love Me? (Part 2) kloppend gemaakt. De opgelopen deuken en littekens zijn niet eenvoudig weg te poetsen. Voor mij is Let Love In het spraakmakende meesterwerk binnen de alles omvattende Nick Cave catalogus.

Het bonusmateriaal is zeker de moeite waard. Sinds Nick Cave & The Bad Seeds een rol in de Der Himmel über Berlin film van Wim Wenders vertolken en daar tijdens een optreden From Her to Eternity en The Carny spelen, blijven ze aan de filmregisseur verbonden. Bis ans Ende der Welt verschijnt dan wel net voor de Henry’s Dream release, het daar vanaf komende (I’ll Love You) Till the End of the World themastuk is echter op de Let Love In heruitgave te vinden.

Waarschijnlijk speelt het mee dat deze de Loverman single aanvult. Een prachtig dramatisch verhalend gedragen nummer met treurviolen, theatrale pianotoetsen en berustende percussie. In weiter Ferne, so nah! stamt weldegelijk uit de Let Love In periode, Cassiel’s Song is zachter, teder bijna. Deze vindt tevens als B-kant van Do You Love Me? zijn weg naar het publiek. Ook het losstaande Sail Away afscheidslied is daarop te vinden. De improviserende rokerige That’s What Jazz Is To Me kroegsong leukt Red Right Hand op, en is voornamelijk een geinig hebbedingetje. Where the Action Is is in principe een jazzy demoversie van Red Right Hand, de dreiging zit nog onder de huid en moet zich nog openbaren.

Mijn eerste luisterbeurt van The Mercy Seat is nog steeds de meest bizarre bijna spirituele muziekervaring die ik ooit heb meegemaakt. Er lijkt geen einde aan te komen en je wordt als het ware in de track getrokken. Meegezogen door mantra achtige opsommingen van het manische angstgebed als de dood steeds dichterbij komt. Het kost de nodige tijd om de intentie van het nummer te vatten, al is dat in het begin maar een bijzaak. De waanzin grijpt je strot dicht en er is geen weg terug, het Nick Cave virus houdt mij in de greep. Tender Prey is geen verkeerd instapmodel. Ondanks dat Nick Cave verdoofd door de drugs elke emotionele betrokkenheid weg filtert kan hij de radeloosheid niet bedwingen. Het is een gepassioneerde hulpkreet en het is maar goed dat hij vervolgens met een flinke dosering aan heroïne in zijn bezit opgepakt wordt. De verplichte opname in een afkickkliniek is zijn redding, waarna hij weer enigszins grip op het leven krijgt.

Nick Cave krijgt het voor elkaar om Kid Congo Powers in te lijven. De toekomst van The Gun Club hangt aan een zijde draadje en de gitarist kiest voor zekerheid. Het is de opzet dat hij de twijfelachtige wispelturige Hugo Race tijdelijk vervangt. Als deze al tijdens het opnameproces afhaakt, krijgt Kid Congo Powers de garantie van een vaste plek binnen The Bad Seeds. Hij is niet de enige nieuweling binnen het gezelschap. Omdat Nick Cave steeds meer aandacht aan zijn theatrale podiumpresentatie besteedt, is Roland Wolf de meest geschikte persoon om zijn positie als toetsenist waar te nemen. Door deze veranderingen blijft Mick Harvey voornamelijk als bassist actief, al is deze alleskunner ook bereid om de rol van drummer, gitarist en toetsenist op zich te nemen om de klus te klaren.

The Mercy Seat, de latere liefhebbers zweren bij Into My Arms, maar The Mercy Seat blijft het ultieme hoogtepunt van zijn oeuvre. Ook Johnny Cash begrijpt dit nummer en het is dan ook een grote eer dat hij later een coverversie van The Mercy Seat opneemt. De countryzanger,waarvan regelmatig nummers in de livesets van Nick passeren, is een van zijn grootste persoonlijk helden. The Mercy Seat sluit voor Cash dan ook vlekkeloos bij zijn optredens in gevangenissen aan.

Als er een artiest is die het leed van de gedetineerden aantrekt, is dat Johnny Cash wel. Het is een direct vervolg op de murder ballads, hier wacht de veroordeelde op het definitieve eindoordeel. Het toont een stukje begrip voor het losgeslagen handelen, al hangt het zwaard van Damocles genadeloos boven het hoofd. Het is de angst van een Dead Man Walking, de laatste wandeling die bij de elektrische stoel eindigt. Hij haalt zijn inspiratie ook uit zijn rol in het Ghosts… of The Civil Dead gevangenisdrama, filmopnames die parallel met het werkproces van Tender Prey lopen en waarvoor hij samen met Hugo Race een groot gedeelte van het script aanlevert.

