Mooie hoes, doet me denken aan ontwerpen van The Stone Roses. Getekend door dezelfde ontwerper?

De muziek is ook mooi. Alles is puik gespeeld en de zanger lijkt achter zijn teksten te staan. Jammer genoeg ontbreekt het nogal aan écht opwindende stukken. Eigenlijk wacht ik het hele album lang op een hoogtepunt dat er nooit komt. Een dergelijk gevoel krijg ik ook bij Selling England by the Pound van Genesis.

Ik kom op 3,5* en denk niet dat ik dit nog vaak ga beluisteren. Misschien heeft de band andere goede albums?

Het album begint zo sterk dat het wel mijn favoriete Heads album móest worden. Helaas, op de tweede helft is de rek er volledig uit. Met Electric Guitar en Drugs kan ik echt helemaal niks. Nee, geef dan maar Life During Wartime, Memories Can't Wait en Heaven. Lekkere opener ook trouwens. 4*

De minste van de Heads. Ze maken op mij een uitgebluste indruk. Het vorige album klonk trouwens ook al commerciëler en voorspelbaarder. Hier weten ze mij wederom niet te boeien. Omdat het ook weer niet slecht is maak ik er een afgeronde 3* van.

Het is alweer enige tijd geleden dat ik deze box heb aangeschaft en er ging een wereld voor mij open. Dankzij het waanzinnige slagwerk en het onovertroffen samenspel is elke track op deze collectie een potentiële klassieker. Het geluid is kraakhelder en vele malen beter dan op oudere Talking Heads cd's. Iedere keer lijk ik weer nieuwe dingen te horen en de band is inmiddels niet voor niets één van mijn favorieten geworden. En hoewel David Byrne een nogal eigenzinnig stemgeluid heeft kan ik er moeiteloos een hele tijd naar luisteren. Voor iedereen die deze set ooit nog eens tegen het lijf loopt: KOPEN!

4,5*

Hoe kunnen zulke interessante albums als deze vaak afschuwelijke hoezen hebben? Hebben de groepsleden na de opnamesessies werkelijk al hun fantasie laten varen?

Maakt niet uit. Ik schaf muziek aan om m'n oren te prikkelen. En dat lukt bij dit album, al heeft het meer luisterbeurten nodig dan hun voorgaande werk. Talking Heads zet hier een ontzettend apart geluid neer dat vrijwel nergens mee te vergelijken valt. Althans, ten opzichte van de muziek die ik geluisterd heb.

Het album valt op door het slagwerk, intelligente teksten en weet gewoon 40 minuten lang daadwerkelijk te boeien. Eén van mijn favorieten uit de jaren '80.

Gaan we nu allemaal laag stemmen omdat Slippery People ontbreekt?

Het is inherent aan goede artiesten dat verzamelaars vaak incompleet zijn volgens de kenners. Daarom luister ik er ook nooit naar.

4*

Ik moet bekennen dat ik veel te weinig uitgebreide recensies typ. Dat komt omdat ik vooral van de muziek wil genieten en niet echt kan omschrijven wat mij ervan aanspreekt. Toch maar proberen.

In 1976/77 zocht Tom Verlaine een band bij elkaar die het roer wilde omgooien. De 'dirty' Gibson geluiden, effectenpendalen en gelikte nummers maakten plaats voor een clean Fender geluid. Little Johnny Jewel zou slechts een opmars zijn voor zijn talent en is te vinden op de Remastered editie als bonustrack.

Vanaf het eerste moment dat ik het openingsnummer hoorde wist ik dat dit geen normaal album was. Er wordt een spanningscurve gestart die tot de laatste noot van het album zou duren. Bij elk nummer is het raak. De zang is pretentieloos, de productie subliem en de gitaarsolo's onovertroffen. Ik ken geen enkel gitaaralbum dat Marquee Moon kan overtreffen. Zelfs Led Zeppelin leverde in zijn hoogtijdagen geen betere albums af.

Het titelnummer is zo ongeveer het meest waanzinnige nummer dat ooit op de aardbol is gespeeld. Bijna 11 minuten lang wordt de luisteraar geboeid door twee gitaristen die tegen elkaar opspelen. Niet zoals Iron Maiden dat probeert maar op sublieme wijze zonder over de top te gaan.

Dikke 6* en na Abbey Road mijn favoriete album.

Grote verbetering ten opzichte van de vorige albums. Het klinkt een stuk volwassener maar blijft catchy. Nummer 11 voegt niks toe maar geeft wel aan dat Brians innovaties al een paar jaar voor Pet Sounds zijn begonnen. Ik maak er 3,5* van.

