Erg leuk album weer, van dezelfde kwaliteit als From the Underground and Below met een iets sterkere productie, net zoals de twee opvolgers.


En niet te vergeten de doordringende bass van D.D. Verni
Thunderhead en I, Hurricane zijn erg bruut

Inderdaad, alleen de punk-covers zijn te pruimen (Overkill is ontstaan uit de as van een punkband), de metal-covers zijn vaak tenenkrommend. Het is misschien een 'goedkoop tussendoortje', maar Overkill bracht in hetzelfde jaar nog een gewoon studio-album. Misschien was het leuker geweest om dit als bonus-cd bij Necroshine of Bloodletting te doen. Maar gezien de populariteit van thrash destijds, zou dat niet echt rendabel zijn geweest.

Ik vind Promises inderdaad een van de minste Kill-nummers, maar dat is maar een lichte smet op deze voor de rest erg goede plaat. Een beetje een rommelige productie, dat wel, maar als de meeste nummers zo sterk zijn, boeit me dat ook niet zo heel erg. Gewoon een erg goed album, vooral voor die tijd, want goede speed/thrash-albums tegen het einde van de eeuw zijn op je vingers te tellen (hoewel er enkele juweeltjes bijzitten, natuurlijk).
The Rip N' Tear moet zo ongeveer het allergroovyste thrashnummer ooit zijn

Geen berichten? Maar 6(!) stemmen? En dat voor een van de twee beste albums van Overkill! Samen met W.F.O. de meest constante plaat, enkele thrashklassiekers (Coma, Infectious, Thanx for Nothing), een paar interessante, typische 'Kill nummers zoals Bare Bones, Horrorscope en Solitude en met Frankenstein een hele leuke, vrolijke instrumental. Een must-have voor iedere thrash/speed-freak

Een moeilijk album, dit. Om kennis te maken met Overkill verre van ideaal, maar als liefhebber van deze band absoluut de moeite waard om de kans te geven. Samen met The Killing Kind (en WFO ook wel een beetje) de albums die het dichtst in de buurt van een 'groeialbum' komt. Mij deed 'I Hear Black' in eerste instantie vrij weinig, met de uitzondering van World of Hurt dat ik al kende van de live-plaat, 'Wrecking Your Neck'. Maar iedere keer dat ik dit album opzet begint een nieuw nummer te dagen. En dat maakt het voor Overkill een bijzonder album, want van deze band ben ik toch eigenlijk meer straightforward metal-albums gewend.
Hoewel het album steeds beter wordt, gaat mijn voorkeur toch uit naar de 'normale' albums van deze band.
Vooralsnog 3,5*, maar dat kan na een volgende luisterbeurt omhoog gaan.

Het artwork en het begin van het album (een gitaar die in wordt geplugd) symbolizeren het mooi: dit is een ongecompliceerde thrasher!

Vetste nummer:
And it all comes clear that the killer I see is the ghost I fear is the killer in me, yeah! ...
The sound you hear, it's crystal clear, is the sound of fear, the sound of dying!

En het mag gezegd worden dat het hele album van deze kwaliteit is!

Erg degelijk album weer, maar ik vind 'm net ietsjes achterblijven bij z'n voorganger en opvolgers (cOverkill niet meegerekend). Necroshine en Stone Cold Jesus behoren dan wel weer tot de top 10 van beste '90s nummers.

Na drie aardige albums, opwarmtrucjes, het eerste meesterwerkje van the 'Kill, vooral kant 1 is geniaal, op de tweede kant zakt het ietsjes in, maar afsluiter E.vil N.ever D.ies zorgt ook daar nog voor een absoluut hoogtepunt. Typisch nummer vind ik Playing with Spiders/Skullcrusher, bijna doomy met die langzame, zich steeds herhalende riff.

Tof 4*