Heerlijk flitsende hard-rock van deze maffe Amerikaan. Hoewel het gitaar geluid van mij wel wat dikker had gemogen, doet het niets af aan de kwalititeit van de nummers zelf. Vooral de openers Cat Scratch Fever en het meesterlijke Wang Dang Sweet Poontang maken het onmogelijk om stil te zitten.
Trouwens, de ritmesectie klinkt ook erg lekker strak, dat mag gezegd worden.

4*

Het album begint toch langzamerhand te dagen. Hoewel ik het nog steeds (een lichte) tegenvaller vind, staan er toch enkele behoorlijke nummers op. Het intro-nummer For the Glory is nogal nietszeggend, dat is honderde malen beter gedaan, maar het echte openingsnummer More Than Meets the Eye is best een aardig nummer. The Evil Has Landed vind ik dan weer een nietszeggend nummer, het titelnummer kan er mee door, vooral dankzij het lekkere begin. Dangers of the Faithless en Killing Season kan ik weer indezelfde categorie als nummers 1 en 3 plaatsen, maar daartussen zitten de knallers van deze plaat: The Persecuted Won't Forget en Henchman Ride. Na het mindere Killing Season komt het absolute dieptepunt van het album, en wat mij betreft van de hele Testament-disco: Afterlife, saaie riff en een tenenkrommende tekst De eerste keren heb ik de cd na dit nummer afgezet, wat achteraf toch een domme fout was: het catchy F.E.A.R. en het toffe Leave Me Forever sluiten dit album toch op een waardige manier af, vooral de bass tijdens de afsluiter klinkt heerlijk
En ik moet erbij zeggen dat het niveau van het volledige album een tandje omhoog wordt gebracht dankzij Bostaphs drumwerk. Misschien niet het beste wat ik van hem ken, maar desalniettemin erg bruut.

4 toffe nummers, 2 goede nummers, 3 saaie nummers en 1 vreselijke miskleun, doen wat mij betreft de balans toch iets positiever uitslaan: 3,5* Mijn hoogste en laatste bod.

Een indrukwekkende adrenaline stoot!
Wie bij de volgende christelijke platenbeurs een plaatje denkt te kopen van enkele goed opgevoede, godvrezende en godlievende jongemannen, heeft helemaal gelijk. De muziek zal hen waarschijnlijk minder aanspreken.
Ja, we hebben het hier over een White Metal album. Of beter gezegd, een gruwelijk goed schijfje metalcore. Geschifte mathcore, niet vies van veel feedback en hemels geschreeuw van Josh Scogin (o.a. Norma Jean) maken dit tot een log en chaotisch geheel.
Of dit album werkelijk in één take is opgenomen (zoals de post hierboven beweert) durf ik niet te zeggen. Wat ik wel hoor dat het energieke cd is geworden van een band die ook live een potje weet te breken.
Dus, wil je meneer pastoor niet teleurstellen, maar je toch rebels opstellen: meet The Chariot!

Toffe EP, hoor. Mike Patton kan ik bij al zijn projecten erg waarderen, en zo ook hier weer. Pig Latin en de cover Come to Daddy (ik was erg verrast toen ik die hoorde) zijn de hoogtepunten. Dillinger Escape Plan heb ik pas leren kennen, en vooral dankzij hun optreden in de 013 zaterdag ben ik ze echt geweldig gaan vinden. Wat een show, zeg.

4*

Dan zal het nieuwe album je ook erg bevallen. Werkelijk top-klasse.

Dat vind ik van dit album trouwens ook, maar op een hele andere manier: ze proberen hier eens wat anders, goed de thrash/death overheerst, maar vele rustige, cleane stukjes die bovendien perfect getimed zijn geven toch weer een heel bijzondere draai en de muziek van deze band. De hoogtepunten zijn wat mij betreft The Medication en The Prosecution. Vooral de laatste laat zien hoe je pure bruutheid met melodie moet combineren (het refein - Forgive my lack of empathy - is geweldig.)
Bovendien laat Dolving weer eens duidelijk merken dat hij dé zanger voor The Haunted is.

