Het Speedy Wunderground label van Dan Carey is een mooie opstap naar een kansrijke carrière. Het staat altijd garant voor kwaliteitsopnames en opent voor beginnende bands de deuren naar voorheen onbereikbare platenmaatschappijen. Het was dan ook begrijpelijk dat het uit Melbourne afkomstige duo HighSchool de kans met beide handen aangreep toen Speedy Wunderground zich meldde. De release van de single Only a Dream was al snel een feit. Heerlijke oldschool postpunk met een basgitaarbasis waar de latere ‘Peter Hook-loze’ New Order jaloers op zou zijn.

In de Londense studio van Ben Hillier wordt aan de eerste volwaardige plaat gewerkt. Hillier maakte vooral naam toen hij na de eeuwwisseling aan Depeche Mode gekoppeld werd en ook de muzikanten van Blur zijn met regelmaat op deze plek gesignaleerd. Dan kan er toch niks meer mis gaan?

Helaas pakt dit in de praktijk anders uit. Dan Carey bracht de zang van Rory Trobbiani mooi evenwichtig naar voren en gaf er een frisse klankkleur aan. Bij het opnameproces van HighSchool verzuipt de zang in de galm en kom je tot de pijnlijke conclusie dat Rory Trobbiani niet echt een geweldige zanger is. Of is producer/mixer Aaron Dobos de schuldige? HighSchool reisde voor de afronding van de opnamen terug naar Australië en legde in de Sing Sing Studios met Dobos de puntjes zo hard op de i, dat er eigenlijk een grote smerige troebele inktvlek is achtergebleven.

Niks mis met het songmateriaal dus, daar schort het niet aan. Dipped overstijgt de moerassige dreampop gronden en geeft er een aangenaam licht geaccentueerd shoegazer-randje aan. Die nonchalante do it yourself-mentaliteit blijft volledig intact. Maar waarom bij de luisteraar de indruk wekken dat Rory Trobbiani ergens in de kelder moet klooien terwijl je ook een goed uitgeruste studio tot beschikking hebt?

Op Sony Ericsson staan de afstandelijke hedendaagse relaties centraal. De band belicht American Aunty vanuit een andere invalshoek, alsof ze de eentonigheid van Rory Trobbiani willen breken. Helaas is de akoestische setting net zo chaotisch en onopgeruimd als de overige tracks, de toegevoegde ‘veldcollages’ aan stemmen creëren een nadelige uitwerking op het geheel.

Ontstemde krassende lo-fi gitaren en een drummer die de delen ritmisch aan elkaar probeert te verbinden; Peter’s Room is een onprettig hol, waar het niet fijn vertoeven is. Je hoort wel degelijk dat de bandleden goed kunnen spelen, het lijkt echter totaal niet op elkaar afgestemd. Een anarchistische attitude is prima, zolang het maar resultaat oplevert. Het stevige rockende One Lucky Man is het bewijs dat het ook anders doeltreffend kan.

Het hoogtepunt is de futuristische krautrock van Rhinoplasty en ook de retro elektroclash van afsluiter Colt mag er wezen. Deze fase van de band wordt echter met een magere voldoende afgesloten. Mijn middelbare schooltijd was in ieder geval stukken opwindender dan Highschool.

HighSchool - HighSchool | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Een overdonderend postpunk debuut biedt geen garantie voor een aansluitend succesverhaal. Met het stevige Letter to Self houden Karla Chubb en haar mannen zich prima staande. Het publiek wil echter bloed zien en vraagt voor de opvolger het uiterste van SPRINTS. Door het massale kwantitatieve aanbod aan vanuit Dublin opererende punkbands moet je jezelf continu in the picture spelen. De Dublinaren hebben hierbij ook nog de pech dat ze een flinke klap moeten incasseren. Gitarist Colm O’Reilly verlaat de band en dat doet pijn. Je leeft samen naar een droom toe, jaagt deze na en vervolgens houdt het op.

Een dapper besluit van de gitarist wat zeker gerespecteerd wordt, maar hoe vervolgen we verder de weg? Deze pure noodzaak biedt SPRINTS de mogelijkheid om zichzelf te herdefiniëren. Het versterkt in ieder geval de hang naar vernieuwingsdrang. Met de komst van gitarist Zac Stephenson verandert er veel. De sound is veelzijdiger en dat doet het gezelschap goed. Wat hetzelfde blijft is de aanwezigheid van Gilla Band bassist Daniel Fox, die ook nu als producer actief is. Laten we zo het stellen, dat zijn handtekening onder een track als Need onmiskenbaar voelbaar is.

Waarom de kat in de gordijnen jagen, als je de gordijnen ook kan sluiten. Is Letter to Self nog een bermbom die direct frontale schade veroorzaakt, dan is All That Is Over de sluipmoordenaar welke zijn moment afwacht om net zo destructief toe te slaan. Het logge voorwerk van drummer Jack Callan in Abandon is hierbij de katalysator, het startsein. Het donkere Abandon vervreemdt zich van een wereld die niet meer eigen aanvoelt, omdat deze niet meer eigen is. De aarde huilt en we staan machteloos aan de zijlijn. Karla Chubb denkt na voordat ze een spervuur aan woorden loslaat. Dit is een tactische aanval waarmee ze eerst verantwoording aan haarzelf aflegt. Het koord is nog strakker gespannen. Geeft ze aan een commerciële zelfmoord toe, of blijft ze zich zichtbaar presenteren. Ze kiest bewust voor dat laatste.

To the Bone speelt met folky gitaarakkoorden en de soberheid van grijze postpunk leegte. Die leegte moet opnieuw opgevuld worden en verklaart het destructieve einde. Uiteindelijk ben je voor het eigen handelen aansprakelijk. Vanaf hier gaat SPRINTS weer ouderwets los. Dan komt de Descartes mokerslag pas echt hard binnen. Karla Chubb preekt voor eigen parochie en de groep aan volgelingen wordt alleen maar groter.

SPRINTS versterkt haar positie als liveband met meer evenwicht en rustpunten in haar sound. Rage is zompige grunge, Pieces opgefokte cyberpunk en Something’s Gonna Happen definieert SPRINTS volgens de vroegere postpunk begrippen. All That Is Over toont net zoveel variatie als de gedachtengang van een gemiddelde schizofreen.

