Dit is denk ik de meest indringende plaat die Jason Molina heeft mogen maken, natuurlijk zijn er zat die minstens zo goed en droevig zijn als deze, maar het lijkt net alsof je samen met Jason Molina in een donkere woonkamer zit, midden in de nacht. Bij het licht van een kaarsje dat flikkert op de maat van de muziek, bij iedere aanslag verspringt de vlam. Alsof hij naast je zit en zijn pijn kan voelen, de pijn van iemand die weet welke kant het allemaal op gaat, zijn wereld zal branden.

Misschien dat dat gelijk wel de laatste avond is, waar het ochtendlicht niet meer komt. Voor ons als luisteraar duurde het gelukkig (of helaas) nog 7 jaar voor dat het vlammetje volledig uitdoofde, nu luisterd deze plaat toch net weer even wat anders dan toen, nu we het slot van het verhaal Jason Molina kennen, een triest verhaal met enorme hoogte punten dat helaas niet goed kon eindigen.

De laatste smeekbeden werden ingewilligd, Let Me go.. Let me go... en daar ging hij.

5*

Mooie plaat.
Ik heb hem online beluisterd, aangezien ik nog niet via de site wil bestellen en alle andere opties alleen vinyl aan bieden..

Deze plaat is wat rootsier dan het debuut, her en der horen we een pedal steel langs komen.
Maar wat vooral ook opvalt is dat Jesse Marchant op dit album meer gebruik maakt van drums en een electrische gitaar, waar dat op het debuut voornamelijk akoestische gitaar was.
Ik vind dat geen verkeerde ontwikkeling en geeft deze plaat een net wat ander sfeertje mee dan het debuut, wat een avond plaat is. Deze plaat is prima te draaien in de vroege morgen, maar uiteraard ook gewoon voor de late avond.
Jesse Marchant heeft een fijne stem om naar te lusiteren en heeft duidelijk een talent voor het schrijven van goede folk songs, ieder nummer is wat mij betreft raak.
Ik kan het niet laten om even wat kleine vergelijkingen maken, niet de minste wat mij betreft.
Ik hoor in de muziek van JBM Ryan Adams terug, eigenzinnigheid ala Mark Kozelek(en intonatie, denkend aan het laatste album van Sun Kil Moon) kan ik ook bespeuren maar ook zeker Jim James van My Morning Jacket.

JBM is een goed bewaard geheim en misschien moeten we dat ook zo houden, al komt dat de beschikbaarheid van zijn albums niet ten goede. Een beetje speurwerk moet uitkomst bieden. Pracht plaat.
4,5

De volgende release in de GarciaLive serie. Volume 20 inmiddels en later dit jaar verschijnt Volume 21 al weer.

Ik luister persoonlijk minder graag naar de solo shows van Garcia, dan de eindeloze hoeveelheid aan Grateful Dead live releases. Waarom? Gracia solo live is meer een recreatieve outlet. Dat wil zeggen dat Garcia lekker doet wat hij wil, op een relaxt tempotje. De songs die hij kiest zijn persoonlijke favorieten maar niet altijd hele interessante songs. In de 20 jaar dat hij solo optradt was die set toch vaak wel het zelfde en dat is jammer.

Deze release brengt ons juist eens een ander geluid, al is het jammer dat we daar tot de opvul tracks 9-12 moeten wachten tot dat komt, en had ik die show, want 9-12 komen niet van Cape Cod 6/18/82 maar van The Stone, San Francisco, CA 6/1/81. Ruim een jaar eerder dus. Die tracks rocken voor Garcia's doen behoorlijk en zijn een stuk wilder dan we gewend zijn. Dat is een welkome toevoeging.

Gekocht door de p.funk /George Clinton link.

Maar wat we voorgeschoteld krijgen lijkt in de verte niet op wat Parliament deed of überhaupt op wat Clinton solo deed.. nouja, een beetje op zijn mid 80s werk.

Wat we voorgeschoteld krijgen is een soort lauwe mix tussen 80s funk en r&b. Een soort van Prince-light eigenlijk, maar dan zonder het échte heilige vuur.(En op 'I Want Your Daughter' klinkt ie ook wel een beetje als Prince)

Buiten dat het allemaal dus erg kitscherig klinkt door die ernstig gedateerde 80s sound, is het ook gewoon best wel glad. Op 'All Or Nothing' wordt flink gesoleerd en moet ik soms een beetje aan Eddie Hazel denken -al komt een Eddie Van Halen (hoeveel letters scheelt het?) op het werk van Michael Jackson dichter in de buurt-.

Nummers als 'Lies', waar Jimmy G. als een echte G een poging waagt tot rappen. Da's meer materiaal voor de lachspieren.

Niet onaardig verder. Leuk voor er bij, leuk voor de completist, leuk voor de 80s funk liefhebber. Gewoon een plaat zoals er nog 1000 zijn.

John Lennon & Yoko Ono – Some Time In New York City

Uit gekomen in 1972, en dus John's, als we alleen zijn naam mogen noemen, 3e solo album.
Plastic Ono Band en Imagine gingen hem voor, een zeer, zeer zware taak om iets te brengen wat kan mee varen met deze 2 albums..

Lennon verhuisde in september 1971 naar New York, en verliet Engeland voor altijd.
Lennon was actiever dan ooit op politiek gebied en lied dat goed merken met zijn muziek, de singles “Give Peace a Chance” en ”Happy Xmas(War is Over)” gingen hem al voor.
Nu samen met de “Elephant's memory Band”, die erg politiek bezig waren, John op z'n politiekst.

Woman is the Nigger of the World:
John zingt over de onderdrukking van vrouwen, het gebruik van vrouwen en dat vrouwen meer als speelgoed of object worden gezien. Ze worden net zo behandeld als negers, we zeggen dat we goed met ze omgaan, maar stiekem doen we net alsof ze niets waard zijn(in die tijdsgeest, denk aan Martin Luther King e.d.).
Het nummer heeft een beetje een grote blues band feel, en klinkt lekker rommelig, en toch puntig en kan zelfs mee gezongen of gedanst worden, zolang de boodschap maar blijft hangen.

