Pretrock van Voicst

De Nederlandse band Voicst heeft onlangs met hun debuut 11-11 de 3voor12-award gewonnen. Daarmee hebben ze de beste Nederlandse plaat van het jaar afgeleverd volgens een jury van muzikanten, platenbobo’s en gewone popliefhebbers. Als ik de concertverslagen moet geloven maken ze live Amsterdamse ADHD-muziek. Op plaat zijn ze iets rustiger en klinken ze een beetje als The Killers. Dat was tenminste de enige referentie die ik kon bedenken. The Killers zijn duidelijker beïnvloed door jaren tachtig-bands als Duran Duran en The Cure. Dat hoor je bij Voicst niet terug. Maar de energie en de rock van Voicst deed me soms wel een beetje aan The Killers denken.

Voicst maakt aanstekelijke gitaarrock. De liedjes klinken lekker, liggen goed in het gehoor, maar zijn niet platgestampt. Geen gladde songs dus, maar hoekige poprockliedjes. Ik zou eigenlijk niet weten waarom Voicst het niet goed zou kunnen doen in de hitlijstjes. Maar blijkbaar is de band er toch niet in geslaagd daarin door te dringen. En dat terwijl de band bepaald geen alternatieve muziek maakt.

Hoewel de plaat lekker weg luistert, begrijp ik niet dat 3voor12 deze plaat tot de beste Nederlandse productie uitriep. Vernieuwend is het allemaal niet. Hooguit klinkt het on-Nederlands goed. De jury schreef in het beoordelingsrapport: ‘Nu is het eindelijk weer tijd voor de wat hardere band.’Dat lijkt mij een flauwekulargument. Je prijst een band toch niet omdat die een bepaalde stroming vertegenwoordigt of een bepaald soort muziek maakt? Onderscheidingsvermogen en vernieuwing lijken mij betere argumenten om een prijs op te baseren.

Niettemin is het een heel leuke plaat hoor. Niets ten nadele van deze Amsterdamse jongens. Na een dagje werken doet de plaat het reuzegoed in de CD-speler van mijn auto. Op de terugweg mag ik graag meelallen met deze pretrock. Misschien mis ik de diepere lagen in de muziek van Voicst, maar voorlopig vind ik het vooral een leuke plaat waarmee ik prima mijn humeur mee kan opvijzelen. Niets meer, niets minder.