Hmmm.

Ik vind het maar lastig. Muzikaal is dit opzich best inorde, en bij vlagen klinkt het erg lekker.
Maar er is een grote maar.

De instrumentatie doet een hoop, maar daarnaast moet de zang in combinatie met de teksten ook inorde zijn. De nummers zijn simpel, en brengen niet echt iets speciaals waardoor de instrumentatie het geheel niet kan dragen.
De vocalen op deze plaat zijn ook niet je van het, omdat het allemaal té glad is en daarmee té poppy.
Daarom vind ik het ook lastig om deze 'Headwater' serieus te nemen. Het lijkt meer op een boybandje in een Country/roots verpakking.
De teksten zijn ook een beetje ala Wham en de Backstreet Boys...
Over worden betrapt door de vader van je vriendin terwijl je haar een kusje geeft...
De cliché liefdes teksten, tja.
The Drifter... over dat het leven en met name de liefde beter en gemakkelijker zou zijn als wij 'Freight trains' waren.... tja.
De opener, 'Death of Me' is dan wel een aardig nummer. Dat nummer hoorde ik ook en vond het nog wel lekker klinken waardoor ik me aan deze plaat heb gewaagd.
Al zijn zowel de banjo als slide gitaar in vrijwel alle nummers te horen.

Zeer terleur stellend.
Als je hem tegen komt, en word aangetrokken door de hoes(net als ik) dan kan je hem gewoon laten liggen. Goedkoop zal hij immers niet zijn...

De hoes doet verlangen naar een donkere rootsy folk plaat, misschien ene beetje zoals Sixteen Horsepower of iets in die categorie. We blijven achter met een tienermeisjes plaat in een country sausje.

Dus, hoe klinkt het?

Erg kaal en lo-fi.
Dat komt wat mij betreft de muziek wel tengoede.
Ik vind dat M.C. Taylor erg goede nummers schrijft, redelijk catchy zonder poppy te worden.
Op de normale platen van Hiss Golden Messenger wil het nogwel eens voorkomen dat de grens met poppy niet meer zo duidelijk te onderscheiden is.
Hier is dat wel het geval.

We horen de nummers die later op 'Poor Moon' en 'Haw' met band zouden worden opgenomen in hun puurste vorm.
De stem van Taylor komt erg goed tot zijn recht en gaat erg goed samen met het droevige geluid van zijn gitaar.
Het verhaal gaat dat hij alleen, 's nachts aan de keukentafel zat met een bandrecorder en begon te schrijven en op te nemen.
Boven lagen zijn pasgeboren zoontje en vrouw te slapen, hij wilde ze niet wakker maken en hield het daarom zacht.
Het is dus geen uitbundige gitaarplaat en de vocalen zijn veelal op fluistertoon ingezet.
Her en der zijn wat vocalen gedubt, wat het een naargeestige sfeer mee geeft.
Dat past wel bij het karakter van deze plaat, maar op sommige nummers waar hij dit juist niet heeft gedaan mis ik ze juist.
Het geheel komt soms misschien wat saai over, dat is jammer maar niet on ontkoombaar.

Dus, voor iedereen die Hiss Golden Messenger een warm hart toedraagt en de essentie van de songs wil horen. Dit is je album.
Vooral 'Jesus Shot Me In the Head', man wat is dat puur en wanhopig.

4*

Love heeft toch wel een aantal getalenteerde muzikanten gevonden!
In eerste instantie was ik niet mega enthousiast over deze "reunion" plaat, maar het is ene prima plaat! Ik kan er zeker van genieten, dat is zeker. De echte keiharde grunge rock wordt op deze plaat alleen nog behaalt met "Skinny Little Bitch" en een beetje met "Loser Dust", de rest zijn wat rustigere nummers maar zeker niet slecht!

Het enige nummer dat ik minder waardeer is "For Once In your Life".

Courtney is redelijk goed bij stem en heeft redelijk goede teksten geschreven(ookal claimt Corgan dat ze songs van hem heeft gejat).

Voor mij zijn de uitschieters:
Nobody's Daughter, SKinny Little Bitch, Honey, Pacific Coast Highway, Samantha, Someone Else's Bed, Letter To God, Never Go Hungry.

De rest is ook wel prima, maar toch wel iets minder, ik ben ook opgelucht dat ik hier gewoon een 4 voor kan geven, ik verwachte erger...

Het concert in Paradiso was trouwens ook goed, leuk om de nieuwe nummers eens live te horen!

Mijn beoordeling voor dit album is gebaseert op twee gedachten.