Sisters O' Sisters: De eerste “performance”van Yoko op het album, toen ik de teksten las op de hoes dacht ik, ik kan erg goed onderscheid maken tussen John's teksten en die van Yoko, want die van Yoko zijn bijna niet poetisch.Nou moet ik toch zeggen dat het me reuze mee valt en vind ik dit nummer vrij aardig, de song heeft een beetje een springerig, regea achtige feel en kabbelt voor, en ligt aardig in het gehoor. De song is een versterking/ondersteuning van het eerste nummer. Yoko zingt over onderdrukking en over revolutionaire gedachten, voornamelijk op feministisch gebied.

Attica State: Een nummer over de rellen in de Attica State Prison, in 1971, de gevangenen eisten betere leefomstandigheden, ze namen bij uit de handgelopen onderhandelingen waarbij een zwartemensenrechten activist werd doodgeschoten, 33 bewakers gevangen. In dit nummer zingen John en Yoko samen over de gebeurtenissen in Attica State. We're all mates with attica state, wat een toestand dat je zo met “onschuldige”gevangenen om gaat..

Born in a Prison: Yoko's 2e shine beurt. Een bluesy intro en een oprecht klinkende Yoko luiden de song in. Ik vind alleen wel dat ze zichzelf wel tegen spreekt, want ze zingt dat ze gevangen zitten in een plek genmaand school, eerder op het album pleiten ze voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen, en zou je alleen maar grotere verschillen creëren als je school zou verbieden voor vrouwen, of bedoeld ze hier bij man en vrouw? Ik vind John en Yoko op de chorusen goed werken, en zorgt voor een aangenaam sfeertje en klinkt lekker in het gehoor. Ook hier heb ik m'n twijfels over het kunnen schrijven van goede teksten door Yoko.

New York City: Misschien wel de meest uitdagende song van het album. Lekker rock n' roll nummer, waar de Elephant Memory band goed tot zijn recht komt, het meest swingende nummer van de plaat. Reveolutionair om de “Have a marihuana if you can”, de politie agend die schreeuwd”Power to the People Today!”. Zo zou John de wereld graag zien...
Z'n imago was weg, en vind uit dat hij die verloren is in Londen, en in de stad New York nog vrijwel gelijk is met alle andere mensen.

Sunday Bloody Sunday: Een nummer met een mars achtige drum intro, behandeld het bloedvergieten in Noord ierland in 1971.John Lennon op z'n sterkst, prikkend in het gezag, op de feiten wijzend. Ono is deze keer wel storend aanwezig en vind ik het dit refrein niet bij haar stem passen.

The Luck O'The Irish:Had misschien wel het mooiste en beste song op het album kunnen zijn.
Fantastische melodie, Engelse/ Ierse folk muziek en een sterk prikkende politieke tekst, Engelse overheersing afkeurend. If you had the luck o' the irish, you wish you we're dead. Duidelijke taal, het leven is niet meer zo als het er voor was. Waarom zijn de Engelse er urberhaupt? Ze moorden met God aan hun zeide, zoals ze dat zelf goed zouden praten, God praat alles goed, Oh je doet dit in de naam van God? Dan is het niet erg. Jammer dat Yoko de chorusen zingt, maar niet verschrikkelijk storend, maar haalt de kans om het beste nummer van de plaat te zijn wel onderuit.

John Sinclairit was het eerste nummer van John Lennon(buiten Imagine om) dat ik kende, deze kreeg ik te horen via de cover van Blind Melon die overigens ook best verdienstelijk is.
Een nummer over de opgepakte en veroordeelde dichter John Sinclair. Ongelukkig, bood 2 joints aan aan undercover agenten, ja het is toch wat! 2 joints?! Voor deze 2 joints werd hem 10 jaar cel opgelegd en John kon natuurlijk niet stil blijven zitten en toe kijken.
Wat resulteerde in een heerlijk blues nummer. If he was a soldier man, shooring gooks in Vietnam.
He'd be free, ze zouden niet aan hem komen, want zo zijn we als Amerikaanse regering dan weer wel!Soms lijkt John vast te lopen (Got To), maar dit alles resulteert in een prima song. Een van m'n favorieten.

Angela:Een song door John en Yoko samen, waar Yoko de overhand heeft. Angela, een zwarte rechten activiste die werd op gepakt in1970. Ze werd geprojecteerd als een gevaarlijke zwarte terroriste. In het nummer stellen John en Yoko haar als een gelijke en zelfs een voorbeeld, dat ze niet alleen staat en als een 'leraar' word gezien. Sterk nummer.

We're All Water: Lekker up tempo rock nummer, geschreven en gezongen door Yoko.
In het nummer stelt ze verschillende mensen aan elkaar gelijk, zoals Mao en Nixon. Want als we alles strippen zijn we allemaal water. Opzich een aardig nummer, maar naar het einde toe word het toch licht unbearable, met dat gekrijs van haar. Waar ze sommige andere live performances van John al mee verziekte... Nou moet ze dit natuurlijk helemaal zelf weten en is het haar song.
Voor een keer oke... maar beetje jammer.

Al met al kijk ik terug op een prima album, geen echte hoogvlieger, maar zeker niet zo slecht als soms beweerd word, of de score die Windows Media Player aan het album geeft(1,5 ster).
Het is puur politiek, lekker rocken tegen het gezag in. Ik maak graag muziek, maar hoe doe ik dit zo dat ik er plezier in heb, maar ook nog wat voor de mensen kan betekenen?Zo dus, Some Time in New York City past precies in de tijdsgeest van toen, en is dus een goed muzikaal document om terug te kijken naar een mooie, te snel vergane tijd.

Ook ik kijk terug op deze bespreking en moet ik concluderen dat dit m'n minste is, de nummers zijn inhoudelijk sterkt, maar hebben geen echt verborgen deuren of diepere betekenissen, die ik bloot kan leggen. Regel recht en direct, dat is het album. Ik hoop hem zo geen te kort te hebben gedaan..

