Wat een album! B.B. klinkt op 81-jarige leeftijd net zo vitaal als een twintigjarige. Hij weet een heerlijke intieme band op te bouwen met het publiek, praat alle nummers aan elkaar met goed gevoel voor humor, maar met een stem die doordrenkt is van de blues. Niet alleen B.B. komt hier goed over, maar ook dankzij de strakke begeleidingsband en het enthousiaste publiek is dit zonder te overdrijven een live-album van wereldklasse. Ik heb trouwens een langere versie, met 22 nummers:

1. Intro (by B.B.'s band)
2. Manhattan Blues (by B.B.'s band)
3. Two I Shoot Blues (by B.B.'s band)
4. Mr King Comes on Stage (by B.B.'s band)
5. Why I Sing the Blues
6. I Need You So
7. Bad Case of Love
8. Blues Man
9. When Love Comes to Town
10. All Over Again
11. Just Like a Woman
12. A Whole Lot of Loving
13. Don't Answer the Door
14. You Are My Sunshine
15. Darling, You Know I Love You
16. Rock Me Baby
17. Key to the Highway
18. The Thrill Is Gone
19. Guess Who
20. Interlude
21. When the Saints Go Marching In
22. Outro / Ending Credits

Deze week Metal Album van de Week.

Mijn bericht daar:

Baptized in Blood is een Canadese melodische death-thrash band die vanaf 2004 aan de weg aan het timmeren is. De self-titled die vorig jaar is uitgekomen gaf toegang tot de Europese festivals en zodoende ben ik ze op de afgelopen editie van Graspop tegen gekomen. Ondanks het vroege tijdstip gaven ze een energieke en strakke show weg.

Baptized in Blood's muziek wordt gekenmerkt door strakke en melodische riffs en dito gitaarsolo's. Toch blijft het geheel hard en thrashy klinken. Het heeft, wat mij betreft, alles in zich wat ik van moderne metal verwacht: strak en snel spel, een hedendaagse touch, maar toch onmiskenbaar metal, zonder weg te glijden in ongeïnspireerde metal-cliché's. Daar helpt ook de zanger aan mee; het neigt erg naar metalcore en geeft zo een interessante balans tussen de muziek en de zang, tussen het brute en het melodische.

Veelbelovende bluesartiest volgens Mick Taylor. De nieuwe Rory Gallagher volgens Ierse recensenten. Dan word ik toch wel een beetje geprikkeld. En natuurlijk weet hij de verwachtingen niet in te lossen: hoe kan hij ook.
Is dit dan een slecht album? Dat niet, maar het schroomt een zekere drive, zodat het een de volle 50 minuten blijft boeien. Enkele nummers (zoals de afsluiter The Sunset Waltz) hebben mooie Keltische folk-elementen erdoor, zoals de voorganger dat op het hele album schijnt te hebben. De drie voorgaande nummers zijn ook alles behalve verkeerd, maar het album begint jammer genoeg een beetje onevenwichtig: onoriginele composities en soort ingetogenheid die lijkt op terughoudendheid. Jammer, maar ik hoop (en verwacht) dat deze artiest zich weet te ontwikkelen, en dat een volgend album wat meer te bieden heeft.
Ik ben wel benieuwd geworden naar de voorganger "The Peace Within", want de Keltische invloeden zorgden toch voor enkele mooie stukjes muziek

Hiervoor 3* met als beste nummers Rollin', Bye Bye Johnny Be Good en The Sunset Waltz.

Leuk cover-album van BtBaM. Erg interessante songkeuze, met echte beukmetal (Blackened, Territory), melodischere metal (Malpractice, Cemetary Gates), prog-rock (Three of a Perfect Pair, Us and Them) en een paar verrassingen (Bicycle Race, Little 15). Vaak erg goed gedaan, verrassende grunts bij Blackened, maar ook weer de ingetogenheid bij de progrock-nummers. Ook Cemetary Gates is verdienstelijk gedaan, alleen de uithalen aan het eind staan me een beetje tegen.

3,5*

Wat een bak herrie! Ontzettend over-the-top en dat maakt het net zo gaaf, maar ik weet niet of ik dat heel lang uit kan staan
Een luisterbeurt overrompelde me wel, maar overtuigde me niet helemaal. Slow the Potion is het absolute hoogtepunt van het album, als je even bang bent dat het een tandje lager gaat, komt er meteen een ontzettend brute riff over

3,5*

Na Black Sabbath en Paranoid een nét iets minder album, maar wat wil dat zeggen? Heerlijk album met After Forever, een van mijn favoriete Sabbath-nummers. Over het algemeen ook een iets rustigere plaatje dan z'n twee voorgangers, met wat instrumentale intermezzo's en de geweldige ballad, Solitude (verleden jaar trouwens erg verdienstelijk gecovered door Ulver).

