Yeah! Hij is dan na 4 keer gelukkig door de keuring gekomen!

De nieuwe E.P. van Adlers Appetite!
Hij was in een limeted opgaven te koop bij de concerten van de Europese tour, en bevat 3 erg goede tracks.

Alive kan zo van Appetite komen en is echt een goed nummer, rockt de pan uit en beter nog! Steven met zijn Cowbell! Hell yeah!

Star Dog is verfrissend en ook erg goed! Een twist van Blues en rock n' roll, doet een heel klein beetje aan You Could Be Mine denken.

Fading is dé Big Fat Hairy Ball-ad van Adlers Appetite, zeker geen slechte song maar hangt een beetje tegen de clichés aan..

Ik vind Rick Stitch op de zang goed klinken en lijkt gemaakt te zijn voor deze muziek! Chip bromt er lekker oplos, en de gitaren mogen ook heerlijkt scheuren en bij de solo's zou je je toch willen afvragen of dit echt Slash niet is, die de solo's uit zijn plank laat scheuren!
En ja, Adler, terug uit de drugs en alcohol en drumt weer beter dan ooit!
Die cowbell yummie!

Zeker een goede EP en ik geef hem 5 sterren, ik kan niet wachten tot dat ze een album, later dit jaar, releasen!

Er is er in ieder geval nog 1 die Guns N Roses waardige muziek maakt..

Ik hou best wel van Daniel Johnston en ik heb vrijwel alles van Yorkston en Crowley in de kast staan.

Je zou James Yorkston de saaiheid zelve kunnen noemen, maar dan doe je hem toch echt te kort. Yorkston staat vaak garant voor mooie en rustige folksongs en zijn kwalitatief altijd dik in orde.

Adrian Crowley is dé singersongwriter die niemand lijkt te kennen, heeft tot dus ver alleen maar top platen afgeleverd en is het beluisteren meer dan waard. Misstaat niet in het rijtje Callahan, Molina, Kozelek, Oldham. Duister werk, maar erg ingetogen.


Maar geen van beide zo gek als dat Daniel Johnston het soms maakt. Daarom keek ik ook even gek op toen ik deze samenwerking langs zag komen. Wat moet je nou verwachten van twee artiesten die samen vrijwel niets gemeen hebben maar al helemaal niet met Daniel Johnston, behalve dat ze alle drie fantastische songs smeden op hun eigen manier?
Het was een blinde aanschaf, moet ik bekennen

Het resulteerd in, wat mij betreft, een schitterende samenwerking. Het songmateriaal is goed en lichtelijk poppy. Yorkston en Crowley gaan op in de nummers, passen ze alsof ze voor hen gemaakt waren. Soms lijkt het net een gezellig avondje te zijn geweest waar men toevallig een bandrecorder mee had en perongeluk op REC. drukte. Soms lof-fi met omgevings geluid, apen in de dierentuin.

Maar een ding is zeker, dit is verre van teleurstellend maar kan zich in geen opzicht meten met bijvoorbeel "I See Three Birds"(of Seasons of Sparks) of "When the Haar Rolls In" en blijft eigenlijk on opgemerkt, het blinkt nergens echt uit. Gewoon een goede plaat.

Hij heeft er nu 3 keer in gezeten, vergeet mijn vorige reactie, die was eventjes snel tussendoor tijdens het eten. Nu ga ik er eventjes voor zitten.

Ik had gehoopt hier een 4 te kunnen neer zetten, op het gemiddelde afgaande.
Sowieso scoort dit album vele malen hoger dan meneers vorige werk.

Wat ik aan dit album hoor is gewoon niet al te bijzonder. vielip's zegt het volgende: "Doet 'ie een keer iets wat je niet verwacht, is het nog niet goed."
Dan is de vraag, laat Alice hier dan horen wat wij willen horen? Moet Alice ons zijn muziek op deze manier presenteren? Artiesten als Ke$ha er bij halen, zorgt voor geen enkele toevoeging maar aan de ene kant snap ik het wel; de manier hoe Ke$ha zich profileert zal Alice zeker aanspreken, geef hem eens ongelijk. Maar wat mevrouw uitblairt..
Met de uitspraak van nog voor de 2e keer afluisteren bedoelde ik dus de plaat nog een keer in zijn geheel beluisteren en dan kijk ik of ik die 3 laat staan of daar toch een 2,5 van moet maken, ik heb voor het laatste gekozen en daar ben ik vrij in, denk ik. Ik vind het eigenlijk zeer sneu dat ik mijzelf zo moet gaan zitten verdedigen omdat ik iets anders stem dan wat hier als gemiddelde word aangenomen. Maar om de goede orde te houden zal ik de CD nog eens doorlopen.

