Hier kun je zien welke berichten deric raven als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Campingflight to Lowlands Paradise Vol. 2 (1994)

4,0
0
De promotie albums van Lowlands mogen vreemd genoeg wel op de site; misschien wel omdat je er nog best wel wat voor moest betalen, maar de Popronde cd’s zijn al snel na het toevoegen weer verwijderd.
Jammer, gewoon al leuk om te zien wat er uiteindelijk van die Nederlandse acts is geworden.
Zo ben je ook benieuwd naar het vervolg van de Lowland acts, en op dit deel staan eigenlijk geen missers op, iets wat op latere cd’s wel nog al eens het geval was.
Steeds meer acts, dus ook steeds meer cd’s; vervolgens dubbelaars, en daarna zelfs met 3 cd’s.
Steeds meer verlang ik hierdoor naar de festivals van vroeger, zoals het oude Pinkpop.
Gewoon een dag met 10 meer dan uitstekende acts, pauzes om snel wat te eten, en dan weer aan te schuiven voor de volgende redelijk grote naam.
Dat waren nog eens tijden.

a-ha - Hunting High and Low (1985)

4,0
0
Natuurlijk werd ik net als iedereen vooral gegrepen door de videoclip van Take On Me bij Countdown.
Toch wel iets waar de volgende dag wel over gepraat werd.
Die clip was wel erg belangrijk, want het nummer was al twee keer eerder geflopt.
Maar als ik heel eerlijk ben, kocht ik de single ook, omdat die video veel indruk op mij maakte.
Als we het over kwaliteit hebben, dan vind ik de andere singles van Hunting High And Low een stuk sterker.
Take On Me is echt zo’n Boyband gevalletje, gericht op de vrouwelijke fans.
Morten Harket zag er ook niet verkeerd uit, en was wel degelijk een tieneridool.
The Sun Always Shines on T.V. liet al een meer serieuzere kant zien, en ik was dan ook erg verrast toen ik deze voor de eerste keer hoorde.
Gewoon een goed liedje, welke het niet perse moest hebben van een mooie clip.
Al bleven de clips natuurlijk wel goed.
Hunting High And Low vond ik prachtig, overtrof met zijn klasse duidelijk die andere singles.
Train of Thought was ook prima, niet zo goed als The Sun Always Shines on T.V. en Hunting High And Low, maar zeker beter dan Take On Me.
Eigenlijk beviel heel het album mij wel, Love is Reason kende ik al als b-kant van Take On Me, en ook dit nummer richtte zich op de vrouwelijke fans.
The Blue Sky is wat aan de korte kant, maar zeker ook hitgevoelig.
Living a Boy's Adventure Tale zit wat tussen Pet Shop Boys en Simple Minds in.
And You Tell Me doet mij wat aan Yazoo denken, heeft wat weg van Only You.
I Dream Myself Alive is het minste nummer van het album, maar elk album moet nou eenmaal een minste nummer hebben.
Afsluiter Here I Stand and Face the Rain is weer een van de sterkere nummers van het album, maar weer niet geschikt om als single uitgebracht te worden, wat dan ook niet gebeurd is.
Die hoge uithalen hoeven van mij niet zo nodig.

a-ha wist zich net als Alphaville redelijk staande te houden als populair synthwave band tussen de voornamelijk Britse bandjes.
Ik schat de kans groot in, dat ze zelfs succesvoller zouden zijn geweest, als ze daar ook hun oorsprong hadden.
Opvolger Scoundrel Days vind ik vergelijkbaar met het debuut, ook hier sterke nummers zoals Cry Wolf, Manhattan Skyline en vooral I've Been Losing You.
Hierna konden ze mij een stuk minder boeien.

ABBA - Super Trouper (1980)

4,0
0
Nog voor de laatste keer een vakantie samen door brengen.
Krampachtige poging om een relatie te redden.
Terugblik op de laatste zomer samen.
Vanwege de koude buitenlucht verplicht op elkaar aan gewezen.
Openhaard aan, dikke kniekousen en foute pantoffels.
Samen op een uitgeleefd te hard bankstel.
De romantiek van de winter.
Kerst en oud op nieuw voor de deur.
Hopend op een wit besneeuwde weide.
Terwijl het allemaal kunstmatig is.
Warmte van een elektrische deken.
Typische beeldvorming van eind jaren zeventig.

Ook het huwelijk van de leden van ABBA hield niet stand.
Net zo min tijdloos als de leefkuil en bruine plavuizen.
Super Trouper is het verslag van een tournee.
Eten, drinken, optreden en slapen.
Geen mogelijkheid om een privé op te bouwen.
Vandaag niet weten waar je morgen wakker wordt.
Plotseling beseffen dat de jaarwisseling al heeft plaatsgevonden.
Vluchtig elkaar geluk toewensen.
Gedachtes gericht op de toekomst.
Egocentrische denkbeelden.
Kiezen voor een ander bestaan.
Problemen uit de weg gaan.
Alleen verliezers, geen winnaars.

Ondertussen weer het podium op.
Lachend voor de camera.
Roddelblaadjes moeten toch gevuld worden.
ABBA in de meest succesvolle periode van hun leven.
Niemand die zich verdiept in de teksten.
Verdiept in de ware ellende.
Aansteker uit de zakken.
Lichtjes vervullen de zaal.
Luidkeels maar gevoelloos elk lied meezingen.
Ze moeten daar een beetje dood gaan.
Ondanks de aankondigen werd er geen gehoor gegeven.
Popsterren horen nu eenmaal te stralen.
Dag in, dag uit.

Dan maar gewoon door gaan.
Blijkbaar komt de boodschap niet over.
We hebben er geen zin meer in.
Laat ons met rust.
Roem heeft zijn tol geëist.
Financieel veel rijker.
Emotioneel levend aan de rand van armoede.

ABBA - The Album (1977)

4,0
0
Benny en Björn worden vaak gezien als de creatieve motor van ABBA.
Natuurlijk zitten de melodieën sterk in elkaar.
Soort van popmuziek vermengt met een musical georiënteerde aanpak.
Verder weten ze elementen van de heersende stromingen er in te verwerken.
Zonder dat het een te cliché achtig geheel wordt.
The Album onderscheid zich wel van de rest van hun werk.
Wat ze hiervoor deden werd gedragen door een aantal nummers.
Maar van een stabiel geheel was nog geen sprake.
Echt niet alles uit de ABBA koker klinkt perfect.
Ook zij hebben moeten groeien.
Bij de albums hierna drukten de mannen nog meer hun stempel in de composities.
Het lijkt allemaal zo eenvoudig, maar het zit geniaal in elkaar.
Een stuk beter dan op The Album.

