stem geplaatst

Ondanks het feit dat het Britse Savages nooit officieel is opgeheven, blijft een vervolg op Adore Life uit 2016 uit. Jammer, want dit postpunk gezelschap rond boegbeeld Jehnny Beth wordt terecht met stijlicoon Siouxsie Sioux vergeleken. De zangeres redt zich prima alleen, en versterkt haar positie door een aantal sleuteltracks voor de Peaky Blinders reeks af te leveren. Bassiste Ayse Hassan wed op meerdere paarden. Gitariste Gemma Thompson richt zich op haar alter ego Bashan. Het bleef alleen angstig stil rondom drummer Fay Milton. Daar brengt ze nu verandering in.

Milton is geen zangeres en bij het Goddess project ontwikkelt ze zich vooral als arrangeur. Ze schakelt de hulp van bevriende vocalisten in, wat over het algemeen verbazend goede eindresultaten oplevert. Shingai Shoniwa kent ze van de indie soulpunk band Noisettes en mag hier met Little Dark aftrappen. Een heerlijke duistere verknipte elektro doom track met de nodige ritmische freejazz uitspattingen.

Een indrukwekkende opener, die een prachtig vervolg krijgt met het door Ex:Re (Elena Tonra van Daughter) gedragen Shadows. Zacht als de nacht, onheilspellend als het donker. Delilah Holliday verdient haar sporen in het postgrunge vrouwentrio Skinny Girl Diet, en timmert al een aantal jaren solo aan de weg. Animal is haar op het lijf geschreven. Sensuele uitdagende rap met een hoog girlband gehalte.

De excentrieke Salvia, het alias van de Belgisch-Oekraïense postpunkzangeres Nicole Selivan brengt de gekte in de Fuckboy elektronoise. Podiumdier Isabel Muñoz-Newsome is een alleskunner, die net zo gemakkelijk van theater naar pop switcht. Haar Pumarosa verleden ligt al een hele tijd achter zich. Klinkt ze daar nog als een jeugdige Jehnny Beth, op Bad Child heeft ze een volwassen doorleefd geluid, al is dat kind in haar zeker niet verdwenen.

Fay Milton biedt ook beginnend talent kansen en laat Shadow Stevie in de pianoballad Golden stralen. Geweldig hoe de onervaren songsmit Fay Milton hier een ontroerend strijkers einde aan koppelt, en Shadow Stevie naar een hoger folkpop level tilt. Harriet Rock is net als Shadow Stevie een relatief onbekende naam, al zit er zoveel emotionele passie en oudheid in het afsluitende 22nd Century. Ze geeft een eigen draai aan de door Nina Simone bekend gemaakte Exuma cover. Shadow Stevie is een artiest die er hopelijk in de nabije toekomst wel komt.

Bess Atwell heeft folkroots en dat hoor je absoluut op het dromerig gedragen nachtstuk Darling Boulevard terug. Het is de kunst van elkaar beter maken, zeker als je al zo’n prachtige stem bezit en Fay Milton daar de juiste sfeer bij componeert. Het Diamond Dust slaapliedje gaat nog een stapje verder. Izzy Bee Phillips van Black Honey geeft er een bubblegum twist aan. Verslavend mooi, en in positieve zin rustig slaapwekkend.

Dan ontwaak je in de Bounce nachtmerrie met een op dreef zijnde Jamaicaanse Grove. Een strijder die voor gelijke geëmancipeerde rechten vecht en dit vooral in het harde stemgeluid uitdraagt. Goddes is zoveel meer dan de eerste plaat van Fay Milton. Het is een eerbetoon aan de vrouw, het meest goddelijke wezen op aarde. Stoer feminisme, zacht moederlijk en liefdevol, het komt hier allemaal samen.

Goddess - Goddess | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De Iraanse Gelareh Pour laat haar inheemse roots achter zich als ze in Australië haar Master of Ethnomusicology behaalt. Een mooie aanloop naar ZÖJ waar ze haar zielsverwant Brian O’Dwyer in meeneemt. Dit duo levert het prachtige Fil O Fenjoon af. Een uit de hand gelopen studieproject waar Gelareh Pour het leven van zeven net als haar geïmmigreerde vrouwen in hun integratietraject volgt. De zangeres legt haar ziel in de kamanchah (een Perzische puntviool) en Brian O’Dwyer verzorgt hierbij de exotische percussie.

Dit is een geschenk aan de wereld, een bewustwording om dichter bij zichzelf te komen. Die bewustwording krijgt een waardig vervolg in het bijna net zo fraaie Give Water To Birds. Het zijn spontane sessies met een veelvoud aan veldopnames met op de achtergrond een spaarzaam gebruikte gitaar. Brett Langsford voegt zich voor deze gelegenheid bij het gezelschap en voegt met dat instrument nog net wat meer spanning toe.

Overmand door heimwee zoekt Gelareh Pour in Caspian naar troost. Ze bezingt hierbij haar broer, die nog steeds in dit aan elkaar grenzend verbindingsgebied tussen Europa en Azië woont. Hij figureert op de albumhoes waar hij zwerfhonden te eten geeft, en dit beeld benadrukt nogmaals het grote gemis. De golven van de zee brengen je in trance, maar leiden je tevens naar het vertrouwde vaderland terug. Er zit zoveel natuurbeleving in dit stuk wat eenvoudig tot de basis aanpak van componeren te herleiden is. Voor dit stukje aan verlangen gebruikt ze de woorden van poëet Siavash Kasraei en brengt zijn zinnen tot leven.

Het van Ahmadreza Ahmadi geleende Forever Tehrani gedicht wordt door de soberheid van het kamanchah spel gedragen. Hier lonkt bij een jong meisje al de Westerse wereld welke haar meer toekomstperspectieven aanbiedt. Het is tevens het besef en de angst dat ze haar geliefde vaderland ooit zal verlaten. Een ontroerend betoog met schrijnende fado klaagzang. De tranen dringen zich een weg in het instrument, markeren het hout en branden pijnlijke schroeiplekken. Forever Tehrani, daar ligt het hart, de kern welke ze nooit zal verloochen.

Tasian, hechte familiebanden die door het afscheid verbroken worden. Zwijgzaam als de nacht, zo donker als de lege stilte. Keuzes om die zelfontwikkeling een zinvolle invulling te geven. Het voelt als verraad, maar dat is het zeker niet. Juist omdat de cultuur van Gelareh Pour zo’n belangrijke rol in de tracks heeft, is het een waardige verbreding van de wortels die haar gevormd hebben.

Het door kletterende percussie en vogelgeluiden omgeven Hours of Ripened Grapes staat bij de aftakeling van de natuur stil. We hebben goud in handen, maar vergiftigen deze met het ziekelijke verlangen naar wellust en iets van kunstmatige welzijn. ZÖJ geeft een positieve twist aan de geschreven passage van Shams Langeroudi. Juist door de schoonheid te koesteren laat je de zon weer stralen, en van deze katalysator is de voedingsbodem afhankelijk. We vangen het zonlicht in de muziek op en bieden deze onderdak. Vreugde is op langere termijn sterker dan verdriet.