Alice Cooper, een artiest waar ik al tijden mee bekend was maar nooit echt de tijd voor vond om hem te beluisteren. Vaak met een plaat van hem in de handen gestaan, maar altijd moeten terug leggen omdat ik op dat moment gewoon dingen had die ik liever kocht.
Uiteraard ben ik bekend met het oude werk en heb ik dat ook zeker geluisterd, maar nooit gekocht.
Met deze release en het gemiddelde dat daar op volgde dacht ik een mooie instapper te hebben, zeg nou zelf, 9 euro en een gemiddelde van meer dan 4,20 lokt?

I Am Made of You:
Wat mij hier vooral opvalt is dat Alice het aandurft om met Autotune te spelen. Ook de fade in de drums spreekt mij niet aan. De intro vind ik wel ijzersterk, lekker een haunting piano riedeltje(doet me een beetje denken aan kippenvel). Ik kan zo een associatie op roepen bij dit nummer, ligt op de punt van mijn tong.. Doet mij zo erg aan een bepaalde band denken.. Nummer weet pas een vuist te maken wanneer de solo inzet. Solo had zo van een Guns N'Roses album kunnen komen, dat is alvast een plusje voor mij.

Caffeïne:
Begint als een wervel storm, more cowbell please! Ik vind dit stiekem best een lekker nummer. Doet inderdaad wel ene beetje aan als Buckcherry, had Josh Todd dit ook wel horen zingen. De solo doet me hier alleen bijna niets.

The Nightmare Returns:
Dit is mijn hoogte punt van de plaat, lekker gek griezelig bijna. Dit heeft wel echt wat. en zo hoor ik het ook wel graag. Prima intermezzo zo op het album.

A Runaway Train:
Hier bij begin ik mij een beetje fronzen. Wel lekkere Rock N' Roll zo tussendoor. Hier beginnen de clichés te vallen, niet storend gelukkig. Prima nummer, toch.
Solo ook goed trouwens.

Last Man on Earth:
Stiekem ook best lekker, allemaal zo anders dan voorheen! Zal ik dan toch terug schakelen naar 3*ren? De banjo werkt wel goed opzwepend. De viool geeft het een apart sfeertje mee. Accordeon is ook aanwezig. Veranda rock.

The Congregation:
Slaan we over op ineens iets heel anders. Lekkere Rock N' Roll. Hoor er alleen wel veel oudere bands in.

I'll Bite Your Face Off:
Hoor ik hier nou AC/DC ??!! Dit doet mij daar zo sterk aan denken, gitaar drums, stijl van tekst brengen( YouTube - AC/DC - You Shook Me All Night Long ). Enige wat mist is het gang-vocal chorus. Het stuk van "I BITE YOUR FACE OFF" herken ik ook ergens van, maar waar nou van.. stom dat ik daar niet op kom.
Zodra de Piano inkomt zorgt dat toch wel voor iets aparts en voor mij een beetje een GNR Locomotive momentje, enigszins onverwacht.

Enorm sterke eerste helft van het album, maar nu begint het..

Disco Bloodbath:
Wat? Heb ik gaga opstaan? Is dit een grap? Of maken we nu serieus disco? Ik vind dit niets. Grappig om Alice dit zo horen te zingen, koortje heeft een meer waarde. Maar trekt voor mij de serieuziteit uit het album. De synth in het chorus heeft een sinistere bijwerking. Maar wat dit nu echt zo slecht maakt is het moment dat Alice zingt: Disco Bloodbath.. en dan zijn achtergrond vocals die Disco Bloodbath Boogie Fever daar overheen zingen. Ik vind dit onverhoopt populair doen, het spijt mij. Maar.... je denkt dan een standaard pop nummertje te horen, maar zoom in op de teskt, sinister..
Solo werkt hier wel verfrissend, ik neem mijn woorden terug over ongeïnspireerde solos.