Wat een ongelooflijk laag gemiddelde heeft dit album zeg. The Beach Boys laten hier een hele andere kant van zichzelf zien. De songs zijn wat grootser, ja soms zelfs wat melancholisch. Vrolijke popsongs maken plaats voor serieuzere nummers, maar het is allemaal met veel vernuft gecomponeerd. 4,25* ster.

Het klinkt als The Beach Boys die zichzelf nog een keer geforceerd proberen na te doen. Werkelijk een grote aanfluiting. 2*

Eindelijk weer eens wat belangstelling voor dit album, al lijkt ze niet echt positief te zijn... Feit is dat dit album niet zo hoog gewaardeerd wordt als de positie in critici-lijstjes doet vermoeden.

Heel vreemd is dat misschien niet. Buiten Brian Wilson was immers niemand echt in staat songs te schrijven waardoor ingevingen van anderen uitblijven. Wederom leunt Pet Sounds weer voor een groot deel op de samenzang. Omdat sommige nummers geen al te originele melodie hebben wordt het dan toch enigszins saai.

Zelfs Beach Boys fans zullen niet kunnen ontkennen dat de singles er vrij eenvoudig uit te pikken zijn. Sloop John B, God Only Knows en Would't It Be Nice zijn wonderschoon en behoren tot de ultieme '60 songs. Deze drie klassiekers zorgen eigenlijk al voor een overall van 4 tot 4,5*. Schitterende singles. Als ik een verzamelaar van de groep opzet kan ik dan ook volledig wegdromen.

Bij Pet Sounds lijkt dat toch minder goed te lukken. Misschien komt het omdat er na de opener een aantal mindere goden volgen. Vanaf de B-kant wordt het eigenlijk pas echt een groot feest. Overigens vind ik het totaalplaatje bij lange na niet in de buurt komen van bijvoorbeeld het Beatles werk uit dezelfde periode. Bij vlagen superieure pop maar de tand des tijds heeft er wel degelijk vat op weten te krijgen.

Toch 4,5* door de uitzonderlijk goede singles.

Hier laten The Beach Boys zien tot één van de beste singles bands ooit te behoren. Stuk voor stuk pareltjes die het eeuwige leven lijken te hebben. Favorieten aanwijzen is eigenlijk onmogelijk. Vreemd genoeg hebben de heren mijns inziens vrijwel geen 'perfect' album gemaakt terwijl ze dozijnen vol klassiekers hebben geschreven. Waren de platenmaatschappijen gewoon te ongeduldig om de groep wat meer studiotijd te geven?

Opvallend laag gemiddeld voor een Beatles compilatie. Termen als 'matige mixes' en 'overbodig' rollen dan ook door de discussiepagina's heen.

Maar hoe overbodig kan een Beatles verzamelaar eigenlijk zijn? Wereldwijd werden van dit album ruim 30 miljoen exemplaren verkocht waarmee het één van de best verkochte CD's van het nieuwe millennium werd. Oftewel: een nieuwe generatie kreeg de kans de beste band aller tijden te ontdekken. Net zoals de Blue en Red Album dat vlak na hun splising deden.

Het artwork is prima verzorgd. Bij alle tracks worden de #1 data gemeld uit respectievelijk de VS en het Verenigd Koninkrijk. "1" zorgde ervoor dat er soortgelijke best-offs van Elvis Presley en Michael Jackson in elkaar werden gesleuteld. Leuk natuurlijk, maar de échte impact is de herontdekking van The Beatles zélf die je met dit album op kan doen.

Zonder twijfel 5*

Wat valt er nog te zeggen over de zwanenzang van de beroemdste band aller tijden? Voor mij persoonlijk is het een album waarvan de hoes mij altijd heeft aangetrokken. Ik weet nog goed hoe mijn vaders CD collectie een jaar of achttien geleden flink groeide, maar de meeste hoezen gaf ik niet langer dan een paar seconden aandacht. De 'zebrapad' plaat greep mij wel.

Minutenlang kon ik kijken naar de schijnbaar perfecte looppas. Na een tijdje kwam ik erachter dat die meneer op blote voeten (wat vreemd!) uit de pas loopt. Nog een keer kijken. Inderdaad. Opeens vielen meer dingen op. De wereldberoemde Kever bijvoorbeeld. Ook begon ik het aantal banen te tellen. Weer even later zag ik dat er ook andere mensen in de verte stonden.

Nog steeds is het mijn favoriete hoes en sta daar blijkbaar niet alleen in. 'Abbey Road' is cultuurgoed geworden en heeft een een plaats gekregen op de Werelderfgoedlijst. Het aantal parodieën is niet op één hand te tellen.

