Ik kijk er van op dat dit op plaats 89 in de toplijst staat. Als ik bedenk hoeveel moois er alleen al in 1977 is gemaakt kan ik niet anders zeggen dat MuMe Animals erg overschat. Zelf geef ik het album ook 4* maar daar zal na een nieuwe luisterbeurt ongetwijfeld iets vanaf gaan. Op de één of andere manier draai ik dit nooit meer.

Het album is ontzettend pretentieus, gelikt en geknutseld. Op DSotM leverde dat nog spannende nummer op maar deze plaat mist tempo. Bovendien heeft het de tand des tijds zeker niet vlekkeloos doorstaan. De talloze overdubs en geluidseffecten maken het allesbehalve tot een eyeopener van de popgeschiedenis.

Nee, geef mij dan maar het debuutalbum waar het speelplezier nog hoorbaar is. Vreemd genoeg kampen ELP en andere symfobands met hetzelfde probleem maar die krijgen dan ook totaal geen aandacht op MusicMeter. Wat onderscheid PF van hun concurrenten destijds?

Wat een gedateerd album is dit zeg. Hij is van 1994, én van het grote Pink Floyd, maar klinkt als een '74 product van een middelmatig progrock bandje. Zoals Roger Waters al eens zei: "Op een gegeven moment ben je geen trendsetter meer en staan er andere vernieuwers op"

Dit album voegt voor mij helemaal niets toe aan het omvangrijke oeuvre van Pink Floyd. De gitaren klinken nog precies hetzelfde als op Wish You Were Here en de teksten, voor zover ik er op heb gelet, halen ook niet meer het eerdere niveau. De melodieën, toch al niet het sterkste punt van de groep, houden ook niet over. Bovendien kan ook de zang mij niet bekoren.

2,5*

Via MusicMeter kwam ik in aanraking met Pink Floyd en zoals veel users wist de band mij ontzettend te boeien. Nu ik veel albums terug luister ben ik niet zelden toch wel een beetje teleurgesteld. The Wall is hier het beste voorbeeld van, al ben ik er nooit ondersteboven van geweest.

Het album is ontzettend opgeblazen en iedere keer als je mee lijkt te worden genomen, volgen er weer saaie nummers die het tempo eruit halen. Leuk concept maar op muzikaal gebied laat Pink Floyd toch wel heel wat steken vallen. De val van de muur zal het album wel een plaats in de geschiedenis hebben gegeven. Ik vind het allesbehalve een inspirerend album. Toch 3,5* voor de nummers die wél gewoon prima zijn.

Beetje wisselvallig album van PF dit. De live gedeeltes zijn vaak zeker de moeite waard maar disc 2 staat bomvol middelmatige nummers. Er wordt overduidelijk naar een 'nieuw' geluid gezocht die de band niet weet te vinden. 3*

Ik ben het wel met Hendrik68 eens. Wish You Were heb ik jaren geleden ontzettend veel gedraaid maar tegenwoordig is Pink Floyd een beetje uit mijn 'tracklist'' verdwenen. Bij vrijwel alle albums na Dark Side of the Moon is er maar een heel dun lijntje tussen overproductie en genialiteit. Op dit album is er nog enige balans maar echt heel jeugdig klinkt het in mij ogen niet (meer). Tijdens Animals slaan de heren naar mijn mening helemaal door.

Sterke stukken op dit album vind ik nog altijd de openings- en afsluitingssong die kundig met elkaar gelinkt zijn. Het titelnummer is misschien het meest tijdloos maar ik ken betere akoestische liedjes. De melodieën van "Welcome to the Machine" en "Have a Cigar" kan ik niet bepaald sterk noemen. Na afloop blijven mij vooral die geweldig opbouwende, haast dreigende klanken van "Shine on You Crazy Diamond" hangen.

Prince: de artiest met de meest walgelijke hoezen die je kunt voorstellen. Laat ik zijn controversiële persoonlijkheid opzij zetten en de muziek maar beoordelen...

Die valt me op dit album niet eens tegen. Het is o zo '80 maar wel degelijk onderscheidend. De ritmes zijn eigenlijk best lekker, zonde van de toch wat te lange speelduur. Ach ja, elke grote artiest wil sinds The White Album blijkbaar een dubbelaar maken...