Oke, de langverwachte opvolger van het debuut van Barna Howard is er dan eindelijk. Het heeft drie jaar mogen duren, een lable switch en nu een full-band bezetting. Maar hij is er.


Deze nieuwe Barna Howard staat voor een verandering in geluid. Van het eenzame getokkel van de vorige plaat, naar een volle countryplaat. Het gaat hem goed af, maar geweldig vind ik het niet. De opener, die gelijk de toon voor het album zet, vind ik bijvoorbeeld veel te lang duren.

Daarnaast vind ik het ook een beetje een algemeen plaatje, waarin hij wat mij betreft te veel algemeenheden aanhaalt en te veel in 'We' zingt. Het is een klein dingetje, maar het stoort me. Alsof het een soort van dagboek is wat hij opleest/zingt. Verder is de plaat gewoon heel anders dan de vorige. Dit is meer country dan folk, er is meer invulling en ergens staat hem dat prima maar klinkt het ook wat onwennig. Ik denk toch dat ik hem liever kaal hoor, terug naar de roots.

Wat mij betreft is er een behoorlijke meerwaarde voor het label, Spacebomb, hier bij deze langspeler van Bedouine.

Spacebomb geeft iedere artiest in feite dezelfde behandeling. De albums worden geproduceerd door Matthew E. White en de muziek wordt gearrangeerd door Trey Pollard, die dat altijd magnifiek doet. Sterker nog, door Trey Pollard wordt deze plaat wat mij betreft onderscheidend. Zijn subtiele inzet van strijkers en blazers geven de nummers van Azniv Korkejian(of überhaupt platen op het label) zoveel meer mee waardoor ze meer tot leven komen en extra schoonheid op doen. Ook zou je het kunnen zien als een subtiele manier om 'soul' toe te voegen aan singersongwriter platen, want er komt wel degelijk meer 'soul' in de muziek. Om dan nog maar over de huisband van Spacebomb te zwijgen, die als soort anker in de branding ligt en Korkejian zoveel meer houvast geven.

Top plaat, in alle opzichten. Nummers waar de Spacebomb aanpak helemaal tot zijn recht komt is op bijvoorbeeld 'One of These Days' , 'Back to You' en 'Skyline'. (maar eigenlijk op ieder nummer wel)

Terwijl iedereen in Jazzland over stapt naar de fusion en varianten, blijft Bill Evans doen wat hij altijd al deed. Gewoon jazz maken zoals hij dat -pak 'm beet- 20 jaar eerder ookal deed. Geen poespas, geen geplingelplangel op de bass zoals Pastorius dat deed, drums zijn puur ondersteunend en geven het geheel wat kleur. De toetsen spelen, zoals je mag verwachten, de hoofdrol.

Deze plaat doet wat hij moet doen, doet wat jazz voor mij moet doen. Jazz moet een beetje rokerig en 'blauw' zijn, dat is deze. Late avond muziek die niet verrasst maar je toch laat genieten, een druilerige lente dan maar. Waar de regen zachtjes op de blaadjes van opkomende sneeuwklokjes tikt, de laatste sneeuw smeltend. Ik dromend, denkend bij de kachel. Terwijl deze plaat ook nachtelijke tafrelen oproept.

Een verstild beeld van verkeerd dat stopt voor een verkeerslicht en weer begint te rijden, terwijl de nacht valt over de stad en de mensen langzaam weer naar de kroegen trekken, een glas whiskey of goede port. Tot dat het moment komt dat de nacht sterft en er geen ziel meer op straat is, als dat moment aanbreekt zwerf ik daar.

Met maanlicht dat mijn weg een beetje verlicht.

Jenssen slaat met deze Departed Glories de spijker eigenlijk finaal op zijn kop.

Zijn aanzet is minimaal, toch krijg je het idee naar een timelapse van een verschuivende gletsjer over een periode van 1000 jaar te kijken. De stuwende, schuivende electronica. Heel erg minimaal. Sferisch.