Ghouls Gone Wild:
Parodietje op Girls Gone WIld? Muziek een beetje afgekeken van: YouTube - The Ramones - Do You Remember Rock 'N' Roll Radio? ?
Best een lekker nummertje, maar originaliteit is ver te zoeken.

Something to Remember Me By:
Een Ballade! Best een goede, een van mijn favorieten. Beetje in de klasse van Poison(de band), de betere dan. Ik vraag mij alleen af hoe eerlijk dit nog is op je 63e. het gitaar werk doet mij erg aan George Harrison denken(zijn manier van slide guitar)en dat trekt mij echt over de dijk, een van mijn favs.
Luister hier eens naar YouTube - George Harrison - My Sweet Lord , vanaf 15 seconden hoor je wat ik bedoel met George Harrison geluid.

When Hells Comes Home:
Ook dit komt mij erg bekend voor, en ook hier kan ik niet direct een link bij leggen..
Nou-en, we zijn weer terug bij rock n' roll. Beetje dreigend, zo klinkt het. Aardig nummertje.

What Baby Wants:
Diepte punt van het album, hebben we het weer. Moet dit nou? Ke$ha zingt alsof ze zit te schijten of zo. Daarbij doet het refrein mij ook een beetje denken aan Baby Cant Drive van Slash waar Alice aan mee deed met Nicole Sherzinger. Ook dat coole gedoe.. had je niet liever een hiphop track er bij gehad Alice? Gitaar klinkt hier trouwens wel lekker helder en "scherp".

I Gotta Get Outta Here:
Ik hoor hier de Rolling Stones? Niet mis mee, stem heeft ook een Jagger sausje over zich heen. Prima nummertje. Refrein heb ik ook al eens gehoord, ook nu kan ik weer die link niet leggen. Hoe vervelend! Als ik ze weer tegen kom dan zal ik ze zeker posten. Vind het "cool" dat Alice hier het album langs loopt, nummer voor nummer. Mwa, misschien heb ik me vergist in de plaat.

The Underture:
Haal de strijkers uit de kast! Zorgt weer voor een heel ander soort effect. Ook een van de hoogte punten. Zo komt er een einde aan de nachtmerrie? Prima afsluiter.


Even een momentje van reflectie; Goed door gelezen wat Hans en Philip gezegd hebben, laten bezinken. Album weer gedraaid, hoog volume, uiteraard.
Dit word zeker niet mijn favoriete album, maar er zit wel degelijk wat in.. Momenten van pure klasse, momenten van vernieuwing, momenten van herhaling en soms een missertje. Zit er allemaal in. Een 3,5 vind ik een mooi aantal voor deze plaat, wellicht dat dit in een verdere toekomst kan gaan schommelen, wie weet.

Ik hoop zo genoeg gezegd te hebben.

Ik was blij verrast toen ik vandaag de nieuw binnengekomen CD's bij de Plaatboef in Rotterdam bekeek.
Er leek niets boeiends bij te zitten, op een EP van Hole na(Ask for It) die ik weer terug legde omdat ik de cover toch minder prettig vond.
Na bijna de hoop op te hebben gegeven trok iets mijn aandacht. Een aan een single denkend hoesje met daar op wel een heel vreemd plaatje. Op de hoes was een nachtelijke voorstelling te zien, met een in eerste instantie aan een Berggeit doen denkend figuur op een fietsje, als je dichterbij kijkt zie je dat hij een apen gezicht heeft.
Toen ik naar de naam op de hoes keek schoot me het te binnen! Deze Cd was mij aangeraden bij een ander topic(Hermano) op deze site. Hij was maar 3,50, ik denk dat ze hem per ongeluk hebben mistaken voor een single of iets dergelijks want drie euro vijftig voor een plaat van dit jaar, en die ook nog eens vol staat met 18 goede nummers is wel heel beschamend goedkoop!

Uit dit stukje heb je waarschijnlijk wel kunnen opmaken dat ik dit een goede plaat vind, ik heb hem nu 2x achter de kiezen en er volgen nog vele keren kan ik melden. Zo kom ik tot de conclusie dat hij niet minder waard is dan 5 sterren en ik hem ook echt zal aanraden! Een frisse wind als je van Hermano en Kyuss houd, zelfs van Queens of the Stone Age!

Echte uitschieters tot zover zijn:
Stones Will Wash Away en Forevermore