Patrick Wolf creëert wonderlijke muzikale wereld

The magic position is de derde plaat van de 23-jarige Patrick Wolf. En op deze jonge leeftijd maakt hij al zeer volwassen muziek. Diep, doorleefd, creatief, verrassend, oftewel een nieuwe plaat om naar uit te kijken. Met Lycanthropy gaf hij vier jaar geleden zijn visitekaartje af. Daarop was eigenzinnige electropop te horen. Ruwe liedjes met een buslading emotie en gevoel. De verfijning en vervolmaking vond plaats op Wind in the wires uit 2005.

Nu is de Londenaar toe aan verbreding en (een kleine) verandering. De hardheid en de ruwheid van de eerste twee platen is wat afgezwakt. De nieuwe plaat is iets minder extravert, wat niet wil zeggen dat Wolf nu een zachtaardig en in zichzelf gekeerde artiest is geworden. Maar de emotionele oerschreeuw die doorklonk op nummers The childcatcher op zijn debuut en Tristan op de tweede plaat is op plaat nummer drie bijna niet meer te horen. De muziek, en vooral de zang, is iets beheerster.

Wat rest is nog steeds een overemotionele plaat, vol gevoelens, creativiteit, kracht en energie. Maar Wolf neemt nu vaker wat gas terug. Nummers als Enchanted en Magpie (met Marianne Faithfull) zijn zeer zachtzinnig. De gekte zit nu minder in de uithalen en de schreeuwen, maar vooral in de instrumentatie. Opvallende geluiden (vuurpijlen in Bluebells, game-bliepjes in (Let's go) Get lost) uit zijn pc worden gekoppeld aan de warmte van piano en blazers.

Daarmee is de muziek ook minder kaal. Waar eerst volstaan werd met een laptop, een drumcomputer, een ukelele en een viool is de waaier aan instrumenten nu groter. Dat levert meer orkestrale muziek op, rijker, voller en warmer. Maar de knetterritmes uit Wolfs laptop komen ook hier terug, zij het spaarzamer. Het orkestrale uit zich ook in de opbouw van de plaat die overkomt als een klassiek stuk. De plaat opent met Overture, sluit af met Finale en neemt halverwege gas terug in intermezzo X, zodat de plaat echt in twee delen verdeeld is.

Het is jammer dat de ruwe emotie weggepolijst is op deze plaat. De andere platen van Wolf blonken daardoor uit in authenticiteit en overtuigingskracht. De doorklinkende emotie was zó levensecht dat de muziek je werkelijk bij de kladden greep. Dat effect is op deze plaat minder aanwezig. Bijzonder is nu de verwerking van de verschillende sferen en stijlen. Nog beter dan voorheen combineert Wolf de hardere electronica en de warmte van klassieke, akoestische instrumenten. (Let's go) Get lost is het toonbeeld daarvan. Hier gaan kille bliepjes, pacman-achtige geluidjes en een blazerssectie prachtig samen. Zo smeedt Wolf een wonderlijk monsterverbond tussen klankkleuren, instrumenten en sferen waarmee hij een nieuwe muzikale wereld creëert. Nu spreekt hij niet direct via zijn gezongen emotie, maar indirect via dit creatieve proces dat een zo eigen muziek oplevert.

Meer, meer, méér...!

Perfume Genius is gekmakend. Twaalf wonderschone liedjes zette zanger/muzikant Mike Hadreas op zijn tweede plaat Put your back n 2 it en die duren bij elkaar maar net iets meer dan een half uurtje. Per stuk dus een minuut of twee, drie. En daarmee houdt hij je gretig.

Eenmansformatie Perfume Genius zet in enkele tellen, vaak met simpele middelen, een stemmige sfeer neer, trekt je erin en laat je vervolgens na die korte tijd weer achter. Op naar het volgende, opnieuw mooie nummer. Zo blijf je na een half uurtje enigszins wezenloos achter. De melancholieke rit was nog maar pas begonnen en hier is alweer het eindstation. (Hiervoor is de repeat-knop uitgevonden.)Hadreas maakt gekwelde muziek die het meest doet denken aan de liedjes van Antony & the Johnsons, maar dan zonder die bizar/bijzondere stem. Ook hoor je er soms Xiu Xiu in, maar dan weer zonder de chaotische gekte. Wat ze delen is het gevoel van gekweldheid, melancholie, onverwerkt verleden, drama. Ook zijn teksten hebben dit in zich, maar om eerlijk te zijn ben ik bij deze plaat vooral op de verpletterende sfeer afgegaan.

Grote verschil met genoemde voorbeelden is dat Perfume Genius geen groot gebaar gebruikt. Alles is klein en ingetogen, om niet te zeggen simpel en eenvoudig. Piano, strijkers, ijle stem, meestal is dat genoeg om je naar hogere sferen te halen. Al met al een verpletterende plaat.

(van mijn blog: vissermartin.wordpress.com

dank je AeroDynamic voor de prachttip!