Terecht: want de muziek, zo ontdekte ik later, was al net zo eigenzinnig als de verpakking. Met normale popmuziek heeft dit niets meer te maken. Van een psychedelisch monster (I Want You) wordt de luisteraar meegevoerd naar het liefste Beatles liedje ooit. Alleen al die prachtige overgang maakt de aanschaf van vinyl voor mij overbodig, deze is alleen op CD te ervaren.

De B-kant is ronduit geniaal. Zoals zo vaak tijdens de laatste jaren van de groep een idee uit de koker van McCartney. Net als de hoes trouwens. Hierin komt alles samen wat The Beatles beroemd heeft gemaakt: fantastische zang, originele melodieën, tempo, ongekende variatie, emotie, tijdloze productie etc...

Zoals bij iedere Beatles plaat sinds Rubber Soul worden de verhoudingen binnen de popmuziek weer duidelijk. Hoe fantastisch de muziek anno 1969 ook was, de maatstaf werd wederom bepaald door vier briljante jongens uit Liverpool. Voor het eerst worden er synthesizers op een popalbum gebruikt, voor het eerst is er een hidden track en bovendien doet de 8-sporenmachine zijn intrede.

Het resultaat is een meesterwerk dat in geen enkele verzameling mag ontbreken. Nog één keer laten The Beatles zien waarom ze dé iconen van de popmuziek zijn. Wat is er eigenlijk veranderd?

5*

Ongelooflijk dat deze CD alweer zeventien jaar geleden verschenen is. Mijn ouders waren destijds nog lid van ECI waardoor mijn vader 'verplicht' was maandelijks een CD aan te kruisen. Dit is er eentje van en wat voor één!

Het is mooi dat de Anthology delen allemaal een eigen karakter kennen. Deel 1 laat vooral de verbluffende verbeteringen op het podium goed zien. Luister bijvoorbeeld eens naar het nietszeggende drumwerk van Pete Best in het begin. Op het afsluitende deel is vooral goed te horen hoe de heren uit elkaar gegroeid waren.

Maar dit is dus deel 2 en mijns inziens de meest interessante. Ook wel 'de studiojaren' genoemd. Ik verbaas me erover dat de definitieve versies keer op keer daadwerkelijk de beste blijken te zijn. Een goed voorbeeld is "A Day in the Life". Op dit album zingt Lennon het nummer met een bijna zwijmelende "Bono" stem. Maar op de huiveringwekkende Sgt. Peppers versie lijkt hij zijn emoties te hebben afgezwakt en levert hij één van zijn beste zangpartijen ooit af.

En zo zijn er talloze andere ontwikkelingen te ontdekken. Neem de hier nog wat houterig klinkende versie van Norwegian Wood. Vreemd genoeg vind ik juist die grote verschillen met de definitieve versies zo boeiend van deze twee schijfjes. Voor de doorgewinterde Beatles fan onmisbaar. Weet trouwens iemand of de Anthology remasters naast iTunes ook fysiek verschijnen?

4,5*

Het doet mij een beetje pijn als ik de gemiddelde waardering van oude Beatles platen voorbij zie komen. Natuurlijk is het materiaal van de beginperiode nog niet zo geraffineerd als de latere meesterwerken. Toch is "Beatles for Sale" voor mij een zeer vroege bevestiging van het onpeilbare talent van de Liverpudlians.

We schrijven 1964. Jan Jansen wordt wereldkampioen wielrennen. De Amerikanen lanceren de Gemini I terwijl "From Russia with Love" als tweede (!) Bondfilm in de cinema verschijnt. Belangrijker: The Beatles veroveren in een tijdsbestek van amper een half jaar de wereld. Tussen het schrijven van talloze hitsingles door vinden de heren nog tijd om twee albums op te nemen. Als we de Amerikaanse versies buiten beschouwing laten is dit hun laatste studiomateriaal van het jaar.

Als we "Dizzy Miss Lizzy" even vergeten is het tevens de laatste keer dat er coverversies op een Beatles album verschijnen. Dat geeft niet echt omdat deze doorgaans beter zijn dan de originele liedjes. Hoeveel artiesten beheersen dit kunstje? Met name "Rock and Roll Music" is in mijn ogen superieur aan het origineel.

Hoewel het misschien een beetje aandoet als een haastklus vind ik de passie er meer vanaf spatten als bij "A Hard Day's Night". Sta ik hier alleen in? Prima. Vooral de sterke vocalen van Lennon bezorgen mij kippenvel. Met name in "No Reply" en "Every Little Thing" is zijn met tijd en wijle wanhopige stem al duidelijk hoorbaar. Overigens niks ten nadele van de eveneens uitstekend zingende Paul McCartney.