Toch is dit voor mij naar Souper Trouper de beste ABBA plaat.
De draagkracht ligt hier vooral bij de zangeressen Agnetha en Anni-Frid.
Zij zijn het die de nummers die extra impuls geven.
Voor mijn gevoel wordt er nog niet zoveel geëxperimenteerd met koortjes en laagjes.
Het totaal vormt een puur geheel.
Al zal ik zeker niet alles kunnen ontleden.
Daar leent de muziek zich voor mij niet voor.
Ben dan ook geen geleerde popprofessor.
Er zit een soort van onbevangenheid in de vrouwenzang.
Nog geen problemen in de relaties.
Men straalt het uit dat er plezier aan beleefd wordt.
Met I´m A Marionette als enige uitzondering.
Hierbij hoor je wel het uitgebalanceerde leven in terug.
Het altijd in het nieuws staan.
De positie die het winnen van het Eurovisie Songfestival hun gegeven heeft.
Iets wat als een warme, wollen, verstikkende deken hun zal blijven achtervolgen.

AC/DC - Let There Be Rock (1977)

3,5
0
Australië, het vergeten continent.
Groot Brittannië in het kwadraat.
Ontdekt door Engelse ontdekkingsreizigers.
Vaak met schooiers en kanslozen aan boord.
Gevlucht of als goedkope werkkrachten.
De onderzijde van de maatschappij.

Het ruwe zeeliedenvolk is ook hoorbaar in het geluid.
AC/DC voor de dronken vechtersbazen.
Hangend in de kroeg.
De boodschap is simpel.
Harde rockmuziek over het scoren van vrouwen.

Go Down lijkt over een seksuele handeling te gaan.
Al kan het natuurlijk ook gezien worden als promotiestunt.
Australië wordt Down Under genoemd.
Go Down.
Welkom vreemdeling in het land van Crocodile Dundee.
AC/DC introduceert je.
Neem genoeg geld mee.
Want ze zuipen je er uit.
Helaas werd drank ook de ondergang van Bon Scott.

Dog Eat Dog.
Overleven is van je af bijten.
Met alleen een grote bek kom je er niet.
Harde wereld.
Hell Ain’t A Bad Place.

Problem Child.
Het gevoel een buitenstaander te zijn.
Wetend dat je roots eigenlijk hier niet liggen.
Tweedehands bewoner.
Een vreemde in een vreemd land.
Het moeilijk kunnen aanpassen.
Problemen die ontstaan door cultuurverschillen bestaan al lang.
Niet alleen van de laatste jaren.

Let There Be Rock.
Weg met de zoetsappige folk uit de jaren zestig.
In 1955 werden ze wakker geschud door Roll Over Beethoven van Chuck Berry.
Dit willen we ook.
Het ontstaan van AC/DC was al een feit.
Zo het geschiedde.
Bad Boy Boogie als logisch vervolg.

Overdose is niet het drankmisbruik van de zanger.
Maar liefde voor de hoer met de dikke tieten.
Whole Lotta Rosie.
Overdose, het voorspel.
Whole Lotta Rosie, de daad.
Het hoogtepunt.

Adele - 25 (2015)

4,0
0
Hoorde je bij het vorige album van Adele duidelijk de invloeden van Duffy en Amy Winehouse terug, nu heeft Adele ook duidelijk geluisterd naar de zangeressen die in de tussen liggende periode wisten te scoren.
Hello heeft bijna hetzelfde begin als Videogames van Lana Del Rey, en de rest van het nummer heeft een beat die weer terug te horen is in Del Reys Born to Die.
Send My Love (To Your New Lover) klinkt als een Lorde lied, wat meer up-tempo, maar wel erg mooi.
Natuurlijk hoor je het typische, bijna hese, verrookte stemgeluid van Adele duidelijk terug, kan ook niet anders.
De Soul invloeden zijn wat meer op de achtergrond, maar dat ze het absoluut wel kan bewijst ze in het Dusty Springfield achtige Million Years Ago.

Aerosmith - Get a Grip (1993)

4,0
0
Aerosmith vond ik altijd een wat over het paard getild bandje met een frontman die dacht dat hij Mick Jagger was; hij staat toch echt wel ver in de schaduw van hem.
Live wel prima, ik zag ze op het Mega Music Rock Experience, ze waren daar de hoofd act, maar ik kwam er vooral voor Therapy?
Ik was dan ook verrast dat ik Dream On hoorde, dit kende ik van The Mission, maar wist niet dat het eigenlijk een Aerosmith nummer was.
Er werd veel gespeeld van Get A Grip; achteraf gezien zou dit ook hun bekendste album zijn, gevolgd door voorganger Pump.
Iedereen kent wel de clips Crazy, Crying en Amazing met dochter Liv Tyler en Alicia Silverstone.
Als dochterlief later naam maakt als filmster, scoren ze een monsterhit met het Bryan Adams achtige I Don't Want to Miss a Thing van Armageddon.
Get A Grip opent met een vette knipoog naar Walk This Way, waar Steve Tyler zelfs bijna klinkt als James Brown.
De drums klinken misschien net te schel, vergelijkbaar met die op het tweede album Time’s Up van Living Colour met aardig wat Prince invloeden.
Slechte productie?
Ach, het hoorde gewoon bij die tijd.
Het album klinkt stevig, en zelfs zonder de beroemde video’s zou deze het nog prima redden, want de nummers zijn op zich sterk genoeg.
Toch is Get A Grip mij net teveel gericht op het grote publiek; echte diepgang ontbreekt wel, maar als dan die mondharmonica binnen valt in Fever, wordt ik toch wel even helemaal gelukkig.
Misschien net als grote voorbeeld The Stones nog een prima blues cover album maken?

Air - 10,000 Hz Legend (2001)

3,5
0
Ik heb hierbij beelden van een ruimtereis naar Mars, waarbij maar een van de bemanningsleden op de hoogte is dat er nooit genoeg brandstof zal zijn voor een terugreis.
Met de aanwezige zwaartekracht op de planeet zal het opbouwen van een bestaan onmogelijk zijn.
Als iedereen slaapt brengt hij verslag uit van het verloop van de tocht.
Tussendoor wordt er geswitcht naar een andere golflengte, waarbij er gewoon muziek wordt gedraaid.
Zijn geheime missie mag nooit ontdekt worden.
Terwijl de hele wereld gelooft dat de middelen niet aanwezig zijn, is dit al de derde ontdekkingstocht.
De wezens gevonden bij Roswell laten een parallelle ervaring zien.
Ook zij kwamen snel na het bereiken van de eindbestemming te overlijden.

