Weinig black, veel prog. Weinig evil, veel pretentie. Weinig metal, veel gevoelige stukjes.

Gaat / ging dit bij Emperor nog vaak in de juiste verhoudingen geweldig goed, is het hier voor mij te ver doorgeschoten. Als de vaart er even inzit (zoals het grootste gedeelte van Monolith of Unhealer) klinkt het weer redelijk vet, maar dan doet de té heldere productie weer afbreuk aan de impact. Het hoeft van mij totaal geen rommelige obscure black-productie te hebben, maar dit is allemaal té klinisch.

Helaas, dat waren 2 maal 47 minuten die ik zo snel mogelijk wil vergeten.

Sterke plaat van deze Duitse folkmetal band, met een paar erg leuke nummers als Spielmannsfluch, Werd Ich am Galgen Hochgezogen, Santa Maria, het opmerkelijke Miss Gordon of Gight en een de zeer verdienstelijke Sisters of Mercy-cover This Corrosion. Tip: als je ooit de kans krijgt deze band live te zien: vooral doen!

Ik vind dat bepaalde langere nummers individueel meestal wel volledig kunnen boeien - zeker Brighter Than a Thousand Suns en The Legacy - en bijvoorbeeld Longest Day, The Reincarnation of Benjamin Breeg en op momenten ook (het verder geniale) For the Greater Good of God vind ik net te lang.
Die tegenstelling lang-kort vind ik op dit album wel grappig; het kortste nummer vind ik het zwakst (Different World), en een andere kort nummer (Out of the Shadows) een van de sterkste.
Vanwege dit toch een halfje eraf, naar 4*

Maiden albums vind ik op hun best als er een leuke afwisseling is tussen de 'korte klassiekers' en de 'epische meesterwerken', zoals op de klassieke albums met Bruce te horen is, alsmede op Dance of Death.

De tracks zijn natuurlijk ijzersterk, maar mij gaat het ook om de vorm, intentie van een verzamelaar. Zit er iets extra's bij? Dat is hier absoluut niet het geval. Ok, de nummerkeuze is goed te noemen, vandaar dat ik geen dikke onvoldoende kan uitdelen. Maar vergeleken met andere verzamelaars (zie vorige post) is deze toch redelijk zinloos en 'saai'.

Een heerlijk gruizige, snelle en indringende plaat.
Wat de impact mijns inziens verzwakt, is de lengte. De eerste zes nummers, die de helft van het album bestrijken, laten snelle, rauwe stonermetal horen met veel hardcore invloeden. De helft van de plaat is dan ook een ideale lengte daarvoor.
Er is dus een duidelijke tweedeling hoorbaar: de twee afsluiters hebben een meer uitgesponnen karakter, de ware sludge dus. Die tegenstelling komt voor mij niet lekker over. Ondanks de aanwezige kwaliteit op 9 Joint Spiritual Whip en de titelsong, had ik liever twee verschillende platen gehoord: de snelle hardcore/stoner en de logge sludge.