Tot nu toe de beste release uit 2009 Ik vind 'm gemakkelijk beter dan Smear Campaign, en komt zowaar in de buurt van The Code Is Red... het beste ND-album van de afgelopen 10 jaar (vanaf Inside the Torn Apart). Misschien had het iets rauwer geproduceerd kunnen worden, maar dankzij dat heerlijke geschreeuw, kun je een term als 'glad' of 'gepolijst' toch niet gebruiken

Lekker basgeluid op deze plaat waardoor het geheel heerlijk doorbeukt. Echt schokkend is het allemaal niet, maar het luistert ontzettend goed weg. Elk bandlid geeft precies wat van hun verwacht wordt en geen druppel meer, wat de samenhang alleen maar ten goede komt. Hier en daar wel een geforceerd uithaaltje (in het titelnummer bijvoorbeeld), maar dat mag de pret van dit degelijk plaatje niet drukken.

Nou, van deze kant dan maar eens wat interesse in dit album

Blues(rock) van de 21e eeuw. Veel flirten met andere genres (voornamelijk Southern Rock en Rock'n'Roll), waardoor dit een heerlijk afwisselende plaat is. Van het mooie ingetogen Soldier, naar het grappige I'd Like to Be a Happy en het rockende Mizzip

Ik ben het eens met je, thelion: deze band verdient veel meer aandacht, net zoals andere nieuwe bluesartiesten.
Nog een vraagje aan jou: vind je dit het beste werk van deze band, of is er een ouder werk dat ik zeker eens moet checken?

Handle with Care is ondertussen onbetwist mijn favoriete NA-album geworden. Vooral de eerste kant is geweldig, super opener met 'New Song', en daarna stoomt het door met Critical Mass en Inherited Hell. Leuk is ook het beginstukje van Emergency Lekker intermezzo met Funky Noise, om daarna het beste nummer van het album te krijgen voorgeschoteld: F# (Wake Up) - niet te verwarren met F# op Survive ..En geen Nuclear Assault album is compleet zonder een track à la Mother's Day

DIkke 4,5*, neigend naar de volle 5*.
Ach wat zou, het : 5*

Belachelijk gemiddelde natuurlijk, er is helemaal niks mis met deze live-plaat. Strakke performance, nodige humor, vette songs. Normaliter een 3,5* maar om het gemiddelde wat op te krikken 4*

Hier begon toch de aftakeling van Nuclear Assault. Op wat leuke nummertjes na - Behind Glass Walls, Poetic Justice en Art ( ) - niet veel bijzonders. Ook Connely's stem was niet meer wat het geweest was. Dit album was ook met genoeg problemen opgenomen: leden die niet op kwamen dagen, ruzies tijdens het opnemen etc. Uiteindelijk is dit nog maar met twee van de vier bandleden opgenomen, meen ik me te herinneren.