Up Jumped The Devil belicht de duistere kanten van Nick Cave en verantwoordt zijn gedrag. Hij is zo geboren en wordt door ellende, ongeluk en rampspoed achtervolgd. En dan kan je de duivel het beste maar vertrouwen en zijn aanwezigheid accepteren. Dat maakt het leven stukken aangenamer. Ook hier weer die verwijzingen naar de blues en het verkopen van je ziel aan een kwade oppermachtige kracht. Roland Wolf heeft een sprankelende opgewekte jazzy tintelende manier van pianospelen en introduceert zichzelf op voortreffelijke wijze. Datzelfde geld voor Kid Congo Powers, die zijn rockabilly garage verleden bij The Cramps met de blues punk attitude van The Gun Club combineert. Deze eigenheid geeft hij een ondergeschikt ingetogen The Bad Seeds tintje mee.

In de hedendaagse Bonnie and Clyde vertelling Deanna droomt een jong kansloos liefdesstel over escapisme en laten ze een spoor van vernieling achter. Het zou geen vreemde gedachte zijn dat Quentin Tarantino dit thema vervolgens uitwerkt en de verhaallijnen aan Oliver Stone schenkt. De om zich heen dood en verderf zaaiende Natural Born Killers roadmovie vertoont veel gelijkenissen met dit nummer, dus misschien liggen die auteursrechten wel bij Nick Cave. Deanna is een bijna radiovriendelijk liefdesnummer zoals alleen Nick Cave die kan schrijven. De melodielijn is van de christelijke Oh Happy Day hymne van het Edwin Hawkins Singers gospelkoor gestolen, een traditional waar de voormalige koorknaap Nick Cave mee opgroeit en die dus het beste die nostalgische gevoelens weergeeft.

Er zit zoveel verbintenis tussen het werk van Nick Cave. De tekst van Watching Alice verwijst jaren later letterlijk naar de Push The Sky Away albumhoes. Zijn vrouw Susie Bick kruipt in het Alice personage en loopt bloot door de slaapkamer rond, terwijl Nick Cave als voyeur van haar naakte schoonheid geniet. Zelden wordt het ontwaken met de ochtendglorie als getuige zo mooi weergegeven. Het is een puurheid die dicht bij de vrouwenbeminnende Nick Cave blijft. Teder romantisch, maar wel met die ondeugende twinkeling in de ogen. Vriend Hugo Race is nog niet geheel uit het The Bad Seeds beeld verdwenen en voegt klein gehouden gitaarintimiteit toe. Het is de meester hemzelf die hem met het karakteriserende filmische western mondharmonica uithalen overtroeft.

The Bad Seeds dragen als verzachtend achtergrondkoor Mercy. Het is een prachtig fraai staaltje aan zuivere in controle zijnde samenzang. Bijzonder dat een band die zo op het randje balanceert hiertoe in staat is. Het Watching Alice lentegevoel is verdwenen en maakt voor ijzingwekkende winterse kilte plaats. De piano als een in ijs ondergedoopt instrument. Het profetische Mercy bezingt de angst als zijn volgelingen hem in eenzaamheid achterlaten. Hoe wrang is het dat de vriendschap met Blixa Bargeld en Mick Harvey tegenwoordig zo bekoeld is geraakt? De mondharmonica als hulpkreet, gesmoord door innerlijke paniek. Het aardedonkere Mercy is de klagende gospel van Nick Cave zijn levenswandel, ondergedoopt in wanhoop. Wees genadigd en grijp mijn hulpeloze hand. Heeft Mercy bijbelse verwijzingen? Welnee, dit is de laatste strohalm van iemand die van het leven verliest en ontdekt dat hij steeds dieper in die neergaande spiraal wegzakt.

Producer Flood blijft trouw aan de Hansa Tonstudio, waardoor Nick Cave & The Bad Seeds genoodzaakt in Berlijn blijven ronddolen. De band is afhankelijk van de stad en de leden verkeren in dezelfde toestand als de kinderen van Bahnhof Zoo. Ontvlucht Berlijn zolang het nog mogelijk is. Dit is het Hotel California voor Nick Cave & The Bad Seeds, de aantrekkingskracht van deze uitzichtloze plek domineert. Dit is het in verval geraakte naoorlogse beeld dat de inwoners besmet. City of Refuge symboliseert deze lichamelijke aftakeling, Big City blues, het aardse paradijs transformeert zichzelf tot de helse wederhelft. Toch is het niet helemaal eigen, gospelblueszanger Blind Willie Johnson levert de rauwe I’m Gonna Run to the City of Refuge basisbeginselen, Nick Cave voegt slechts zijn destructieve levenservaringen en mondharmonica toe.

