Hmm.

Ik volg de bovenstaande berichten tot op zekere hoogte wel. Op een of andere manier lijkt de urgentie bij deze en 'Gloryhallastoopid' compleet weg. Alsof het allemaal niet zo hoeft ofzo.

Er zit een zeker soort geluid -productioneel- in beide platen, alsof er een klein laagje overheen ligt en je de muziek niet ten volle mee krijgt. Het vuur lijkt ook weg en moddert het wat voort -of draait mijn LP een fractie te langzaam?-.

Het is niet alleen kommer en kwel.. want alle ingrediënten zijn aanweizg en vind ik dit opzich geen slechte plaat.. er is alleen zoveel meer beter. Waar Gloryhallastoopid wat richtingloos klinkt, zit hier wel degelijk een lijn in en lijkt het ook nergens te veel van het goede. Decent.

Sleet.. tja. Wat wil je na zo'n 25 platen (Funkadelic, Parliament, Parlet, solo werk e.a.) binnen een krappe 10 jaar? Ergens moet de koek opraken eer dat je in herhaling valt. De 80s hadden muzikaal interessant kunnen zijn voor Parliament, maar vermoed dat ze op het juiste moment de plugs er uit hebben getrokken.

Dit is een speciale plaat waar aspecten vanuit het Boeddhisme gaan mengen met rock.
Het is zeker niet toegangkelijk te noemen en zal ook zeker niet zijn weggelegd voor een grote groep mensen.
De beide 'Prayer' parts zijn in een zin appart te noemen, waarop allerlei oerwoedgeluiden te horen zijn welke zeker niet iedereen aan zullen staan(if you know what i mean). Terwijl op Eilogue eigenlijk een soort van relaxte jazz ter gehoren wordt gebracht. Er komen op zowel de Proglogue als de Epilogue blazers om de hoek kijken die de plaat een extra dismensie geven.
Een nummer dat ik nog even speciaal wil noemen is 'Gatha', wat ik als een van de hoogtepunten van dit experimentele album wil noemen.
Dit nummer vormt een perfecte combinatie tussen psychedelica en Oosterse traditionele instrumentatie.

'Muchacho' was mijn favoriete album van 2013. Phosphorescent, of Matthew Houck, wist daar voor het eerst de Americana zoals wij die van hem gewend waren te overstijgen. Er was op dat moment geen andere plaat die zo klonk als 'Muchacho'.

Toen werd het stil, de immer droevige Houck was ineens familie man geworden. Ontsnapte aan de sleur in New York City en zakte af naar het zuiden van de States om zich in Nashville te vestigen.
Op deze 'C'est La Vie' keert Houck terug naar zijn 'standaardformule', hij opend en sluit het album met vocale intermezzos zoals hij dat op menig album hier voor ook deed. Tussen volgen wat uptempo nummers en wat slependere nummers die op een unieke wijze een geheel vormen.

Toch is er een kleine kanttekening. Ergens, ondanks dat het goed klinkt, voelt dit toch wel heel easy en een beetje als Phosphorescent-light. Het zal me dan ook niks verbazen als Houck hiermee op festivals kan staan en grote groepen mensen aantrekt. Die trend was natuurlijk met Muchacho al een beetje ingezet maar draaide hij eigenhandig de nek om door 5 jaar niks van zich te laten horen. Liefhebbers van de laatste War On Drugs, Okkervil River, de laatste Jonathan Wilson en misschien zelfs wel een beetje de laatste twee Ryan Adams platen, zal dit prima smaken.

Het droevige geeft deels weg voor vrolijkheid en komt er zelfs autotune aan te pas, wat niet per se storend is maar ook niet nodig is. De lichte herhaling van zetten en de lichtere; lees vrolijkere toon (waarvoor ik nou niet direct een album van Phosphorescent opleg) doen mij besluiten dit album drieëneenhalve ster te geven.

Puddle of Mudd, een band die ik een tijd erg "interessant" heb gevonden. Ze komen nu met een cover album, is dit nou nodig? Gaan jullie jezelf nu gigantisch voor schud zetten dacht it? In een interview las ik dat ze geen Soundgarden en Nirvana covers zouden gaan doen omdat dat te Cliché zou zijn voor een band als Puddle of Mudd..

Daar gaan we, een cover album van Puddle of Mudd. Ik zie zo snel even Rolling Stones, Neil Young, AC/DC en Led Zeppelin langs komen, Beales ook en JJ Cale als bonus tracks.