Kenners zullen hoog opgeven voor de sterke lyrics van "The Times They Are A-Changin". Toch luister ik liever het laatste 'jongensachtige' album van de Fab Four. De subtiele drums in "I'm a Loser" en "Eight Days a Week" zijn ook tekenend voor het geweldige samenspel van de groep. Omdat het geheel iets onevenwichtiger is als de albums hierna en het album de nodige covers bevat geef ik het nét niet de volle score.

4,5*

We schrijven 2 januari 1969. Na de gespannen sfeer tijdens de White Album sessies werd het tijd weer terug te gaan naar de roots. Géén overdubs, een eenvoudige productie en in zo weinig mogelijk takes iets opnemen. Het nieuwe werk zal live worden gerepeteerd en direct daarna op album verschijnen. Lennon riep midden in het gezicht van Martin dat hij geen geproduceerde rotzooi wilde en schoof hem brutaalweg aan de kant!

Maar het is al snel duidelijk dat er niks is veranderd. Yoko Ono wijkt nog steeds niet van Johns zijde en de scheurtjes lijken erger te worden. Het feit dat de heren 10 uur 's ochtends beginnen en de cameraploeg non-stop filmt helpt ook niet echt mee. Bovendien werkte de apparatuur van "Magic Alex" niet waardoor er snel nieuwe taperecorders etc. van EMI werden geleend.

Uiteindelijk zijn de Fab Four ontevreden over het resultaat en laten de tapes maandenlang liggen. Pas een jaar later zal Phil Spector de opnamen mixen. Een behoorlijke prestatie als je bedenkt uit hoeveel losse flarden hij heeft moeten vissen. Naar mijn mening gooit hij er wel teveel zijn eigen sausje over.

En toch, hoewel de nummers wat minder zijn dan op de vorige werken blijft het eindresultaat verrassend goed. Zonder de Spector-productie had het van mij misschien zelfs de volle mep gekregen. Wie maakt er nog nummers als "Get Back" of "Accross the Universe" ? "Dig It" is misschien een niemendalletje maar duurt zo kort dat het niet stoort.

Zo komt er in 1970 officieel een einde aan 's werelds beste popgroep. Het afscheid gaat gepaard met de elfde nummer 1 notering (uit twaalf studio-elpees) in de Britse albumlijsten. In de Amerikaanse Billboard is het zelfde de veertiende nummer 1 notering. Er zullen er nóg vijf volgen...

Voor mij blijft het toch een kort maar zeer sterk album. 4,5*

Een album dat niet helemaal in het bandrepertoire past. In Engeland werd er een gelijknamige (dubbel-)EP uitgebracht maar deze waren in Amerika uit de mode geraakt. Het gevolg was een soort verzamelaar: de Britse EP + 5 extra nummers.

En de 11 nummers bevatten wederom talloze klassiekers. Buiten de drie nr. 1 hits ben ik erg fan van "The Fool on the Hill", "I Am the Walrus" en het titelnummer. Maar eigenlijk vindt ik het totaalplaatje gewoon steengoed. Probleem is dat bij The Beatles alles onder een vergrootglas wordt gehouden. Natuurlijk is "Flying" geen "Penny Lane" En toch...ik wil de reacties weleens zien als Frank Zappa iets dergelijks had gemaakt. "Al You Need is Love" is tekstueel wat simplistisch maar was 1967 niet The Summer of Love? In dat opzicht kunnen we stellen dat The Beatles de tijdsgeest uitstekend hebben verwoord. Talloze jaargenoten hebben onder invloed van LSD muziek gemaakt die niet te begrijpen valt zonder zélf gebruik te maken van verdovende middelen. The Fab Four slagen er echter in ambitie en melodie wederom perfect te combineren.

Het is ook nog het eerste album zonder Brian Epstein en verrassend genoeg de afsluiting van hun korte psychedelische periode. Tijdens Boxing Day werd de film (in zwart-wit) door de BBC uitgevonden en The Beatles kregen hevige kritiek. Waarschijnlijk dat de matige film er mede voor verantwoordelijk is dat het album nooit opduikt in lijstjes.

Rationeel gezien is het wederom een steengoed album dat Sgt. Pepper... op sommige momenten zelfs overtreft. Iedere artiest die met iets dergelijks op de proppen komt zal overladen worden met lovende kritieken. Het zegt alles over de status van The Beatles dat deze in hun oeuvre nooit naar voren komt.