Hoe vreemd is het om Nick Cave vervolgens als croonende vrouwenverslinder te horen? De vintage seventies klanken van het verhalende Slowly Goes the Night hebben iets fouts in zich en behoren tot zijn meest gladde werk. Toch heb ik een zwak voor deze zomerse invalshoek. Een one night stand met een dief in de nacht die er vervolgens met een flinke duit vandoor gaat om de volgende dag weer opnieuw drugs te scoren. Het is de romantiek van egocentrische junkies die dag op dag in het New Morning dronkenmanslied moment leven. Een cold turkey van tien slopende zware dagen.

Het aftellende Sunday’s Slave stelt zich ook afhankelijk op. Het dodende tempo benoemt de poging om te week te overleven, totdat de dealer het goedje weer aanlevert en je de rekening weer netjes betaalt. Het koortsige hebzuchtige Sugar Sugar Sugar verwijst uiteraard naar dat witte kristalpoeder, wantrouwend en minachtend. Nick Cave als een fel op hol geslagen dier, die enkel in zijn eerste levensbehoefte voorziet. Nick Cave de heroïnejunk, amper in staat om rationeel te denken, omdat enkel dat begerende oerinstinct overgebleven is.

Het is dus onbegrijpelijk dat Tender Prey binnen al die duisternis het licht ziet. Nick Cave beaamt dat de band amper in staat is om bruikbaar resultaat af te leveren. Toch koester ik Tender Prey als een van mijn favorieten. Nick Cave betitelt het achteraf als een grote nachtmerrie. Als de grenzen zodanig vervaagd zijn ben je enkel in staat om een meesterwerk als Tender Prey te produceren. Dit resultaat krijg je niet als je het proces geheel vlekkeloos verloopt. Dichterbij de persoon Nick Cave kom voor langere tijd niet. Pas als hij van dichtbij door onvoorzienbare gezinssituaties getroffen wordt, stelt hij zijn ziel weer publiekelijk bloot. En ook daar valt zeker genoeg over te vertellen.

Het is ondertussen wel tijd voor een echte drummer, zodat Mick Harvey zijn plek als gitarist weer kan innemen. Deze wordt in de uit Zwitserland afkomstige Thomas Wydler gevonden die al eerder bij het Duitse artrock gezelschap Die Haut speelt. Dit is het gezelschap waarmee Nick Cave in 1983 de Burnin’ the Ice plaat opneemt. Nou heeft Mick Harvey de pech dat Barry Adamson niet zoveel zin meer in een nieuw Nick Cave & The Bad Seeds avontuur heeft en aan een nieuwe uitdaging toe is. Hierdoor neemt Mick Harvey toch meer baspartijen voor zijn rekening als wat de bedoeling is. Nick Cave heeft zijn heroïneverslaving niet meer onder controle, en dat hoor je weldegelijk op Your Funeral… My Trial terug. Door het slopende effect klinkt zijn stem afgeleefd en trager, al past dat wel perfect bij de mysterieuze teksten over afgeschreven randfiguren.

Your Funeral… My Trial verwijst naar een naderend einde. Er zit zoveel wanhoop in de nummers, zoveel angst en zoveel melancholica. Toch is het niet allemaal ellende wat ons voorgeschoteld wordt. Het druggy gezongen Sad Waters heeft dan wel een trieste titel, hier spreekt Nick Cave openlijk het verlangen naar liefde uit. Het is een weemoedige nostalgische blik naar betere onschuldige ongeschonden tijden. Een prachtig nummer waarbij Nick Cave de basis op zijn Hammondorgel inspeelt, en hij de overige bandleden vrij spel in de verdere opvulling van de track geeft. Door een blessure lukt het Thomas Wydler niet om de drumpartijen in te spelen. Op de achtergrond geeft hij de toch al overbelaste Mick Harvey aanwijzingen om de rust te bewaren en slechts doelgericht de drumvellen te beroeren.

Het bloedstollende The Carny verhaal over een rondtrekkende kermisnomade groep, lees je bijna letterlijk in het And The Ass Saw The Angel boekwerk terug. Het vergezellende rariteitenkabinet staat tevens voor de veelzijdige samenstelling van The Bad Seeds, de tocht die hen telkens naar andere plaatsen brengt om op te treden. Steden met hun eigen kenmerkende verlokkingen. Ze zijn hiervoor weer in Berlijn neergestreken. Daar in de Hansa Tonstudio werken ze Your Funeral… My Trial verder uit. Het is de plek waar Iggy Pop en David Bowie hun meesterwerken creëren en waar ze nog verder in hun drugswaanzin afdwalen.