Jammer dat hier zo laag op word gestemd.
De muziek is als begeleiding bedoeld voor de balletvoorstelling "Nico", over de gelijknamige zangeres dus.
Cale, van origine klassiek geschoold, laat hier horen waar hij goed in is. Prima songs componeren, zijn viool(al is hij misschien alleen 'schrijver', dat weet ik niet zeker) heeft duidelijk een hoofdrol en zal ook bijna overal te horen zijn.
De spanning word goed opgebouwd en zelden heb ik mij zo kunnen amuseren bij een score van een balletvoorstelling.
Stuk voor stuk prima nummers, het verveeld ook geen moment.

Apart album.

Hier is Avant-Garde als genre wel op zijn plaats, bij sommige andere albums heb ik zo mijn twijfels en neigt het voral naar gewone pop/rock.
Hier, echter, is het een soort van gekke mix tussen rock en electronica.
Cale is ook niet vies van de autotuner, en kan daar (gelukkig) wat aardigs van maken.

Ik heb het idee dat Danger Mouse alleen is ingehuurd om het album een 'populaire' sound te geven, en klinkt het geluid erg vol en vooral 'hard', alle instrumenten zijn wat geupgrade in de mix.

Het nieuwe album van John Grant staat voor een gigantische verschuiving op muzikaalgebied.

Waar 'Queen of Denmark' erg folky met een poppy twist was, is het 'natuurlijke' geluid verdwenen en wordt dit album gekleurd door veel elektronica(lees: Synthesisers) en beats. Ergens vind ik het jammer dat John Midlake niet nog eens op heeft gebelt om nog eens zo'n pareltje op te nemen zoals de vorige, maar ik vind deze 'nieuwe' sound eigenlijk zo verkeerd nog niet.

John Grant reisde af naar Ijsland om samen te werken met de een lid van de band GusGus, dat een dance/elektronica groep is. En dat is duidelijk terug te horen.
Toch klinkt het nergens echt geforceerd en lijkt de electronica een op maat gemaakt pak te zijn.
Dit album is grauwer dan 'Queen of Denmark', veel naargeestiger.
De verloren liefde komt vaak langs, de gene die John in een diep dal heeft laten vallen. Dat zit 'm diep.
Ook heeft John onlangs te horen gekregen dat hij HIV positief is, wat uiteraard verschrikkelijk is en dat lijkt me maar lastig. Dat horen we in Black Belt terug komen.

Het enige punt waarop ik de electronica echt niet kan uitstaan is op het nummer 'Sensitive New Age Guy'. Dat vind ik dan de enige miskleum.

Nog even speciaal te benoemen:
De afsluitende track, 'Glacier' is fenomenaal mooi. Het klinkt zo hoopvol en oprecht, maar klinkt toch als een roep van eenzaamheid. Gevangen op een ijzige toendra, of een gletsjer.

De plaat krijgt van mij 4 sterren, maar heeft zeker kans om nog een half puntje hoger te gaan scoren. Zeer mooi.

John Grant - Glacier

Ieder album heeft een bepaalde sfeer om zich heen hangen, zo heeft deze plaat dat ook.
De hoes is een beetje mysterieus en roept bovenaardse gevoelens op. Daarom vind ik deze hoes ook speciaal. Deze plaat geeft voor mij een late avond of een dag aan het einde van een warme zomer weer.

Zomer 1971, Tittenhurst park, de zelf gebouwde studio van de Beatles en nu dus John Lennon.
Gebouwd in een spierwit landhuis in een mooi park.
Het was tijd voor een 2e solo album, Imagine... eentje die niet on opgemerkt voorbij ging.

Imagine:3 minuten en 1 seconden lang, zo zou de hemel klinken. De titel is voort gekomen uit een gedicht van Yoko Ono, en resulteerde dus in dit mooie nummer. Bijna utopisch, een perfecte samenleving. De dromer die hij zich zelf noemt, durven dromen over een betere wereld.
Een perfecte wereld, waar iedereen gelijk is, niemand echt boven elkaar uit zal steken waardoor er geen jaloezie is en niemand van elkaar kan stelen.
Geen religie, waardoor er geen religieuze conflicten kunnen ontstaan, zeer actueel in deze tijd. Een groot universeel land, waardoor er geen echte taalbarrière zal zijn, misschien dialecten, maar geen verschillende talen zodat taalproblemen en de misvattingen die daardoor ontstaan ook niet kunnen voorkomen. Iedereen leeft samen en is”bevriend” met elkaar, leven samen in harmonie. Iedereen is gelijk, iedereen heeft de zelfde rechten en kan gaan en staan waar hij/zij wil en kan zeggen wat hij/zij wil. Een wereld die leeft in harmonie, vrede en welvaart. Ik denk dat het kan, en durf wel een beetje een dromer te zijn.
Piano, drums, bass en de “Flux Fiddelers” op de “strings”. Wat kan schoonheid toch eenvoudig zijn.

Crippled Inside: Bij dit nummer lopen we een western saloon in, en zorgt voor een hele andere sfeer dan de opener. Best verfrissend vind ik, best een aardig nummertje. Voor dit nummer halen we George Harrison van stal en speelt mee op 'dobro', wat een akoestische gitaar is met een grote ijzeren plaat over de klank kast. “Well you know that your cat has nine lives, you only have one and a dogs life aint fun, mama take a look outside”. Met het crippled inside, word denk ik bedoeld dat je je kan voordoen zoals je wil, maar aan je innerlijk verander je niets. Je kan naar de kerk gaan en een vers zingen, maar dat maakt je nog geen ander persoon.