En zo kom ik 'gewoon' op 5*

Revolver was lange tijd een erg onbekend Beatles album voor mij. Mijn vader had zijn cassette stuk gedraaid waardoor ik de meeste nummers pas veel later leerde kennen. Achteraf is het de afsluiting van het 'rode' periode maar de kenner weet natuurlijk beter. Híer kreeg de rockmuziek pas echt vorm en begonnen de bandleden al uit elkaar te groeien.

Het begint al met het fantastische "Taxman". De kuch en het aftellen suggereren dat de groep te vroeg begint met spelen. Een subtiele manier om de experimentele periode in te luiden. Vervolgens komt Paul McCartney met misschien wel zijn allerbeste song: Eleanor Rigby. Een krachtige melodie en sublieme vocalen zijn voldoende om het nummer slechts te voorzien van strijkers. Ook de tekst vind ik fantastisch en onderstreept hun vooruitgang in dit opzicht.

Harrison levert het Indiase "Love You To" en het degelijke "I Want To Tell You". Wederom een bevestiging dat hij het schrijven van nummers steeds beter af gaat. Lennons vocalen zijn heerlijk dromerig in "I'm Only Sleeping" en tegendraads in "Tomorrow Never Knows". Hoeveel jaar is dat laatste nummer de toenmalige popmuziek vooruit?

Vreemd genoeg is dit ook het enige Beatles album waarbij ik de McCartney nummers sterker vind dat die van zijn Lennon. Meestal slaat bij mij de balans nét de andere kant uit. Maar met het tijdloze "Good Day Sunshine" en het eigenwijze "For No One" is Paul McCartney voor mij dé uitblinker in het geweldige muziekjaar 1966. Die hoorn die in een andere maat wordt gespeeld weet mij meer te boeien dan menig ellenlange trompetsolo op een willekeurig jazzalbum.

Het is op dit album de laatste keer dat The Beatles liedjes onder de drie minuten schrijven. De bandnaam ontbreekt wederom op de hoes, wat hun enorme beroemdheid destijds nog maar eens onderstreept. Persoonlijk vind ik het kippenvelgehalte op Rubber Soul hoger liggen maar in artistiek opzicht worden er wederom nieuwe maatstaven gezet.

5*

Het is bij The Beatles lastig een moment aan te geven waar ze niet langer meer een 'gewone' band waren. Ze zijn immers nooit gewoon geweest maar vanaf het begin eigenlijk dé maatstaf in het popmuzieklandschap. Beter is daarom om af te vragen wanneer het gekweekte imago zijn scherpe randjes begon te verliezen. In dat geval is voor mij het antwoord simpel: dat was bij de lancering van Rubber Soul.

Hier begon de groep voor het eerst onafhankelijk van elkaar aan nummers te werken. De 'heilige' studiotijden werden aan de kant geschoven en de Fab Four bepaalde wanneer er werd opgenomen, Parlophone kon het hier mee doen. De buitenlandse gitaren, drumstellen etc. die jarenlang in studio 2 lagen te verstoffen werden gepakt om te kijken of het hun sound zou kunnen aanvullen. Wat volgde is misschien wel hét kippenvelalbum van The Beatles. Zelf draai ik deze liever dan Revolver.

"Drive My Car" is en heerlijke opener, de luisteraar is er meteen bij. De gitaren hebben nog nooit zo strak geklonken. In "Norwegian Wood" horen we Lennon op z'n best. Een prachtige melodie met een geweldige stem. "You Want See Me" is wederom lekker eigenzinnig en heeft een compleet ander geluid. "Nowhere Man" toont aan dat er ook tekstueel de nodige vorderingen zijn gedaan. "The Word" heeft duidelijke soulinvloeden en is één mijn favorieten van de A-kant. "Michelle" is een typisch Mecca product maar wel een perfecte in zijn soort. Menig artiest heeft dit trucje tevergeefs vaak geprobeerd te evenaren.

"What Goes On" is aardig maar waarschijnlijk het minste nummer van het album. Vooral qua zang valt het een beetje uit de toon. Niet erg: met "Girl" wordt ik opnieuw in hypnose gebracht. Onmiskenbaar een Lennon song die echt verschrikkelijk goed in elkaar steekt. Geen onnodige uithalen of instrumentale trucjes: dit is puur. "I'm Looking Through You" vind ik ook super. Geweldige melodie met een zeer energieke zang. "In My Life" werd door Mojo eens uitgeroepen tot beste nummer van de afgelopen 2000 jaar. Ontzettend subtiel liedje dat door de piano net nog even wat extra's krijgt.

