Toen ik dit album onlangs weer tevoren toverde leek het in één klap vele malen als tijdens de laatste luisterbeurt. Zoal zovelen hier is mijn smaak behoorlijk verbreedt en ik waardeer steeds meer albums/artiesten.

De opener klinkt een beetje 'Amnesiac' Vervolgens komen er stuk voor stuk sterke nummers lang met wellicht Jigsaw Falling into Place als hoogtepunt. Maar eigenlijk kan ik alle nummers waarderen. Van de afgelopen vijf jaar is dit zeker één van mijn favorieten. Ik kijk reikhalzend uit naar de opvolger. 4,5*

Eindelijk origineel aangeschafd. Bij mij in de buurt valt voor de verandering weer eens het doek voor een platenzaak. Voor 5 eurootjes kon ik deze klassieker meenemen. Dit is voor mij toch wel de meest mysterieuze plaat van een toch niet bepaald 13-in-een-dozijn groep. Ik ben verbaasd over de hoge hitlijstnoteringen die Kid A heeft neergezet.

To-the-point: wederom lijken er weer wat puzzelstukjes op z'n plaats te vallen. Dit is een album die om fiks wat luisterbeurten vraagt. Hoewel mijn oor steeds meer geoefend is weten de songs mij niet meteen te boeien à la "The Bends" of "In Rainbows" De hidden track is ook vrij overbodig. Al met al kom ik op 4* en dat is voor deze band niet veel. Misschien ben ik te kritisch.

Een jaar of zes geleden ontdekte ik deze site en één ding is niet veranderd: OK Computer staat fier bovenaan de top 250. In eerste instantie wist ik niet wat ik met deze plaat aanmoest. Het klonk zo zenuwachtig, druk en afstandelijk.

Nu ik deze plaat eens wat meer luisterbeurten achter elkaar geef begrijp ik waarom ik het ook in mijn Top 10 een plaats heb gegeven. OK Computer is qua geluid nergens mee te vergelijken, de teksten zijn doordacht en de plaat is doordruipt met afwisselende melodiën.

Als de 53 minuten voorbij zijn ben je 100% van de tijd verrast, elk nummer is zo ongelooflijk doordacht en geniaal op z'n eigen. Toch vormt het album een harmonieus geheel dat zijn weerga niet kent. Het album weet steeds weer te boeien, iedere keer 'hoor' je weer iets nieuws.

Ik zet het gelijk iets hoger in mijn Top 10 en beschouw het als het beste wat er afgelopen 30-35 jaar gemaakt is. Hulde voor de heren van Radiohead die zichzelf nog steeds proberen opnieuw uit te vinden.

Lekker livealbum. Misschien wel de beste van Ramones. Na 1978 hebben ze weinig memorabele nummers meer afgeleverd waardoor je maar weinig mist. 4*

Eindelijk weer eens wat meer pit in een Ramones album. De voorgaande platen kunnen me niet boeien. Trouwens heel leuk hoor, die expanded versions, maar zijn ze niet wat overbodig? Dit is toch geen band waar demootjes veel toevoegen? Ik luister de bonustracks in ieder geval vrijwel nooit. 4*

In mijn directe omgeving ken ik veel mensen die Red Hot Chili Peppers hoog hebben zitten. Zelf downloade ik ooit een aantal albums maar ging niet overstag. Tijdens mijn vakantie kwam ik dit album voor een schappelijk prijsje tegen en dacht: ach, laat ik het eens op mijn stereo luisteren.

Nou, dat dubbeltje valt dus alsnog niet. Veel nummers zijn wat pretentieus en missen de soul van de singles. Het ligt niet aan de speelduur, ik ben dergelijke lengten gewent. Het klinkt voor mij gewoon te weinig verrassend. Krappe 3,5*

Vreemd dat deze LP maar 18 weken in de Engelse hitlijsten stond en niet verder kwam dan de derde plaats. Het is met recht een klassieker al is het, in tegenstelling tot een aantal platen van de concurrentie, ook wel een beetje een product van een bepaalde tijd.

Zelfs vind ik Stray Cat Blues en Facytory Girl fantastisch maar dergelijke songs moeten wel in je straatje passen. Dear Doctor is zelfs wat flauwtjes. Overigens herpakken The Stones zich bijzonder goed na een aantal zwakkere releases.

Jawel, ik draaide dit album maar weer en was weer helemaal verkocht! Nergens is het pretentieus of duurt het te lang. Dit is gewoon een uur lang de Stones op hun best.

Het begin al met de heerlijke opener Rocks Off met een mooie tempowissel halverwege. Tumbling Dice was een bescheiden hitje en een ademt veel energie uit. Sweet Virginia is country zoals het bedoeld is. Happy is misschien mijn favoriet, dit is volgens mij de opener geweest van de tweede LP. Soul Survivor is een waardige afsluiter, energiek en opwindend.

Is de box set nog wat Thunderball? Ik meende dat er maar weinig rarities toegevoegd waren?

Voor de kenners dé comeback van Roxy Music. Persoonlijk vind ik het een minder album van een band die nooit weg is geweest. Hoewel Bryan Ferry en de zijnen productiekunstjes niet schuwen, komen ze op dit album bij mij niet weg met die typische '80 sound.

Qua melodieën is het allemaal prima in orde maar het mystieke geluid van de eerdere albums is toch wel verdwenen. Vreemd genoeg zal de muziek van Roxy Music prima moeten wegkomen met een dergelijke productie maar ik wordt er niet echt warm of koud van.

3,5*

Iemand die mijn profiel eens bekeken heeft weet dat ik weinig met zangers/zangeressen heb. Ik luister vooral bands en singer/songwriters, van welk decennia ze ook komen. Zangers associeer ik vaak met showmannetjes die op gemaakte wijze het publiek opzwepen.

Tenzij....Roy Orbison naar de microfoon loopt. Dan lijken 'gewone' nummers omgetoverd te worden naar een ongekend niveau. Zijn buitengewoon warme stem en fraai opbouwende songs gaan door merg en been. Wat en hoe hij zingt maakt niet uit. Alles klinkt uit het hart gemaakt.

Deze verzamelaar bevindt zich in de collectie van m'n vader en liet ik altijd links liggen. Nu ik het eens oppak besef ik wat ik heb gemist....de beste zanger aller tijden. 4,5*