Jealous Guy: Dit is al een vrij oud nummer en stamt zelfs af van de Beatles-in-India tijd.
In India werden de Beatles geïnspireerd door een Indiase goeroe, Paul schreef “Mother Nature's son”en John schreef “Child of Nature” voor het Witte album werd Paul's nummer gekozen, en bleef deze achter. De oude lyrics werden verwisseld voor nieuwe en zo werd Jealous Guy geboren.
Piano, trings en drums. Mooie melodieën. Je zou dit kunnen opvatten op een terugblik naar zijn verleden, I was dreaming about the past. Misschien wel een schuldverklaring aan Cynthia?
Een terugblik op het uiteen gaan van de kevertjes? De verslechterde relatie met Paul McCartney?

It's So Hard: Lekker bluesy, band word begeleid door een saxofoon. Het gevoel iemand te moeten zijn en je stempel te kunnen zetten, maar dat het erg moeilijk is. John's visie op het leven, hij gaat ten onder. De roem, het idool, het voorbeeld, wat hij eigenlijk niet echt wil zijn.
Kort maar krachtig, zullen we zeggen. Lekker tussendoortje.

I Don't Wanna Be A Soldier Mama: Ook hierop speelt George Harrison, die de slide guitar bespeeld. Veel mensen op de site vinden dit nummer te lang, of te eentonig. Ik vind dit juist een van de betere nummers. Maar ik denk dat het idee achter dit nummer gewoon vrij voor de hand liggend is, en toch ook weer niet. John wil gewoon John zijn, en niemand anders.

Gimme Some Truth: Een erg treffende protest song. De politiek voert maar uit, en verteld de helft. Houden dingen achter de hand, en de burger word misleid met misleidende berichten in de krant. Erg krachtig, erg duidelijk. John op zijn sterkst.
Oh My Love: De enige song op het album met 2 componisten, John en Yoko. Piano en gitaar, John geeft zijn ziel bloot. George Harrison speelt gitaar op het nummer. Ook dit was een oude Beatle track die werd geschreven voor de Witte dubbelaar. Ik denk dat dit nummer gaat over het vinden van die ene, de ware een man/vrouw waar mee je je leven wil delen. De schoonheid van ware liefde beschrijven, en alles beter ervaren dan voorheen.

How Do You Sleep?: Groovy tune, lekker nummer vind ik. Op de documentaire over hoe dit album werd gemaakt is te zien hoe het nummer tot stand kwam. Van een soort losse, vrij strakke jam werd het iets smerigs, iets vuigs. Beetje funky, zoettig, maar in zo'n scherpe verpakking.
Een tekst die geadresseerd was aan de heer P. McCartney. So Sgt. Pepper took you by surprise?
Het gaat over 'verraad', Paul had misschien andere commerciële ideeën met de Beatles, dan alleen voor de Beatles.Hij wou de Beatles runnen, hij wou de baas zijn. Jaloezie, zijn uiterlijk. De referentie naar Paul's grootste hit, Yesterday, dat hij buiten dit nummer niets heeft gedaan. Een moederskindje, wat kan je nou zonder de beatles? We merken wel wat je wel of niet kan.
Je had niet verwacht dat Sgt. Pepper zo'n succes zou zijn he?!
Jammer van de bedoeling, maar misschien wel heel eerlijk en dapper, toch ook diep triest. Dat een schrijvers duo als Lennon/McCarntney zo ten onder gaan en in elkaars haren zitten.
Stiekem mijn favoriete song van het album.

How?et zoals Remember(Plastic Ono Band) is dit een nummer over zijn therapie die hij samen met Yoko volgde. Met zeer persoonlijke vragen, zoals die ook in dit nummer worden gesteld.
Ook reflecteert hij de wereld in het nummer, het is niet altijd even mooi en ook hij krijgt er genoeg van. Vragen die we ons allemaal misschien weleens stellen. Levens vragen, die het interessant houden, die je jezelf misschien beter leren kennen. Bepaalde situaties, als je niet weet hoe je je moet gedragen of situaties waarin je niet weet hoe je je moet houden of moet antwoorden. Gewoon door gaan, just carry on, al is het momenteel zo zwaar, je komt er sterker uit, als een beter persoon.

Oh, Yoko!: Het hele zooitje bij elkaar, zingend en spelend op instrumenten. Een veel te poppy nummer, zonder al te veel inhoud. Gewoon een liefdes verklaring aan Yoko. Phil Spector zingt de harmonieën, Nicky Hopkins op de piano, meerdere akoestische gitaren, noem maar op. Op alle momenten van de dag denkt hij aan haar, Yoko Ono en wil hij haar naam uitspreken. Het geeft voldoening, de naam van een echte geliefde uit spreken, en er aan denken, er over dromen.
In the middle of the night i call your name, zelfs wanneer het warrig en ondoorzichtig word(in the middle of a cloud). Iedere relatie heeft zijn ups en downs, maar echte liefde bijt overal doorheen.

Het album sluit hier mee heel anders dan Plastic Ono Band, maar is dan ook in bijna alle opzichten anders, het album doet veel commerciëler aan en de productie is gladder, dat is niet erg en doet de nummers zeker niet te kort. Maar hoe had het album er uit gezien als er voor de zelfde productie was gekozen als bij de single, Instant Karma? Lekker rauw en on geprepareerd.
Een nieuwe fase van het leven van John Lennon, een actievoerder, een trotse echtgenoot, en een gewone man.

“Imagine the clouds dripping, dig a hole in your garden to put tem in.”

Ik vind dat de hoes van deze plaat de sfeer voor mij erg bepaald.

Ik vind het een lente plaat, met zomerse trekken. Al is het verhaal achter de meeste nummers universeel.

Een heerlijke zonnige morgen, we lopen door het park. Een mooie oude boom, laten we er bij rusten en de kwalen van het leven van ons af zingen en uitrusten.

Mother:Een vrij kaal nummer, maar dat bepaald de schoonheid er van.
Enkeld Piano, drums, bass en vocalen. John Lennon op zijn naaktst, schreeuwt over zijn verleden.
Zijn moeder die hem in de steek liet en vlak na de hereniging werd dood gereden door een dronken politie man, en over zijn vader die bij de marine zat en altijd van huis was. Zijn moeder was niet de liefste, ging vreemd, kreeg kinderen met een andere man. Gevolg, vader Lennon ziet dit niet meer zitten en wil met zijn zoon emigreren naar New Zeeland, maar dit word verhinderd en John blijft achter in Engeland, helemaal alleen, bij zijn tante. Hij schreeuwt dit verdriet vanuit de diepste kelders van geheugen en dat is te merken. Schitterend, zo naakt en zo eerlijk.

