menu

Hier kun je zien welke berichten Dexter als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

AC/DC - Powerage (1978)

5,0
Met gemak mijn favoriete AC/DC plaat: rauw, bluesy en elk nummer is een verborgen juweeltje, dat wat mij betreft makkelijk op kan tegen de grote klassiekers à la Whole Lotta Rosie en Highway to Hell. Sin City, Down Payment Blues en Kicked In the Teeth verdienen niets dan lof

En voor zo'n album is natuurlijk maar een score mogelijk: de dikke 5 sterren!

Agalloch - Marrow of the Spirit (2010)

4,5
lykathea schreef:
(quote)


Daar ben ik het niet mee eens. Alleen They Escaped the Weight of Darkness ontkracht dat al, want alhoewel menig (black) metal album begint met een rustige intro om je vervolgens kapot te maken beschouw ik Agalloch toch als een treetje hoger dan het gemiddelde meuk en is de intro van essentieel belang in het geheel. Vooral ook om een parallel met To Drown te schetsen.

Neem inderdaad niet weg dat het album gaandeweg, vooral na het slopende Into the Painted Grey op een andere - misschien rustigere - manier overgaat, maar ik zie daar alleen geen tweedeling in.


Dit weekend volop de tijd gehad om dit album in alle rust nog eens te beluisteren, en ik moet toch terug komen van mijn eerdere ervaringen. Het is allemaal niet zo zwart-en-wit als ik eerst meende, wat dit album zo interessant en intrigerend maakt.

De intro zette mij inderdaad op een verkeerd been, door - in mijn ogen - nogal geforceerd in alle geweld los te barsten met Into the Painted Grey, door middel van een vreemd ingemixte drum roll. De afzonderlijke nummers, Into the Painted Grey en The Watcher's Monolith, zijn van buitengewone klasse, maar de overgangen kwamen mij wat lukraak over. Het restant van de plaat vloeit allemaal heel netjes in elkaar over, wat het geheel dan wel ten goede komt. Vooral de overgang van The Watcher's Monolith naar Black Lake Nidstång is geweldig. Vanaf hier komt de sfeer van de intro ook weer echt terug.
Dat was wat mij opviel betreffende een 'tweedeling' van dit album. Ondanks deze puntjes van kritiek blijft dit toch met gemak een van de beste releases van dit jaar.

Agent Steel - Omega Conspiracy (1999)

3,5
Dit album valt inderdaad nog goed te doen. Hierna zou het allemaal middelmaat troef worden. Wat Agent Steel betreft houd ik het op de jaren '80.

Agent Steel - Order of the Illuminati (2003)

3,0
Ik vind de nieuwe Agent Steel albums erg middelmatig, vooral vergeleken met de jaren '80 albums. Hoewel er enkele leuke nummers op staan - Avenger en Human Bullet - vallen ze toch echt in het niet bij de krakers van Skeptics Apocalypse en Unstoppable Force. Van de jaren '80 thrashbands hoorde AS steevast tot mijn favorieten, maar sinds de revival van de thrash is de band toch erg in mijn achting gedaald. Live zijn trouwens nog wel goed te genieten, maar ik vind het erg jammer dat ik Cyriis nooit heb kunnen meemaken, hij maakte Agent Steel eigenlijk toch wel speciaal.

Aghora - Formless (2006)

3,5
Zoals ik eerder zei; al vind ik vrouwelijke zang bij Metal meestal afschuwelijk, hier valt het me erg mee. De zang is niet te prominent aanwezig, waardoor je aandacht zorgvuldig verdeeld wordt over zang en muziek. Dit ook dankzij de mooie heldere en volle productie.
Muzikaal zit het album erg strak in elkaar, bovendien gaat het er soms heftig aan toe, waar een vrouwelijke zang toch voor een (te) groot contrast zorgt. Gelukkig is het geen operette-achtige zang à la Nightwish of After Forever en consorten, dus blijft ze onopvallend tussen twee extremen. Een ander dingetje steekt me wel tegen--en dat is bij veel Tech-Metal--soms lijkt het showen van instrument beheersing belangrijker te zijn de song-eenheid: achteloos wordt er een -- erg knap, daar niet van -- bass riedeltje over een doorstomende gitaarriff met knallende drums gespeeld, waardoor de energie en het 'gevoel' (wat dat ook moge zijn) bij mij enigszins verloren gaat.
De plaat zit verder wel mooi ineen, met atmosferische oosters getinte intermezzo's en een geslaagde afwisseling tussen harde en zachte stukken, wat vooral in Atmas Heave uitstekend tot zijn recht komt.