Mick Harvey acclimatiseert het beste op deze opnameplek en leeft zich bij The Carny volledig op de aanwezige gesloopte piano, klokkenspel en xylofoon uit. Nick Cave voegt met zijn mondharmonica de blues toe, Thomas Wydler verzorgt het jazzy tegengeluid. Ondanks dat de band erg op het randje balanceert is dit The Bad Seeds in bloedvorm, orkestraal theatraal, geheimzinnig sfeerbepalend. The Carny verwijst tevens naar de barre omstandigheden van Tupelo en is een geslaagde poging van Nick Cave om een hedendaagse blues klassieker te schrijven. Juist door deze aanpak past The Carny perfect tussen het doempostpunk klimaat van dat moment, omdat die liederen dat naargeestige gothic gevoel uitstralen. Het is nog steeds de meest filmische beeldende song die hij ooit geschreven heeft. Een rampzalig verhaal met een vreemd triest open einde.

Het zal niet de laatste keer zijn dat Nick Cave bij het Your Funeral… My Trial titelstuk een begrafenis beschrijft. Later zal hij dat geintje nogmaals bij het cynische Lay Me Low van Let Love In herhalen en vormt zijn eigen teraardebestelling het hoofdthema. Het is een reactie op Sad Waters, na die eerste trouwe Mary volgen er nog meerdere bedrogen vrouwen. Als je die probleemrelaties maar diep in de grond stopt worden ze vanzelf vergeten. Deze stijl van componeren passen The Bad Seeds later op het merendeel van The Good Son toe. Een winterse melancholische kerststemming, zonder goede voornemens, slechts met berouw.

Dan komt Anita Lane weer in beeld. Ze schrijft de teksten voor het met depressies worstelende Stranger Than Kindness, waarbij ze een vreemdeling in vertrouwen neemt, die haar vervolgens alles wat haar lief is afneemt. Met gemak is dit tot de afhankelijk zijn van drugs te herleiden. In de nacht snel wat scoren om het vervolgens in een afgelegen hotelkamer te gebruiken. Het vervreemden van zichzelf, als dat ziekelijke verlangen het over neemt. Een uitzichtloze situatie waarbij een zelfgekozen dood rust biedt. Blixa Bargeld krijgt alle vrijheid om die koortsige gejaagde afhankelijkheid in zijn spel te leggen. Nick Cave klinkt vermoeid moedeloos en uitgestreden. Stranger Than Kindness luidt de zoveelste gitzwarte periode in. Het is zo koud als de kille grijze omgeving van Berlijn, met het verval van de uitgeleefde theaters en de betonnen kleurloze nieuwbouwwijken.

Jack’s Shadow is een sluipmoordenaar welke het juiste moment afwacht om een leven binnen te dringen om deze van binnenuit te vernietigen. Het aardedonkere silhouet welke zijn gastheer nietig en klein maakt. Het egocentrische drugs effect waarbij de omgeving het moet ontgelden. Een prachtig samenspel tussen de kletterende Blixa Bargeld gitaarnoise, de pompende Barry Adamson bas hartslagen, het hard zwoegende ritme van een amper op volle kracht spelende Thomas Wydler en de altijd maar aanwezige katalysator Mick Harvey, die zijn gedrevenheid hier op zijn gitaarpartijen uitleeft. Onderschat het dreigende pianotoetsenwerk van Nick Cave niet. Bijzonder dat een band die hier zo genadeloos op het randje speelt, toch zo sterk uit de hoek weet te komen.

Twee illustraties van vrouwen sieren de Your Funeral… My Trial albumhoes achterkant. Rechts de kuise reinheid en maagdelijke onschuld van Maria, links het onreine bevlekte van een prostituee. De hemel en de hel. Twee karakters welke zich bij Hard on for Love in een enkele persoon herenigen. Het symboliseert twee Nick Cave zwaktes, het geloof en het vrouwelijke schoon. Your Funeral… My Trial voedt zich met zondes, lust, overgave en verslavingsdrang. Nick Cave zwalkt als een geketend bloeddorstig beest tussen de studiomuren rond. De passie neemt het in Hard on for Love van de controle over. Niet echt het meest vrouwvriendelijke nummer wat zondaar Nick Cave ooit geschreven heeft. Totale overgave aan het ziekelijke innerlijke vleselijke verlangen wat diep van binnen woekert en zich daar verder ontplooit. Dan voelt het opgefokte jazzy She Fell Away als een excuus aan. Een verantwoording voor zijn wangedrag met het onvermijdelijke afscheid als vervolg.