Accepteren we dat anderen ons leven vergooien. Blijven we geloven dat genot synoniem aan pijn is. Vergiftigen we ons hart door paranoia of laten we dat orgaan bloeden om tegengas te bieden. De Better liefdesverklaring bevindt zich in het schijngebied, en klinkt als de perfecte toegankelijke single. All That Is Over is hoe dan ook veiliger dan de voorganger. Voor Karla Chubb biedt het een excuus om een afgestorven relatie met haar voormalige partner een plek te geven. Het is te eenvoudig om het mannelijke evenbeeld van de ellende de schuld te geven. Daar schuurt het wel, en daar bevinden zich de weerhaken.

Parkeren we die rocksterren ijdelheid om vanuit het intellect te handelen. De zeven hoofdzondes worden aangehaald en als boegbeeld gooit Karla Chubb haar vrouwelijkheid in de strijd. Geen wezen is zo zwak als de mens, en aan deze zwaktes dreigt men telkens weer ten onder te gaan. Het is de kunst om die energieke lading aan boosheid tot iets hoopvols om te buigen. Dus uiteindelijk komt het allemaal wel goed. Welnee, in het theatrale Spaans getinte mystieke Desire eindspel nemen de sirenes het over en brengen deze ons weer naar de realiteit terug. Of All That Is Over een paniekschreeuw of een geslaagde koerswijziging is zal de toekomst uitwijzen.

SPRINTS - All That Is Over | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Natuurlijk was de invloed vanuit Berlijn, Keulen en München niet te onderschatten, maar Düsseldorf kun je toch wel als de Krautrock hoofdstad beschouwen. Koud, betongrijs maar ook futuristisch. Anno 2025 is het een uit Düsseldorf afkomstige band die de koppositie van toen opnieuw opeist.

Vibravoid is zo retro als maar zijn kan, maar ondertussen ook ruim 35 jaar actief. Remove the Ties is een fijne plaat voor muziekliefhebbers die niet vies zijn van een beetje fuzz en psychedelica. Als er een supertrio is dat de Krautrock erfenis in ere houdt, is dat Vibravoid wel. Het best bewaarde geheim van Düsseldorf.

Met een songtitel als Computer Dreams is de link heel gemakkelijk naar Computer World van Kraftwerk te leggen. Voeg daar nog de postpunk-grafstem van Christian Koch en een zinsdeel van de Joy Division klassieker Transmission aan toe, en je eist direct mijn aandacht op. Ian Curtis kon met zijn op maat gesneden grijze kleding en kort geknipte kapsel best als een reservebandlid van Kraftwerk doorgaan. Juist die vroege jaren tachtig zit zo diep in de wortels van deze openingstrack.

Vibravoid kan er eenvoudig voor kiezen om deze lijn voort te zetten, maar doet dat bewust niet. Het stevig rockende Neustart schudt de kille elektronica van zich af en biedt een woeste extase opwekkende vloed aan gevaarlijke giftige noisegolven. Het is een aangename mix van Krautrock, stoner, een veelvoud aan stemvervormers en stadse cyberpunk. De anarchistische aanpak is zelfs op een primitieve punkwijze doeltreffend en hard. Is Neustart niet letterlijk tot new wave te herleiden? Al is dit begrip achterhaald, Neustart heeft weldegelijk het verfrissende vernieuwende, al is het archetypische fundament bijna vijftig jaar geleden al gebouwd.

Het kosmische, melodieuze, met ‘Paisley Underground intro’ opstartende The Power of Dreams geeft een jaren zestig twist mee. Hier zijn het de drukkende basakkoorden van Dario Treese en het hakkende drumwerk van Frank Matenaar die het grote verschil maken. Er zweven inspirerende, bezwerende orgelklanken rond en in de verte is zelfs een verdwaalde fluit hoorbaar. Het funkende ritmisch groovende Follow Me Follow You opent de deur naar de geestverruimende Madchester dimensies. Frank Matenaar stijgt ver boven zichzelf uit en gaat als een bezeten slagwerker tekeer.

Kan het nog beter, nog opwindender worden? Absoluut, de B-kant opent met de in echo gedoopte new wave glamgitaar van Your Revolution Is Dead. Een confronterende no future visie op een uitgebluste muziekscene. De orgelswing van Increasing the Pain schakelt met gemak terug naar de vroege jaren zeventig. Als de repeterende sound je zodanig onder controle heeft en dreigt te hypnotiseren komt de genadeslag met een intensieve luide herhaling van het terugkerende thema. De onaardse exotica van A State of Mind neemt de luisteraar mee naar sensitieve waarnemingen, waar je jezelf onder normale omstandigheden niet bewust van bent.

De stuiterende trampoline Remove the Ties laat je verschrikt opveren en zacht landen. Een natural high dus, met de nodige ups-and-downs. Het is een koortsachtige droom waar geen einde aankomt. De trance van Remove the Ties overstijgt het artistieke kunstzinnige om zo de definitie van Krautrock te verfijnen. Als er een band in dit genre echt relevant is en de geschiedenis van Krautrock perfect weergeeft is dat Vibravoid wel.

Vibravoid - Remove the Ties | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Met de overgang van heerlijke, gedateerde psychedelische rock naar een meer dansbare sound, raakte ik Tame Impala vanaf Currents al een beetje kwijt. Nog steeds dromerig, maar stukken afstandelijker en introverter. Dan verwacht je dat na The Slow Rush die druggy helium capsule uit elkaar barst. Het tegendeel is waar. De Deadbeat bubbel is het huidige leefklimaat van de kameleon Kevin Parker, die zich inderdaad wel heel gemakkelijk aan zijn omgeving aanpast.

Voelt Deadbeat gewoon minder geïnspireerd aan, of staat Deadbeat voor de afstompende leegte van een afstervende hartslag? Het jazzy My Old Ways houdt die circulerende bloedsomloop nog draaiende en pompt genoeg energie rond. My Old Ways is de angst om in oude gewoontes terug te vallen, al zorgen de repeterende beats juist wel degelijk voor dit resultaat; we krijgen het idee rondjes te draaien zonder vooruitgang te boeken. Het besef dat de Tame Impala magie is uitgewerkt en dat er slechts een illusie overblijft. Een pijnlijke constatering, die Deadbeat perfect weergeeft.