Geluiden, fieldrecordings, opborrelend.. Echo's uit het verleden die als in een soort koortsdroom in slowmotion even werkelijkheid worden en daarna weer vervagen en in de stuwende geluiden op gaan.. als een soort zwanenzang voor iets dat was maar niet meer is. Een schimmig visoen dat even langs je ogen schiet op een zorgeloze, warme lente dag. De herinneringen die vervagen, tot dat er niemand meer is die ze herinnerd.

Ja, bijna perfect.

Ik vind het nogal overdreven dat je zegt dat deze album hoes in de stijl is van Funeral.
In de verste verte niet. Dit is overigens wel een hele mooie hoes.

Folk had bij genre ook niet misstaan.

Als ik dit luister dan luister ik een beetje met gemengde gevoelens.
Soms zie ik hem langs flitsen, en bedenk ik mij dat ik hem nog moet luisteren.
Blaudzun.
Een Nederlandse artiest, ja, ik ben eens wat bands uit ons eigen landje aan het afstoffen en aan het luisteren.
Ik hoor de drang tot goede nummers wel, en er zijn zeker goede nummers aanwezig.
Maar het klinkt net allemaal "te" mooi om echt goed te zijn, dat klinkt raar he?
Ik vind dat het net te goed is geproduceerd voor zo'n plaatje. Ik hoor liever wat ruis dan dat alles zo uit de fabriek zou kunnen komen. Zelfs de banjo klinkt helemaal puntgaaf. Hier en daar wat echootjes. En de instrumentatie is wat drukjes.
Alleen banjo/gitaar en drums had ook genoeg geweest.


Le Chant des Cigales doet mij wel extreem veel denken aan Arcade Fire. Ook de manier van zingen durf ik te vergelijken met Arcade Fire.
Vind het echter wel fijn hoe hij de rust weet terug te laten keren door na deze uitbarsting gewoon uit te vallen in stilte, enkel krekels die je hoort.
Misschien wat kitsch, maar met de productie van de plaat wel op zijn plek.
Ik hoor ook genoeg andere invloeden. Maar is dat nou een slecht ding?
Nee, zeker niet.
De plaat bied ook genoeg variatie(ik ken zijn oudere werk niet), maar soms zo geforceerd dat ik hem gewoon niet geloof.
Bijvoorbeeld op "Who Took the Wheel", dat omhoog schieten van zijn stem.. tja..
Voor de rest niet veel mis met het nummer, maar de stem klinkt zo geperst.

De afsluiter van de plaat laat mij toch met een glimlach achter. Doet me een beetje denken aan Fleet Foxes, al mist het de harmonieën. (Ik zal maar niet zeggen dat z'n stem soms neigt naar James Blunt )
Als hij een keer voor niet te veel geld in de buurt optreedt, dan ben ik zeker van de partij. Als het album onder de 10 euro komt, dan zal ik me zeker melden als geïnteresseerde.

Maar voor nu hou ik me afwezig, misschien dat ik zijn vorige albums nog eens beluister.. als de tijd zich daar voor leent.

Blitzen Trapper, een band die ik in 2009 ontdekte en direct als “boeiend” bestempelde. Furr was een fantastisch album, Destoryer of the Void was geweldig, allemaal hoog vliegers, de Black River Killer EP is ook erg goed. Ik was ook erg blij toen ik deze release zag staan.

Begint lekker rockend zoals Blizten Trapper dat kon op Furr, het album heeft een erg jaren '70 feel en dat vind ik erg fijn. Piano is ook een grote toevoeging, steeds meer aanwezig in de muziek van de band. Teksten zijn ook prima te doen, hangt soms in een cliché maar nergens vervelend en toch altijd geïnspireerd.

De single Love The Way You Walk Away is een prima nummer, klinkt vrij commercieel maar is prima in verhouding met de vorige tracks. Zo krijg je een beetje het gevoel door de Amerikaanse bossen te lopen, jachtgeweer onder je arm jagend op wild. Sfeer die de plaat ademt is prima.
De eind periode van de jaren '60 zit er goed door heen gemixed, '70 zijn ook duidelijk aanwezig, dit zorgt voor een bepaalde soort sound die erg lekker klinkt, maar ook vertrouwd.