Ik volg The_CrY bijna helemaal. Blaze komt hier met iets onwaardigs op de proppen. Het geluid van de plaat alleen al klinkt als een opgepoetste demo met hier en daar wat effectjes. Totaal geen metalen productie.
Daarnaast zijn de songs op zich van waardeloze kwaliteit. Waar The_CrY 'Dimebag' als minst slecht nummers ziet, vind ik dit denk ik toch wel het grootste misbaksel van het album. Daarnaast hoor ik weinig verbanden met de BLAZE platen. Op voorgaande platen-onder de naam Blaze Bayley-stonden hier en daar ook wat mindere songs op, maar daar wist Blaze met zijn sterke stem de dag nog te redden. Hier is hij wat aan het experimenteren en laat de emotie de vrije loop, waardoor hij zijn stem keer op keer over het randje stuurt en daarmee het volledige nummer om zeep helpt.
In zijn jonge jaren bij Wolfsbane kon hij er nog een lekkere uithaal uitgooien. Dat kon hij eigenlijk in zijn jaren met Maiden niet meer, en dat was helemaal niet erg, want zijn unieke stemgeluid en -kleur compenseerde dat. Helaas, doet hij dat hier wel weer.
Bij de nummers 'The Black Country' en 'The Rainbow Fades to Black' heb ik zelfs het idee dat hij als wijlen Ronnie James Dio probeert te klinken. Dat levert vanzelfsprekend niet het gewenste resultaat op.

Kortom, een geweldige tegenvaller van deze man die door de jaren heen mijn sympathie heeft weten te winnen. Zijn werk met Maiden vind ik (zeker op The X-Factor) erg sterk, en ook solo heeft hij keer op keer weten te overtuigen. Daarnaast heeft hij persoonlijk wat drama's te verwerken gekregen en dit album is duidelijk een uitdrukking daarvan. Helaas valt niet alles op zijn plek.
Ik zou zeggen, deze snel vergeten en op naar de volgende plaat, waar hij met een degelijke band opnieuw kan bewijzen dat hij daadwerkelijk een koning van de metal is.

Samen met The Chemical Wedding het toppunt van de solocarrière van Bruce. Geniaal album, heerlijk afwisselend met enkele lekkere harde nummers - Accident of Birth, Darkside of Aquarius, Road to Hell - en enkele prachtig ingetogen nummers - Man of Sorrows en het sublieme Taking the Queen.

Man of Sorrows is op zich wel een mooi nummer, maar om er nu drie verschillende versies van te hebben is me net iets teveel. De twee demo's zijn voor de fan wel leuk, maar je mist niks als je het Acciden of Birth album hebt.

Vanaf dit album kwam Bruce alleen nog maar met meesterwerkjes. Dit toont al een ware verbering ten opzichte van zijn eerste twee albums; de songs zijn over het algemeen wat sterker, meer een eigen gezicht en geweldige vocale prestaties. Met Accident of Birth en de conceptplaat The Chemical Wedding werd dit nog eens overtroffen, maar Skunkworks is toch een speciaal plaatje; heel anders dan Bruce van te voren had gedaan of erna nog zou doen. Verborgen juweeltje.

Wat een meesterwerk! Prachtig conceptalbum, gebaseerd op de poëzie van de Romanticus/Mysticus William Blake. Alle nummers zijn ijzersterk, zowel muzikaal als tekstueel. Moeilijk om een favoriet te kiezen, maar ik ga toch voor Gates of Urizen en Jerusalem. Vooral mooi zijn de gesproken quotes aan het begin van enkele nummers.
Bruce heeft ook een film geschreven met dezelfde titel, (helaas) wel een ander concept, namelijk de reïncarnatie van Aleister Crowley (the wickedest man in the world). Ben wel benieuwd, want Bruce zou volgens mij ook de soundtrack verzorgen

Aardig album, met leuke gastmuzikanten en enkele sterke songs (Lyin' Like a Dog, het door merg en been gaande Everytime I Sing the Blues en het stomende Hammer and a Nail). Toch vind ik het af en toe wat te braafjes en geconformeerd overkomen. Wil je de essentie van Buddy Guy te pakken krijgen, moet je 'm echt eens live zien. Heerlijk

3,5*

Lekker relax blues-rock album van de gitarist van de Bluesbreakers, ontdekt door bandleider John Mayall. Kan net niet tippen aan zijn werk in de band, maar er staan enkele meer dan behoorlijke tracks op: opener Young and Dumb, Minor Blues, de ode aan SRV: Stevie Rave On, het swingende Can't Be Good for Me.

Voor de fans van eerder genoemde SRV en Gary Moore, maar ook voor southern rockers als ZZ Top en Lynyrd Skynyrd zal dit een erg te pruimen plaatje zijn.

Er zit echt veel mooie muziek in Buffy en Angel. De soundtrack zelf is erg mooi (Beck heeft er ook prijzen voor gewonnen); de 'love theme' van Buffy en Angel uit seizoen 2 en 3 is echt schitterend. Maar ook de bekendere nummers die in de series zitten zijn perfect uitgekozen. Toppunt van deze compilatie is Blue. Kippevel!
Op internet circuleert ook een torrent met alle muziek die in Buffy en Angel zit: dus soundtrack, popmuziek, klassiek en remixes. Geweldige nummers als Touched (van VAST uit de aflevering Angel/Lonely Hearts) of Tales of Brave Ulysses (van Cream uit de aflevering Buffy/Band Candy) zitten daar bij.