Het amateuristische No Reply ademt in alles het vooruitstrevende van jaren negentig dance uit, maar door de monotone behandeling elimineert Tame Impala de spanningen, die dat decennium juist zo leuk maakten. No Reply beschrijft het ongemakkelijke gevoel van innerlijke onrust, dat geen weg naar buiten vindt. Een writer’s block, terwijl de trigger points overbelast zijn.

De huiveringwekkende Dracula club house schets het horror scenario van slapeloze nachten. Stress en het verdovende insomnia-effect waar de zonsopkomst abrupt een einde aan maakt. Kevin Parker krijgt het niet voor elkaar om hier een emotionele diepgang in te leggen, het is te vlak, te zwak en te afzijdig. Het P-funkende Loser trapt hoopvol af. Muzikaal dik in orde, alleen haalt Kevin Parker zichzelf met zijn eenzijdige engelenzang zang flink onderuit.

Reggaeton-beats camoufleren de saaiheid van Oblivion, waar de zanger vocaal in een zee van galm kopje onder gaat. Not My World heeft een hoopvol begin met een stoer verbaal rockgeluid. Het ritmische klankenpalet geeft er een mellow trippende switch aan, om vervolgens onzichtbaar te eindigen. Als Piece of Heaven het hiernamaals voorstelt, dan huiver ik bij die gedachte. Daar kom je tot de pijnlijke conclusie dat het leven na de dood ophoudt.

Door gebrek aan goede ideeën leent Kevin Parker voor het goedkoop uitgewerkte See You on Monday (You’re Lost) schaamteloos de melodie van Tainted Love van Soft Cell. Zo stoeit Afterthought overduidelijk met Thriller van Michael Jackson. Het principe beter goed gejat dan slecht verzonnen gaat ook hier niet op. Het zwoele Obsolete is geen seksueel hoogtepunt, slechts een verlangende smeekbede naar de warmte van onbeantwoorde liefde, verpakt in kille elektronica.

Eindelijk gooit Tame Impala het tempo in de hypnotiserende trance van Ethereal Connection flink omhoog. Een ware dansvloerklassieker in wording. Ook het lange koortsige End of Summer eindspektakel dreunt heerlijk door. Het kan dus wel, maar hier red je niet een hele plaat mee. Als vijf jaar aan voorstudie Deadbeat oplevert, dan ben je niet echt relevant. Deadbeat is het zichtbare bewijs dat je geen artificiële intelligentie nodig hebt om een zielloze plaat te maken.

Tame Impala - Deadbeat | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is alweer een lange tijd geleden dat het IJslandse Of Monsters and Men met hun debuutsingle Little Talks een mega-succes scoorde. Het uptempo springerige folkdeuntje paste perfect tussen de toen heersende trend die een band als Mumford & Sons had ingezet en waar ook het Amerikaanse The Lumineers flink van profiteerde. Toch overtuigde het gemeende enthousiasme van de twee IJslandse zangers Nanna Bryndís Hilmarsdóttir en Ragnar Þórhallsson mij stukken meer en lag debuutalbum My Head Is an Animal zeker in de lijn der verwachtingen.

Die perfecte mix tussen pop en folk continueerden ze vervolgens op het net wat zwaardere, naar postpunk neigende Beneath the Skin. Ondanks deze positieve groei verzwakte de aandacht en volgde er na hun derde studioalbum Fever Dream uit 2019 een akelig lange stilte. Nanna Bryndís Hilmarsdóttir concentreerde zich op een solocarrière en bracht het ingetogen How to Start a Garden uit. Prachtige sobere klein gehouden juweeltjes van een gerijpte zangeres in de bloei van haar leven en die als singer-songwriter alleen de wereld trotseerde.

Het is echter de vertrouwde warme stem van Ragnar Þórhallsson die met Television Love het nieuwe album aftrapt. Nanna Bryndís Hilmarsdóttir wacht haar moment af en valt halverwege in. Een nummer dat sterk in het verlengde van het Beneath the Skin werk ligt. Dezelfde postpunkbenadering en dezelfde trage opbouw. En vanaf dat moment besef je dat het weer helemaal goed zit met Of Monsters and Men. Elimineer die folk-achtergrond, postpunk is het huidige codewoord.

Television Love is de liefde tussen twee mensen, die elkaar na een lange tijd opnieuw treffen en dan pas beseffen wat ze gemist hebben. Gevormd door het leven sleuren ze beiden bagage met persoonlijk leed mee. The Towering Skyscraper at the End of the Road symboliseert de droefheid van deze intieme ontmoeting en geeft er een positieve wending aan.

Het zijn vooral de stiltes op All Is Love and Pain in the Mouse Parade waar Of Monsters and Men de kracht vandaan haalt. Vergeet het volgepropte frisse debuut, ga rustig zitten en ervaar vooral het nieuwe werk. Het ligt in het verlengde van de new wave waar Schotland zich in de jaren tachtig mee op de kaart zette. Zo ver ligt die rootsgerichte natuurbeleving van IJsland en Schotland niet uit elkaar. Natuurlijke sfeercollages met verfijnde penseelstreken tot in de puntjes uitgewerkt.

Nanna Bryndís Hilmarsdóttir laat in The Actor versneld de wintertijd ingaan. Breekbaar fragiel als ijs kleurt ze verbaal de hoofdlijnen in, Ragnar Þórhallsson nuanceert enkel de accenten. Zo diep kan die eerder genoemde liefde gaan, elkaar iets gunnen en elkaar niet overschreeuwen. En dan begrijp je wat ik met die stiltes bedoel, al gebeurt er op muzikaal vlak meer dan genoeg. De samenzang op Barefoot in Snow herinnert mij aan de hoogtijdagen van The XX, al speelden die net wat meer met mystiek en spanning.