Op de highway, rijdend door de schemer. Uitgestrekte bossen aan beide kanten. De uitgestrektheid van de natuur, de zon moet nog op komen. Aan een open plek grazen herten die opschrikken wanneer de auto lampen er op schijnen. Weg zijn ze, de rust, de overweldigende natuur.
Deze plaat komt uit de boxen, niet te hard, normaal niveau. De zon komt langzaam op en neem de kleuren tot me, dat echte groen, iets wat wij al lang geleden zijn verloren...

De plaat duurt niet erg lang, maar zorgt voor mij toch voor een goede 30 a 40 minuten van innerlijke vrijheid. Pracht van een plaat, zo hoor ik ze graag.

De nieuwe Blitzen trapper stelt niet teleur, integendeel, sterke plaat die mij in een perfecte sfeer brengt. Aanrader. Plaat zonder inzakkers

Na 11 jaar -ik kocht de enorm dure LP pas 3 jaar geleden- weer eens 'echt' beluisterd.

In 2009 of 2010 toen deze net uit was lag hij ineens overal in de dump. Free Record Shop, V&D (De cd versie dan). Ik was toen net of nog niet met Dylan bezig (ik werd 17 in 2009) en zou het nog ruim een jaar duren voor ik een overzichtsbox zou kopen met hoogtepunten uit de 60s, en de periode er na. Daarna zou ik hopeloos verloren raken in het werk van Dylan.

Deze Dylan laat eigenlijk voor het eerste sinds lange tijd een 'gezellig' opgewekt geluid horen. 90s-10s van Dylan zijn doorspect met duistere passages en gebroken harten. Op 'Together Trough Life' schudt hij dat van zich af en is de toon een stuk lichter. Wellicht heeft het ook te maken met de gumbo/Texmex band die Dylan om zich heen heeft verzameld. Weinig Cajun/texmex/zydeco platen die donker klinken.

'I Feel A Change Coming On' is misschien wel Dylan op zijn poppiest. Niks mis mee, maar ergens misschien toch allemaal wat vrijblijvend en beklijft zo'n song een stuk minder dan het ongelofelijk myserieuze en dreigende 'Aint Talking' bijvoorbeeld.

'Blood Bank' en 'Beach Baby' kunnen zomaar de beste nummers van Justin Vernon's hand zijn, uitdagend en gedreven, alles klopt er aan.
Ik vind het zo jammer dat het veschrikkelijke 'Babys' hier dan ook opstaat wat het niveau van de plaat zo drastisch omlaag trekt, dat zou zomaar Vernon's aller slechtste nummer(samen met Hinnom,TX) kunnen zijn, enorm monotoon en hij kraait er een beetje dissonant overheen..

Over 'Woods' ben ik ook niet erg te spreken, al is het een goed experiment.. Als je het niet probeert laat je de kans liggen om er iets goeds mee te doen, nu heeft hij ook kunnen inzien dat het voor hem niet werkt. De tekst vind ik erg mooi, de uitwerking een stuk minder.
NB. De versie van Volvano Choir, waarvan dit(geloof ik) een exerpt is, vind ik dan wel weer erg goed.

Schitterende EP.

Alle nummers zijn zo verschrikkelijk mooi, echt heel erg zonde dat er (nog) geen vervolg is gekomen op deze samenwerking tussen Oldham en Sweeney.
De stem van Sweeney past zo goed bij die van Oldham en de input van Sweeney (op de hoes staat Music by Matt Sweeney, Words by Will Oldham) is ook meer dan goed en voelt zo vertrouwd aan, en toch zo ongelofelijk fris.
Op deze EP plak ik 4,5 sterren.

Ik denk dat Brain gewoon lekker doet waar hij zelf zin in heeft, als mensen het dan kopen is dat mooi mee genomen, zo iets denk ik dan maar.

Opzich zit het goed inelkaar, maar wat kan je nou precies verpesten aan Disney songs?
Brian heeft een erg gladde stem en zou uitermate geschikt zijn voor deze muziek.
Een echte eigen draai geeft hij niet aan de muziek, her en der wel, maar het blijft toch vooral erg voorzichtig en kinderlijk.

Maar wat wil je! Het zijn potjan dikkeme Disney Songs, o ja.