"Wait" ligt mooi in het verlengde ervan en is tekstueel wederom een stuk geraffineerder dan het eerdere Beatles werk. Vervolgens hoor ik een George Harrison die het schrijven al veel beter onder de knie heeft dan menigeen toen dacht. "If I Needed Someone" is kortom een persoonlijke favoriet. Vervolgens wordt het album afgesloten met "Run For Your Life" en op de één of andere manier voelt dit ook daadwerkelijk als een afsluiter. Voor mij een teken dat Sgt. Pepper niet helemaal het eerste 'gestructureerde' popalbum was.

Na afloop heb ik veruit het beste Beatles album tot dan toe gehoord. Zowel qua songstructuur als productie heeft de groep nooit meer zo'n reuzenstap gemaakt. De lyrics en melodieën weten mij keer op keer weer te raken. Bijzonder is dat de bandnaam ontbreekt op de hoes. Slechts één jaar na hun internationale doorbraak achtte de platenmaatschappij dat niet nodig en ze hadden gelijk. Wat Capitol bezielde om met de oorspronkelijke tracklist te knoeien is mij trouwens een raadsel. Maar goed: de popmuziek kreeg er een iconische plaat bij en daar gaat het om.

5*

We schrijven voorjaar 1967. De kranten vragen zich af waar The Beatles blijven met nieuw materiaal. Er werd al geschreven dat ze geen ideeën meer hebben. "Ze zitten te niksen in de studio." Enkele insiders moesten geweten hebben dat ze wel degelijk druk in de weer waren. Mick Jagger liet trots een Stones take horen waarna John Lennon een demo van Sgt. Pepper's in de speler stopte. Gedesillusioneerd verliet Jagger de studio, hij moet hebben aangevoeld dat zijn groep dit niveau nooit zou weten te halen.

Vroeg in 1967 kwamen The Beatles nog met Strawberry Fiels Forever / Penny Lane. Naar mijn bescheiden mening de beste dubbele A-kant aller tijden. Maar op 1juni 1967 was het dan zover: een compleet nieuw album verscheen. Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band liet de wereld versteld staan. "Doorslaggevend moment in de westerse beschaving", "Herdefinitie van de rock and roll", "Plaat van het decennium" Journalisten hadden opeens pagina's tekort om hun lovende kritieken kwijt te kunnen.

Vreemd is dat niet. Met dit album lieten The Beatles een volledig nieuw geluid horen. Vanaf de eerste geluiden wordt er een fictieve band voorgesteld met messcherpe gitaren. Er is niet langer een pauze van een paar seconden. "With a Little Help from My Friends" wordt direct na de opener ingezet. Mijns inziens de beste vocale prestatie die Ringo heeft geleverd. Het trucje om nummers vlak achtereen te plakken is geboren.

Het albums volgt verder met perfecte popnummers die ditmaal verpakt zijn onder allerlei lagen. Een complete kermisattractie komt voorbij in "Being for the Benefite of Mr. Kite". De samenzang in popmuziek krijgt een nieuw hoogtepunt in "She's Leaving Home" Eén van de hoogtepunten op het album voor mij.

Na een muzikale 'pauze' van George Harrison wordt wederom alles uit de kast gehaald om toe te werken naar een climax. De gehele B-kant lijk je aan te voelen dat je naar iets bijzonders toewerkt. En jawel: de luisteraar wordt beloond met een toegift van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band.......A Day in the Life. Onovertroffen. Speels, melodieus en serieus tegelijk.

The Beatles houden op te bestaan. Ze maken plaats voor studiomuzikanten die wederom hordes muziekliefhebbers weet te verkrijgen. Ditmaal zonder liveoptredens of zelfs maar een single. Het is ook helemaal niet nodig. Radiozenders draaien het dagenlang en Jimi Hendrix covert het titelnummer nog dezelfde week live.

En dan die wonderschone hoes. Je hebt direct het idee iets bijzonders in handen te hebben. Eigenlijk zullen er allerlei cadeautjes in komen maar dat vond EMI te prijzig worden. Ik weet nog goed dat ik wilde weten welke mensen er allemaal op de hoes stonden. Mijn vader was de package kwijtgeraakt waardoor ik zonder internet slechts weinig gezichten wist te ontdekken.