Ragnar Þórhallsson neemt het naar het licht verlangende trage Dream Team onder zijn hoede. Dat droomteam staat tevens voor de interactie binnen de band. Drummer Arnar Rósenkranz Hilmarsson overhandigt hierbij de door hem zorgeloos ingespeelde pianopartijen, waar de rest vervolgens op inhaakt. Arnar Rósenkranz Hilmarsson benut dat schrijverstalent tevens in Fruit Bat, al zorgt het toeziend oog van Josh Kaufman (Bonny Light Horseman) voor de kristalheldere fijnheid. Er wordt dus wel degelijk in de productie geïnvesteerd en dan levert het dus een ruim acht minuten durend hoogtepunt op.

Niet alles is even sterk, er zitten wel degelijk een paar zwakkere broeders tussen. De verassing schuilt in het van de albumtitel afgeleide Mouse Parade. De piano laat klanken als sneeuwvlokken landen en dirigeert deze naar de juiste bestemming. De hemelse engelenzang van Nanna Bryndís Hilmarsdóttir maakt het af. Juist de onrustige achtergrondruis doorbreekt de stilte. Het nummer heeft een kerstsfeer zonder de sentimentele kitsch. Het traditionele The End mag het album met samenzang uitluiden, al is het bijna overbodig. Of Monsters and Men heeft hun terugkeer reeds verzilverd.

Of Monsters and Men - All Is Love and Pain in the Mouse Parade | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Staat Seventeen Seconds voor de lengte dat een mens tijdens angst de adem inhoudt, waarna het hart beseft dat deze weer moet gaan kloppen om in leven te blijven? Seventeen Seconds is een suggestieve schetstekening met benevelde mistflarden rond een bedrieglijk moeras. Een plaat welke slechts naar die onovertroffen meesterlijke A Forest heksenkring dans toewerkt. De reden dat je nachtelijke tochten in het bos vermijdt, de reden dat je als vader je dochters nooit alleen naar huis laat fietsen.

Seventeen Seconds is claustrofobisch en beklemmend, vaak minimalistisch met de op doodstrommels geslagen holle ritmes van Lol Tolhurst. Het zwijgende samenspel van gitarist Robert Smith en bassist Simon Gallup. Soms heb je aan een half woord genoeg, soms zijn er geen woorden nodig. Op Seventeen Seconds heersen de instrumentale stukken die de stilte in het vocale belang van Robert Smith afdwingen.

Er staan geen hoogtepunten op Seventeen Seconds, slechts dieptepunten. A Forest is een van de mooiste dieptepunten die ik ooit gehoord heb. Iedereen herkent zich in A Forest, juist omdat de sfeer van dat nummer zo ontastbaar griezelig, maar ook zo tastbaar realistisch is. A Forest is de spin, de overige nummers zijn de draden van het web, die in alles in verbinding met A Forest staan.

Het is niet vanzelfsprekend dat een band vrij snel na een debuut al een opvolger uitbrengt. Het etiket ‘de lastige tweede’ etiket staat immers voor de verwachtingen die de buitenwereld oplegt. Maar vergeet ook niet dat men vaak al jaren aan nummers heeft gesleuteld en men in een dusdanige creatieve fase verkeerde dat er vaak genoeg restmateriaal achtergebleven is om mee aan de slag te gaan. Zo verschijnt amper anderhalf jaar na Prelude to Ecstasy al From the Pyre, de tweede plaat van The Last Dinner Party.

De formule werkt, dus waarom niet op diezelfde lijn doorgaan? Prelude to Ecstasy is een redelijk opgewekt barok glamrock-album met een hoog sprookjesgehalte. Sprookjes lopen over het algemeen niet goed af en worden voor kinderen geromantiseerd. From the Pyre is een tikkeltje duisterder en realistischer, maar aan de basis verandert er bar weinig. De gedragen voordracht van frontvrouw Abigail Morris bepaalde het grote verschil met haar mannelijke tijdgenoten. Het snelle succes heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ze zich in het groeiproces nu vooral volwassener en directer presenteert.

Dus de twee albums zijn verder inwisselbaar? Zeker niet! Laten we stellen dat op Prelude to Ecstasy perfecte popliedjes staan en dat From the Pyre diepgaander en gewaagder is. Minder ABBA en meer Arctic Monkeys, met hier en daar een klantvriendelijke bubblegum-uitspatting. From the Pyre openbaart zich als een afgekeurd Disney scenario dat ergens achter in de kast lag te verstoffen. Agnus Dei, de wedergeboorte van de koning, of mag Abigail Morris zich in de gothic-folk van Rifle de rechtvaardige opvolger van ijskoningin Siouxsie Sioux noemen? En dan kom je tot de ontdekking dat The Last Dinner Party letterlijk naar het Laatste Avondmaal verwijst, een gedachte die nooit eerder bij mij opgekomen was.

Verlos ons van het kwade, maar niet voordat we die gifbeker hebben leeggedronken. Dronken van geluk beproeven we de lusten van het bestaan, soms stiekem, dan weer juist uitbundig. Het sensuele Count the Ways telt de verleidingskansen en calculeert het vermogen tot bedriegen in. Liefde moet ondraaglijk zijn, liefde moet pijn doen, men moet lijden om tot een genot te komen. De vrouw als het opperwezen, geworteld in Woman Is a Tree. De liefde is haar wapen, de takken houden je in een wurggreep. Het menselijke aspect zit hem vooral in de meer rustige passages van het tweede gedeelte van From the Pyre. De dood is niet alleen een vriend, het is tevens een sluipmoordenaar die levens opeist. Het overlijden van Abigail Morris’ vader staat daar op de voorgrond. Acceptatie, verwerken en loslaten.

Het is een beproeving, een nachtelijke heksensabbat. Second Best vraagt het uiterste van The Last Dinner Party. Nooit met een tweede plek instemmen, altijd voor het maximale gaan. Geen onderdrukking, dan liever strijdend ten onder gaan. Emancipatie afdwingen en als een femme fatale verwarring en onrust zaaien. The Last Dinner Party bewijst in ieder geval dat ze niet alleen op een poppodium thuishoren, maar tevens een plek in het theater kunnen afdwingen.