Erg goed album van The Haunted. Na de eerste paar luisterbeurten lijkt het een beetje een eenheidsbrij te zijn, maar hoe meer keer je dit album aandacht geeft, hoe meer de nummers eruit springen. Afwisselend kan ik het niet noemen, maar dat moet ook absoluut niet bij een band als deze. Erg lekkere combinatie van post-thrash en deathmetal. Faultline, Iron Mask, Moronic Colossus en Pieces zijn werkelijke topnummers Van 3,5* naar 4*. Als de plaat zo blijft boeien, snel naar de 4,5

De eerste luisterbeurt heeft mij wel direct overtuigd. Een lekker relax sfeertje hangt over het hele album, en ook al is niet elk nummer enorm sterk, slechte nummers kan ik niet vinden. Alles lijkt naadloos in elkaar te passen en een sfeer te creëeren die het hele album voorduurt.
4*

Door twee wat teleurstellende albums heb ik The Offspring een tijdje links laten liggen. Af en toe vonden Smash en Ignition nog wel de weg naar mijn cd-speler, maar het nieuwe werk interesseerde me niet meer.
Toen deze Days Go By aangekondigd werd, luistede ik met nostalgische nieuwsgierigheid naar 'Cruising California' geluisterd en sindsdien had ik niet meer naar deze plaat omgekeken.

Na een festivalseizoen dat gedomineerd werd door de punkrockbands waar ik tien jaar geleden naar ben beginnen te beluisteren (o.a. Sum 41, Ignite, Pennywise, Anti-Flag, De Heideroosjes), ben ik terug veel naar '90s/'00s punkrock gaan luisteren.

Zo ook naar The Offspring, waarvan ik de albums tot en met Americana tot mijn favoriete punkrockalbums reken. Op een gegeven moment won mijn belangstelling voor het nieuwe album het toch van mijn angst voor 'Cruising California'.

Ik werd met stomheid geslagen door de drie openingsnummers. Stuk voor stuk enorm sterke punkrock-knallers waar de jaren '90 vanaf druipt. Sinds Americana toch eventjes de sterkste albumopening.

Met 'Turning into You' en 'Hurting as One' wordt het gas iets terug genomen, wat de afwisseling van het album wel tot goede komt.

'Cruising California' leidt helaas een zwakker gedeelte in.
Het is zo'n nummer als 'Pretty Fly', Grappig, overduidelijk een parodie. Maar het werkt niet zo goed als het eerder genoemde nummer. 'Pretty Fly' vind ik nog steeds sterk, omdat het muzikaal gewoon The Offspring is, met duidelijke verwijzingen naar de 'wangsters' uit de jaren '90. In 'CC' wordt de muzikale parodie te zeer benadrukt waardoor het gewoon geen leuk nummer is om te beluisteren. Het past niet bij de rest van het album. Als losse single met een goede B-side ('Dirty Magic' bijvoorbeeld) was het beter geweest. Misschien hadden ze er nog een hitje mee kunnen scoren - wat uiteindelijk toch wel de bedoeling was geweest voor dit nummer.

'All I Have Is You' is een nietszeggende ballad. Vooral door coupletten met de lage zang en de galmende gitaar lijkt het meer op een mislukte U2-kloon dan wat anders.

In 'OC Guns' weerklinkt de hidden track van Americana, 'Pretty Fly (Reprise)'. Samen met de lekkere ska-riff is dat het enige positieve wat te zeggen is over dit nummer. De rest van het nummer - de beat en de slechte lyrics - zijn net zoals 'California Cruising' hoogst misplaatst.

Een van mijn favoriete nummers op Ignition was 'Dirty Magic', een nummer waarin het geluid van de latere Offspring al goed te horen is. Deze heropname is niet slecht: het laat een iets andere Offspring horen door het wat mildere refrein en rustigere tempo. Misschien had dit nummer ook als B-side gebruikt kunnen worden, maar het maakt het album er niet slechter op.

Daarna wordt het album in een flink tempo afgesloten met 'I Wanna Secret Family', 'Dividing by Zero' en 'Slim Pickens Does the Right Thing and Rides the Bomb to Hell'. Samen met het openingstrio laten deze drie nummers The Offspring op dreef horen. Korte puntige songs met harde riffs en sterke refreinen.
Zo wil ik The Offspring horen en ondanks de drie enorme dieptepunten blijft het album toch goed overeind staan.

Ik heb 'm net ook een paar keer geluisterd, maar ik vind het een beetje een wisselvallige plaat. Het begin is enorm sterk, maar na Hammerhead zakt het een beetje in. Zoals coldwarkids al zei, weinig afwisseling, en die tracks (tot aan Nothingtown) vind ik niet zo sterk. Daarna eindigt de plaat wel weer met nummers van een aardig niveau; Stuff Is Messed Up en Fix You zijn samen met de vier openingsnummer de sterkste van het album.
Wat ik wel een jammer vind dat er geen grappig nummer tussen zit (zoals op de vorige bijv. When You're in Prison, Pay the Man of zoiets als Disclaimer/Time to Relax); ze willen hier iets te gelikt zijn (zie ook de keyboards bij enkele nummers.)
Waardering volgt later.