Vanwege de eerder genoemde minpuntjes zal het voor mij nooit een knaller worden, maar al met al toch een degelijk album, dat wat mij betreft een dikke 3,5* verdiend.

Agnostic Front - Victim in Pain (1984)

4,0
Kort, maar enorm krachtig ny-hardcore album. Voorbij voordat je er erg in hebt, maar meer moest het ook niet zijn, dan zou het misschien te snel zijn charme verliezen. Veel woorden kunnen en hoeven er verder niet aan vuil gemaakt te worden. Gewoon even luisteren, past makkelijk tussen de soep en de patatten.

Airbourne - Runnin' Wild (2007)

3,5
Lekker album, zeg. Zonder echt aandachtig naar de band te hebben geluisterd (zo nu en dan), had ik niet zoveel op met deze mannen, maar met hun optreden op Wacken hebben ze echt overtuigd!
Ook hoor hier eigenlijk niet zoveel AC/DC in, maar juist Rose Tattoo, die andere Australische top-rock band.

Remember: as long as we are alive, and you are alive and Wacken is alive, Rock'n'Roll will never die!

En gelijk hebben ze.

Annihilator - Set the World on Fire (1993)

3,5
Er zitten wat vreselijke missers tussen (Phoenix Rising, Snake in the Grass, The Edge), maar voor de rest vind ik het wel een vrolijk plaatje voor zo af en toe. Misschien is vrolijk niet meteen de redden waarom je Annihilator op zal zetten, maar het titelnummer is ondertussen toch een Annihilator-klassieker, Sounds Good to Me is een lekker, up-tempo nummertje, niks wereldschokkends, maar ook absoluut niet verkeerd. En deze plaat bevat ook enkele van mijn Annihilator-favorieten: Knight Jumps Queen, Bats in the Belfry en het zieke Brain Dance

Annihilator - The One (2004)

3,0
Bah, The One vind ik echt het grootste zeiknummer van deze band. Verder weinig negatieve woorden van mij over deze band, maar Waters heeft naast wat fenomenaal werk, toch ook enkele enorme missers op zijn naam staan, zo ook bijvoorbeeld een nummer als 'Innocent Eyes'.
All for You en Weapon X zijn dan wel weer best sterke nummers, vandaar een schrale voldoende.

Anthrax - Summer 2003 (2003)

4,0
Goede cover-ep, met nummers die voorheen alleen als bonus zijn verschenen op de remasters uit het Bush-tijdperk. Leuke, diverse songkeuze van de groten uit hun genre:
De blackened thrash van Dethroned Emperor (Celtic Frost), de rauwe punk in Celebrated Summer (origineel van Hüsker Dü, volgens het boekje The Police), de snelle hardrock in Watchin' You (Kiss), de vrolijke rock van Auf Wiedersehen (Cheap Trick), de intense opbouw in een hardrock nummer als Cowboy Song (Thin Lizzy) en poppy new-wave van London (The Smiths): in alle verscheidenheid sommen ze op wat Anthrax heeft gevormd, hoe verschillend de nummers ook zijn, het plaatje is door en door Anthrax.

Anthrax - Worship Music (2011)

4,0
De eerste luisterbeurten zijn goed bevallen.
Worship Music is een leuke, afwisselende plaat geworden met invloeden uit de dertigjarige carrière van de band.
Van vrolijke hymnethrashers, herkenbaar van platen t/m State of Euphoria ('The Devil You Know', 'I'm Aliv'e) en het stevigere werk van de platen daarna ('Earth on Hell', 'Fight 'Em Till You Can't' ) tot hevig modern getinte songs als 'In the End', 'The Giant', 'Crawl' en 'The Constant'.
Laatsgenoemde heeft trouwens een echte Bush-feel over zich heen; het zou zomaar af kunnen stammen van de Sound of White Noise-sessies. Ook afsluiter 'Revolution Screams' laat horen dat Anthrax nog steeds niet vies is van het combineren met nieuwe subgenres.
Na enkele minuten stilte volgt er bij mij trouwens nog een verdienstelijke cover van 'New Noise' van Refused.

Atari Teenage Riot - 1995 (1995)

Alternatieve titel: Delete Yourself!

3,5
Leuk plaatje met goedbedoelde, politiek correcte aggressie Nummers als Riverbashing en Delete Yourself zijn erg aardig, en ook zo'n live-versie van Herzgang auf Nazi's (hoe obvious dan ook) mag ik graag horen. Enige minpuntje is het tenenkrommende 'Kids Are United'