Nick Cave heeft een zwak voor murder ballads en hij herinterpreteerd de countryfolk van de Tim Rose klassieker Long Time Man tot een eigen uitgewerkte stevige rock epos. Ondanks zijn fysieke toestand is hij hier voortreffelijk goed bij stem, en wisselt hij de dieptes met kopstem gezongen passages af. De Scum single verschijnt los van de plaat, en is een regelrechte aanklacht tegen de negativiteit van de schrijvende pers. Popjournalisten die Nick Cave met de grond gelijkmaken. Voegt het humoristische Scum iets toe? Eigenlijk niet, maar het is heerlijk nagenieten van een overkookte Nick Cave die lekker van zich afbijt. Fraai lesmateriaal voor rappers die het dissen nog niet helemaal onder de knie hebben. Nick The Freestyler!

Op From Her to Eternity wagen Nick Cave & The Bad Seeds zich voorzichtig met Well of Misery al aan de Mississippi Deltablues. Je kan gerust stellen dat deze song aan de basis van The Firstborn Is Dead staat. Deze rauwe aanpak inspireert later zeker ook garagerockbands als The White Stripes en The Black Keys. Samen met The Gun Club staan Nick Cave & The Bad Seeds aan de oorsprong van deze substroming, niet vreemd dus dat Nick Cave later The Gun Club gitarist Kid Congo Powers inlijft.

Opener Tupelo verwijst uiteraard naar de geboorte van The King; Elvis Presley. Dat geldt dus ook de The Firstborn Is Dead albumtitel. De duivel eist het leven van de eersteling op. Zijn tweelingbroer Jesse Garon Presley komt levenloos ter wereld. Nick Cave schetst een zware bevalling met heel veel bloed en heel veel modder. Het zijn barre omstandigheden in een lekkend klein huisje. Elvis groeit in armoede op en zijn ontstaan vertoont gelijkenissen met de geboorte van Jezus Christus. Er zit meer dan genoeg bruikbaar materiaal in welke Nick Cave vervolgens voor zijn And The Ass Saw The Angel roman gebruikt.

Tupelo is dreigend en verstikkend. Als een hulpeloze manische bezetene raast Nick Cave door de woorden heen. Nog altijd is dit een van de hoogtepunten tijdens zijn concerten. De uitvoering vraagt om een krachtige donderslag percussie, en bij gebrek aan een echte drummer, delen Mick Harvey en Barry Adamson deze taak. Hierdoor kan Barry Adamson zijn donkere baspartijen ook nog het beste aansturen. Het zijn multi-instrumentalisten, die met hun veelzijdigheid ook de kern van het The Bad Seeds principe vormen. Iedereen moet meervoudig inzetbaar zijn, en vooral in de beginjaren draait het nog meer op de sfeer dan om de muziek. Dat evenwicht zal zich vervolgens alleen maar beter ontplooien.

Maar Tupelo is veel meer dan dat, Tupelo heeft namelijk letterlijk zijn oorsprong in de blues. John Lee Hooker schrijft het kale Tupelo Blues, een nummer wat over de slechte leefomstandigheden van de arme inwoners van Tupelo handelt als dat gebied door heftige overstromingen geteisterd wordt en vele woningen in de modder verdwijnen. Het Looky, Looky Yonder gedeelte stamt letterlijk uit het gelijknamige Lead Belly nummer. Dit is in principe de aankondiging van het bekendere Black Betty, welke Nick Cave & The Bad Seeds vervolgens op zijn coveralbum Kicking Against the Pricks te gehore brengt. En zo zit er bijna altijd verbondenheid tussen al de platen.

Laten we dan direct maar die andere grootheden aanhalen. Wanted Man schrijft Bob Dylan voor Johnny Cash. Die laatste schiet bij de serieuze aanpak van Bob Dylan continu in de lach, waardoor het slim is om Johnny Cash alleen de track in te laten zingen. Nick Cave laat die humor achterwege, en geeft er een typische The Bad Seeds twist aan. Blixa Bargeld maakt een gigantische groei door en ontwikkelt zich tevens als slidegitarist. Toch verandert er in principe weinig aan zijn chaotische punkattitude, maar dat hij ondertussen onmisbaar is, is een feitelijk gegeven. Nick Cave verzorgt de krijsende mondharmonica passages en het is dan heel bijzonder dat hij Wanted Man tijdens zijn recentelijke Wild God tour alleen dan nog in Amsterdam speelt. Hij trakteert het publiek nooit op deze opzwepende gejaagde track. En dan kom je op zo’n memorabele avond erachter wat een geweldige goede song dit toch eigenlijk is.