Als ik al een minpunt moet noemen is dat het feit dat met dit album de normale popmuziek ophield te bestaan. Talloze bands gingen conceptalbums bedenken met allerlei pretentieuze werken als gevolg. Vaak lijkt de soul te zijn weggemoffeld door allerlei overdubbs en intellectueel geneuzel. Voor de beoordeling van dit album maakt dat niet uit: die staat gewoon op een dikke 5*

Eerder schreef ik al met interesse de platenverzameling van mijn ouders uit te spitten. En wederom was er een Beatles CD die sterk afweek van de rest. “The Beatles” viel op door zijn volledig witte hoes. De mysterieuze appels aan de zijkant waren natuurlijk wel aanwezig.  Als cassette kwam ik het album ook tegen als een los zwart en wit bandje. In tegenstelling tot de meeste andere CD’s kan ik ontzettend veel nummers herinneren. “Honey Pie”, “Ob-La-Di, Ob-La-Da” en “Birthday” moet ik inmiddels bijna 20 jaar kennen..

In dat prachtige muziekjaar 1968 ging er voor de bandleden een reis naar India aan vooraf. Het moet haast surrealistisch zijn geweest. De grootste muzikale genieën van dat moment werden geacht acht (!) uur per dag te mediteren. Paul hield het niet meer vol en is in zijn eentje de voormalige kolonie ontvlucht. Niet veel later volgde Ringo waarna alleen de ‘spirituelen’ John en George overbleven. Nadat John en erachter kwam dat Mahareshi niet zo’n zuiver geweten had als hij dacht was het voor hem ook klaar. Naar aanleiding hiervan schreef hij het schitterende “Sexy Sadie”

En daar bleef het niet bij. Tussen het praten en mediteren door was de gitaar namelijk nooit ver weg. Het leverde een karrenvracht aan nieuwe songs op die vanaf het voorjaar werden opgenomen. De sfeer was vaak om te snijden. Yoko Ono deed namelijk haar intrede in de studio tot afgrijzen van de groepsleden. Zodoende kwam het voor dat de Fab Four soms in drie studio’s tegelijk, maar onafhankelijk van elkaar repeteerden. Alle wetten werden doorbroken. Paul speelde nieuw songs zonder ze aan John voor te leggen, de ideeën van George kregen geen gehoor en George Martin belandde bijna op een zijspoor.

Gelukkig werden de popmuziekwetten óók overschreden. Wie haalde het nou in zijn hoofd dertig nummers op LP te zetten? Toegeven, Bob Dylan kwam in ’66 al met een dubbelelpee maar hoe de kenners er ook over mogen denken, hiermee werd mijns inziens geen nieuwe standaard gezet. Bob is een topper maar ik hoor op BoB wél voortdurend een mondharmonica en een vrij beperkte stem. Op “The White Album” lijken veel meer groepen aan het werk te zijn. Nog steeds ken ik geen enkel album met een dergelijke variatie.

Hoogstwaarschijnlijk zal die ook nooit meer komen. De luisteraar belandt van country (Rocky Raccoon) tot hardrock (Helter Skelter) en van mierzoete pop (I Will) tot een interpretatie van de vroege jaren ’50 (Honey Pie) Daarnaast vinden we een slaapliedje en het avant-garde achtige stuk “Revolution 9” Taaie blues en akoestische nummers mogen ook niet ontbreken. Het knappe is dat het niet geforceerd klinkt. Sterker nog, ik vindt dit hun meest rommelige album sinds “Beatles for Sale”

Een normale groep had het Sgt. Peppers concept tot in het oneindige uitgemolken. Maar The Beatles vonden het na Magical Mystery Tour alweer tijd een andere richting in te slaan. Het album klinkt vrij losjes en je hoort eigenlijk al dat de eenheid verwaterd. Maar juist dat maakt het voor mij zo bijzonder. Hier speelt een groep die volledig doet waar ze zin in hebben en wonderwel komt er een onovertroffen album uit de koker. Het speelplezier spat er gewoon van af. Elk nummer is bezield, melodieus en voegt iets toe aan het totaalplaatje.

We hebben hierna green, black en purple albums gehad. Talloze dubbelaars zijn er verschenen. Artiesten zijn buiten ‘hun’ genre gaan componeren. Maar nooit meer werd een dergelijk product overtroffen. 100/100

Buitengewoon evenwichtige plaat. Stuk voor stuk bluesy nummers waarin ik The Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd en zelfs Led Zeppelin terughoor. Eigenlijk alleen maar hoogtepunten. Misschien niet de meest vernieuwende plaat van de afgelopen jaren maar wat zou het? Ik hoor gewoon puike gitaristen die doen waar ze goed in zijn en lol in hebben. 4,5*

Waanzinnig goede compilatie van de beste band die ik afgelopen paar jaar heb ontdekt. Stuk voor stuk goede nummers die gelukkig in chronologische volgorde staan. Fantastisch om te luisteren hoe ze zichzelf allerlei muziekstijlen meester maakten. Ze maakten geen ska omdat ze wilden bewijzen meer te kunnen dan punk. Nee, ze hadden er gewoon lol in en weten hun sound er op een geslaagde manier mee aan te vullen. Vandaag de dag zie ik dat toch niet vaak meer.

