Voor mij is Bonamassa nu al een legende. Dé bluesartiest uit 21e eeuw. Live een wonder om naar te kijken en heeft wat mij betreft geen enkele zwakke plaat afgeleverd, en dit is vooralsnog zijn absolute hoogtepunt: wat een killer van album Woke Up Dreaming is niets minder dan FENOMENAAL!
En voor 2008? Weer een nieuw album? Laten we het hopen.

Belachelijk lelijke hoes, zeg
Mayall gaat - zoals de titel al zeg - met een nieuwe band en een nieuw label, weer iets anders spelen dan we van hem gewend zijn. De blues-blauwdruk is nog steeds nadrukkelijk aanwezig, maar laat meer 'pop'-elementen toe: vrouwelijke (achtergrond)zang, wat vrolijkere composities. En na wat slechte en middelmatige platen is dat een zekere verademing: Met Sitting on the Outside, Taxman Blues, My Train Time en zeker Respectfully Yours geeft hij de beste nummers uit de jaren '70.

4*

Uitstekende verzamelaar als je met Mayall bekend wilt geraken. Natuurlijk kun je altijd discussiëren dat er een paar nummers niet op staan die er wel op hadden moeten staan, maar deze verzamelaar zet zeker aan om je verder in JM te diepen en dan kom je die nummers vanzelf tegen.

Zou eigenlijk het logische vervolg op Blues from Laurel Country zijn geweest, maar je kunt ook de invloeden merken die hebben gezorgd voor albums als Bare Wires en JazzBlues Fusion. En hoewel er weinig mis is met dit album, is het over het geheel genomen toch steeds een stuk(je) minder dan voorgenoemde albums.

Opmerkelijk 'puur' blues-album, tussen twee rock-albums als Spinning Coin en Wake Up Call. Wel veel oudere nummers, maar het klinkt allemaal erg sterk. 3,5*

Op momenten wonderschoon, maar het grootste gedeelte van het album komt bij mij niet verder dan 'gemiddeld'. Derhalve, 3*

Prachtig 'cover'-album, met voornamelijk Allan Touissant-nummers en een erg goede cover van 'A Hard Day's Night'. Hale to the Man Who Lives Alone en Just Knowing You is a Pleasure zijn twee absolute hoogtepunten op dit album.

Opmerkelijk hard album van Mayall. Volgens mij kreeg de Texaanse gitarist Buddy Whittington wat meer invloed op de songwriting. Maar al met al is het toch een erg sterk album met als hoogtepunten Ain't No Brakeman en No Big Hurry.

Met Jacksboro Highway weet Mayall weer een knaller van jewelste te schrijven, die niet voor niets nog steeds live gespeeld wordt. Verder ben ik het eens met EVANSHEWSON dat het 'voor de rest iets te rustig verder kabbelt'.
En ben het ook eens met de vorige scores: 3,5*

Op de studio-albums heeft Tim Owens me bij Priest nooit kunnen overtuigen, maar op dit live-album vind ik hem meer dan behoorlijk hoor Goede setlist ook, goed geluid en strakke band.

Vandaag nog maar eens he-le-maal beluisterd, maar het was niet makkelijk om tot het einde te komen. Vrijwel geen memorabele momenten, geen lekkere rockers er tussen, alleen maar ontzettend lange, ontzettend eentonige 'epische' stukken. Tegen intro's heb ik niet zoveel, maar om er nu bij elk nummer eentje bij te doen, waarna het niet echt naar een climax werkt, dat gaat er bij mij niet in. Het orkest zag ik van meet af aan al niet zitten, maar dit slaat wel erg. Met wat voor goedkoop casio'tje hebben ze dat ingespeeld? Van meer bands heb ik tegenvallende albums gehoord, zelfs regelrechte afknappers, maar dit slaat werkelijk alles!

1,5* echt, meer kan ik er niet voor geven

Samen met British Steel en Painkiller staat dit album onaangetast in mijn top 3 van favoriete Priest-albums. Dat zijn ook de enige platen waarvan ik echt alle nummers ijzersterk vind. Met Victim of Changes, The Ripper, Genocide, Epitaph, Tyrant en ook wel een beetje Dreamer Deceiver heeft Priest een handvol tijdloze klassiekers gemaakt. Ook de hoes vind ik erg mooi, zeker in vergelijking met hoezen als Screaming for Vengeance, Turbo of Defenders of the Faith.

Wat een slechte, incomplete verzamelaar zeg Ooit gekocht toen ik alleen nog maar de nummers Painkiller en Living After Midnight kende, maar nu ik alles van Priest ken moet ik toch constateren dat er een heleboel essentieels mist The Ripper, Victim of Changes, Electric Eye en You've Got Another Thing Coming zijn toch gewoon de bekendste nummers van Priest?

1* (Niet vanwege de muziek, die is goed. Maar een verzamelaar heeft toch iets andere beoordelingscriteria m.i.)