Hold On: Hold On word hier als een misser genoemd, maar dat vind ik niet. Dit is zo'n moment waarop je jezelf moed inpraat en jezelf verteld dat je het allemaal kan en je er door heen sleept. John had geen makkelijke tijd, met zijn in opspraak geraakte nieuwe liefde, Yoko Ono. Ook hier is de setup vrij simpel, we hebben een drum, een bas en een gitaar. John zingt zich zelf en Yoko moed in: "Hold On John, you gonna win the fight", "Hold on yoko, Its gonna be alright". En dat het niet erg is om je alleen te voelen, want jezelf kan genoeg zijn, je bent sterk genoeg. Ook springt John's humor in dit nummer naar voren, met halverwege het nummer ineens "Cookie" te zeggen. Ook gelooft hij int een betere wereld, gewoon even vol houden.

I Found Out: Dit is een vrij bluesy nummer, met een crunchy gitaargeluid dat prima tot zijn recht komt met de begeleiding van drums en bas. In dit nummer spuugt John zijn ongenoegen uit, hij weet nu hoe het zit. Bekritiseert het geloof, de hogere figuren en de Hare Kirshna beweging. De hippietijd keert, junkies, overmatig drugs gebruik, hij heeft het mee gemaakt.

Working Class Hero: Misschien wel het mooiste nummer van de plaat. Een kaal, wederom naakt nummer. John alleen met een gitaar, op zijn sterkst.
Bekritiseerd de samenleving. Alles is normaal en geaccepteerd maar "ze" vormen je en je hebt weinig keus, zodra je daar voor wil staan maken ze je "bang". Je kan aan de top komen in de samenleving, vertellen ze je. Maar dat gaat over de lichamen van de armere, normale man.
A Working Class Hero is something to be. Het nummer sluit af met een achtervolgende gitaarslag die het nummer een beetje dat "haunting" gevoel geeft.

Isolation:Leuk nummertje, lekker bluesy pianotje, drumbeat en bas. Maar achter deze fijne melodieën zit de naakte ziel van John Lennon. Is het niet fantastisch om een Beatle te zijn? Alle roem? Iedereen die je kent? Iedereen die van je houd? In tegen deel, John is een normale man, met angst. Door de faam voelt hij zich geisoleerd, hoog op de top van een wolkenkrabber, waar niemand zich met hem meet, alleen maar op kijkt. Toch bang om alleen te zijn. Hij en Yoko zijn maar mensen, die toch de wereld willen veranderen, er een betere plek van te willen maken, daar hoef je niet beroemd voor te zijn, normale mensen moeten het uit eindelijk doen. Maar hij noemt geen schuldige, want we zijn allemaal mensen.

Remember:Ringo als drum computer, klinkt prima toch? Bijna als een machine. Do you remember when you we're young? Dit nummer gaat over een bepaalde therapie die John heeft gehad, om herinneringen op te halen en te verwerken, verdrietig of vrolijk.
Dan krijgt het nummer een wending, de beat word meet "Beatles" achtig, met een tempo wisseling die het een lekkere poppy swing mee geeft. Dit vind ik een erg fijn nummer.

Love: Misschien wel het sterkste nummer van de plaat, met Working Class Hero. Phil Spector op de piano. Het gevoel van liefde, het hebben van liefde, het proeven van liefde en het kunnen voelen van liefde. Het willen geloven in liefde en er op willen bouwen, de liefde voor het verleden en voor de toekomst. Het willen definiëren van het woord liefde. "Love is you, you and me. Love is knowing, that we can be" geeft me kippenvel, wonder schoon. De mooie dingen in het leven zijn gratis, liefde is gratis. Liefde is het gevoel om terug geliefd te worden. Dit alles vervaagd langzaam in de achtergrond en verdwijnt.

Well Well Well: Stiekem vind ik dit het minste nummer van de plaat, het gaat net te lang door. De gitaar in dit nummer is weer lekker gruizig en krabbelt door. Ik vermoed dat dit nummer over Yoko gaat. Hij beschrijft hierin situaties met haar, of dingen die hij met haar heeft besproken. Zoals revolutie, Vrijheid van vrouwen en schuldgevoelens.

Look At Me: Dit is misschien wel de oudste song op dit album, geschreven tijdens de "White Album" sessies. Ik heb "Julia" altijd in m'n hoofd bij dit nummer. Maar wederom een kaal nummer, alleen John op de gitaar. Hij is hij, niemand anders. Geen wereld ster gewoon een man. Hij vraagt zijn geliefde hem recht aan te kijken en hem te nemen zoals hij is. Hij denkt te weten wie hij is, maar probeert zich toch af te vragen wie ze nou echt zijn. Zijn geliefde en hij.

God: John op de piano, begeleid door drums en bas. Ook een mooi nummer, en schopt lekker tegen het algemene geaccepteerde idee van een god aan. God is a concept, by wich we measure our pain. Dan krijgen we een lijst te horen waar hij allemaal niet in geloofd.
Met deze lijst stelt hij alles aan elkaar gelijk, maar geloof alleen in hemzelf en in Yoko.
Nu is hij gewoon John, de Beatles periode is over, de dream is over. De Beatles waren god.
Als er een God is, zijn we dat allemaal.

My Mummy's Dead: is een vrij gemoedelijk, kinderlijk melodietje. Maar als je naar de tekst luistert krijgt het nummer veel meer lading en melancholiek mee.

My mummy's dead
I can't get it in my head
Though it's been so many years
My mummy's dead
I can't explain
So much pain
I could never show it
My mummy's dead

Een waardige afsluiter van een memorabel album, een van mijn favorieten, een van de beste in mijn bezit.
De zon gaat onder, het word donker en het word stil in het park. Het word tijd om naar huis te gaan, morgen weer een zonnige dag, dan begint alles weer overnieuw...