Alanis Morissette - Jagged Little Pill (1995)

3,0
0
You Oughta Know was een klap in je gezicht.
Dave Navarro en Flea van Red Hot Chili Peppers zorgden met hun bijdrage voor een extra stoere push.
Stel je eens voor dat vrouwen voor hun rechten zouden opkomen.
Ik werd bijna bang voor deze feministische song.
Het tijdperk van de Debbie Gibsons en Tiffany’s leek voorbij.
Hier stond een rockchick op.
Die besloot om met haar derde album een andere koers te bevaren.
Tenminste, dat was de indruk die je kreeg naar het luisteren van de eerste single van dit album.

Gelukkig viel het allemaal wel mee.
Jagged Little Pill overtreft nergens deze nachtmerrie.
Mannen kunnen weer gerust gaan slapen.
Haar nagels werden vervolgens netjes geknipt.
Zodat ze niemands rug konden beschadigen.
Prima huisvrouwen muziek.
Tevens geschikt voor de puberende bakvis.
Wegdromend op haar tienerkamer.
Behangen met de hedendaagse idolen.

Producer Glen Ballard maakt er een toegankelijk album van.
Perfect getimed voor het grote publiek.
Alanis wordt gestileerd als vrijgevochten grungemeisje.
Blijkbaar werkt dit goed.
Avril Lavigne onderging later een soortgelijke behandeling.
Het schuchtere meisje werd punker.
Imago was mede bepalend voor het succes.

Natuurlijk is Alanis een goede zangeres.
Maar ik had liever een verdere samenwerking met Dave Navarro en Flea gezien.
Juist het product wat dat voort bracht zette haar op de kaart.

Alice in Chains - Alice in Chains (1995)

4,0
0
In Dirt werd nog de paranoia en pijn van het drugsgebruik bezongen, hier is het al veel meer de verdoving die je terug hoort.
Het gevecht is definitief verloren, al voelt Layne Staley zich een overwinnaar.
Zichzelf staande houdend aan de microfoonstandaard, zoals perfect weer gegeven in de clip van Grind.
Dramatisch schreeuwde hij nog Wake Up op het Mad Season album uit dezelfde periode.
Hier zijn de ogen al gesloten achter de donkere zonnebril, welke zijn leven typeert.
Gitzwart.
Niet het album is zoveel vlakker en emotielozer dan Dirt.
Staley is hier uitgeput, en dat is wat je terug hoort.

Alice in Chains - Dirt (1992)

4,5
0
Dirt blijft voor mij de modder van een oorlogstrauma.
Vastgekoekte klodders zand vermengt met speeksel en bloed.
Jongens die onbedoeld als volwassen mannen wachtend op de terugkeer naar het thuisfront.
Opgekropte woede en frustraties.
De soundtrack voor films als Platoon, Apocalypse Now en Full Metal Jacket.
Een verharde maatschappij.

Elk nummer is een nachtmerrie.
Badend in het zweet wakker worden.
Gevoelens niet kunnen delen met je naaste.
In Dirt scheert de gitaar rond als een maniakale helikopter.
Onbestuurbaar geraakt door een flinke dosis LSD.
Logge baspartijen als legerkisten.
Steeds dieper weg zakkend in het moeras.
Layne Staley die onder invloed de pijn van zich af schreeuwt.

De kracht van de hele grunge stroming ligt veelal in de gezongen emoties.
Of je nu Staley, Cobain, Vedder, Cornell of Lanegan hoort.
Jong volwassenen die over de waanzin van een uitzichtloze toekomst zingen.
Vluchtgedrag in drank en drugs.
Niks romantiek.
Achteraf gezien een diep trieste periode.
Die veel goede muziek opleverde.
Juist vanwege het zo open stellen van je ziel.

Ongelofelijk hoe geleefd de stemmen toen klonken.
Het waren nog jonge gasten die een bagage vol levenservaringen met zich mee sleurden.
Layne Staley was hier pas 25 jaar.
Voortgekomen uit een gebroken gezin.
Waarbij voorgelogen werd dat zijn biologische vader overleden was.
Terwijl die als een junk een bestaan probeerde op te bouwen.
Iets wat ook de ondergang van Layne zou betekenen.

Alice in Chains - Facelift (1990)

4,0
1
Dirt was het verslag van een doorgedraaide oorlogsveteraan.
Terwijl Staley; voor zover ik weet nooit gediend heeft.
Ten onder gegaan aan escapisme door destructief gedrag.
Drugs om te vergeten.
Alzheimer vanwege genotsmiddelen.
Facelift is The Wall van Alice In Chains.
Verwerking van het verlies van een vaderfiguur.
Bij Roger Waters vanwege de 2e wereldoorlog, bij Layne Staley vanwege een overdosis.
Ongeacht de oorzaak lijkt mij het verdriet even groot.
Je mist gewoon iets tijdens een belangrijke fase in het leven.
Om iets van het bestaan te maken creëer je een eigen wereld.
Als een soort van Peter Pan ontsnappen aan de werkelijkheid.
Facelift is de klap in het gezicht.
Knockout geslagen in de eerste ronde.
En dan toch de drang hebben om door te vechten.
Met een halfzijdig verlamd spraakgebrek als Rocky roepend om je geliefde.
Adrian!!
Geen antwoord krijgend.
Alleen tranen en stilte.
Stayley was hier al niet meer te redden.
We Die Young.

Alice in Chains - Jar of Flies (1994)

4,5
0
Alice In Chains; tja wat moet ik er over zeggen.
Toen Nirvana en Pearl Jam groot werden had ik het niet zo met deze grunge band.
Ik vond dat ze mee liften op andermans succes, en vond de zonnebril en het sikje van Layne Staley zwaar overdreven; zo ook de ijsmuts van Jerry Cantrell.
Toch ooit dit album gekocht toen het in de aanbieding was, en er geen moment spijt van gehad, ondanks het feit dat er verkondigt werd dat er sprake was van creatieve armoede.
Dit tussendoortje ademt de sfeer van een unplugged album, terwijl dit zeker geen unplugged album is.

Rotten Apple is zeker niet de rotte appel van dit album, mooi dreigend sfeertje, waarbij de mooie samenzang van Staley en Cantrell al op valt. Zelden mee gemaakt dat de dubbele zang zo heerlijk samen gaat. Klinkt als een krachtige stem. Ook het gitaarwerk van Cantrell is dreigend maar tevens slepend.
Vervolgens krijg je het ingetogen Nutshell, waarbij weer eens opvalt dat dit vooral de band van Staley en Cantrell is. En hoe mooi het begint, zo mooi verdwijnt hij ook weer. De eb en vloed van JAR OF FLIES.
I Stay Away heeft het maniakale van Staley. Je hoort hier iemand zingen, die je liever in het donker niet tegen komt. Er wordt minimaal gebruik gemaakt van violen; met maximaal effect. Mooi nummer; ook al lijkt het intro wel verrekt veel op Wanted Dead Or Alive van Bon Jovi.
No Excuses is volgens mij samen met I Stay Away op singel verschenen. Ook hier is de samenzang tussen Staley en Cantrell de kracht van het nummer (ik kan het niet vaak genoeg zeggen). Hoe rauw kan Seattle klinken.
Het instrumentale Whale & Wasp is niet verkeerd, maar komt toch niet helemaal tot recht op dit album. Het klinkt een beetje als een singel van Metallica afgespeeld op 33 toeren.
Voor mij het minste nummer op dit album.
En zelfs Alice In Chains kan hoopvol klinken, dat bewijzen ze met Don’t Follow. Mooi ondersteund door een mondharmonica. Als het nummer halverwege sneller wordt hebben we bijna te maken met een gospel. Amen.
Staley klinkt bijna als Bono.
Swing On This is ook net wat minder. Hoe dan ook, de titel klopt in ieder geval wel. Het is bijna jazz.

Het grootste minpunt van dit album is de lengte. Een half uur is gewoon veels te kort.

Alice in Chains - MTV Unplugged (1996)

4,5
0
Helaas werd niet elke Unplugged sessie als album uit gebracht.
Zo was ik graag in bezit geweest van de opnames van Pearl Jam en Stone Temple Pilots.
Samen met Nirvana en Alice In Chains waren dit volgens mij de Grunge concerten.

Wat opvalt is dat juist die hardere nummers het akoestisch erg goed doen.
Zo ook dit pareltje van Alice In Chains.
Het is geen verassing dat de twee bijdrages van Jar Of Flies; namelijk Nutchell en No Excuses vrijwel identiek klinken als op het studio album.
Het geeft wel aan hoe goed deze band live kan klinken.

Verdere hoogtepunten zijn voor mij het onderschatte Nirvana achtige Heaven Beside You, Rooster en natuurlijk Would? met die geweldige openingszin, waar Staley zegt dat dit hun beste optreden van de laatste 3 jaar is. Cantrell die daarop zegt dat het ook hun enige concert is van die periode.

Net als bij Nirvana bepaalde de stemming van de verslaafde frontman het verloop van een optreden. Al valt me nu pas op dat het vooral de zang van gitarist Jerry Cantrell is, die mij het meeste aan spreekt.
Hij doet de hogere uithalen op dit Unplugged album, en heeft misschien nog wel een mooiere stem dan Layne Staley.

Alice in Chains - The Devil Put Dinosaurs Here (2013)

4,0
0
The Devil Put Dinosaurs Here klinkt weer gelukkig als een echt Alice In Chains album.
Bij Black Gives Way To Blue was ik aangenaam verrast, want wat was dat een geslaagde doorstart.
Nu durf ik bij dit album voorzichtig de lat hoger te leggen.
De stemmen van DuVall en Cantrell sluiten perfect op elkaar aan, ze lijken wel de Simon & Garfunkel van de rockmuziek.
Zelden twee stemmen zo mooi horen samenvallen tot een geheel.
En daar ligt nou juist net ook hun zwakte.
Bij Staley hoorde je juist de waanzin en de pijn, terwijl Cantrell als een verzachtend geweten hem moed leek in te praten.
Schijn bedriegt.
De rol van Cantrell was die van Sister Morphine, De Engel Des Doods.
Dat mis ik hier.
Maar hoor je dan de duisternis van het titelnummer, dan ben ik weer helemaal om.
Duidelijk een song welke perfect door Staley gedragen had kunnen worden.
Eigenlijk kun je er gewoon niet omheen; Cantrell is een geharde beeldhouwer, welke uit steen iets moois kan creëren.
Al is het ontbreken van de kwellende geest steeds meer hoorbaar.

All Lined Up (2003)

Alternatieve titel: The Kult of the Eighties

5,0
0
Ik was totaal niet bekend met het nummer Lined Up van Shriekback, waar deze verzamelaar naar genoemd is, maar wat is die geweldig!!
Wipers, The Sound en The Gunclub ook door deze verzamelaar leren kennen; volgens mij waren overige bands wel grotendeels bij mij bekend.
Zet deze dubbelaar op tijdens een jaren 80 feestje, en de veertigplussers met rugklachten jaren eerder veroorzaakt door het navelstaren en dubbeltjes zoeken, schuifelen langzaam weer de dansvloer op.

Alle 40 Goed: Fout (2010)

Alternatieve titel: Alle Veertig Goed

3,5
0
Natuurlijk is deze verzamelaar erg fout, maar er staan wel echt van die meezingers op.
Gekocht vanwege Righeira met Vamos A La Playa, die zie je bijna nooit op een verzamelalbum staan, en die is alles behalve fout.
Duran Duran en Cock Robin zijn ook van dat soort gevallen.
Nee, ik schaam mij er niet voor dat deze bij mij in de kast staat.

Alphaville - Forever Young (1984)

3,5
0
Bij de darkwave stroming wordt vaak Depeche Mode als voorbeeld genoemd.
Ik geef toe; ook ik noemde ze vaak als voorbeeld voor bands als Deine Lakaien en Pink Turns Blue.
Als ik dan nu A Victory of Love en Summer In Berlin hoor, moet ik tot de conclusie komen dat Alphaville zeker tot belangrijk voorbeeld genoemd kan worden.
Misschien liggen de roots dichter bij het thuisfront dan verwacht.
Alphaville is vooral bekend door de wat vrolijker klinkende deuntjes als Big In Japan en Forever Young.
Sounds Like A Melody laat al een stuk duister geluid horen.
Natuurlijk zal het zo zijn dat ze naar Depeche Mode, Human League en Yazoo hebben geluisterd, maar ik hoor genoeg eigen kwaliteit in het geheel terug.
Dan kun je de Neue Welle natuurlijk ook vermelden.
Maar ook Neue Welle is zeer breed.
Volgens mij had elk land begin jaren 80 wel hun eigen New Wave cultuur.
België, Australië, en ook Nederland zette zich tevens op de kaart.
Alphaville klonk net als Propaganda erg internationaal.
Die laatste kreeg echter de nodige hulp vanuit Engeland.
Hoor je dan Big In Japan, dan hoor je ook elementen van Italodisco.
Dus het vermogen om aansluiting te vinden tot het commerciële gebeuren bezaten ze ook.
Hebben we hier dan te maken met een gedateerd, achterhaald product?
Ik denk van niet.
Nog steeds klinkt het verfrissend genoeg.