The Last Dinner Party - From the Pyre | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Niet iedereen begrijpt de humor van Ash, dat was bij het afsluitende braak-tafereel van hun debuut 1977 al het geval. De drie Ierse lolbroeken zijn tevens dol op science fiction en linkten op hun eersteling al naar Star Wars, James Bond en foute B-films. Het is eigenlijk eerder zo dat de muziekpers het drietal te serieus neemt want de band zal met het startstein Zarathustra ook nu weer de nodige vraagtekens oproepen. Zarathustra is over de top groot uitpakken. Dit epische werkstuk van Richard Strauss is wereldberoemd geworden door het gebruik in 2001: A Space Odyssey, waarna het vervolgens vaak in flauw Amerikaans worstelsuperhelden-entertainment misbruikt werd.

Ik houd van Ash. Ze hebben gewoon de pech gehad dat ze nog maar net in de bloeitijd van de Britpop hun vluchtige momenten van roem pakten en dat ze na dat waanzinnige 1977 uit 1996 een beetje wegzakten. Laten we stellen dat de interesse voor Ash al terugliep sinds de band probeerde om diepgaande albums te maken. Op het persoonlijke Race the Night stond de mentale aftakeling van de vader van Tim Wheeler centraal. Geen misselijke plaat, al was de ondertoon net wat zwaarder.

Dat het leven relatief kort is merk je op de switch naar het luchtigere Ad Astra. Niet koste wat het kost het maximale eruit halen, maar wel maximaal genieten. De sprankeling heerst op Ad Astra, het nieuwste wapenfeit. Ondertussen is het basistrio Tim Wheeler, Mark Hamilton en Rick McMurray alweer ruim twintig jaar zonder inmenging van anderen actief. Frontman Tim Wheeler bereikt over iets meer dan een jaar de vijftigjarige leeftijd en klinkt jeugdiger dan ooit.

Ad Astra heeft niet alleen een retro-futuristische albumhoes, ook het geluid heeft iets retro-futuristisch. Stiekem koester je dat nostalgische gevoel dat vroeger alles beter en mooier was. Diep van binnen weet je dat daar de waarheid in schuilt. Hoe gaat Ash met dit gegeven om? Nou, op een waardige manier die nergens verveelt. Ash lift in ieder geval niet op de in Ierland heersende (post)punk-trend mee, Ash blijft Ash en haalt de inspiratie uit andere (sub)genres.

Which One Do You Want? is het poëtische Manchester van The Smiths uit de jaren tachtig. Het ademt in alles dat uitgetekende straatbeeld uit, met heerlijk breed uithalende wegglijdende gitaarakkoorden. Het staat tevens voor de vlucht van de Ieren naar Het Beloofde Land, al twijfel ik tegenwoordig erg aan de toevoegende waarde van de Verenigde Staten. Op het stevig rockende, met een typisch Fatboy Slim intro opgeleukte Fun People speelt Graham Coxon mee. Het is een behoorlijk geslaagde poging om de geniale Blur gekte in een song onder te brengen. Heel veel Song 2, Parklife, The Great Escape en Girls and Boys. Ash komt er goed mee weg, heel goed zelfs.

Er gebeurt dus veel op Ad Astra. We proosten mijmerend op de kansloze, weggegooide puberteit in de collegerock van Give Me Back My World. We leven ons uit op de stadionpunkrock van het schreeuwende, commerciële Hallion. Heerlijke niks aan de hand midlife crisis muziek voor de weekendrocker die weigert om volwassen te worden. De op krautrock gebaseerde new wave van Deadly Love, het met ingecalculeerde sierstrijkers verrijkte My Favourite Ghost folk-rustpunt; alles bijna in perfectie uitgevoerd.

Dan volgt echter de enige grote misstap van de plaat; de ska/punkrock-cover van de Harry Belafonte klassieker Jump in the Line. Daar baal je dat ze het 1977 geintje tegenwoordig niet meer kunnen uithalen, door deze als geheime cd-track na een stilte van een paar minuten in te starten. Nu staat de song vervelend halverwege opgesteld en is skippen lastiger. Och, ook dit grapje overleven we wel en de overige nummers maken veel goed. Het springerige Keep Dreaming zou bijvoorbeeld de ideale herkenningstune van een Amerikaanse feelgood sitcom uit de jaren negentig kunnen zijn.

Het krachtige Dehumanised is ouderwetse powerpop met een dansbare indie/glam twist. Ghosting is het ziekelijke verlangen om iemand te stalken, verpakt in een onschuldig liefdesliedje. Graham Coxon drukt net niet voldoende zijn stempel op het titelstuk. Hij is slechts een gastmuzikant, en stelt zich hier aardig in die onderschikkende rol op. Prima, het blijft een Ash plaat, al is zijn bijdrage op Fun People stukken overtuigender. Zijn manische overstuurde hardrockuithalen zijn op het eindspel van de plaat net wat onherkenbaarder. Samenvattend: Ad Astra benadrukt vooral waarom de laatste decennia van de vorige eeuw zo leuk waren.

Ash - Ad Astra | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Je kunt je amper voorstellen dat men tegenwoordig naar de Koude Oorlog uit de jaren tachtig terugverlangt. Die tijd lijkt nu soms een aangenaam gevoel van veiligheid en saamhorigheid te bieden. Melancholische romantici die een hoopvol toekomstbeeld scheppen en daar veel kracht en winst uit halen. ‘I don’t wanna break my fall’, Ian Richard Devaney verwoordt het heel mooi in Can’t Face Another One, de openingstrack van Dance Called Memory, de vierde studioplaat van het New Yorkse Nation of Language.

Op voorganger Strange Disciple miste ik diepgang. Het was geen slechte plaat, het teerde alleen teveel op het wegverbredende werk van de synthpop-pioniers. Geen tijdmachine, maar liftmuziek die ergens halverwege blijft steken.

Ian Richard Devaney bezit een eentonig licht deprimerend stemgeluid, dat als het ware in de muzikale omlijsting vervaagt. De zanger cijfert zichzelf in de postpunk-leegte weg. Voorzichtig nemen de gitaren Can’t Face Another One voor hun rekening en dwingen ze de elektronica naar de achtergrond. Ian Richard Devaney omarmt een nieuwe dag, al is deze nog steeds regenachtig en grijs.