John Lennon – Mind Games

Het vierde studio album van Lennon, eindelijk kan ik er over schrijven na de eerste 3 gehad te hebben. Het begin van zijn 18 maanden durende scheiding van Yoko, wat voor fraaie muziek heeft gezorgd. Het wel bekende “verloren weekend”.

Mind Games: Een ouwertje, geschreven tijdens de Let it Be sessies van de Beatles, zo kwam Mind Games tot stand. Een echte hippie song, als je het mij vraagt. Zoals George dat al eerder deed met “Give Me Love(Give Me Peace)”, pushing the barriers, peace on earth.
Liefde is het antwoord op alles, Liefde lost alles op, je moet het alleen eventjes laten groeien.
I want you to make love, not war. Een wel bekende zin die door Lennon weer eens word aan gedikt, ik vind het fantastisch. Heerlijk relaxte song.

Tight A$: Ouderwetse rock n' roll, met een pakkende tekst. Niet echt duidelijk, politiek? Misschien. Ik zou deze song in het verlengde kunnen zien van “Woman is the..” Door de zin, Just as tight a$ you can shake it girl. Het gaat over drugs, Just as tight a$ a dope fiend's fix my friend.
De oude Beatle dagen? Tight a$ you can boogie, Tight A$ got it laid.
Ik weet het niet, wel weet ik dat ik dit een lekkere Lennon rocker vind, en zeker niet vervelend vind om te luisteren/

Aisumasen(Im Sorry): John, emotioneel, breekbaar en zo ziel bloot leggend. Zijn kijk op de split met Yoko, zijn gevoelens, zijn idee. Hoe is het fout gelopen? Aisumasen Aisumasen Yoko.
Het spijt me, Yoko, in het Japans. Zou ze terug komen? Het doet pijn, John in liefdes verdriet.
Mooie, zwevende, doch slepende melodie. Hogere krachten, het boven natuurlijke. Mooi nummer

One day(at a Time): Weer John emotioneel en breekbaar. Dit maal ondersteund door een koortje, wat een leuk effect geeft. De song heeft iets ondeugends. Zoals echte liefde, ondeugend. Alles voor elkaar zijn. Jij bent mijn zwakte en mijn sterkte. John stelt alles tegen over elkaar aan elkaar gelijk, wat goed uitpakt. Hij lijkt zijn verdriet even te zijn vergeten en aan de mooie dingen van de liefde te denken.

Bring on the Lucy(Freeda People): Now we're talking! Mijn favoriet van de plaat, John op politiek gebied, erg sterkt, geen twijfelaar. Gaat in tegen het schieten van onschuldige mensen in Vietnam, wat doen we daar überhaupt? Het maakt ons niet uit, wie je bent, wat je wil of wat je achtergrond is. Bij ons ben je gelijk en word je als een gelijke behandeld. De politiek handeld, doet maar, zonder naar het volk te luisteren. Ze maken al onze beslissingen, waar we totaal niet achterstaan. Het is zelfs zo slecht dat “the goverment” zelfs word vergeleken met satan.
Een zoete, galmende melodie. Bijna tropisch, een parel om naar te luisteren. Toch zo'n zwarte tekst, zo treffend.

Nutopian International Anthem: Een paar seconde stilte, John introduceerde Nutopia voor het eerst op 1 april 1973. Nutopia, geen land, een verplichtingen, geen paspoorten(refereert aan de immigratie naar de USA), gewoon alleen mensen. Een witte vlag als kenmerk, een volkslied zonder inhoud, zonder geluid en zonder vorm. Zo'n idee kan een paar seconde stilte bevatten.

Intuition: Een wat funky nummer. John die uitlegt hoe dat nou werkt, in zijn leven.
Zijn intenties zijn goed, hij gebruikt zijn intuïtie. Snapt niet dat andere mensen niet zo denken en zo in het leven staan, hij maakt iedere dag beter en beter. Er is niet mis met me, al zou je dat misschien denken. Zo sta ik in het leven, en zo ben ik. Ik volg mijn hart, ik volg mijn intuïtie.

Out of the Blue: Weer John naakt, breekbaar, ziel bloot leggend. Zijn ontmoeting met Yoko, van uit het niets. Zo iets moois, echte liefde, niets beters, het moest zo zijn, wij zijn er voor elkaar, het kan gewoon niet anders. Pure liefdes verklaringen, Yoko, ik houd zielsveel van je.
Ik heb lang genoeg overleefd, om nu te mogen genieten, lang genoeg om jou tot mijn vrouw te mogen maken. Prachtig, echte pure liefde.

Only People: Politiek, dat voorop. Had op een Beatles album kunnen staan, qua song en melodie. Alleen mensen kunnen voor een perfecte wereld zorgen, zolang zij maar opstaan en durven te spreken. Die ene individu die op staat en de boel aan het rollen brengt, gewoon een normale man of vrouw, we kunnen het allemaal.
Dalijk is het te laat en leven we in een door de regering gecontroleerde samenleving, kunnen we nergens meer gaan en staan zonder geregistreerd meer te worden, we don't want to live in a Big brother scene!

I Know(I Know): Ook een favoriet van mij, een levensbeschouwende John.
Hij weet wat er om hem heen gebeurd, en waar het vandaan komt en wat het betekend.
Hij weet wat het met de mensen doet, en hoe hij kan over komen. Ook kan dit weer over de split met Yoko gaan, hij weet wat hij heeft gedaan en hij weet hoe ze zich voelt.
Vandaag houd hij meer van haar dan gisteren, maar daar had hij eerder over moeten na denken, nu is het te laat. Hij weet wat hem overkomt, en ziet wat er gebeurd en hoe het dreigt af te lopen.
Maar toch word het beter, de liefde groeit, steeds meer, al was het eerst gezakt.
Huil alsjeblieft niet meer, ik ben er, ik hou van je, en van niemand anders.