De eerste CD bestaat bijna volledig uit nummers van het debuutalbum (zowel UK als US) aangevuld met singles. De tweede is wellicht de interessantste met veel materiaal van London Calling. De derde is iets minder maar staat wederom vol toppertjes.

Favorieten aanwijzen is een lastige klas. Wél kan ik mezelf alvast beloven deze box origineel aan te schaffen zodra ik geen arme student meer ben. Hoewel het aantal rarities beperkt is kom ik gemakkelijk op 4,5*

Heel andere sound dan London Calling, maar wat voor één! Heerlijke punkclassics met nummers als White Riot en I'm So Bored with the U.S.A (staat deze op de US versie? ) The Clash is inmiddels zo'n band waar ik nooit een bericht van achterlaat maar wel twee albums hebben die ik de laatste tijd steeds vaker draai. 4,5* voor onze Britse herrieschoppers.

Is dit niet gewoon de beste rock n roll plaat aller tijden? In tegenstelling tot Elvis heb ik hier helemaal niet het idee naar een allegaartje van singles te luisteren. Stuk voor stuk heerlijke nummers aangevuld met 4 welkome bonustracks.

Jazzliefhebbers mogen het tegendeel beweren, voor mij is dit gewoon de jaren '50 op zijn best.

Hoewel zeer weinig geluisterd is dit waarschijnlijk mijn belangrijkste album. Cryptisch? Nee hoor.

Thuis hadden we net een internetverbinding en het nummer Bohemian Like You vond ik echt fantastisch. Zodoende downloadde ik via KaZaA het complete album. De verbinding was supertraag en één van de nummers kon ik maar niet vinden. Na ruim en week had ik dan toch alle 13 nummers op de PC staan.

Eenmaal op CD gebrandt verdween het schijfje in mijn stereo. Via covers.cc (bestaat die site nog?) maakte ik een hoesje wat het allemaal net echt maakte. Toen mijn vader dit hoorde meende hij een nieuwe Rolling Stones hit te bewonderen. Jammer voor hem maar gelukkig voor mij gaf hij een aantal CD's met...The Rolling Stones.

Zodoende kwam ik met classic rock in aanraking, had een koopzuchtige broer en kwam op deze site terecht. Inmiddels heb ik honderden albums geluisterd en is muziek één van mijn grootste passies. Het album? Ach, het klinkt wel aardig maar zonder de persoonlijke invloed op mij betekend het niks voor me. Toch zet ik het maar weer eens op, na dit geschreven te hebben. 3,5*

The Doors is toch wel een van mijn favoriete Amerikaanse bands. Iedere keer weten de stem van Morrison en de heerlijke gitaar- en orgelpartijen mij weer te raken. De eerste twee platen waren mijn favoriet totdat ik deze nog eens goed beluisterde.

Behalve de overbekende songs Riders on the Storm en Love Her Medley was er nog veel meer moois te beleven. The Changeling vindt ik een fantastische opener. Absoluut hoogtepunt is toch wel het titelnummer. Acht minuten lang kan ik onmogelijk stilzitten als ik weer dit heerlijk opbouwende nummer hoor .

4,5* met een optie naar 5*

Ontzettend aanstekelijk country album, dit debuut van The Flying Burrito Brothers. Het verval zou al vroeg intreden maar hier worden stuk voor stuk fris klinkende nummers gebracht. Met name de zang van Gram Parsons geeft dit album op een goede manier een catchy sound.

Omdat ik de afwisseling iets vind tegenvallen kom ik op 4* uit maar dat zal misschien ooit nog omhoog gaan. In ieder geval leuk weer eens degelijke country te luisteren in plaats van die mierzoete radiovarianten.

Op de een of andere manier is dit een album dat op CD zovéél meer tot zijn recht komt dan op de iPod, dat er een compleet andere plaat lijkt te verschijnen. De energie, schitterende productie en tijdloze gitaarpartijen komen alleen dan echt tot leven. Althans zo lijkt het.

Dus vroeg ik dit magistrale debuutalbum voor m'n verjaardag en heb ik 'm na twee keer luisteren op de maximale score gezet. Waanzinnig goede nummers, niet alleen op de US versie! Steengoede gitaarplaat, één van de beste ooit gemaakt. Niet aleen Jimi schittert, de drums klinken ook heerlijk losjes, complimenten voor Mitchell! Wat een verschil met die doffe drums op Radio Veronica... Nu maar op zoek naar Axis... en Electric Ladyland.