Gimme Shelter is een aardige cover, maar klinkt wat rommelig. Niet helemaal geschikt voor de stem van Wes Scantlin. Lijkt de zelfde achtergrond zang te hebben als het origineel, zou deze gesampled zijn of zingt iemand dit erg goed na? Instrumentaal is dit te doen, maar het is niet zo'n ingewikkeld nummer.

Old Man, hier spelen ze een beetje met de song, ietsjes anders dan het origineel en klinkt mij wel fijn. Wes heeft een iets grovere stem dan Neil en heeft ook wel wat en dit is niet een hele slechte cover, ik vraag mij alleen af hoe fans van Neil Young hier tegenover staan. Maar de instrumentals zijn echt prima en achtergrond zang is in principe ook om van te smullen. Ja, beter dan "Gimme Shelter". YouTube - Puddle Of Mudd Old Man

T.N.T. Puddle of Mudd op de AC/DC tour, Tja, zijn stem past er niet bij, krijgt dat zeurderige er wel uit zo als Bon Scott dat kon, maar toch voelt het niet helemaal lekker. Word een beetje grungy/hard rock, heftiger dan het origineel. Aardig gespeeld, maar door de zang een beetje matig.

Stop Dragging my heart around, van Stevie Nicks. Origineel ken ik niet dus ik beoordeel puur op deze versie. Swingt opzich wel, Refrein is een beetje vervelend. Niet mijn favoriet.

The Joker, cover van Steve Miller. Klinkt prima, beetje springerig, origineel ken ik niet. Maakt mij gelijk nieuwsgierig naar D'yer maker. Klinkt eigenlijk wel prettig, heel iets anders dan dat je bij Puddle of Mudd verwacht. Productie had iets rauwer gemogen.

Everybody Wants You, geloof ik een Jeff Buckley cover, maar ben ik niet zeker van. Weer iets rauwer en harder. Puddle of Mudd op wat ze het best doen, al vind ik het een aardig irritante song.

Rocket Man, Elton John cover, versassende cover. Piano, iets wat we ook niet vaak tegen komen op een Puddle of Mudd album. Frisse wind door het album, niet heel speciaal maar geeft mij toch weer een enigszins ander beeld van Puddle of Mudd.

All Right Now, cover van Free. Net zo luchtig in gespeeld als de AC/DC cover. Cowbell! Whoohoo. Maar niet fantastisch gezongen en het refrein is een langzamere en zachtere drag dan de normale verzen. Nope, overslaan.

Shooting Star, geen idee van wie de cover is. Instrumentaal prima. Piano komt weer om de hoek kijken, aardig gespeeld allemaal. Wes zingt het ook prima. Refrein is weer wat te sloom voor mijn idee. Maar wel heel erg jaren '70. Zal de song ook wel uit komen.

D'Yer Maker, Led Zeppelin cover. Een moment waar ik naar uit heb gekeken. Instrumentaal net zo goed als Zeppelin, alleen Wes zijn stem klinkt raar met de muziek. Wel een leuk probeersel maar misschien niet helemaal gelukt.. klinkt me iets te zeikerig. Maar niet de minste van het Album.

Funk#49, ken het origineel niet maar weet wel dat dit ongeloofelijk irritant is ingezongen en gespeeld. De plaat zou hier eigenlijk op houden maar ik ga nog even door met de bonus tracks, ben verschrikkelijk nieuwsgierig naar de Beatles Cover.

Bonus Tracks:

With A Little Help, cover van de Beatles. ingetogen beginnetje, dan scheurt de gitaar er door heen. Deze vink ik aan als favoriet al zal de gemiddelde Beatles fan hier van moeten kotsen.
Het refrein is weer heel erg Puddle of Mudd. Beetje cliche uit eindelijk, maar een aardige cover. YouTube - Puddle Of Mudd With A Little Help From My Friends

Cocain, JJ Cale cover maar dan de Eric Clapton versie. Irritant nummer. Vind dit niets, zowel van eerder genoemde artiesten niet leuk.

Zo eindig ik dus gemengd, het is meer een half gebakken product dat over de grote lijn niet zoveel voorstelt. Sommige covers nog vervelender dan de ander. Ik las een comment op youtube die ik prima vind passen bij deze band; Puddle Of Mudd: Making money playing covers since 1992 .
Voor mij was het spelletje al uit na Life on a Display, maar kocht songs in the Key of Love and Hate ook, no nonsens maar al 100x eerder uitgevoerd wat mij daar ook met een nipte voldoende laat oordelen.
Met de eerste 3 tracks die ze als single releasen kunnen ze snel publiek winnen en geld scoren, daar zal deze plaat dan ook om draaien. Tijdens het autorijden zal hij het prima doen maar daarbij houd het op voor mij, 2,5 ster.
Jammer.