Ook mijn eerste kennismaking en ik moet zeggen dat het erg goed bevalt. Vooral het nummer 'Engine of Ruin' is schitterend. Ik zal het album nog enkele keren beluisteren en dan met een score komen.
Kan een echte Earth-fan zeggen welk album je van hun gehoord móet hebben?

Nou ben ik niet in principe tegen powermetal, maar het genre heeft mij gewoon nooit zo kunnen raken als de meeste andere metal-sub-genres. Oude powermetal à la de vroege Iced Earth en Helloween vind ik erg aardig, omdat daar nog een lekkere rauwe rand aanzit. Dat het gecombineerd werd met her en der wat flauwe humor of overmatige clichés nam ik er graag bij. Maar hoe meer het genre zich 'ontwikkelde', hoe meer het op de clichés werd gegooid. Weinig bands worden nog voorzien van een rauwe metal uitstraling, nee, alles moet zo gladjes mogelijk, met quasi-emotionele muziek: na afgeschrokken te zijn door bands als het theatrale Sonata Arctica, het gevoelloze DragonForce en het verschrikkelijke over-the-top opera-idee van Avantasia heb ik er nooit meer naar omgekeken.
En dan komt er een nieuw topic in het Rock-forum. Om niet de flauwste te zijn doe ik toch maar mee, zet ik me over mijn angsten heen en waag ik me aan Elvenking, een verborgen juweeltje, aldus topic-initiator Devoo.
Helaas, helaas heeft ook dit album me niet kunnen overtuigen. Met alle beste wil van de wereld lukt het me gewoon amper om serieus het album uit te zitten, nadat zoveel blije riedeltjes, onpasselijke folk-instrumentatie en gladde zang op je afgevuurd worden. Af en toe proberen ze het gaspedaal toch wat in te drukken, en lijkt de band met grote snelheid al het verkeerds achter zich te laten, om een drumslag later toch weer ingehaald te worden door foute synthesizers e.d.
Dit wordt getypeerd door een nummer als Pagan Purity, dat begint lekker met een fijn folkmetal-riffje, maar dan komen de onpasselijk gladde refreintjes, achtergrondzangers en zogenaamde folk-instrumentatie aanzetten. Als je denkt het ergste gehad te hebben, komen ze potdomme ook nog aan met een bridge (waar ik verder niet teveel woorden over vuil wil maken).

Nee, helaas, ook deze keer stelt dit genre me teleur...
Ik houdt het op een krappe 2*, vanwege de enkele leuke ideeën.

Op enkele nummers na, echte bocht. En van de goede nummers, staan dan ook nog eens de 'verkeerde' versies erop: Layla moet elektrisch en Tears in Heaven unplugged. Waarom dat Clapton zijn toevlucht heeft gezocht in zoetsappige popliedjes mét een belachelijk achtergrondkoortje snap ik nog steeds niet.

Dankzij enkele krakers (hoewel die beter konden) toch nog een 2,5*-je

Terechte klassieker. Wat een riffs wisten (weten!) Holt en Hunolt toch voort te brengen. Bonded By Blood, Exodus Attack, A Lesson in Violence (ultieme mosh nummer) en Piranha zijn van buitenaards niveau. Minpuntjes aan het album vind ik de zang en de zwakke productie. Op het live album Another Lesson in Violence zingt Baloff echt veel lekkerder dan hier.