Eshagh Abdollahpour, de vader van Gelareh Pour, draagt het Freydoon Moshiri gedicht On Our Little Balcony voor. Een ontroerend stukje spoken word waar verder geen instrumentatie aan te pas komt. Slechts de doorleefde, licht verbitterende wijze oude stem, die deze taak zorgvuldig uitvoert. Het geeft nogmaals aan dat het vertrouwen van vader in zijn dochter er nog steeds is. Een wederzijds soort van trots en respect, heel mooi hoe hij met deze eer omgaat. Klein en intiem, de uitgevlogen dochter is weer even thuis.

Het instrumentale Marbles for Kaylie ademt de bezieling van de studio van Brett Langsford uit. Deze is een bosrijke gelegen locatie symboliseert de plek waar Give Water To Birds tot stand komt. De vogels overstemmen de opnames en wat is het dan mooi om ze niet weg te filteren, maar juist prominent op de voorgrond te plaatsen. Give Water To Birds is het realistische, minder gotische vervolg van het spirituele Fil O Fenjoon. ZÖJ daagt zichzelf uit en stelt zich open minded naar de luisteraar op. Zelf heeft het mystieke van de voorganger mijn voorkeur, al is Give Water To Birds net wat meer eigen.

ZÖJ - Give Water To Birds | World | Written in Music - writteninmusic.com

Hoe bizar is het dat de Tannhauser Orchestra platen amper opgepakt worden. Zeker nu de shoegazer revival een nieuw jong publiek bereikt en een band als Slowride nog steeds volle zalen trekt. Aan het songmateriaal ligt het niet. Sinds het naar thuisbasis genoemde Löven (Leuven) brengt het als drietal opererende gezelschap uit België een fraaie mix aan shoegazer mistdampen, overgoten met positieve energie.

Op The Fade is er zelfs ruimte voor oorverdovende noise en bij het punkende Spring Rites gaat het tempo flink omhoog. Toch klinkt laatstgenoemde album ook wat te rommelig. Met Low Tide brengen ze daar nu duidelijk verandering in aan. Door zich evenwichtiger te presenteren, leveren ze hun beste werkstuk af.

Waar ligt dan dat wezenlijke verschil? De zang van Erick de Deyn is in ieder geval net wat overtuigender. Hij bezit dat nasale van zijn Madchester voorgangers, maar zwalkt net niet te veel buiten de lijntjes. Minder grootheidswaanzin dan zijn Britse collega’s die daardoor vaak vergeten om zuiver te zingen.

Tannhauser Orchestra levert kwaliteitspop af en kiest overduidelijk bij Low Tide voor een kristalheldere productie. Misschien is het die serieuze nuchterheid die ze een beetje in de weg ligt, en hoort een afstandige aanpak meer bij de sound.

Ik wordt er in ieder geval vrolijk van. Het geeft mij een zomerse adrenalinekick. Natuurlijk mag het zonnesteek gemeen broeien, het suizende kater gevoel vertroebelen. Tannhauser Orchestra filtert de zandkorrels uit het gehoor en geeft er een fijne nostalgische aan. Low Tide is minder spannend en legt de nadruk op perfectie. Die avontuurlijke wegen zijn reeds allang bewandeld, ze hoeven slechts het pad te volgen. Het vocale krachtspel tussen Erick de Deyn en Loes Besieux werkt het beste.

Die hypnotiserende lagen versmelten als het ware samen in een druggy smeltkroes. Dead in the Water stelt de vraag of ze nog relevant zijn, of er nog behoefte aan een band als Tannhauser Orchestra is. Zolang ze dit soort juweeltjes afleveren hebben ze absoluut bestaansrecht. Ook het bewust stress verlichtende Dope Opera sluit hier naadloos op aan.

Het gaat pas fout na het net vrolijk heen en weer springende met slide gitaar opgesierde The Gray Escape als Geert Janssens de zangpartijen in We Need to Talk overneemt. Bij Erick de Deyn waan je jezelf weer in de vroegere jaren negentig Summers of Love. Vrijwel accentloos roept hij die vroegere tijden op. Geert Janssens schudt je bij We Need to Talk uit die prettige dagdroom wakker en mist net dat vermogen om die heerlijke slaaproes te herpakken.

Het is te zwaar en te diep aangezet, en ook het songverloop is wat hakkelig. Laat ik eerlijk zijn, ik stoor mij best wel aan de Engelse uitspraak. Erick de Deyn heeft dat heerlijke nonchalante en de woorden van Geert Janssens zijn hoe dan ook directer en confronterender. Erick de Deyn schept een ideale fantasiewereld, Geert Janssens laat je in de realiteit landen.

Na die onverwachte pittige regenbui gaat het vrolijk verder. Change State verkent het grensgebied tussen shoegazer en een pianoballad. De bittere zure buitenkant met het verrassende zoetje binnenin. Het psychedelische vintage Airport 2203 heeft die shoegazer niet eens nodig. Ook zo kaal mogelijk staat Tannhauser Orchestra zijn mannetje.

Genadeloos gaat het in een stukje zwartgallige doomgothic over. Hier werkt het dus wel. The End Is Not the Story kickt van een zorgeloze zomer af. Veel vervreemding en gitaarecho’s. Zegt Tannhauser Orchestra de shoegazer vaarwel en springen ze op de postpunk trein. De toekomst zal het uitwijzen. Met de in maart uitgebrachte In Dust We Trust EP hinten ze hier al op.

Tannhauser Orchestra - Low Tide | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Interessant hoe Damon Albarn zijn Londense Studio 13 openstelt voor UNIVERSITY, de band die toch vooral bekend staat om hun rommelige en onstuimige, vooral niet als uit een studio afkomstige, geluid. Aan producer Kwes Darko, die voornamelijk bekend is van zijn werk binnen de hiphop, om dit zootje ongeregeld in wat duidelijker banen te leiden maar ze net wel als een zootje ongeregeld te laten klinken. Je moet het wel aandurven om hun Wall Of Sound te herdefiniëren.

UNIVERSITY overstijgt de punkrock waar ze mee bekend werden en zoekt op de eerste volwaardige plaat hun heil in de mathrock en de verwante noise stromingen. Dit alles met een geraffineerd emo randje van Zak Bowker. Met de naar The Beatles hintende titel McCartney, It’ll Be OK trekken ze alle aandacht naar zich toe en met de nodige songverwijzingen naar Twenty One Pilots en Iron Maiden versterken ze dit alleen maar. Tekstueel valt er op dat vlak weinig winst te halen. Het drietal uit Crewe lacht waarschijnlijk om deze onnodige analyse, want uiteindelijk draait het om de muziek. En die is hoe je het ook wendt of keert indrukwekkend en bijzonder.

Live gaan ze ten onder in een kakofonie aan geluidsuitbarstingen, maar als je daar doorheen luistert, hoor je een band die op elk front het componeren weldegelijk beheerst. Laten we stellen dat UNIVERSITY een antireactie op het in structuurhokjes denkend functioneren opwekt. McCartney, It’ll Be OK is bijna geheel live opgenomen. Een bewuste keuze om die live energie vast te houden. In een paar secondes tijd schreeuwen ze hun frustraties bij een geïmproviseerd telefoongesprek van zich af, daarna gaan ze helemaal los.

Met Massive Twenty One Pilots Tattoo willen ze zichzelf onsterfelijk maken. Het is een antipathie tegen het voorgekauwde voorgeprogrammeerde wat we elke dag bewust of onbewust voorgeschoteld krijgen. UNIVERSITY biedt geen remedie, het drietal schudt je slechts wakker. Dat je met een zware hoofdpijn de dag begint interesseert ze verder niks. Kwaadwillige aandacht is ook aandacht. Massive Twenty One Pilots Tattoo staat voor de chaos in het leven. Dat er in deze gekte ook nog ruimte voor koortjes is, is bijzonder. Ik geef het al eerder aan en val in herhaling, UNIVERSITY is een bijzondere band.

In zijn oorsprong is Curwen een liefdesliedje, UNIVERSITY doet er veel aan om dit te ontkrachten. Geen vlinders in de buik, maar misselijk makende pijnscheuten. Er zit een overduidelijke punkrock gedachte achter, die Zak Bowker uit zijn gitaar laat ontsnappen. Het jazzy gefloten intermezzo is een van de sporadische rustmomenten op de plaat. Onvoorspelbaar en onnavolgbaar.

Hoe doorbreek je de dagelijkse sleur in een vastgeroest gezin. Het hysterische Gorilla Panic houdt je een gebarsten spiegel voor. Een broeierig overspannen episch eindresultaat met verrassende countryrock en hardcore wendingen. Ook het meer elektronische Diamond Song borduurt op dit idee voort. Het mijmerend dromerige GTA Online crasht met de finishlijn in zicht. Ik geloof het verder wel, de verrassing is er een beetje vanaf.

De New wave of British heavy metal van Hustler’s Metamorphosis rekent met de manische stemmen in het hoofd van Zak Bowker af en voegt hier de nodige doom explosies en thrash aan toe. Het is een kleine stap naar het History of Iron Maiden tweeluik. Toch vraag ik mij af of de pijnlijke doodskreet juist naar het sadistische bloederige martelwerktuig verwijst en weinig met de metal band te maken heeft. Vragen waar ik mij eigenlijk niet druk om moet maken. Zo, en nu heb ik behoefte aan een sterke kop zwarte koffie, daar ben ik wel aan toe.

UNIVERSITY - McCartney, It'll Be OK | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat Australië in de jaren tachtig hofleverancier van een aantal postpunkiconen is, kan niemand ontkennen. Toch bereiken tijdens de hedendaagse revival slechts een paar namen Nederland. Zelf zie ik belofte RVG in het kleine Merleyn te Nijmegen. Een heerlijke avond lekker wegdromen en daar kan het melancholische Floodlights zich nu bij voegen. Floodlights treedt later dit jaar in september in diezelfde zaal op.

Worden voorgangers From a View en Painting of My Time nog in eigen beheer of op het kleine Woo Me! label uitgebracht. Underneath richt zich op een breder Europees publiek en het is dus terecht dat PIAS ze onder hun hoede neemt. De impact is niet meer zo groot als in de eighties, de nostalgische meerwaarde echter wel, want wat is Underneath toch een heerlijke plaat. De rocksound van weleer wordt door een sfeervol trompet intro versterkt waarmee ze met Alive (I Want to Feel) aftrappen. Bassist Joe Draffen telt in de duisternis af, en de rumoerige drum van Archie Shannon wacht gedempt op de achtergrond af om toe te slaan.

Het is tevens de introductie van trompettist Sarah Hellyer, die weerstand tegen het gitaargeweld biedt. Daarom is het ook zo bijzonder dat ze Alive (I Want to Feel) mag openen. De emotionele klaagzang van romanticus Louis Parsons is al een waar instrument, en juist haar aandeel versterkt dit alleen maar. Zijn gedragen dramatiek is gemeend en eerlijk, hij legt exact de juiste passie in de tracks, waarmee Floodlights het eerdere werk ruimschoots overstijgt. De oude wijze ziel in het jonge lichaam.

Dat Underneath meer elektronisch klinkt is trouwens ook een verrijking welke Sarah Hellyer op haar conto mag bijschrijven. Ze neemt tevens de keyboardpartijen en voor haar rekening. Samen met gitarist en achtergrondzangeres Ashlee Kehoe, die de prettige herinnering aan Julianne Regan van All About Eve oproept, staat ze garant voor het meer in evenwicht zijnde vrouwelijke aandeel.

We overwinnen onze angsten door deze te omarmen en ze in het leven toe te laten. We vieren juist het leven door van deze beperking onze kracht te maken. Wat is de onderliggende gedachte van deze bezorgdheid die zoveel invloed op het dagelijks functioneren uitoefent. Alive (I Want to Feel) gaat naar die kern terug. Elk geluid moet tastbaar zijn, het is de stilte voor het daadwerkelijke ervaren. De voorbereiding om je vervolgens voor de volle honderd procent te geven. Daarvoor ben je bij Floodlights bij het juiste adres. Underneath komt tijdens een uitgebreide wereldtour tot stand. Het is de verslaglegging van een maatschappelijke somberheid welke helaas overal gedragen wordt.

Underneath is een plaat met alleen maar postpunk hoogtepunten. Ik pik er een aantal uit. De speelse mondharmonica in de Suburbia white soul blues staat bij de onbevangen jeugdjaren stil, waar gevaar nog geen issue is. De treurig geblazen folky Buoyant en de gedempte trieste Horses Will Run pianoballad staan bij de externe factoren stil die een gezin uit elkaar trekken. Of dit nu het beklemmende van een geïsoleerd bestaan of de onvermijdelijke dood is, de impact blijft hetzelfde.

In In Horses Will Run zitten al de nodige verwijzingen naar muziekstad Dublin verwerkt, het prachtige Melancholy Cave eert de onbegrepen jong overleden Sinead O’Connor en is een waardige ode aan de vernieuwende andersdenkenden.mHet is misschien wel cliché, maar Underneath straalt vooral hoop uit. De plaat komt dan wel onder persoonlijke tegenslagen tot stand. Floodlights is hier heel duidelijk in, zonder progressie kan groei zich nooit ontplooien, zonder rouw heeft geluk amper betekenis.

A Blue Sky’s Just A Cloud Away And Lessons Live In Yesterday, beter dan deze kernzin van prijsnummer Cloud Away kan je het niet samenvatten. Vergeet de geschiedenislessen en richt je op de toekomst. Het ironische daarvan is wel dat Floodlights hiervoor juist aan een retro geluid vasthoudt.

Een band als Floodlights is in zijn korte bestaan eigenlijk al de poppodia ontgroeit, en komt in een ouderwetste intieme theaterzaal live het beste tot zijn recht. Eigenlijk kan je na het luisteren van Underneath slechts tot de conclusie komen hoe invloedrijk de jaren tachtig waren en hoeveel moois het gebracht heeft. Underneath is het weggestopte besef en zet Australië weer op de postpunk kaart.

Floodlights - Underneath | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

God loves the inland ocean
Lost cause, I have no emotion
God loves the inland ocean
Lost cause, I have no emotion
No emotion
No emotion
No emotion

Niemand zingt zo mooi over depressies als Matt Berninger en er is niemand die de leegte zo fraai inkleurt. Het is allemaal vaag grijs met soms een klein wolkje diepblauw. Blijft het papier woordloos, benoem dit dan ook. De The National zanger leeft in de zekerheden van de herhaling, heeft een gruwelijke hekel aan muziek zonder emotie, maar wil zichzelf nooit helemaal bloot geven en vlucht in cynisme en een dagelijks fantasieloos bestaan weg. Dat is de houvast van een romanticus die zijn zoektocht opgeeft, omdat er geen winst te behalen valt.

Matt Berninger is de nerd van de klas, het gevaar ontwijkend en die het liefste bij de psycholoog op een sofa in slaap dommelt. De inleidende woorden van Inland Ocean gaan over in het besef dat een goede vriend reeds overleden is. Dood en begraven, te lang gewacht om deze te bezoeken. Matt Berninger bezit op dat moment niet het vermogen om de tekst aan te leveren en vraagt Walter Martin van The Walkmen om hem te assisteren. Ook hierbij geldt dus; het is de gemakkelijkste weg om de confrontatie niet aan te gaan, veilig van een afstand. Hoe gedurfd kwetsbaar is het dat Matt Berninger zijn writer’s block erkent en toegeeft dat hij hiervoor een hulplijn inschakelt.

Verder is hij wel grotendeels verantwoordelijk voor de woorden, die de afgelopen vijf jaar geschreven zijn. Zinsdelen die uiteindelijk elkaar vinden en de songs vormen. Helaas sleutelt hij zolang door waardoor de echtheid regelmatig geëlimineerd wordt. Het is net wat lichtvoetiger en meer onder controle dan op de eerste soloplaat. Zoals hij dus aangeeft, hij filtert zoveel mogelijk zijn gevoelens weg waarna er slechts een vage kern overblijft. Soms heeft een lied niet meer nodig, dan is de beat van No Love de hartslag van een nummer.

En dit mag dus ook. Matt Berninger is slechts de vocalist en bespeelt zelf geen instrumenten. Dat vangnet heeft hij wel degelijk bij The National en bij Serpentine Prison valt dit gemis amper op. De muzikanten zijn het klankbord, die de intimiteit van zijn ideeën in sfeer omzetten. De I Am Easy to Find The National plaat wordt oversneeuwd door een veelvoud aan gastzangers en mist een eigen identiteit. Hier past de zanger hetzelfde trucje met een teveel aan muzikanten toe, wat een soortgelijk eindresultaat oplevert.

Eigenlijk heeft hij genoeg aan Sean O’Brien, een multi-instrumentalist en Sterling Laws een meer dan waardige drummer. Op de eersteling houdt producer Booker T. Jones de soul intact. Ondanks dat Sean O’Brien met deze legende gewerkt heeft, heeft hij deze vaardigheid niet geheel onder de knie. Hij krijgt het slechts bij het prachtige Little by Little klaar om die zielsbeleving op te roepen. Booker T. Jones verschijnt nog eventjes als gastorganist ten tonele, en blinkt vooral bij het afsluitende Times of Difficulty uit.

Get Sunk is geen moeilijke plaat, maar een eerlijke plaat. Wat blijft er van de old-school Bonnet of Pins new wave over als je dat prachtig new wave gitaarspel weglaat, helemaal niets. Maar die akkoorden zijn er dus wel, net als de spaarzame achtergrondzang van Julia Laws (Ronboy). De blazers tillen het geheel naar een andere dimensie, geven Matt Berninger de kracht om het stevig te vervolgen. Hij blijft de outsider die ongewild aan de albumtracks verbonden is. Ergens verlangt hij naar zijn jeugd terug en documenteert Matt Berninger die herinneringen op papier. Nostalgie als zijn testament.

Matt Berninger zal nooit een volmaakt gelukkig mens worden. Zelfs in het liefdesduet Breaking Into Acting, gezongen met Meg Duffy (Hand Habits) domineren de wantrouwende gedachtes. Get Sunk is net zo wispelturig als Matt Berninger, na een goede dag volgen een aantal slechte dagen. Get Sunk is de langzame weg naar de top, met diepe Nowhere Special dalen en troostpieken. Get Sunk kent songs die net wat minder goed op hun plek vallen als op de meer coherente voorganger Serpentine Prison, waardoor het album net wat minder overtuigt. Mooi is het allemaal desalnietemin zeker.

Matt Berninger - Get Sunk | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Fionn Brennan, Jack Condon en Adam Hoban maken het zichzelf niet gemakkelijk als hun geesteskindje de naam Search Results meekrijgt. Information Blip is een interessante freakfunk punkrock plaat met aanstekelijke hooks, jazzy uitspattingen en dromerige landschap passages. Een tikkeltje complex, maar wel erg gedurfd. Het is een kruitvat gevuld met op springen staande ideeën. Het lontje is ontstoken en bij opvolger Go Mutant gaat de fik erin.

I Was a Teenage Girlfriend introduceert zichzelf met overspannen flipperkast elektronica en schreeuwerige punkzang. We gaan er vol in en kijken afwachtend af waar het schip strandt. Het is een kamikazepoging om zichzelf op de kaart te zetten. We leven onze laatste dag en maken er een feestje van. En toch deugt het ergens wel. Zanger Fionn Brennan wordt door de backing vocals overdonderd, en het kan hem geen moer schelen. Het drietal functioneert los van elkaar op een ander level, en ergens in het midden treffen ze elkaar. Denk je dat je de zweverige indierock van Nellypot begrijpt, dan maken ze daar, door hier een stoorzender op los te laten, zelf een abrupt einde aan.

Als Jack Condon er als een gejaagd drumbeest vandoor gaat, blijven de artistieke gitaarakkoorden net een standje te traag op de achtergrond steken. Het is een veelvoud aan garagenoise welke vervolgens uit het verband getrokken wordt om opnieuw in herziende vorm in elkaar geprakt te worden. Op de momenten dat de rust enigszins wedergekeerd is, komen ze daadwerkelijk sterk uit de hoek. Noon’d is een prachtige duistere old-school postpunk track, met kletterende drumslagen en de ervaring van een opgeblazen versterker, die in deze staat van vernieling weldegelijk dienst doet.

Dit alles maakt Search Results een van de boeiendste postpunk bands van dit moment. Too Much Time vraagt om rockabilly gekte en krijgt rockabilly gekte. Search Results heeft een aversie tegen collega’s die zichzelf te serieus nemen. Ze moeten het vooral van het speelplezier en de bevlogen onbeperkte vrijheid hebben. Er is muzikaal weinig verwantschap met de tevens uit Dublin afkomstige helden van Fontaines D.C., The Murder Capital en Gurriers. Dat is ze net te boos en te opgefokt. Search Results neigt eerder naar het geschoolde van The Feelies, het artistieke van Television, het rauwe van The Velvet Underground en de gekte van Talking Heads. Nou, als je daarmee vergeleken wordt, mag je tevreden zijn.

Search Results - Go Mutant | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Fit werd vorig jaar (2024) als winnaar van het Utrechtse Clash of the Titans door de jury geprezen vanwege hun onuitputbare energie. Het had in ieder geval tot gevolg dat ze later in 2025 naar de Popronde doorstoten, de support act van The Prodigy tijdens het Tilburgse Spoorpark Live mogen verzorgen en in oktober op het Eindhovense Come As You Are geprogrammeerd staan. Niet verkeerd voor een crossover band met een voorliefde voor hiphop, shoegaze, postpunk en ouderwetse new wave, die nu tevens hun eerste Miracles Might Happen EP uitbrengen.

Dat ze hier ruim de tijd voor nemen, staak haaks op de daadkrachtige ‘living in the fastlane” mentaliteit. Fit is zich ervan bewust dat een goede voorbereiding vruchten afwerpt. Die volledige plaat komt er heus wel, eerst speeluren draaien en zieltjes winnen. De voormalige Herman Brood Academie studenten krijgen daar in ieder geval genoeg begeleiding om met het dreigende succes om te gaan. Het balletje kan namelijk snel gaan rollen. Op 30 mei werd deze Miracles Might Happen EP op het zelf samengestelde FitFest festival in De Helling gepresenteerd, waar bevriende bands de avond verder aanvullen.

Het dansbare Cash laat een goed op elkaar ingespeeld gezelschap horen. Er gebeurt zoveel in die drieënhalve minuut. Heerlijk complex funkend hoekig baswerk en een opzwepend ska ritme delen direct al een knock-out uit. De basis is dan wel vroeg jaren tachtig, de zang heeft die brutale jonge honden attitude van de hedendaagse alternatieve scene. De haperende openingsbreaks van July komen wat onwennig over, live zal dit heus overvloeiend meer tot zijn recht komen. De melodieuze retro postpunk gitaar houdt het aardig in evenwicht. Het uitbundig uit de band springen is een deel van het visitekaartje, en daar houden ze trouw aan vast. Of July een zorgeloze romantische zomer is, of juist een harde You Lie woordgrap is laat ik in het midden. Beide interpretaties zijn mogelijk.

Life So Nice staat synoniem voor de vitaliteit van Fit. Lekker dwars met spacend toetsenwerk en agressieve punkakkoorden. Dit wil je live ervaren, dit is de reden waarom beginnende bandjes zo leuk zijn. Heerlijk onbevangen en puur. Het rockende Be Gone Now houdt de naam van de Herman Brood Academie in ere. Fijn dat dit soort tevens in Utrecht gevestigde muzikantenopleidingen nog steeds bestaansrecht hebben en zoveel afgestudeerd talent oplevert. Bij het dromerige donkere Miracles Might Happen titelstuk gaat het tempo wat omlaag, en fantaseert Fit over een lonend prestatiegericht vervolg, het is ze gegund.

Fit - Miracles Might Happen | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Hoe iemand rouw verwerkt is persoonlijk. Alan Sparhawk zette zijn verdriet in het verknipte elektronische White Roses, My God om. Een waardig soulvol eerbetoon aan zijn overleden partner Mimi Parker, zijn wederhelft waarmee hij Low vormde. Het was een niet echt een toegankelijke plaat, met een veelvoud aan stemvervormers. Een sobere ingetogen benadering voor een klein publiek. Bij de aansluitende optredens hoorde je vooral een rockende muzikant, en dat ligt hem eigenlijk wel het beste.

Het toeval brengt hem bij het bevriende Trampled By Turtles. In het verleden produceerde hij al hun Wild Animals plaat. Nu bivakkeerden ze beide rond dezelfde winter van eind 2024 in de Pachyderm studio te Cannon Falls. Een samenwerking kon niet uitblijven, en leidde tot het in een dag opgenomen Alan Sparhawk – With Trampled by Turtles. De nummers zijn niet nieuw, zo speelt hij openingstrack Strangers vorig jaar al samen met zijn zoon Cyrus.

Zonder zijn echtgenoot klinkt Alan Sparhawk als Neil Young in zijn gloriejaren, en dat is een groot compliment. De countryfolk begeleiding van Trampled By Turtles versterkt dit alleen maar. Stranger staat voor zijn terugkeer op het podium, jezelf herontdekken, zonder het vertrouwde klankbord. Stranger heeft een heerlijke grunge unplugged vibe, we wanen ons weer eventjes in de jaren negentig. Nooit eerder past Alan Sparhawk zo treffend op het Sub Pop label.

Too High stamt nog uit de The Invisible Way periode, maar door de koerswijziging van Low krijgt het geen plek op een de latere albums. Vanwege de trieste omstandigheden is een zin als You Put The Words To A Melody, And Try To Make It Fit, Sometimes It Kills You, But It Sets You Free, It Cuts Right Through It direct naar het aandeel van Mimi Parker te herleiden. Een passende lofzang, waardig uitgevoerd. Het uptempo Princess Road Surgery komt uit diezelfde sessies voort, en benadrukt nogmaals de productieve creativiteit van dit tweetal. Een hoogtepunt welke nu eindelijk dienst doet.

Het tevens op White Roses, My God aanwezige Heaven krijgt hier een ziel. Een ziel die de eenzaamheid benoemd en deze een plek geeft. Ooit zullen ze weer samen zijn. Hoe belangrijk de familieband is, blijkt wel in Not Broken, een adembenemend duet van vader Alan en dochterlief Hollis. Ze vervangt haar moeder niet, het is griezelig hoe dicht ze met haar stemgeluid de herinneringen aan Mimi oproept. Jeugdiger, minder doorleeft, maar wel dezelfde zielsbeleving. Ze delen pijn en onbegrip, en drukken de boosheid naar de achtergrond.

Die hartzeer openbaart zich ook in de eeuwige afscheidssong Screaming Song. We huilen in stilte, zonder tranen, met de emotie van ingehouden woede. We laten de krassende gitaar en getergde cello die emotie overdragen en luisteren met een brok in de keel naar dit immense verdriet. De elektrische Get Still dodenmars op White Roses, My God krijgt door de veelvoudige toevoeging van dierengeluiden een nieuw leven ingeblazen. De hoopvolle stem van Alan Sparhawk wordt in gospelkoorklanken ondergedoopt. Trampled By Turtles geeft hem het speelplezier terug.

Don’t Take Your Light is het verslag van de duistere periode waar Alan Sparhawk zich doorheen vecht. Bijzonder hoe hij uit dit dieptepunt zoveel kracht haalt en het nummer tot een muzikaal hoogtepunt ombuigt. Trampled By Turtles spreekt dezelfde muzikale donkere taal als The Bad Seeds, Ryan Young versterkt dit nogmaals met zijn prachtige treurviool spel. Het persoonlijke Torn & in Ashes blijft ook dicht bij zichzelf. Torn & in Ashes zijn de donkere pagina’s van een dagboek die de muzikant achter zich laat om het bestaan opnieuw op te pakken. Een stukje verwerking om verder te komen. Een natuurlijk proces waar hij blijkbaar op de voorganger nog niet aan toe is.

In het verleden was het vooral de gebroken stem van Mimi Parker die mij ontroerde, nu besef ik pas dat Alan Sparhawk ook een geweldige vocalist is. Deze Americana aanpak ligt hem goed. Het verschuilen achter vocoders is totaal overbodig. Het grote verschil met White Roses, My God is dat daar de afwezigheid van Mimi Parker confronterend binnenkomt, en dat haar geest overduidelijk wel op Alan Sparhawk – With Trampled by Turtles aanwezig is.

Alan Sparhawk - With Trampled by Turtles | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Muzikanten als de Schotse Jacob Alon moet je koesteren. Niet alleen vanwege het muzikale talent, maar vooral vanwege de breekbare zielenpijn. Hoe mooi popfolk album In Limerence ook in elkaar steekt, het is vooral de onderliggende hulpvraag die mijn aandacht trekt.

Als je op je debuutplaat over de terugkerende nachtelijke onrust, partydrugs als vervanging voor de liefde (Liquid Gold 25) en de roes van antidepressiva (Sertraline) zingt is er iets gruwelijk mis. Het door Dan Carey geproduceerde In Limerence is een schrijnende verslaglegging van een gebrek aan weerbaarheid.

Dit is melancholie ten top. Innerlijke twijfel omgezet in een brok aan emotie. Toch zit er tussen die zwaarte genoeg hoop verscholen. De jazzy aanpak breekt door de wolken heen en laat de zon laagdrempelig schijnen. Wat is het toch met deze romantische kwelgeesten, die dit gebrek aan liefde en de opvulling met leegte zo kunnen verwoorden.

Jacob Alon staat nog bij het startsein van het leven, en bezit nu al het vermogen om je zo te ontroeren. Het liefste wil je een arm om hem heen slaan, stil koesterend vertroetelen en die aandacht geven. Juist door het gebruik van thuisopnames waar je nog een ongeschonden jeugdige Jacob Alon hoort, maken het allemaal zo lastig. Ergens moet het goed fout zijn gegaan.

In het rustige Of Amber liefdesliedje zit een vreemde avontuurlijke twist als de slidegitaar er een spookachtige zilveren glans overheen legt. Het zijn de verlokkingen van de nacht, onheilspellend en donker. Een muzikaal hoogtepunt, wat hij vervolgens niet meer benadert.

Het is vrij heftig. Don’t Fall Asleep verlangt naar het moment dat de geest haar gastheer verlaat en het lichaam koud aanvoelt. De angst voor het onbekende. Het is schrijnend hoe Jacob Alon zich door het nummer heen jammert. Geen gehuil in stilte, juist die tranen de vrije loop laten. De hoge kopstem raakt je diep in je hart. Daar zit de kracht, al doet die muzikale hemelse instrumentatie ook veel. Het is de interactie waarbij dit samen komt.

Jacob Alon wordt nu al met de grote singer-songwriters vergeleken, dat is mij te voorbarig. Zelf heb ik meer met de meer geaarde nummers als het licht optimistische I Couldn’t Feed Her, zeker als hij de zwaarte van zijn vocale vermogen opzoekt, of het verhalend realistische Confession. Door het veelvoud aan geloofsverwijzingen ligt In Limerence in het verlengde van zijn Amerikaanse collega’s, daar leeft die aanpak veel meer dan in Groot Brittannië. Het is vooral de triestheid van zijn korte vertellingen wat empathie en sympathie oproept.

In Limerence is een droomdebuut, maar die traditionele herkenbare dromerigheid mag hij in het vervolg wegfilteren. Het mag best wat directer en kaler. Er zijn teveel zangers met een soort van identiek stemgeluid, Jacob Alon maakt voor mij nog niet het grote verschil.

Jacob Alon - In Limerence | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is een grote verrassing dat Michael Gira na een afwezigheid van bijna 15 jaar in 2010 Swans nieuw leven inblaast. My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky is het voorwerk dat vervolgens het bijna satanische drieluik The Seer, To Be Kind en The Glowing Man oplevert. Jarboe laat slechts in het nummer Lunacy van zich horen, de kern bestaat tegenwoordig uit Michael Gira en oudgedienden Kristof Hahn en Norman Westberg. Michael Gira schept een nieuw Frankensteinmonster, waar een breed scala aan muzikanten aansluiten. Hij is voornamelijk de dirigent van dit rariteitenkabinet.

Optredens zijn langgerekte jamsessies, waar de tracks nog in uitgewerkte vorm verkeren, en nog met vlees aangekleed dienen te worden. Het heeft geen zin om je uren in een studio op te sluiten, en daar te wachten tot die chemie en interactie weer aanwezig is. Het wonder openbaart zich op het podium waar de luisteraar in extase toekijkt en lam geslagen de zaal verlaat. In principe dezelfde werkwijze als tijdens de beginjaren van Filth, Cop, Greed en Holy Money, met als grote verschil dat men toen uit walging eerder wegging en dat men tegenwoordig vooral van bewondering spreekt. Het geluid is nog steeds loeizwaar en behoorlijk hard, en zo moet je Birthing ook ondergaan. Een postrock-ervaring met een veelvoud aan noise.

Het mooie van een Swans concert is dat nooit helemaal voorbereid bent, en daarom komt de eerste luisterbeurt van Birthing ook zo heftig binnen. Neem als voorbeeld de jazzy openingstrack The Healers, waar serene hemelse rust en een folk-benadering het krachtige grafstemgeluid van Michael Gira naar een andere dimensie begeleiden. Daar eist hij liefkozend de ziel van zijn ongeboren kind op. Het is nog steeds zo walgend en luguber als vroeger, al biedt hij tevens een beetje schoonheid in de duisternis aan.

Geen liefde of licht, daarvoor is het te donker, te wreed. Ruim twintig minuten aan oorverdovende kwelling en hypnotiserende retro-progrock, een ruis die uiteindelijk in de genadeslag overgaat. Het sluit allemaal feilloos op de neofolk van The Angels of Light aan, niet vreemd dus dat percussionist Phil Puleo ook hier een bepalende factor is. En dan introduceer je tevens de slopende bas van Christopher Pravdica, het slidegitaar-speelveld van Kristof Hahn, de griezelige mellotronakkoorden van Larry Mullins en uiteraard het elektrisch gitaargeweld van Norman Westberg.

En nogmaals, de livebeleving is nog intenser, nog puurder. Swans leeft in het moment, en daar ben je getuige van. Je ervaart dus elke onverwachte wending, en toch voelt het gelijk vertrouwd aan. Het schrikeffect dat de koude douche onderbreekt. Het gedoofde vuur dat bij aanraking nog gemeen nasmeult. Michael Gira in de rol van Messias die de rode zee in tweeën splitst en alwaar je tot de ontdekking komt dat je door bloed omgeven bent. Hij draagt dat personage al tientallen jaren uit en voegt er slechts een nieuw hoofdstuk aan toe.

Het is de opzet om je te hypnotiseren. Dat dit werkt bewijst hij al eerder in het genoemde Lunacy, waar een heksenmantra je in bezwerende staat achterlaat. Datzelfde trucje herhaalt hij in I Am a Tower waar de woorden I, Alone, Will Fix It zalvend, verdovend werken. Om iets te helen, moet het eerst kapot. Ook hier een vrouwenstem om dat helen in werking te zetten. Zijn echtgenote Jennifer Gira vervangt hier zijn vroegere geliefde Jarboe.

Is de toren het in verval geraakte Witte Huis, het paradijselijke onderkomen van de zittende president? Een geraamte zonder inhoud? Michael Gira laat zich er niet over uit, al blijkt dat de song tot stand komt na een vreemde seksueel getinte droom over Donald Trump. Grappig hoe hij die sterrenstatus met een stukje van David Bowie’s Heroes en Lou Reeds Heroin bekroont. Verder verschilt de opzet niet van The Healers, de wond open krabben, met een bijtend middel ontsmetten en vervolgens met een schoon doekje verbinden.

Het titelstuk Birthing staat tevens op het door crowdfunding tot stand gekomen Live Rope. Het is letterlijk de geboorte van nieuw werk, met een lang uitgerekt ambient new age intro. Hoe snel kan je die prille onschuld ontkrachten? Nou, heel snel dus. Michael Gira heeft er amper 22 minuten voor nodig. Genoeg om een mensenleven in zijn puurste vorm te vergallen. De goede man is de zeventig jaar reeds gepasseerd en zal niet rusten voordat hij zijn laatste zaadje aan kwaadaardige energie verspild heeft. Birthing gaat in een ouderwets stukje postpunk over, aanmoedigend positivisme, om in donker metaalgruis weg te zakken. Een goedbedoeld presentje verpakt in zwart cadeaupapier.

Het relatief korte Red Yellow van bijna 7 minuten lang komt wel in de studio tot stand. Hier haalt hij het album Greed nog eventjes aan. Hoe kan het anders in een wereld die door lust geregeerd wordt? De ziekelijke lust om de wereld te beheersen. Michael Gira fluistert zich in echo’s door de track heen. Lust en begeerte. Bassist Christopher Pravdica is verantwoordelijk voor de seks, de glam en de funk, hij zet die lust op de kaart. Gastmuzikant Andreas Dormann laat zijn saxofoon naar overgave smeken, krijst en schreeuwt van zich af.

De spookachtige Guardian Spirit drones en het engelengezang van Jennifer Gira worden door luidruchtige mokerslagen verstoord. Ergens op de achtergrond fluit Phil Puleo er berustende melodielijnen doorheen. Als Michael Gira vervolgens je ziel binnenkruipt, weet je dat het menens is. Hij zal niet rusten voordat hij al het leven uit je gezogen heeft. Een beangstigend horrorscenario met een dodelijke afloop. De in drones gevangen sirenes kondigen het einde der tijden aan. Het is de climax die Swans al vaker heeft toegepast, maar telkens weer roept het een beklemmend angstig effect op.

Na de liefdesverklaring van een dochter aan haar moeder volgt een kakofonische regenbui aan metaalgeweld. The Merge komt grotendeels in de studio tot stand, waar elk aanwezig instrument gruwelijk mishandeld wordt. Een krankzinnig hoorspel met tot het uiterste gaande destructief gitaarspel, geluidsterreur en een onderschikte Michael Gira. Totale overgave met flarden aan overstuurde blazers en de nerveuze, heen en weer wandelende bas, die als een bezeten beest tekeer gaat. De geest van Ray Manzarek legt beslag op de ziel van toetsenist Larry Mullins. We zijn allemaal riders on the storm, al is de storm van Swans een heftige allesvernietigende orkaan.

Het afsluitende (Rope) Away is van een bijna kristalheldere schoonheid. De gitaren staan prominent op de voorgrond opgesteld en benutten nog steeds elke vrijgegeven ruimte. Toch is het vooral een poging om evenwicht te creëren. (Rope) Away is zacht, bijna dierlijk aards. De melodielijnen strekken zich lui en tevreden uit om in middeleeuwse folk klanken te eindigen. (Rope) Away is het overkoepelende thema van de Live Rope concertreeks. Een onderzoekingsfase die uiteindelijk de weg naar nieuwe invalshoeken opent.

Michael Gira heeft aangegeven dat hij in het vervolg niet meer zo groots zal uitpakken. Het kost hem teveel energie, en gezien zijn leeftijd is het logisch dat hij het rustiger aan wil doen. Bij Michael Gira weet je dat echter nooit zeker. Niemand is zo onvoorspelbaar.

Swans - Birthing | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Instant Holograms on Metal Film is vergelijkbaar met een gemiddelde Britse zomer. Het duurt te lang voordat deze zich aandient, en als het zonnetje al een beetje gaat schijnen, zijn we al snel tevreden. Er is altijd behoefte aan een lekker ontspannen sfeertje, het wekt een fijn soort van nostalgie op, en herinnert ons aan de lange autoritjes richting het zuiden. Het dromerige Stereolab bezit het vermogen om die multiculturele invloeden tot een zwoele smeltkroes te vermengen. Stereolab werkt zich omhoog in de periode dat ook de triphop opkomt, en hoewel ze beiden dat film noir gevoel in werking zetten, is Stereolab minder broeierig. De band mengt naast de jazz vooral krautrock en Zuid-Amerikaanse exotica in hun sound.

Instant Holograms on Metal Film heeft een vervelende voorgeschiedenis, waar je zeker even bij stil moet staan. Als zangeres Mary Hansen in de laatste maand van 2002 bij een tragisch verkeersongeval om het leven komt, heeft dit natuurlijk zijn weerslag op het Londense avantgardistische elektropop-gezelschap. Ongeveer een jaar later wordt hun tiende studioalbum Margerine Eclipse nog uitgebracht, wat je als een waardig eerbetoon aan het overleden bandlid kan beschouwen, daarna is het klaar.

Voorzichtig krabbelen ze overeind en laat Stereolab vanaf 2019 laat Stereolab weer van zich horen. Er volgen een wereldwijde tournee, uitgebreide heruitgaven van de platen en de mooie Electrically Possessed (Switched on Volume 4) verzamelaar. Toen ze anderhalve maand geleden aangaven dat er op zeer kort termijn een volwaardige nieuwe schijf zou verschijnen, waren alle ogen op het avontuurlijke gezelschap gericht. Marie Merlet is een waardige opvolger van Mary Hansen, het is echter oudgediende Lætitia Sadier die de fakkel ontsteekt en het vuurtje opnieuw laat branden. Deze Française blijft hoofdleverancier van de beeldende teksten en de bijna chanson-achtige, ‘zuchtmeisje’-benadering van de songs.

Na de futuristische Mystical Plosives elektroregen volgt in het zwaar aangezette Aerial Troubles het besef dat de wereld al vijftien jaar in een slaapmodus verkeert. De Brexit en pandemie leiden slechts tot stagnatie. Misschien voelt Instant Holograms on Metal Film daarom wel zo vertrouwd aan. Men twijfelt of er behoefte aan verandering is, of dat men juist het oude zekere prefereert. Stereolab brengt dit samen, het is aan de luisteraar om hierin zijn eigen weg te volgen.

Melodie Is a Wound is de politieke bewustwording dat de vrijheid ons ontnomen wordt. De nieuwe waarheid is een samenloop van onwaarheden, met het kapitalisme als regerende factor. Er hangt een kenmerkende psychedelische vaagheid overheen. Prikken we door die ballon heen, of staat deze voor de zwevende kiezer die geen keuzes durft te maken. Holograms on Metal Film is muziek voor het hart, en door het hart gemaakt. Le Coeur et la Force en ook een track als Colour Television doorbreken die grijze visualisatie.

De gebeurtenissen uit het verleden, en de langdurige sabbatical hebben hun nawerking op Stereolab gehad. Voeg daar nog een stuk volwassenheid en wijzere denkwijze aan toe en je komt aardig dicht bij de kern van de plaat uit. De bezinning zit hem nog steeds in die instrumentale dansbare fases, daar dringt de werkwijze het beste door en werpt het zijn vruchten af. Met de complexe jazzy benadering van Immortal Hands verkennen ze een bijna visueel werkveld, waar meerdere lagen zich op elkaar stapelen.

Nuancedifferentiatie is het codewoord. Stereolab bouwt daarmee luchtkastelen om fantasieën te verwezenlijken. Natuurlijk is hun ‘kosmische toekomstmuziek’ niet vernieuwend meer en ademt het een bijna onhaalbare goddelijke spiritualiteit uit. Het creëert in ieder geval wel een positiever beeld dan hoe het daadwerkelijk met de maatschappij gesteld is. En hoe mooi is het eigenlijk niet om dit verlangen te koesteren?

Stereolab - Instant Holograms on Metal Film | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het is bijna beangstigend hoe Viagra Boys in 2022 op Cave World de complotdenkers op de hak neemt. Zo sterk zelfs dat je soms aan de goede bedoelingen van de Zweedse punkers twijfelt. Ze bewapenen zich in ieder geval met de nodige zelfironie die je tot denken aanzet. Nu deze aandacht wat wegebt richten ze zich op de absurde maatschappij waar een nieuw soort realiteit zich aandient. Dat van de lichamelijk volgevreten luie bankzitters die nu hun geestelijke gesteldheid van de nodige onzin voorzien, zoals op River King. Het nieuwe album Viagr Aboys is de overtreffende trap van Cave World, al voelt dat niet direct zo aan.

Herrieschopper Sebastian Murphy bezit nog steeds die vechtersmentaliteit en dist in Man Made of Meat als een straatrapper de vijand, door diens moeder flink door de mangel te halen. Wat blijft er over als zijn tegenstander gelijk gestrekt gaat? Verbaal pootje haken en vervolgens met de eer strijken? Natuurlijk niet, The Bog Body en de countrygrunge van Pyramid of Health drijven de spot met het feit dat schoonheid te koop is en tot in alle eeuwigheid te conserveren valt. Murphy’s uitgesproken walging stoot af, en toch blijft men dol op deze getatoeëerde knuffelbeer.

Bij de Dirty Boyz discoglam grijpt Sebastian Murphy naar zijn eigen drugsverleden terug. Verheerlijkt het, om er vervolgens genadeloos ten prooi aan te vallen. Iedereen heeft zijn eigen tekortkomingen en velen zullen zich herkennen in dit nummer. Dirty Boyz is nog cool, Medicine for Horses is de emotionele afhankelijkheid. Een hardheid met oorverdovende drums en holle baspartijen. De leegte van het leven in een ouderwetse postpunksong. De industriële cyberfunk van Store Policy, inclusief retro panfluit, is een promotiecampagne die deze zwaktes te koop aanbiedt. Het leven moet leuk blijven, en ook daar is wat voor te zeggen.

Waterboy is de waanzin van een junkie die probeert te scoren maar in zijn eigen geschapen surrealistische wereld vastloopt. Triest en beschamend, we lachen het weg en lopen glimlachend voorbij. Niet achterom kijkend, maar vooruit denkend. Het macho croonende Best in Show Pt. IV bevindt zich in diezelfde euforische trip. Het is de bonus van de Cave World erfenis, de door verknipte saxofoon vormgegeven paranoia die als cadeau in ons kerstpakket gestopt wordt.

Uno II herbeleeft het sociale trauma van de eighties. Er is in al die tijd niks veranderd. Op politiek gebied is het een grote armoede, de jaren aan beschaving zijn genivelleerd. Het laat wel een band in ontwikkeling horen, die zich bewust tegen de maatschappelijke stagnatie verzet. Subtiel effectief. Het muzikale vlak breidt zich als een olievlek uit en absorbeert alle genres die ze onderweg tegen komen. Oh, ontbreekt er nog een liefdesliedje? Prima dan dopen we You N33d Me tot een freejazz liefdesliedje om. Kunnen we dat ook afvinken. Het is bijna vanzelfsprekend dat Viagra Boys weer een fraaie plaat aflevert. Viagr Aboys is net wat toegankelijker, de boodschap is echter scherp en direct.

Viagra Boys - Viagr Aboys | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com