Het is de mind set achter Dance Called Memory: we dansen op het verleden, vieren het verleden, alleen dan met de hedendaagse inzichten. In Another Life bevestigt nogmaals dat je gedane zaken niet kan terugdraaien. Het is een leerzame geschiedenisles, zelfs foute beslissingen brengen je uiteindelijk verder. In die weerspiegelende schaduwdans uit het verleden, Silhouette, is daar ruimte voor. Een hoog donker postpunkgehalte dus, met het dromerige van Ian Richard Devaney die er een verhalende en diepere twist aan geeft. Het blijkt dat hij een betere zanger is dan wat hij tot nu toe heeft laten horen.

Nation Of Language wekt in het opzwepende Now That You’re Gone de indruk dat de drums echt ingespeeld en niet voorgeprogrammeerd zijn. I’m Not Ready for the Change opent de poort naar een lichte shoegazer noise variant. De veranderingen zijn nog voorzichtig en een beetje ontwenning, het is een prettig teken aan de wand dat Nation Of Language vooruitdenkt. I’m not ready for the change, maar het begin is er. Can You Reach Me leunt tegen de progrock en folk aan, en het afsluitende Nights of Weight is een meer dan fraaie ballad. Het lukt producer Nick Millhiser nog niet om het maximale uit het vat te halen. Nation Of Language heeft echter lang genoeg gerijpt, het daadwerkelijk consumeren mag beginnen.

Nation of Language - Dance Called Memory | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het leven van de in Zwitserland woonachtige Barbara Lehnhoff verandert drastisch als haar vader het laatste jaar van zijn bestaan opgesloten in een ziekenhuisbed doorbrengt. Machteloos kijkt de muzikant toe hoe hij de strijd stukje na stukje verliest. De dood is een onuitgenodigde gast welke je het liefste buiten de deur houdt. Als deze alsnog binnendringt besef je dat ontsnappen onmogelijk is. Om haar woede te kanaliseren kruipt Barbara Lehnhoff in de gedaante van haar alter-ego Camilla Sparksss.

ICU RUN geeft haar emoties in deze traumatisch fase een plek, en is niet zozeer harder en confronterender dan wat we van haar gewend zijn. Het is vooral persoonlijker en directer. Bij de singles zijn reeds videoclips verschenen. Het is echter de opmaak naar iets groters. Later dit jaar verschijnt er een korte gelijknamige ICU RUN speelfilm, met Camilla Sparksss in de hoofdrol. Ook dit is een onderdeel van het rouwproces om het verleden af te sluiten en weer grip op de realiteit te krijgen.

Het leven kan zo gemeen en vals zijn. Die energie legt ze in het dwarse op hol geslagen manisch hysterische Holy Shit vast. De hartslag van de song transformeert zichzelf in de doodsklok, dreigend en onverwachts. Camilla Sparksss haat de stilte en voedt zich met de geluiden om haar heen. De Electric Body Music van I Like The Noise is meer dan dat, het is een aanklacht tegen het perfecte georganiseerde leven. Met de moddervette gothic Stranger rave begeeft ze zich op de nachtelijke clubdansvloer. Muziek is afreageren, vergeten en opnieuw waarnemen. Anoniem, omringt door zwijgende andersdenkenden in de donkere schijnwerpers.

Het zijn de schizofrene demonen in haar hoofd die de kunstenaar in Damage sturen. Deze stemmen bepalen de muzikale richting die ze inslaat. Damage is een heerlijke uptempo stoorzender met Camilla Sparksss die er vocaal bijna een heuse popsong van maakt. Gelukkig volgt er al snel een switch naar het futuristische cyberpunk rock gedeelte. De retro Stormseeker postpunk coldwave ontdooit als ze een ander verleidt. Dan is de industriële Backflip gekte stukken zwaarder en onvoorspelbaar. Vanuit een onderdanige positie stelt Camilla Sparksss zich steeds dominanter op, om vervolgens hard toe te slaan.

Francesco Bianconi van de mainstream Toscaanse indierock band Baustelle verleent zijn medewerking aan het Italiaanse liefdeslied Amami Tu. Een vreemde extase opwekkende trance danstrack. De stemmen botsen hard tegen elkaar, en deze combinatie valt bij mij niet helemaal goed. De ingrediënten zijn er, maar tot een kookpunt komt het niet. Het klots als een hapklare halfgare magnetronmaaltijd onprettig in mijn buik. De gedurfde free run benadering van Fatherless maakt veel goed. Barbara Lehnhoff is zich bewust van het feit dat ze half wees is, en meer eigen verantwoordelijkheden moet dragen. Ondanks het heftige thema is ICU RUN best toegankelijk en licht. Een lekkere plaat voor dansvloer beminnende zwarte raven.

Camilla Sparksss - ICU RUN | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Met de funkgekte van Stef Kamil Carlens zijn we ondertussen wel bekend. Door zijn tegendraadsheid was hij een van de smaakmakers binnen dEUS en vervolgens buitte hij die kwaliteit bij Zita Swoon volledig uit. Voordat hij daar volledig tot bloei kwam bracht deze band eerst nog Everyday I Wear a Greasy Black Feather on My Hat als Moondog Jr. uit. Een plaat waarop ook een veelal luisterliedjes staan, kleiner, soms sober zelfs; echte verhaaltjes.

De opzet van Stef Kamil Carlens & The Poem is ook klein. Dan verwacht je dat de nummers dichter bij Stef Kamil Carlens liggen, wat weer niet het geval is. De liedjesschrijver leent veel van anderen, maar maakt het allemaal eigen. Het scheelt uiteraard dat zijn medecompagnon Nel Ponsaers tevens een verleden bij het helaas gestopte folkgezelschap The Golden Glows heeft opgebouwd. Daar draait bijna alles om de vocalen en de minimale gitaarbegeleiding. De van de Hasseltse muziekschool afgestudeerde Rahmat Emonds was al bij Be Who You Wanna Be, net als Nel Ponsaers in Carlens’ begeleidingsband The Swoon present. The Poem is een samenvoeging van de eerste twee letters van de achternamen van de zangeressen.