Say Goodbye to the Little Girl Tree heeft dezelfde sexy swing als Wings Off Flies, maar is net wat sensueler. Dan komt toch weer de naam van Tracy Pew in je op. Ook nu zorgt zijn spirit voor een soort van The Birthday Party herbeleving. Deze gangmaker maakt de release van From Her to Eternity nog net mee, al overlijdt hij een klein half jaar later aan de indirecte gevolgen van zijn hardnekkige drugsverslaving.

Het bedorven Say Goodbye to the Little Girl Tree betreft een bezitterige kleingehouden incest relatie tussen vader en dochter. Nick Cave schuwt zijn onderwerpen niet, en ook hier zoekt hij de misselijkmakende rand van het menselijke wezen op. Het is maar goed dat hij het mannelijke hoofdpersonage zelfmoord laat plegen.

Train Long Suffering bevindt zich op het grensgebied tussen blues en rock. De gepantserde spooklocomotief draaft in hoog tempo door de poorten van de hel heen. Als Luilekkerland dienaren lokken prostituees hun sekslust slachtoffers in de val. Dit is te herleiden naar het moment dat The Bad Seeds hun ziel net als Robert Johnson aan de duivel verkopen. Deze blueszanger is de eerste van de Club van 27. Ten dode opgeschreven muzikanten die als een sneltrein leven, maar die ook op jonge leeftijd overlijden. Op dit moment zijn de levensverwachtingen van alle The Bad Seeds leden niet zo hoog. Het is een zwaar verslaafd gezelschap wat hun heil in het genot van drugsgebruik zoekt.

Nick Cave staat met zijn donkere warrige junkie uiterlijk en vogelnestkapsel aan de basis van de gothic beweging. Het blijkt dat zelfs een Robert Smith van The Cure zich door de graatmagere zanger laat inspireren. Nick Cave is de vleesgeworden The Black Crow King, heerser van de duisternis. Hij neemt die rol zelf niet zo serieus, al denken zijn volgelingen en fans daar duidelijk anders over. Ook hier een veelvoud aan Bijbelse hints, die een ieder voor zichzelf mag invullen. Hij verheerlijkt de kruisiging van Jezus Christus en haalt een hele gereedschapskist overhoop om dit te bewerkstelligen. Het is een reactie op Tupelo en de The Firstborn Is Dead titel. En misschien staat The Black Crow King wel voor de doodgeboren tweelingbroer van Elvis, die voor eeuwig in die duisternis gehuld blijft. Het goede kruist het kwade.

Vanuit het lijden van Jezus Christus is het maar een kleine stap naar de slechte begin twintigste-eeuwse werkomstandigheden van gedetineerden die ingezet worden om zware lichamelijke arbeid te verrichten. De met prachtig pianospel ingeleide Knocking On Joe is het panische trieste uitzichtloze vluchtgedrag, waarbij ze zichzelf fysiek zodanig toetakelen om hier onderuit te komen. Het heeft die kenmerkende verhalende tragiek in zich, waar Nick Cave later meester in wordt. Er zit ook zoveel onvoltooid The Mercy Seat verdriet in Knocking On Joe, het sterven als enige vorm aan escapisme. Al overheerst in The Mercy Seat de twijfel en de angst, of hij hier goed aan heeft gedaan. Knocking On Joe is de dwalende geest die in wanhoop bij de cellen aanklopt, een spookverschijnsel en het onvermijdelijke toekomstbeeld van de ter dood veroordeelden.

Blind Lemon Jefferson wordt wel de grondlegger van de Texas Blues genoemd. Hij bezit een warmte in zijn stem welke zich prima tegen zijn hoge klagende zangpartijen afzet. Zijn gitaarspel is een middenweg tussen slide en tokkelen, een stijl die de jaren zeventig bluesrock gitaristen duidelijk van hem gekopieerd hebben. Alles komt in dit nummer samen; het Knocking On Joe getik, de heilige status van legendarische blueszanger, de Train Long Suffering dendert voorbij en de The Black Crow King vliegt als een gids met zijn blinde reisgezel mee. Hij trotseert de beproevingen en de weg is net zo donker als zijn zicht. Wat is het jammer dat Nick Cave zijn blues treurmondharmonica vervolgens wegstopt en er nog minimaal gebruik van maakt. Het Kicking Against the Pricks coveralbum borduurt nog op dit thema voort, maar mist de verhaallijnen van deze voorganger.