Als de Rook Is Verdwenen... (1994)

Alternatieve titel: Een Eerbetoon aan Boudewijn de Groot

4,0
0
Eigenlijk is dit wel een aanrader voor iedereen die van Boudewijn De Groot houdt. Initiatief van Jan Douwe Kroeske ter ere van de 50-jarige verjaardag van Boudewijn De Groot.
Tevens een aanrader voor de liefhebbers van de 2Meter Sessies.
Gemaserd door muziek kenner Leo Blokhuis.

The Scene opent met Waterdrager, en klinkt voor hun doen behoorlijk experimenteel. Met een mooie spanningsboog tussen keyboard en gitaar.
De bijdrage van The Serenes met Wat Geweest Is, Is Geweest vind ik persoonlijk minder; had meer in gezeten. Och, wel prima om dit in het Fries te horen.
Arno klinkt als een bezopen aan lager wal geraakte Franse rocker; wat hij eigenlijk ook wel een beetje is, maar zijn bewerking van Beneden Alle Peil klinkt in het Frans erg overtuigend.
Jimmy klinkt alsof Rick De Leeuw dit nummer zelf voor de Kecks geschreven heeft; lekker up-tempo.
Burma Shave (hoe dan ook een ondergewaardeerde band) speelt een mooie Engelstalige versie van Onder Ons.
Shine; met Richard Janssen van Fatal Flowers bewerkt Captain Decker, ligt wel in het verlengde van dEUS. Simon Vinkenoog hoor ik er niet goed door heen.
Sjako! met Wie Kan Me Nog Vertellen is gewoon lekker.
Bettie Serveert klinkt eigenlijk altijd wel oke. Carol Van Dijk heeft een heerlijke stem, zo ook in deze Verdronken Vlinder.
Met Ik Ben Ik heb ik weinig mee, de versie van Boudewijn vind ik niet super; deze van Daryll-Ann evenmin.
En nu volgen 3 hoogtepunten:
Julia P. Hersheimers bewerking van De Noordzee overtreft die van Boudewij, en die is al niet misselijk, vooral het gitaarwerk op het eind als bonus, super!!!
Tweede hoogtepunt Malle Babbe in de feest uitvoering van Rowwen Heze, maar dat kan ook komen door mijn Limburgse roots.
En als derde, na Arno de tweede Belgse gasten; dEUS, nog duidelijk hoorbaar met Stef Kamil Carlens; en verrassend, een Nederladstalige bewerking van Kinderballade inclusief kindermuziekdoosje.
Hallo Venray; mooi evenwicht tussen hard en zacht in hun bewerking van Ballade Van De Vriendinnen Voor 1 Nacht.
Prodigal Sons met Telkens Weer , is niet helemaal mijn ding, wat rauw en countryrock achtig.
De Dijk klinkt als De Dijk, maar dan met extra funkie keyboardpartijen en mondharmonica. Goede keuze De Wilde Jager.
En als afsluiting het experiment van De Nits (Meisje Van 16), wel even wennen. Moet je meerdere keren naar luisteren om het goed te kunnen waarderen. Blijkbaar doet een meisje van 16 jaar hierbij de zang.

Wonderkind Van 50 is op mijn album een geheime extra track; ook niet verkeerd.

Al met al een groot eerbetoon aan een van Nederlands grootste zangers.

alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

 
0
Smoothie muziek.
De ene keer wordt er kiwi en banaan in de blender gegooid, en het resultaat is heerlijk.
Dan wordt er meer geëxperimenteerd met spinazie en sinaasappels, en is het niet te pruimen.
Te wisselvallig voor mij om de hele tijd te boeien.

Anathema - A Natural Disaster (2003)

5,0
2
De eerste keer dat ik kennis maakte met de naam Anathema was toen Doornroosje in 2009 aankondigde dat ze daar op 22 september dat jaar zouden optreden.
Ik heb nog overwogen om er heen te gaan, er waren zoals ze toen vermelden raakvlakken met Tool, Pink Floyd, Jeff Buckley, Radiohead, maar ook Paradise Lost en My Dying Bride; een veelzijdige band.
Toch geen kaartjes gekocht, maar deze naam wel altijd onthouden.
Nu werd laatst deze band mij via Riverside getipt; en lag de box met albums Judgement, A Fine Day to Exit en A Natural Disaster voor een redelijke prijs in de winkel.
Judgement had ik ondertussen al gehoord, en die beviel al prima, vervolgens luisterde ik naar A Fine Day; hetzelfde verhaal, maar bij A Natural Disaster viel alles helemaal op zijn plek.
Misschien komt het wel doordat ik hier al de eerder genoemde invloeden van de eerder genoemde bands terug hoor.
Muzikaal is het niet de hele tijd een geheel, maar ik stond regelmatig versteld van het feit dat dit allemaal door dezelfde band gespeeld werd.
Harmonium is de aankondiging van de herfst; de omslag van het broeierige naar het kille koude; als een regenbui gevolgd door een overvloed aan mist; bijna filmmuziek voor de het of andere Tolkien sprookje.
In Balance hoor ik veel Radiohead terug, de zang gaat ook meer de hoogte in; meer experimenteel, met de nodige elektronische geluidsexplosies.
Closer sluit hier perfect op aan; de overgang verloopt zo soepel, waardoor je denkt dat je nog steeds met hetzelfde nummer te maken hebt.
Ik weet niet of iemand hier bekend is met Silver Rocket van Sonic Youth?
Daar doet het mij erg aan denken, wel een stuk rustiger, maar voor mij duidelijk hoorbaar.
Are You There? Heeft ook die Radiohead vibe, maar het gitaarspel maakt hier wel het onderscheid.
Het blijft allemaal dromerig in Childhood Dream; het ultieme Sigur Rós achtige rustpunt halverwege.
Vanaf Pulled Under at 2000 Metres a Second hoor je een verandering in het geluid; tot nu toe was het gewoon een goed album, maar door die onverwachte System of a Down achtige overgang wordt het wel steengoed. Dit had ik helemaal niet zien aankomen, totale verwarring; is dit echt dezelfde band?
Om mij nog meer van slag te brengen hoor ik opeens een zangeres in A Natural Disaster, maar dan weer niet in de stijl van Epica of een Within Temptation, eerder meer richting Portishead, dus ook verrassend en iets wat je totaal niet verwacht.
Alsof ze op zoek waren naar een zangeres, en drummer John Douglas zegt, dat hij een zus heeft, die wel een beetje kan zingen; neem ze morgen maar mee, misschien kan ze wel iets betekenen.
Het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend; gemoedelijk bijna; alles klopt op dit plaatje, en je voelt totaal geen druk.
Alsof het daadwerkelijk zo eenvoudig gelopen is.
Bij Flying is er weer rust, en door de samenzang moet ik wel weer aan een System of a Down denken.
Gooi er vervolgens nog een ballad tussendoor in de vorm van Electricity; toe maar!
Dit ontbrak nog aan het geheel; inclusief Pink Floyd geluidjes.
En dan denk je dat ze met Violence op een gewelddadige manier het album gaan afsluiten, hoor je juist sfeervolle pianomuziek.
De overgang verloopt weer perfect, maar bij een album als dit had ik ook niet anders verwacht.
Prachtig hoe een bijna speedmetal achtige drum begeleiding zo goed, en totaal niet storend en overheersend een element in het geheel kan vormen.
Eigenlijk is Violence bijna een compacte samenvatting van A Natural Disaster te noemen; het huwelijk tussen metal en klassiek.
Net als Paradise Lost hoor je een totaal ander geluid dan in hun beginperiode; ze starten beide op hetzelfde perron, maar gaan vervolgens ieder naar een ander eindstation.
Een ongelofelijke reis.

Anathema - Judgement (1999)

4,5
0
Vrij donkere herfstmuziek.
Echt hard wordt het nergens, maar de dreiging van een duistere onweersbui blijft aanwezig.
Door de keyboard moet ik zelfs regelmatig aan Disintegration van The Cure denken, ook zo´n druilerige, depressief klinkende brok emoties.
Voor velen zal dit een vreemde vergelijking zijn, voor mij juist een heel doeltreffende.
Het vooroordeel dat progressieve rock voornamelijk bestaat uit eindeloze synthesizer gepiel en de een na de andere gitaarsolo moet ik nu eindelijk eens los laten.
Waarom ik albums van Pink Floyd en Marillion meestal beter vind, komt omdat daar regelmatig het muzikale thema mooi vaker terug komt, maar misschien is Judgement dan niet het beste startsein geweest om mee te beginnen.
Parisienne Moonlight spreekt mij sterk aan vanwege de zangeres die opeens uit het niks opduikt, doet mij denken aan The Gathering in hun pre Anneke periode, maar ook zelfs aan een meer Gothic georiënteerde band als The Mission.
Emotional Winter heeft in dat herhalende echo achtige weer duidelijk Pink Floyd invloeden, zoals bekend van The Dark Side Of The Moon.
Blijkbaar heeft Anathema zijn oorsprong in de doommetal, maar dat hoor ik vrijwel niet meer terug, ik weet hoe een Paradise Lost zich ontwikkelde, daarbij was dat element op een bepaald moment ook geheel vervaagd.
Ga ik de reis vervolgen met de getipte We're Here Because We're Here en Weather Systems, of toch op zoek naar de oorsprong in het minder gewaardeerde Serenades.
De interesse is in ieder geval gewekt.

Anathema - Weather Systems (2012)

 
0
Deze band blijft mij verbazen.
Untouchable, Part 1 begint bijna Fleetwood Mac (Big Log) achtig, en als de zang de hoogte in gaat moet ik gelijk aan Midge Ure van Ultravox denken.
Gedurende de rest van de plaat klinkt de zanger ook regelmatig als Roland Orzabal van Tears For Fears.
Duidelijk een jaren 80 postpunk vibe.
Ik heb nu verschillende Anathema albums gehoord, maar ik ken geen andere band die zich telkens zo weet te vernieuwen, het lijkt wel of ze echt alles kunnen.
Untouchable, Part 2 sluit hier wel weer goed op aan, maar klinkt weer zo totaal anders.
Heel mooi allemaal, al krijg ik wel de indruk dat ze hiermee wel heel erg op het grote publiek mikken.
Het meest toegankelijke werk dat ik tot nu toe van ze gehoord heb.
Wat mij wel opvalt bij het werk van Anathema, is dat het allemaal herfstplaten zijn.
Niet treurig, absoluut niet, maar wel muziek die je aan zet met druilerig weer, en als de blaadjes van de bomen vallen.
Dat is misschien wel de enige manier hoe ik Anathema kan benoemen; sfeervolle herfstmuziek.
Ik blijf mij verbazen dat juist bands die hun oorsprong in de doommetal hebben zich vaak het meeste ontwikkelen tot een veelzijdig geluid.
Onbewust ga je toch hun albums met elkaar vergelijken, maar dat moet je eigenlijk niet doen.
Het zijn allemaal meesterwerken met allemaal een andere invalshoek.
De aardappeleters van Van Goch is ook totaal anders dan zijn Zonnebloemen schilderij.
Toch vind ik Weather Systems minder sterk dan Judgement en A Natural Disaster.
Weather Systems ligt qua spelen wel tegen perfectie aan, maar juist die onverwachte wendingen die op die andere albums aanwezig waren, mis ik hier een beetje.

André Hazes - 'n Vriend (1980)

 
0
Dit album heb ik vroeger regelmatig vervloekt.
Mijn ouders hadden een groot aantal Nederlandstalige albums waaronder Doe Maar, Drukwerk, Toontje Lager en Het Goede Doel.
Helaas ook acts als André Hazes en Benny Neyman.
Maar ondertussen ben ik de waarde van dit album wel gaan begrijpen.
Met 'n Vriend en opvolger Gewoon André wist hij zich bij een groot publiek in de armen te sluiten.
Mijn voorkeur gaat meer uit naar ’n Vriend.
Behalve de smartlapliefhebber kon ook de Nederpopman dit waarderen.
De teksten sloten zeker aan bij het kille gevoel van de jaren 80.
Vergelijk Het Is Koud Zonder Jou maar met Love Will Tear Us Apart van Joy Division.
Meer raakvlakken dan je zal verwachten.
Ook Hazes heeft net als Ian Curtis geen gemakkelijk leven gehad.
Slecht lopende relaties, vluchtgedrag in de drank.
Verraad door je beste vriend.
Teveel ellende wat iemand kan verdragen.
Op de een of andere manier komt dit directer aan.
Schrijven over liefdesverdriet kan bijna iedereen.
Maar om hier juist je trots apart te zetten, om vervolgens de ziel open te stellen.
Dat is wel een ander verhaal.
Begin jaren 80 lag op een onderwerp als scheiding meer taboe.
Tegenwoordig is het de normaalste zaak van de wereld om over te praten.
Ik geloof zeker dat dit album troost kan bieden.
Al zal de behoefte om naar de fles te grijpen tevens aanwezig zijn.
Nummers waarbij het sentiment het wint van het verstand zijn 'N Vriend, Het Is Koud Zonder Jou en Wat Is Dan Liefde.

Anne Clark - Changing Places (1983)

3,5
0
Mijn oudste dochter schrijft alweer een paar jaar in haar dagboek.
Heel onschuldig allemaal, en als ouder zijnde mag ik er nog regelmatig in kijken, of leest ze iets voor.
Dan na de lagere schooltijd komt de tijd tot volwassenwording.
Worstelen met de minder ideale wereld om je heen.
Voortaan wordt het slotje gebruikt, en is het open boek steeds vaker gesloten.
De puberteit blijft een van de lastigste periode in iemands leven.
Anne Clark ontdekt haar seksualiteit, die anders is dan gemiddeld.
Ook het besef dat je als jonge vrouw zijnde niet het ideale schoonheidsbeeld hebt.
Onzeker over het uiterlijk, de aanleg om wat dikker te worden.
Hoe knap is het dan om juist je gedichten openbaar te maken.
Waarschijnlijk heeft ze hierdoor veel jongere vrouwen door een moeizame periode heen geholpen.
Maar ook ik hoor juist door de wanhoop veel troost terug.
Strijdbaar, niet de vuist in de lucht, maar juist de pen.
She Sells Sanctuary.
Maar dan vooral het geloof in jezelf.
Hopelijk gaan mijn dochters later in de puberteit ook naar Anne Clark luisteren.
Het is hun eigen duisternis die ze moeten overbruggen; ieder op hun eigen manier.
Even geen Facebook of andere Social Media, maar de intensiteit en gevoeligheid van de muziek.

Anne Clark - R.S.V.P. (1987)

Alternatieve titel: Live at the Music Centrum, Utrecht Holland

4,5
0
Exit in Enschede.
Begin jaren 90.
Bereikbaar via een vies klein straatje.
Metal naast New Wave.
Shoegazers en Punkers.
Spiegels aan de muren.
De stank van kots, rook en alcohol.
Monotone bewegingen op de dansvloer.
Verbondenheid.
Gelijke zielen.

En dan opeens.
Die boze stem uit de luidsprekers.
Gejuich vanuit het swing café.
Binnen No Time een bewegende menigte.
Onze eigen massa hysterie.
Our Darkness.

Totaal nieuw voor mij.
Ongehoord.
Wie is deze zangeres.
Die ondersteund met saxofoon de frustraties van zich af zingt.
De DJ beantwoorde mijn vraag.
Anne Clark.
Dit was haar live album, opgenomen in Utrecht.
(waarvoor ze in het hoesje haar vrienden uit België voor bedankt, hahaha)
Hang The DJ?
No Way!

Ze zou die avond nog vaker klinken.
Sleeper In Metropolis en Homecoming werden gedraaid.
Ook hier hoorde ik Temple Of Love van Sisters Of Mercy voor de eerste keer.
Maar voor mij staat een ding vast.
Anne Clark is voor mij synoniem aan Exit.

Anne Clark - The Smallest Acts of Kindness (2008)

4,5
0
Er staat dan wel Anne Clark op de cd hoes, maar dan zou je de rest van de aanwezige artiesten tekort doen. In 2008 staat hier een goed geoliede band, waarbij Mevr. Clark zich alleen richt op de zang en de teksten.
Het totaal maakt dit voor mij haar beste album; en ben dus aangenaam verrast.
Hoe dan ook; het beste album dat in 2008 verschenen is.

Nothing Going On is haar versie van “Ritme Van De Regen”. Er wordt gebruik gemaakt van een echte drummer; waardoor de beats wat meer ademen. De stem van Anne wordt zelfs wat meer naar de achtergrond gebracht, en het nummer heeft de sfeer van een dreigende onweersbui.

The Hardest Heart bevat een piano loopje, wat zo door Trent Reznor in elkaar had kunnen gezet. Het wakker worden door de zonnestralen, en het hopen op een mooie nieuwe dag. Het klinkt allemaal wat optimistischer. Al blijft het dramatische door klinken in Anne haar stem; gelukkig maar.

Waiting heeft weer wat weg van haar Changing Places periode. Opeens is ze weer de jong volwassen vrouw van 23 jaar, om vervolgens te beseffen dat ze ondertussen toch 25 jaar ouder is en terug denkt aan een oude liefde. Alleen straalt het nu meer kracht uit.

Psalm is een kritische kijk op het geloof in het algemeen, waarbij vrijwel elke vorm van geloofsovertuiging wordt aan gehaald.. Ze heeft niks met het geloof en met Goden. Het enige wat ze nodig heeft is liefde. De boodschap is duidelijk.
Op het einde is er een mooie rol van de cello weg gelegd.
Pure ontroering, zoals we van Anne Clark kennen.

Know wordt opvallend geopend door een accordeon, in combinatie met de cello doet het Iers aan. Anne Clark zingt dat dit een van haar meest trieste nummers is. Dat hoor je er wel in terug.

Bij As Soon As I Get Home wordt ze qua zang ondersteund door keyboardspeler Murat Parlak (die wel wat weg heeft van Martin Gore van Depeche Mode), en is een mooi eindproduct. Het begint ingetogen, maar openbaart zich tot een zeer sterk positief hoopvolle song, je voelt halverwege de wolken openscheuren door de scherpe zonnestralen. Het beste nummer op dit album.
Als ze zich weer thuis zal voelen; zijn alle problemen voorbij.

Off Grid heeft ook dat Ierse, wat Know ook heeft. Het bevalt mij wel, deze nieuwe invalshoek, ook is de rol van de gitaar hier opvallend groot. Ondertussen wordt er gezongen over het vallen van de avond. Juist bij een Anne Clark verwacht je juist Oosterse invloeden, en geen Riverdance achtig riedeltje. Maar het geeft de nummers wel een meerwaarde.

Boy Racing opent dromerig, en het gaat al snel over in een up tempo nummer; alsof Anne Clark in de avond aan het piekeren is, en waardoor ze maar niet in slaap kan komen. Het wordt steeds gejaagder en agressiever. Wel zoals we van haar gewend zijn. Het valt weer eens op dat de keyboardgeluiden op dit album niet overheersen; zelfs in een aantal nummers vrijwel niet aanwezig zijn.

Zest! sluit hier mooi op aan. Het gejaagde is nog steeds aanwezig in dit instrumentale muziekstuk, waarbij Anne Clark zelf helemaal geen bijdrage aan levert. Het stuk gaat richting Fusion.

Vervolgens komt er een hard stuk electronica wat veel weg heeft van Head Like A Hole van Nine Inch Nails. Prayer Without Born laat weer de veelzijdigheid van dit album horen. Heerlijk dansbaar, ook richting Electric Body Music, maar dan ingespeeld door een hele band. De tekst handelt over een ongeboren kind, en de gevaren van het leven wat hem/haar te wachten staat.
Eigenlijk gaat het dus over de vraag; of je wel kinderen moet nemen in deze zware ongelukkige wereld.

Full Moon sluit hier muzikaal weer op aan. Het is House, maar dan op z’n Anne Clarks. Door het harde stormachtige geluid vloeit een rustige synthesizer vloedgolf. Het handelt over een decadente wereld waar de snelle veranderingen de aarde de vernieling in brengt. De positiviteit is helemaal verdwenen, en brokkelt per zinsdeel verder af. Het einde van Full Moon is ironisch genoeg erg ontspannen en vol rust.

Met If sluit The Smallest Acts Of Kindness af. Dit licht noisy muziekstuk gaat over wat er te gebeuren staat als alle ellende in wereld verdwenen is. Als de laatste zinnen van Anne Clark uit gesproken zijn; gaat de noise over in dansbare House klanken

Anne Clark laat op dit album horen dat ze nog wel degelijk mee telt in de muziekwereld, en dat ze na 25 jaar nog steeds een groei door maakt, waar volgens mij nog geen einde aan komt.
Bedankt voor dit tijdloze monument.

Anouk - For Bitter or Worse (2009)

 
0
Tot nu toe vond ik alleen Graduated Fool een gruwelijke misstap, verder heeft ze prima albums gemaakt. Ik zal ze niet de hemel in prijzen als Giel Beelen; die blijkbaar haar eerste 2 albums niet kent.
Als zangeres heeft ze voor mij echt de mooiste stem in Nederland, al vind ik niet al haar werk even goed.

Deze ligt zoals ik in eerste instantie hoor, duidelijk in het verlengde van Who's Your Momma, dus met meer soul, al zijn niet alle tracks helemaal af voor mijn gevoel. Beetje de boze stiefmoeder dus. Duidelijk hoorbaar in In This World en 8 Years, met dat rare einde.

Eigenlijk mis ik op dit album een muzikale omlijsting zoals Duffy bijvoorbeeld wel heeft (in de Phil Spector stijl). Je mist dus wel degelijk een groep goed ingespeelde muzikanten.

Leuk dat ze weer helemaal gelukkig is in de liefde, maar hier mis ik diepgang, al werd ik van haar hit Girl wel vrolijk ondanks het gebrek daar aan.

Dus helaas is mijn conclusie dat Anouk hier niet haar volledige kunnen laat zien.
Of zoals ze het zelf verwoord bij haar commentaar bij Madonna.
Men zit niet te wachten op een eenvoudige herhaling van een kunstje, je wilt waar voor het geld.
Blijkbaar zijn Tom Waits en Bonnie Raitt grote voorbeelden; laat dat op je volgende album terug horen.

Anouk - Sad Singalong Songs (2013)

4,0
0
Prima album van Anouk, ze laat weer eens horen dat ze een groot zangeres is.
Ondanks dat de nummers mooi in elkaar zitten, komt het voor mij toch regelmatig over als een soort van mix tussen James Bond nummers en Disney musical songs.
Sad Singalong Songs is dan ook een toepasselijke naam.
Duidelijk ingespeeld op de liefhebbers van het Eurovisie Songfestival, die vaak ook wel een voorkeur hebben voor musicals.
Anouk weet heel goed welk publiek ze met dit album wil bereiken.
Beth Gibbons hoor ik wel terug, Lana del Rey een stuk minder.
Eerder een Anneke van Giersbergen (voorheen zangeres van The Gathering).
Groot compliment, omdat ik die toch wel tot de top van Nederlandse zangeressen reken.
Anouk heeft in het verleden nummers gemaakt met rock, funk, soul en hip-hop invloeden, en nu laat ze weer een andere kant van haar horen.
Aan haar uitspraak stoor ik mij niet zo, ze heeft een tijdje in Amerika gewoond, en ik denk dat ze zich daar aardig kon redden.

Apocalyptica - Plays Metallica by Four Cellos (1996)

3,5
0
De cello blijft een viool voor grote mensen.
Qua transport is hij wat lastiger mee te nemen.
Ondanks dat hij een stuk groter dan een viool is; wordt hij wel bespeeld door een kortere strijkstok.
Het ziet er een stuk stoerder uit om met een cello over straat te lopen.
Vooral als je je kleed als een metal liefhebber; inclusief lange haren.
Een voordeel is ook als je het woeste uiterlijk hebt van een Fin.

De kracht van Apocalyptica zit zich vooral in het feit dat ze iets deden wat nog niet eerder vertoond was.
Namelijk het spelen van heavy songs met 4 cello’s.
We hebben hier dan ook te maken met geschoolde muzikanten, met een voorliefde voor Metallica.

Ondanks het feit dat Apocalyptica zich later muzikaal ging verbreden, door eerst covers van andere artiesten te spelen, en later zelfs aan de slag ging met eigen nummers; werd de interesse steeds minder.
Eigenlijk hadden ze zich moeten beperken tot dit ene album.
Ze hadden dan een statement neer gezet, en waren uiteindelijk niet een soort parodie op zichzelf geworden.
Gewoon na dit album een jaar op tournee met Metallica (over parodie op zichzelf gesproken), en dan zich weer voegen tot de klassiek geschoolde orkesten.
Net als Nigel Kennedy zich onderscheiden met zijn uiterlijk.