Hercules and Love Affair maakt van disco echte liedjes

Nog één dag en dan is het derde album van Antony & the Johnsons te koop, The crying light. Vandaag doe ik het nog graag met het 2008-project waaraan Antony een belangrijke bijdrage leverde: Hercules and Love Affair. Onder deze naam debuteerde de New Yorkse dj Andrew Butler afgelopen jaar en hij kreeg veel critici enthousiast voor zijn nieuwe interpretatie van de ouwe disco.

Butler put op zijn naamloze plaat uit het rijke dans-archief van de jaren zeventig en tachtig en geeft er een frisse draai aan. De meerwaarde van Hercules and Love Affair is dat de muziek niet louter uit een apparaat komt. Butler schakelde verschillende muzikanten in, zoals een bassist, een violist, een trompettist en een trombonist (is dat een Nederlands woord?). Verder zingt hij zelf op dit album en heeft hij zangeressen Nomi en Kim Ann Foxman gevraagd voor zang.

Maar de absolute ster van deze plaat is Antony die op vijf van de tien nummers meedoet. Het is sowieso leek om hem met zijn tranentrekkende tremolo eens te horen zingen op dansbare muziek, zeker omdat zijn eigen werk met The Johnsons zwaar op klassieke instrumentatie leunt. Maar zijn bijdrage overstijgt de curiositeit. Hij is in staat swingende electropop een zwaardere lading mee te geven. Zo swingt prijsnummer Blind de pan uit, maar hangt er door zijn stem (en door de tekst) een melancholieke, treurige sfeer over het nummer.

Hercules and Love Affair heeft een plekje gevonden in de DFA-stal, het platenlabel van James Murphy, die bekend is van LCD Soundsystem. Zij delen die extraatjes die ze bovenop dansmuziek leggen. Beiden slagen erin van een discoknaller een echt liedje te maken, met zang en teksten en mooie begeleiding. Dat geeft ook deze plaat veel meer bezieling dat vele doorsnee electropopplaten. Al vraag ik me wel af welke indruk een en ander had gemaakt als Antony niet had meegewerkt.

Helaas leent Butler soms iets te nadrukkelijk van bepaalde disco- of housestijlen en klinken oude nummers iets te letterlijk door zijn muziek heen. Maar over het algemeen heeft hij de invloeden tot een eigen stijl weten om te zetten. En hij is eigenwijs. Want soms neemt hij behoorlijk gas terug. Zo behoren de nummers Iris en Easy misschien niet tot de meest makkelijk in het gehoor liggende. Maar hij durft op die nummers in ieder geval wel een andere sfeer op te roepen en even afstand te nemen van het danstempo. En dan is Hercules and Love Affair ineens mysterieus, tegen het ongemakkelijke aan.