The Six Strings That Drew Blood staat niet op de originele uitgave, maar wordt wel al snel toegevoegd. Tot bloedens toe doorspelen totdat je er bij neervalt. Qua opzet past deze ode aan de country en blues dus voortreffelijk op The Firstborn Is Dead. Nick Cave schrijft deze samen met Rowland S. Howard voor The Birthday Party. Als de band ten tijden van de Mutiny! sessies uit elkaar valt, blijft deze track over. Hoe bizar is het dat Nick Cave de demoversies telkens afwijst en Rowland S. Howard nog een vervelende trap nageeft, als hij deze alsnog voor de B-kant van de Tupelo single gebruikt. Het geeft wel goed de verstandhouding tussen de twee rivalen weer. Vergeet niet dat Crime & the City Solution van Rowland S. Howard en Simon Bonney op dat moment een soortgelijke cultstatus hebben.

Met de uitvlucht naar Europa tekent The Birthday Party voor het einde van de band. Het botert al een tijdje niet meer tussen Nick Cave en Rowland S. Howard en het buitensporige drugsgebruik doet de band zeker geen goed. In het verslaafdenwalhalla Berlijn treffen ze Einstürzende Neubauten frontman Blixa Bargeld die tijdens de studio opnames van de Mutiny in Heaven song gitarist Rowland S. Howard vervangt.

Hierdoor lopen de spanningen zodanig op dat juist Mick Harvey onverwachts de stekker uit The Birthday Party trekt. Rowland S. Howard start het aan The Birthday Party gerelativeerde Crime and the City Solution, waar ook Mick Harvey deel van uitmaakt. Deze blijft echter ook trouw aan Nick Cave en staat met hem aan de basis van The Bad Seeds.

In eerste instantie is Tracy Pew nog aanwezig, maar omdat deze amper in staat is om te spelen trekken ze voormalige Buzzcocks en Magazine bassist Barry Adamson aan die hem in de studio vervangt. Anita Lane, de voormalige ex-vriendin van Nick Cave, levert de tekst van From Her to Eternity aan. Ze kent Rowland S. Howard al vanaf hun studietijd op de Prahran College of Advanced Education kunstacademie, die haar bij Nick Cave introduceert en zal op de achtergrond altijd tot aan haar dood aan The Bad Seeds verbonden blijven.

Ook de amper twintig jaar oude Hugo Race voegt zich bij het gezelschap, al zorgt het destructieve karakter er wel voor dat hij voortijdig rond de albumrelease van From Her to Eternity The Bad Seeds verlaat. Hij schrijft het muzikale leeuwendeel van het From Her To Eternity titelstuk, en daar blijft het eigenlijk wel bij. De basis van Nick Cave & the Bad Seeds zal voor een langere periode uit Nick Cave, Mick Harvey, Blixa Bargeld en Barry Adamson bestaan. From Her to Eternity heeft nog een andere belangrijke historische waarde welke zeker niet onvermeld mag blijven. Het is de eerste opdracht van producer Flood, die vervolgens met zijn bijdrage aan de U2, Nine Inch Nails, New Order en Depeche Mode platen naam maakt.

Nick Cave verloochend zijn muzikale helden niet, en covert tijdens zijn loopbaan met regelmaat iconen als Elvis Presley, Johnny Cash en Bob Dylan. Op From Her to Eternity eert hij de grootste dichter romanticus aller tijden; Leonard Cohen. Songs of Love and Hate is hoe dan ook een van zijn donkerste platen, en de Avalanche dreiging gaat dan al door merg en been.

Het is de angst voor het naderende einde als een moordenaar het weerloze lichaam van het slachtoffer met zich meedraagt. Nick Cave doet er nog een stapje bovenop, kruipt in het personage en maakt er zijn eerste echte regelrechte murder ballad van. Het is een goede zet dat Mick Harvey tijdelijk afscheid van zijn gitaar neemt. Zijn primitieve doodssmak roffels geven deze uitvoering nog meer kracht mee en het werkt absoluut in het voordeel dat hij juist geen geroutineerde drummer is.

De zelfkant van het bestaan leidt Nick Cave naar het verharde havengebied waar in kroegen zeelui en prostituees samenkomen en waar er voor buitenstaanders geen plek is. De stoere praat van het heen en weer klotsende Cabin Fever! is daar een gestoorde koortsachtige verslaglegging van. De tatoeage op de onderarm van de kapitein verwijst letterlijk naar Anita Lane.

Nick Cave bepaalt de koers van het zinkende schip welke door een stuurloos zootje ongeregeld bemand wordt die de verdoemenis tegemoet varen. De aarde is plat en aan de horizon wenkt het helse gat om in die donkere afgrond te verdwijnen. Met het slepende slavengang ritme introduceert Well of Misery zichzelf. Het uitschot op hun laatste strooptocht naar het naderende einde. Kansloze junkies, boeventuig met hun ball of chain, verstoten illustratieve figuren, kortom, het rariteitenkabinet The Bad Seeds genaamd. De Well of Misery samenzang verwijst naar de oorsprong van de Zuid Amerikaanse Mississippi Deltablues, een interesse die Nick Cave vooral met jongeling Hugo Race deelt. Met stervende ademstoten huilt de mondharmonica zich er doorheen.