1. Mooi album, dat in deze volgorde (anders dan origineel) misschien beter tot zijn recht komt. Geen enkele uitvoering doet onder voor de orginele versies van de nummers en klinken vrijwel identiek. Alleen de inkleuring is wat 'romiger', dat wil zeggen dat het allemaal wat voller en in het nu klinkt. Ik hinkte bij Loaded altijd tegen het feit dat 'Who Loves the Sun' veel harder en helderder gemixed was dan de rest, aan. Dat de mannen van Hollis Brown zo'n plaat zo goed kunnen vertolken zegt wat over de klasse van de band. Stuk voor stuk goede uitvoeringen.

2. Wat ik hier boven zeg is eigenlijk ook gelijk het probleem. Ze voeren de nummers eigenlijk zo perfect uit, dat er weinig tot geen verschil is met de originele versies en voegt dus eigenlijk niets toe. Ik prijs het altijd als de band oog houd op het origineel, maar er compleet wat anders mee probeert te doen. (Lou was daar in zijn laatste dagen ook goed in, al zal hij het niet bewust hebben gedaan )
Buiten een tribuut aan Lou Reed dan, wat willen ze hier nou precies mee zeggen of bereiken? Is het een soort van arrogantie? Van kijk, wij kunnen het ook en dan net wat beter. Is het uit respect? (waarom dat album dan?) Iets nieuws proberen? (Waarom dan vrijwel identiek aan het origineel?)
En zo kan ik nog wel 100 vragen bedenken die in me op komen.

Niet echt bijzonder dus, maar wel een meer dan redelijke rock plaat die (net als het origineel) hint naar de country-rock invasie van '68-'75 (en daarna natuurlijk ook wel), net zoals dat nu weer in gang gaat. History repeats itself?

Ik weet niet zo goed wat het is met The Hobbit.
Over de film zullen we het hier niet hebben, want daar hebben we een andere 'meter' voor. Het enige wat ik er over kwijt wil is dat het allemaal vermakelijk is, maar het allemaal net niet is; het ziet er mooi uit maar voelt ondanks alles toch een klein beetje als een haastklus.

Zo ervaar ik de soundtracks van de drie films ook eigenlijk. Misschien zijn mijn oortjes verwent door de sublieme soundtrack van Lord of the Rings, Howard Shore's 'magnum opus'.. als je het mij vraagt.

Wat ik dan weer erg prettig vind is dat the Hobbit op sommige -de meeste eigenlijk wel- vlakken wat subtieler klinkt en speelt met de themas uit the Lord of the Rings, die logischer wijs in zekere mate terug zijn te horen in sommige composities. Zij het in melodieën die er naar hinten, zij het in complete composities; het heeft wat sentimentele waarde op die manier.

Zo iets van, ohja.. weetje nog? Dat zat daar ook in en daar ook in.. en dan kom je er eigenlijk niet meer om heen om toe te geven dat die soundtrack (dus van the Fellowship, Two Towers én Return of the King) eigenlijk vele malen beter was. Natuurlijk is er op die sentimenten gegokt en is dat ook niet gek, de thema's zijn immers onlosmakelijk aan Middle-earth verbonden.

Disc 1 van deze Special Editon (qua uitvoering wat karig helaas) is subliem, terwijl ik disc 2 eigenlijk minder vind. De muziek is daar wat stuurloos, wat niet erg is.. maar disc 1 blijft als losstaande muziek compleet overeind.

Het orkest klinkt ook wat ielleriger dan op de LOTR soundtracks, wellicht wat compacter. Dat is jammer, want de stukken zijn wél 'pompeus' (om 't zo even te noemen) en vol. Dat komt op deze twee schijfjes helaas niet overal even goed tot zijn recht.. maar het blijft een fantastische soundtrack.

Het voelt dan ook een beetje alsof er een fractie minder aandacht in de composities zit en dat matcht dan helaas weer een beetje bij mij oordeel over de films, waardoor het nét alemaal niet helemaal beklijvend is. Waarom dan 4.5? Het blijft prachtige muziek met sentimentele stukken, prachtige stukken, het 'fellowship'-thema van the Hobbit is bijvoorbeeld subliem.

Wat deze soundtrack bijvoorbeeld wel weer gemeen heeft met 'The Fellowship of the Ring' is dat deze minstens zo avontuurlijk is en net zo speels is. Je hebt echt het idee een fantasierijk avontuur te beleven, terwijl op de volgende delen de muziek opzwepender is en meer op de actie is gericht.

The Desolation of Smaug vind ik bijvoorbeeld een mindere herhaling van zetten, waar het orkest helemaal wat compact klinkt.