Prima coveralbum van Vader. Grootste verrassing en een van de beste nummers is I.F.Y. (I Feel You) van Depeche Mode. Eigenlijk staan er geen slechte uitvoeringen op moet ik zeggen; dit zal iedere death/thrasher wel kunnen waarderen.

Indrukwekkend album dat zowel doet denken aan het verleden als het heden. De gitaren (riffs, solo's, breaks) zijn typisch 80s thrash, doen vaak zelfs wat heavy metal-achtig aan. De zang is een scheiding van twee werelden; bij wat lagere zang doet het nogal teuto aan; onwillekeurige komen in mijn gedachten Kreator en Sodom bovendrijven. Gaat het er iets heftiger aan toe geraakt hij vaak in blackmetal screams. In combinatie met de strakke, moderne productie en de knallende drums is het totaalplaatje toch erg eigentijds en een garante formule voor succes.
Helaas is 70 minuten voor mij net iets te veel van het goede. De songs op zich zijn sterk genoeg, maar kunnen niet altijd evenveel blijven boeien bij een tijdsduur van +10 minuten. Is op zich niet erg, maar als ik even flink door elkaar gerammeld wil worden zal ik eerder voor een plaatje kiezen van max. 50 minuten. 'Less is more' is een leuze die vooral bij thrashmetal past.
Vooral deze overdadigheid en de frequentie hoe vaak ik dit album (in zijn totaliteit) zal draaien houden me er (vooralsnog) vanaf om 4* uit te delen, die het gezien de kwaliteit wel zou verdienen.

Lekkere thrash, van dezelfde lichting als Death Angel, Forbidden, Heathen. Leuk hoe die bands zich vervolgens hebben ontwikkeld: Death Angel kwam pas laat op gang met twee onvolwassen plaatjes, een degelijke plaat in de jaren '90 en sinds de reunie twee topplaatjes, Forbidden is tot hun split heel constant gebleven en heeft vier goede albums afgeleverd waaronder twee pareltjes en heeft ook nog een stijlwisseling ondergaan. Heathen en Vio-Lence begonnen met beide met leuke debuutalbums, maar het vuurtje was weer snel gedoofd. Oppressing the Massess van deze band is nog wel aardig, maar ook niet meer dan dat.
Dit album zal iedere speedmetal fan wel kunnen waarderen. Lekker rechttoe-rechtaan, maar zeker na een aantal luisterbeurten ging ik het steeds meer waarderen. Serial Killer, Bodies on Bodies en Kill on Command zijn geweldig