Ook las ik ergens anders dat dit een ode aan Paul McCartney is.
Het eerste gedeelte beschrijft dan dat hij door de jaren er achter komt wie zijn echte vrienden zijn(to
tell the trees from the wood). Over het “How Do You Sleep?!” gebeuren, I know what's coming downAnd I know where it's coming from,And I know and I'm sorry (yes I am),But I never could speak my mind.
Hij mis interpreteerde Pauls handelingen en dingen die hij zei, met And I know just how you feel, And I know now what I have done, And I know and I'm guilty (yes I am), But I never could read your mind.
Het missen van de Beatles in het volgende stuk, het inleven in Paul.

Just sayin'.

You Are Here: Een liefdes betuiging aan Yoko, het westen en oosten komen samen, afstanden maken niet uit. Echte liefde doorgrond dat. Waar je ook bent, je bent in mijn hart.
Dromerig, zomers, rustgevend. Prima in de tijdsgeest.

Meat City: Een rocker, klinkt als een achterste voren afgespeelde master.
Hoe moeilijk is geweest, om weer op te bouwen, USA binnen te komen en er te mogen blijven.
Het rockt lekker.

Zo is dit en vrij zonnig, zomers album. Past prima in de tijdsgeest van 1960/70 en laat een vrij spirituele, al dan niet gewijd aan goden, gestemde Lennon zien. Durft te experimenteren met exotische geluiden, durft zelfs onderuit te gaan zitten, en het bijna als een droom klinkende “You Are Here” te maken. Helemaal geen slecht album, prima album zelfs. Maar niet zo sterk als zijn voorgangers, het is wat liever, wat zoeter. John heeft de liefde her ontdekt.

Dat is dan nummer 4, ook deze vond ik lastig om over te schrijven, ik hoop de plaat geen te kort te hebben gedaan!

John Lennon – Walls and Bridges

Het 5e album van Lennon alweer, en tegelijkertijd mijn 5e bespreking.
Dit is een album opgenomen in de tijd dat John naar Californië ging en Ono een tijdje achter zich liet. Met alle verhalen van dien, en May Pang uiteraard...
Ook was dit het eerste album, met gek genoeg, Lennon's eerste nummer 1 hit in de USA als solo artiest.
In deze periode herenigde John zich ook weer met zijn zoon Julian, die ook op de plaat te horen is.
De warmte van Californië, het broeierige bijna exotische....
Aan het strand of in drukte van L.A., Walls and Bridges is een heel ander album dan al zijn voorgangers en zeker geen slechte.

Going Down On Love: Een relatief rustige opener, de track opent met een trommeltje waar Lennon op zingt “Got To Get Down, Down on My Knees”. Hij onderwerpt zich aan de liefde, bijna een slaaf misschien, het altijd willen maar niet krijgen... het smeken om liefde.
Toch zit er een prima drive in het nummer en bromt de bass er lekker op voort.
Als ik m'n ogen dicht doe en luister, zie ik de stranden van Venice en Santa Monica... lekker briesje... John genietend, toch piekert hij over zijn verloren liefde. De instrumentatie zorgt voor de relaxte sfeer en doet het zomers klinken.

Whatever Gets You Thru The Night: Lekkere Lennon rocker, dansbaar, sensueel, verleidend maar toch scherp. Samen met Elton John op de piano en backing vocals.
Een beetje verleiding, zo komt het over. John die een dame verteld dat ze niet bang hoeft te zijn, hij doet haar geen pijn en laat haar versteld staan. Dit was dus John's eerste nummer 1 hit in de USA, hoewel ik altijd dacht dat Imagine dat ook was, maar nee dus.
Dit illustreert de met alcohol gevulde L.A. Nachten wel lekker, donkere clubs, toch zomers, misschien zelfs wel buiten.. lekker dansen en feesten, van het leven genieten en nieuwe mensen ontmoeten, misschien zelfs wel versieren. Onder een sterren hemel lopen we naar huis.

Old Dirt Road: De instrumentatie op dit nummer doet mij erg aan het album “All Things Must Pass” van George Harrison lijken, even als de slide achtig klinkende lead gitaar.
Dit zal een late avond song zijn geweest, meeslepend en zet gebeurtenissen die eerder plaats vonden in een ander daglicht. Na een lange avond, naar huis... terug denkend aan het stuklopen van een relatie, de eenzaamheid op de weg... ain't no people on this old dirt road.
De omgang van de mens met de natuur daar in L.A. Met de opgedroogde watervoorziening, al weet ik niet of dat in '74 ookal zo was... All we need is water, cool clear water... uit water leefd alles voort en zonder sterven wij af, ain't no people on this old dirt road...

What You Got: Ik hoor de jaren '80 naderen, al is het nog erg vroeg in '74.. doet me in de verte denken aan “Living in the Meterial World van George Harrison. Groovend, opzwepend. Lennon in frustratie, hij gilt het er bijna uit. YOU DONT KNOW WHAT YA GOT, UNTIL YOU LOSE IT!
Tegen Ono, alsjeblief! Geef me nog een kans! Ook een beetje funky, toch weer dat zomerse en West Coast achtige feel die in de '70ties zo bekend was. Door de trompet heeft dit toch een laidback feel, ondanks Lennon zich schoor schreeuwt en de bass er op los beukt met swingende drums.

Bless You: Weer zomers, dit doet me aan een nachtelijke strandwandeling denken. Ik mag dit natuurlijk eigenlijk niet zeggen, maar de instrumentatie zou zo in een foute film kunnen, haha.
Een ode aan Yoko, al is ze zo ver weg. “Still we're deep in each other's hearts”. Sommige mensen zeggen dat het over is, nu ze van elkaar weg zijn, voor altijd weg, maar ze weten het, ze zijn er voor me kaar, ondanks de afstand. Een warme deken om je heen. Een sterren hemel, waar John op het strand zit, de golven kruipen het strand op en af. Een zacht briesje, John kijkt naar de sterren en weet dat Yoko naar de zelfde hemel kijkt, ze missen elkaar en zijn door de sterren met elkaar verbonden.

Scared: Een wolfachtig gehuil weerklinkt, dan een dreigende bass lijn met een drumsound die niet om te krijgen is. De trompetten brengen je op het puntje van je stoel. John word ouder en is de jongste niet meer, wat in het verleden gebeurd is is leuk, maar kan niet meer geëvenaard worden.
Hij weet te overleven, de wonden van het verleden doen pijn, maar het lukt toch weer, van dag op dag. Haat en Jaloezie vreten hem op, hoe kon hij zo stom zijn? Yoko zo achter laten, wat nou als ze verliefd word op een andere man? Kan ik haar ooit nog bereiken? Hij is voor altijd getekend.

#9 Dream: Dit nummer start als een droom, John zingt hemels. Klinkt toch erg zomers, weer dat west coast gevoel. Ze zeggen, geïnspireerd door George Harrison's My Sweet Lord.
De liefde met Yoko is als een droom, zo lang terug als weer.
Het was als een droom, in de regen hoorde hij zijn naam noemen.
Het Abawakawa Pousse Pousse gedeelte komt uit een droom en betekende niets, gewoon een droom, een mooie droom. Een zonnige droom, een magische misschien wel.
Een droom naar het verleden, verloren tijden, gevoelens van vroeger.
Bijna een trance, het klinkt zo vredelievend en verlangend. Doe je ogen dicht, laat je mee voeren, float upstream...
Kleuren in de lucht, pastel kleuren. Een ondergaande zon in het landschap van lucy, een zand aan je voeten, een koel briesje in je gezicht wat de warmte kan compenseren. Neem een duik, rust uit.
Een wereld vol vrede, dat is wat ik zie als ik dit hoor.

Surprise, Surprise(Sweet Bird of paradox): Dit laat je weer ontwaken uit de trance waar Dream me in heeft gebracht, een scherpe gitaar die weerklinkt. Drums die me aan een uptempo “Little Wing” doen denken. Dit heeft ook weer iets exotisch, dit komt door de trompetten, niet voor iedereen geschikt, maar heeft wel degelijk een toegevoegde waarde.
Een typische Lennon, qua tekst had dit niet misstaan op een album als Magical mystery tour of Sgt. Pepper.
Het eerste deel van de song gaat over lust, en liefde. Dan komt de paradox waarin hij op zijn tong bijt en dat hij het maar moeilijk vind dat hij de gene was die fout zat, terwijl eerst misschien anders gedacht. Wat een mooie verassing, een soul mate waarbij je de zon in haar ogen ziet op komen en ondergaan. Hij houd van haar, echt waar.

Steel and Glass: Dit is een bijtende John, een boze en een niet al te tevreden John.
Dit is in de trant van How do you sleep? De zelfde melodie en progressie, alleen volle akkoorden en een ander tempo. Dit maal aan het adres van Beatles manager Alan Klein. This is a story of a old “friend”o' mine. Dit vind ik dus zeer sterk, Lennon sterk, vol, met overtuiging. Hij wist het altijd zo goed te brengen, John was iemand die wist wanneer hij te kort werd gedaan of werd genept, of in dit geval bedrogen. De Beatles waren een gigantische geldmachine voor Klein, en hield een groot deel van de inkomens in. Mooie string arrangement, mooie instrumentatie, mee slepend.
Scherp, spiezend. “Your mother left you when you were young, you'd wish you wasn't born at all”.
Nu de Beatles niet meer bestaan ben je niets meer, gewoon een zielig menselijk bestaan.
Dat bestaat uit oud “succes” en leugens, niemand wil meer wat met je te maken hebben.
Qua melodie past dit voor mij weer bij de songs voor na 12 uur s'nachts, zo'n nachtelijk nummer wat het dan extra goed doet.

Beef Jerky: Zoals eerder genoemd een zeldzame Lennon instrumental. Het begin klinkt als een UFO die over vliegt. Een psychedelisch effect. Daarna word het vrij rocky.
Rockt op zich lekker weg, maar vind ik niet al te interessant, Lennon is op zijn sterkst wanneer hij gewoon zingt.

Nobody Loves You: Een sobere melodie, pure akoestische gitaar. Lennon kon in zijn muziek altijd zo eerlijk zijn. Een song voor de afterhours... Niemand houd van me, nu ik niet meer in dé hit band zit. Dan komt de band er achter en zit er een rijke instrumentatie achter. Wat het een slepend nummer word en zou het zelfs van een act als John Lennon and the ….. kunnen zijn, zo klinkt het.
Niemand geeft meer om hem, John Lennon? Ohja, dat was toch die Beatle? Die ene die gek is geworden, met z'n lange haar en hippie ideeën? Ach....
Iedereen houd van je wanneer je diep onder de grond ligt begraven... zegt John.
Denk aan Elvis, denk aan Michael Jackson nu... nu weer super populair, terwijl de man vlak voor zijn dood niet meer interessant was. Ik snap John's gevoel, je moet bijna wel dood gaan wil je weer interessant zijn. Ook hier zet hij zijn ziel er in en zingt vol overtuiging.

Ya Ya: Een cover uit de oude doos, in de middag uurtjes. Zijn zoon Julian is vrij en kan mee de studio in. Zullen we samen eens wat spelen? Vader en zoon samen. John achter de piano, Julian op de drums. Lekker soepel, liefde. Ik vind het leuk om de jonge Julian in combinatie met zijn pa te horen, het nummertje mag dan niet veel voorstellen, het geeft gewoon aan wat een leuke tijd die twee toen nog samen hebben gehad, na zoveel jaar eindelijk weer.

Zo komen we op het eind van Walls en Bridges, een plaat met een variatie aan muziek.
Een vrij aardige zelfs die veel mensen over het hoofd zien, of ohja dat album ook nog bij zeggen.
Een album met mooie nummers, boze nummers, dromerige nummers en bange nummers.
Een L.a. Album, zoals ik dat vaker heb gezegd, het zit er allemaal in.
Ik ben trots dit album in bezit te mogen hebben!