Ik heb Hughes pas een jaartje terug ofzo leren kennen, en was direct onder de indruk van zijn stem. Na zijn werk met Sabbath, DP en Iommi ben ik nu zijn solo-werk eens aan het verkennen en hier klinkt hij hoe ik hem het liefst wil horen: rockend, schreeuwend en ondertussen nog lekker aan het bassen (neem ik aan?) samen met een heerlijk energieke band. Voeg daarbij een setlist toe waar je je vingers bij af kunt likken en een perfect ingemixt publiek en je zit op een haast klassiek live-album. Op sommige punten kan 'ie me nog niet helemaal overtuigen, dus ik zet voorzichtig in met 4*, maar ik ben er haast van overtuigd dat ik na nog enkele luisterbeurten helemaal om ben

Glenn Hughes

Nadat ik door zijn werk met Black Sabbath, Deep Purple en vooral Tony Iommi ontzettend onder de indruk ben geraakt door de krachtige stem van Hughes, is dit mijn eerste kennismaking met zijn solo-werk. Het was toch even wennen om van zijn hardrock en heavy metal kant naar zijn funk-rock kant te switchen (vooral omdat ik vrij onbekend ben met het genre), maar toch weet hij me hier weer te overtuigen. Vooral Love Communion en Too Late to Save the World zijn erg goed, hoewel hij me bij deze plaat stukken minder emotioneel overkomt dan op bijvoorbeeld 'Fused' .
Ik ben ook maar eens achter 'Addiction' aan gegaan. Heeft iemand nog andere tips over deze man? (al dan niet solo)

Al rammelde 'Streetcleaner' wel vaker aan de poorten om een keer beluisterd te worden, heb ik eigenlijk nooit echt iets van Godflesh gehoord. Maar deze week moest ik er eindelijk aan geloven; niet Streetcleaner, maar het mij nóg onbekendere 'Pure'.
En dat is mij niet tegengevallen, integendeel, een heerlijke kennismaking met deze industrial-getinte metal-band.

Een ontzettend log beest is dit plaatje. Een machine van 79 en een halve minuut. Het openingsnummer bepaalt de toon al een beetje, maar kan nog niet direct overtuigen; niet zoals het volgende nummer Mothra dat doet. Een heerlijk thematisch riffje dat het volle nummer door blijft dreunen. Ook Predominance verloopt via hetzelfde principe. Maar de prijsnummers hier zijn de lange, meeslepende nummers Monotremata en de drone epiek Pure II.

Buiten deze hoogvliegers, biedt de plaat een schitterende geheel, monotoom misschien, maar dat is precies wat een dergelijk album nodig heeft. Alle vergelijking met een fabriek zijn hier van toepassing. Keer op keer blijft het me meeslepen. Klasse!

Voor nu, een dikke 4*