Stef Kamil Carlens & The Poem speelt met sfeer en of de keuze voor covers met het onverwachte energievretende speelschema van de Worst Case Scenario tournee met dEUS te maken heeft, durf ik niet te zeggen. Het stoort nergens en alles loopt vloeiend en eenvoudig klinkend in elkaar over. De vocalisten fluisteren je bijna een koortsdroom in. Een prettige, broeierige gewaarwording van even dicht bij jezelf zijn. Toch is deze plaat allesbehalve minimalistisch. Sterker nog, niet alleen Stef Kamil Carlens is een multi-instrumentalist, ook Rahmat Emonds is behoorlijk geschoold en leeft zich tevens op percussie, mandoline en viool uit. Voor het toetsenwerk zijn ze alle drie verantwoordelijk. Het levert in ieder geval een spannend geheel op.

By Your Side betekende in 2000 de muzikale terugkeer van Sade. Een liefdesliedje waarbij verlatingsangst centraal staat. Stef Kamil Carlens geeft een berustend mannelijk antwoord op die vrouwelijke, dwingende zorgvraag. Door het in duetvorm te dopen is het minder zwaar. Een slaapliedje, bijna familiair, alsof een ouder zijn kind toezingt. Net zo kwetsbaar, met een uitgesproken rol voor de gitaarakkoorden. Let bij het naar de jeugdjaren verlangende The Old Blue House eens op de dominerende baspartijen van de frontman. Dit is exact dezelfde magie waarmee hij zichzelf live bij dEUS zo op de kaart zette. Zo hoor ik Stef Kamil Carlens nog steeds het liefste. Qua songstructuur ligt het verrassend dicht in de lijn van het vroegere dEUS werk.

Prayer to Life is een bewerking van het Lebensgebet gedicht van psychoanalyticus Lou Andreas-Salomé. Een complexe kijk op de relatie tussen de mens en het leven. De spookachtige brokken aan instrumentatie krijgen door het kloppende hart van de bas aansluiting, al heerst vooral verwarring en verbazing. Zelden heeft Stef Kamil Carlens zo duister geklonken, in tegenstelling tot zijn levendige uitbundige verschijning op het podium. De kunst van woorden in de juiste context plaatsen, waardoor deze eigen worden. Dat verklaart tevens de woede van Selfish Girl in het hoofd, als deze amper te kanaliseren blijkt. Stef Kamil Carlens beheerst de manische kant van zijn persoonlijkheid en maakt er een kracht van. Daardoor is Selfish Girl evenwichtiger dan de zinnen doen vermoeden. De track verscheen al eerder op A Song About a Girls van Zita Swoon, en komt zonder die getergde stemming nu beter tot zijn recht.

Met zijn retro-hippie- funk-uiterlijk straalt de zanger de ideologie van wereldverbeteraar uit. Dat deze rol bij hem past blijkt wel in het maatschappelijk kritische The Lost Sky. De aarde beeft op de psychedelische klanken, en ook nu is het die pompende kenmerkende bas die de overige percussie in bedwang houdt. Nel Ponsaers teert aangenaam op de erfenis van de stemkunsten van The Golden Glows. Soms is een ademhaling vanuit het middenrif al een geschikt instrument, soms moet je net wat dieper gaan. Door de mysterieuze jaren tachtig omlijsting bezit het een andere soort warmte dan de oorspronkelijke uitvoering van Jesca Hoop. De traditionele filmische bewerking van I Saw Cecilia Coming verkent driekwartsmaten. Het licht neurotische kenmerkende geluid van de vocalist eigent de song toe, gepast neemt hij afstand, waarna de dames het met heldere auraverlichting inkleuren.

Van een nummer van Chantal Acda moet je in principe afblijven, tenzij die zangeres een groot Stef Kamil Carlens liefhebber is, ze een vriendschappelijke basis opgebouwd hebben, en Chantal Acda zich vereerd voelt dat Tumanako in een ander maatpak gegoten wordt. Dat is het voordeel van Rahmat Emonds en Nel Ponsaers, die kruipen in de huid van Chantal Acda en houden de vrouwelijkheid intact. Wezenlijk verandert er niet zoveel, dat heeft een goed nummer ook niet nodig. Als medeproducer van de Pūwawau plaat kent Stef Kamil Carlens Tumanako door en door, en dat voel je.

The First Time Ever I Saw Your Face is kapot gecoverd, en de versies van Johnny Cash en Roberta Flack zijn onovertroffen. Toch bezorgen ook Stef Kamil Carlens & The Poem mij kippenvel. Een total andere benadering, met een prachtrol van Rahmat Emonds als violist. The Journey Will Be Long is net wat zachter en beeldend trager dan de uitvoering op Carlens’ Stuck in the Status Quo, en hij laat hier het tegendraadse spel tussen percussie, gitaar en keyboard zegevieren. Stef Kamil Carlens verloor een goede vriend, toen de verslaafde muzikant Matt Watts vorig jaar uit het leven stapte. With Every Healing Mile is oorspronkelijk een prachtige gedragen gospelsoul pianoballad, Stef Kamil Carlens & The Poem voegen er hooguit wat ingetogen jazzy ritmes aan toe en maken het verdriet net wat draaglijker.

Katrina’s Paper Dolls komt pas na de dood van Prince boven water, en het is algemeen bekend dat Stef Kamil Carlens deze artiest zeer bewondert. In alles ademt het de Purple Rain soundtrack uit, lekker blikkerig met de nadruk op de ritmes. Stef Kamil Carlens hervormt het met een simpel ritmisch synthesizerdeuntje tot een vrolijke song, waar de meerstemmigheid van Nel Ponsaers en Rahmat Emonds nog de meeste binding met Prince hebben. In de handen van Bruce Springsteen klonk zelfs een gevoelige folky liefdesverklaring als All I’m Thinking About potig. Hoe goed Springsteen ook zijn best deed om met afgeknepen kopstem de hoogtes te halen, daar liggen zijn kwaliteiten niet. Bij Stef Kamil Carlens klinkt het natuurlijker en enthousiaster.

Je moet lef hebben om je aan Leonard Cohen te wagen, al is diens repertoire ondertussen bijna doodgeknuffeld. De melancholische treurnis van A Thouand Kisses Deep is een vergeten parel waar Stef Kamil Carlens zich gerust aan mag wagen. Man, wat komt hij hier goed mee weg! Alsof een begrafenisstoet Leonard Cohen waardig naar zijn laatste rustplaats begeleidt. Eigenlijk leek Arno tot nu de enige Belgische muzikant die deze capaciteiten bezat maar Stef Kamil Carlens bewijst het tegendeel.

De leegte die de vroeg aan borstkanker overleden dichter Johanna Pas achterlaat, mag So Still, en het album, uitluiden. Ook hier is het de betrokkenheid van Stef Kamil Carlens die voor een luchtige verhalende benadering zorgt. Mooi hoe hij hier iemand in gedachten houdt, een waardig afscheid van een medekunstenaar, een waardig afscheid van een plaat. Stef Kamil Carlens & The Poem is niets nieuws onder de zon. Het is te geslaagd om van een tussendoortje te spreken. Al voegt Stef Kamil Carlens wezenlijk letterlijk niks nieuws toe, het voelt wel als een volwaardige plaat aan, en dan heb je het gewoon goed gedaan.

Stef Kamil Carlens & The Poem - Stef Kamil Carlens & The Poem | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Na de veelbelovende puntige postpunkplaat Projector gooide Geese het in 2023 over een andere boeg. 3D Country was een vreemde, bijna ongrijpbare countryrockermusical, een rockopera-klucht, waar telkens een ander deurtje geopend werd. Vaak hebben veelzijdige bands als Geese het langste bestaansrecht, al duurt het even voordat alles op zijn plek valt.

Getting Killed trapt met Trinidad en de overrijpe bluesstem van de jonge twintiger Cameron Winter af. Het is een koortsige track, vergelijkbaar met de bizarre wereld die Jim Morrison bij het epische The End schiep. Licht dagdromend, druggy hallucinerend, een tikkeltje shockerend en vooral heel vreemd. Een rariteitenkabinet, trippend op verkeerde dope. Alsof een uit Louisiana afkomstige jazzy begrafenisstoet naar New York is uitgeweken en daar een tijdlang bivakkeert. Kan het nog gekker? Jazeker, dit is slechts het begin.

Al snel wordt duidelijk dat Geese op Getting Killed voor een meer open free jazz-benadering kiest. Eigenlijk is dit het minst vreemde wat je van Geese kan verwachten. Juist deze brutale jonge honden mentaliteit past het beste bij de band, al laten ze vooral een frisse injectie aan cross-over horen. Het is een mengelmoes aan stijlen, waarbij Cameron Winter net weer een andere afslag neemt. De schreeuwerige dronkenmanszang zit zo prominent vooraan in de mix, maar ergens klopt het ook wel. Hiphop producer Kenny Blume past dit trucje eerder al bij Joe Talbot van IDLES toe en weet verrekte goed waar hij mee bezig is.

De zon schijnt in de zomerse psychedelische soul van het niets aan de hand verleidende liefdesdeuntje Cobra. Donkere beats ontfermen zich over de gospelklaagzang van Husbands. Het is een kruistocht tegen de bergen op, met de nodige tegenslagen, bijna gebroederlijk houdt Geese zich fier staande. Dan is de hersenspoelende overgang naar het stevig rockende titelstuk Getting Killed een ware verademing. Al mijmerend en croonend trekt een egotrippende Cameron Winter alle aandacht naar zich toe. Met een breed scala aan huis-tuin-en-keuken-percussie instrumentatie neemt Max Bassin het van de zanger over.

Publieksliefhebber Islands of Men wordt al twee jaar lang live gespeeld en kan je gerust als het fundament van Getting Killed beschouwen. Deze hoeksteen staat voor de veelzijdigheid van Geese. Vanuit de rust opbouwen om in een helende lofzang te eindigen. Na een ongemakkelijke stilte gaat de track verder alsof er niks aan de hand is. Bijzonder dat er minimaal aan gesleuteld is en die jamsessie-belevenis volledig intact blijft. Een verdwaalde folkblazer sluit als ochtend ontwaker aan, niks is onmogelijk, we hebben hier met Geese te maken, daarbij gelden geen grenzen. Had ik Geese al een hedendaagse cross-over band genoemd?

Het samenspel tussen bassist Dominic DiGesu en gitarist Emily Green ontaardt in de geniale discofunk groove van het hemelse 100 Horses. Hippie-ideologie met een drang naar liefde en geluk. De achterliggende gedachte is dat oorlogvoeren een zinloze bezigheid is, zeker als je de tijd ook met dansen kan vervullen. Niks nieuws onder de zon, maar juist nu zo hard nodig. Slechts het countryrock-intro van Half Real verraadt de link met het voorgaande album 3D Country. Verder sluit de benevelde sixties-psychedelica van Half Real vooral aan op de liefdesverklaring 100 Horses. Alleen een hersenoperatie kan de mensheid redden, een chirurgische ingreep waar al het kwade vakkundig verwijderd wordt.

Bij Au Pays du Cocaine liggen de drugsverwijzingen er dik bovenop. Een mellow, filmische luilekkerlandtrack met toch weer die ongecontroleerde verbale uithalen van Cameron Winter. Het kakofonische einde kondigt de bruisende onheilsfunkrock van het evangelische Bow Down aan. Totaal de weg kwijt, totale overgave. Taxes wordt vervolgens door demonische jungle-ritmes en een zuiverend koor ondersteund. Hemel en hel smelten in deze muzikale oerknal samen om tot een helend vrolijk postpunk-eindstuk te komen. In het manische op hol geslagen Long Island City Here I Come staat de opkomst van deze New Yorkse wijk centraal. De schijnwereld van Het Beloofde Land in een notendop.

Op Getting Killed doet Geese dus precies wat we van dit New Yorkse gezelschap gewend zijn: verwarring zaaien. Niet te vergelijken met de vorige albums, je kan Getting Killed gerust het White Album van Geese noemen. Voorlopig lijkt er dan ook nog geen einde aan de gekte van Geese te komen.

Geese - Getting Killed | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com