Het From Her to Eternity titelstuk wordt ooit een zelfkastijdende doods marteling genoemd en daar valt weinig aan af te dingen. Anita Lane pijnigt Nick Cave door hem de door haar gepende woorden uit te laten spreken. Het is een muzikaal crime passionel orgasme, gevuld door gekmakende liefde en jaloerse begeerte.

Flarden aan dagboekbladen worden verscheurd, waarna een manisch hoofdpersonage de pianotreden betreedt om bovenaan het machteloze onschuldige meisje terug naar de eeuwigheid te sturen. Het vernietigende terreurgeweld uit de gitaar van Blixa Bargeld maakt een genadeloos einde aan al het lijden. From Her to Eternity is de eerste cultklassieker op de naam van Nick Cave & the Bad Seeds, een status welke later door het aandeel in de Wim Wenders film Der Himmel über Berlin versterkt wordt. Live wordt deze publieksfavoriet bijna altijd gespeeld, en dat zegt in principe al meer dan genoeg.

Mark Twain behoort samen met Harriet Beecher Stowe tot de eerste lichting Amerikaanse schrijvers die onderwerpen als rassenhaat, emancipatie, chauvinisme en het hele grijze gebied daar omheen niet schuwen maar juist bewust aankaarten. Saint Huck is een herinterpretatie van de Huckleberry Finn avonturenroman, welke deze donkere kant van de Verenigde Staten belicht. Horrorverhalen voor de minderjarige lezers die hierdoor nachten wakker blijven en de slaap niet kunnen vatten.

Ondanks dat de bijdrage van Hugo Race bij deze track genegeerd worden, is hij wel degene die de vermorzelende baslijnen aanlevert, waaroverheen de rest van The Bad Seeds zich als voedende parasieten kunnen uitleven. Het is vooral Blixa Bargeld die zich met het kletterende punkgitaarspel in the picture speelt, de onmacht van zijn beperkte muzikale onkunde, wat later zijn handelsmerk wordt. Ook Saint Huck groeit tot een favoriet onder zijn fans uit en komt regelmatig tijdens optredens voorbij.

Het slopende Wings Off Flies kinderrijmpje She Loves Me, She Loves Me Not is de weerspiegeling van een met pek en veren besmeurde gestrafte zondaar, waarbij de veren een voor een worden uitgetrokken. Of is het de onwetende Icarus waarbij tijdens zijn vlucht naar de zon de vleugels door de warmte smelten. Het is niet de eerste en zeker niet de laatste Bijbelse verwijzing in het werk van Nick Cave.

Bevriende doemdenker Jim Thirlwell van Foetus geeft er een sensuele ritmische jazzy swing aan, waardoor de song zich nog het meeste met het latere The Birthday Party werk laat meten. Is het een onbewust eerbetoon aan de homo erotische uitstraling van Tracy Pew, die tijdens dit werkproces slechts als schim nog lichamelijk in de studio aanwezig is. Dichterbij The Birthday Party zullen The Bad Seeds nooit meer komen, en misschien is dat wel prima zo.

De laatste jaren werkt Nick Cave zijn composities vooral op piano uit, en vergeet men weleens dat hij dat in het verleden al regelmatig eerder gedaan heeft. Bij de dramatische uitvoering van het beeldend klagende A Box for Black Paul jazz epos zijn de overige The Bad Seeds leden minimaal aanwezig en bewijst Nick Cave in vroeg stadium al dat hij zich prima zonder zijn begeleidingsband staande houdt.

Zijn muzikale aandeel wordt vaak wat onderschat, mede omdat hijzelf deze als niet echt relevant en gebrekkig citeert. Het mist slechts de compactheid van de latere tracks, maar brengt de nodige mystiek in de song. Wie is die Black Paul die respectloos te grave gedragen wordt, en met afgunst in zijn laatste rustplaats belandt. Slechts de treurende engelen weten dat hij diep van binnen een goed mens is. God treedt te laat als zijn beschermheer op, en gelooft wel in zijn onschuld.

From Her to Eternity is het indrukwekkende geraamte van de Nick Cave & The Bad Seeds catalogus. Het onzekere beginsel die van een afgestorven dode The Birthday Party tak voorzichtig tot bloei komt. Vanuit hier zal het gezelschap zich steeds verder aankleden, totdat de uitgestoken kale botten en de asresten van de baanbrekende voorganger amper nog zichtbaar zijn. Een wankele droomstart welke zoveel moois zal brengen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren