Hier kun je zien welke berichten Martin Visser als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Kelley Stoltz - Below the Branches (2006)
0
geplaatst: 1 maart 2006, 21:25 uur
Beatleske popsongs
De geest van John Lennon waart rond op Below the branches van Kelley Stoltz. Ook wel een beetje die van de andere Beatles, maar Lennon moet absoluut Stoltz’ favoriete Beatle zijn. Kan niet anders. Al gaat hij nergens zo ver als Lennon kon gaan. Herkenbaar is wel de wat zware pianoaanslag, maar Lennons klagelijke zang en teksten waarin diepgaande onzekerheid en doodsangsten konden worden uitgedrukt, vind je bij Stoltz niet. Below the branches blijft een speelse en lichtvoetige plaat.
Stoltz leunt zwaar op de jaren zestig en zeventig met deze plaat. Op een prettige manier overigens. Een beetje vergelijkbaar met Is this it van The Strokes waarop ze ook zo’n heerlijk ouwerwets geluid neerzetten. Het is loomheid van de muziek, de vocalen, de opgetogenheid, de melodieusheid, het lekker zingen door een stemvervormer, dit alles zet die bepaalde sfeer neer. The Strokes doen dat in een ietsje hoger tempo dan Stoltz en met gitaar, terwijl Stoltz voornamelijk piano gebruikt.
Van die nummers als Wave goodbye en Memory collector zijn uitstekende voorbeelden van die jarenzestigsfeer. Beide beginnen ze met staccato aangeslagen piano-akkoorden. Wave goodbye krijgt vaart met vrolijke zang, Memory collector heeft een lichte swing en ja hoor, na twee coupletten wordt er ge-pa-pa-pa’t alsof het een trompetsolootje is.
Met de meeste liedjes wordt snel zo’n vrolijke toon en melodie neergezet. Veel langer dan twee, drie minuten duren de liedjes dan ook niet. The sun comes through is met 4 minuut 36 uitzonderlijk lang. Hier zet Stoltz zijn typische Lennon-stem op en speelt stemming piano. Halverwege valt er een break met vreemd echoënde gitaren, wat afwezig pianospel, een mysterieuze sfeer. En dan ineens pakt Stoltz de draad van zijn nummer weer op.
Below the branches is een gedegen plaat. Stoltz weet hoe hij deze heerlijke Beatleske sfeer moet neerzetten. Overigens heeft hij ook een portie Beach Boys in huis, getuige de close harmony-zang op Ever thought of coming back. Hoewel Stoltz zijn klassiekers kent en daar op een prettige manier zijn draai aan kan geven, grijpt de plaat je niet naar de keel. Je wordt er vrolijk van, je zingt een moppie mee of sluit je ogen en waant je eventjes in een andere tijd. Maar boven dit niveau van muzikaal begaafd vermaken komt Stoltz niet uit.
De geest van John Lennon waart rond op Below the branches van Kelley Stoltz. Ook wel een beetje die van de andere Beatles, maar Lennon moet absoluut Stoltz’ favoriete Beatle zijn. Kan niet anders. Al gaat hij nergens zo ver als Lennon kon gaan. Herkenbaar is wel de wat zware pianoaanslag, maar Lennons klagelijke zang en teksten waarin diepgaande onzekerheid en doodsangsten konden worden uitgedrukt, vind je bij Stoltz niet. Below the branches blijft een speelse en lichtvoetige plaat.
Stoltz leunt zwaar op de jaren zestig en zeventig met deze plaat. Op een prettige manier overigens. Een beetje vergelijkbaar met Is this it van The Strokes waarop ze ook zo’n heerlijk ouwerwets geluid neerzetten. Het is loomheid van de muziek, de vocalen, de opgetogenheid, de melodieusheid, het lekker zingen door een stemvervormer, dit alles zet die bepaalde sfeer neer. The Strokes doen dat in een ietsje hoger tempo dan Stoltz en met gitaar, terwijl Stoltz voornamelijk piano gebruikt.
Van die nummers als Wave goodbye en Memory collector zijn uitstekende voorbeelden van die jarenzestigsfeer. Beide beginnen ze met staccato aangeslagen piano-akkoorden. Wave goodbye krijgt vaart met vrolijke zang, Memory collector heeft een lichte swing en ja hoor, na twee coupletten wordt er ge-pa-pa-pa’t alsof het een trompetsolootje is.
Met de meeste liedjes wordt snel zo’n vrolijke toon en melodie neergezet. Veel langer dan twee, drie minuten duren de liedjes dan ook niet. The sun comes through is met 4 minuut 36 uitzonderlijk lang. Hier zet Stoltz zijn typische Lennon-stem op en speelt stemming piano. Halverwege valt er een break met vreemd echoënde gitaren, wat afwezig pianospel, een mysterieuze sfeer. En dan ineens pakt Stoltz de draad van zijn nummer weer op.
Below the branches is een gedegen plaat. Stoltz weet hoe hij deze heerlijke Beatleske sfeer moet neerzetten. Overigens heeft hij ook een portie Beach Boys in huis, getuige de close harmony-zang op Ever thought of coming back. Hoewel Stoltz zijn klassiekers kent en daar op een prettige manier zijn draai aan kan geven, grijpt de plaat je niet naar de keel. Je wordt er vrolijk van, je zingt een moppie mee of sluit je ogen en waant je eventjes in een andere tijd. Maar boven dit niveau van muzikaal begaafd vermaken komt Stoltz niet uit.