Spannend word het ook niet, lekker vlak plaatje, kan zo worden gedraaid in de ontbijtzalen van het Disney hotel, of in zo'n Disneyland reclame. Ik weet het niet.

Soms zal dit wel leuk zijn, maar voor nu niet voldoende, ik geef er een 2* voor.

Uitschieter is voor mij "Can You Feel The love Tonight", bijna net zo goed als Elton John.

Gloria is een persoonlijke plaat geworden, het verlangen naar een Zeeland van vroeger. Toen alles daar, letterlijk en figuurlijk voor de wind ging. Het in en uitvaren van visserscheepjes in de Schelde, de boeren op het land. Het kruisje boven de deur. Klein maar fijn. Dat moet de gedachten geweest zijn.

Dat zeeland kerkelijk was, en is (zo'n 48% van de inwoners is Protestants of Katholiek) klinkt door in de vertellingen van Tonnie Dieleman, dat zijn het meer. Omgesmeden tot liedjes, kenmerkend door herhalingen. Begeleiding die even krakkemikkig klinkt als een visserschip in een storm, hopende nog voor het oog de haven binnen te varen. Dat die storm er komt horen we in Adriana.

Adriana is dan ook gelijk het nummer dat ik eventjes wil uitlichten. Toen ik Tonnie (aka. broeder Dieleman) live zag in de Roode Bioscoop in Amsterdam introduceerde hij voor het eerst nieuwe liedjes, van deze langspeler. Dit ging gepaard met enkele anekdotes rondom het ontstaan van de nummers of het verhaal achter de nummers. Een van die nummers Aalscholvers, het andere nummer was Adriana.

Adriana vertelt het verhaal, of beter, de levenswijze van de grootmoeder van broeder Dieleman. Die opgroeide in een andere tijd, waar het geloof op de eerste plek stond en men daar niet over twijfelde. Zeeland lag dan ook redelijk afgesloten van de snel vermoderniserende wereld.
Daar sluiten we de gordijnen voor, en ontsteken een olielamp. De wereld gaat te snel.
Maar zij had genoeg aan een bed, tafel en een stoel bij het raam.. wakend over het land en de golven. De heer die waakt over hen, door de duisternis. Wachtend op een teken, de maan die door de wolken schijnt en door de kieren naar binnen valt.... Dat die duisternis overweldigend is, in het onverlichte Zeeuwse land waar de golven tegen de kust beuken, merken we aan de kakofonie die aan het einde van het nummer ontstaat. Niets is zeker of voor eeuwig.

Hiermee levert broeder Dielemaan een lastig tweede album af, waar minder makkelijk doorheen te prikken is dan door het debuut. Wat, als ik dat mag zeggen, catchy-er was. De intstumentatie is drukker, de opnames zijn soms wat lo-fi. Dit tweede album staat ook voor een persoonlijkere slag, waar op ook een eer wordt gebracht aan de dochters van Dieleman.Voor Jana en Lieve, waarin hij stelt dat het niet uitmaakt als men zegt "dat je niet zingen kunt, want fuck de haters".

Bruce en ik, we worden maar geen vrienden, en gaan dat denk ik ook niet worden.

Het is weer kersttijd, wat kado's betekend. Nou heb ik een familielid dat wel van Springsteen houd, en daar kocht ik hem ook voor, maar ik dacht: laten we het nog eens een kans geven.

Bruce is zo'n "vriend" die je maar eens in de zoveel tijd ziet, je kent hem wel maar meer dan dat is het niet. Zo nu en dan heeft hij wat leuks te melden, en ga ik met een glimlach op mijn gezicht weer verder.

Bruce kan heel nederig en open zijn, zo waardeer ik hem ook het meeste. Maar soms, als je hem te veel zijn gang laat gaan gedraagt hij zich als een macho, en de verhalen die hij mij verteld komen dan over als Indianen verhalen.
Dan lult hij uren vol, en lijkt er geen eind aan te komen. Dan knik ik instemmend en luister ik mee, soms weet hij me te boeien. De hoop op dat soort momenten houdt mij dan ook vast.

Maar wat hij uit eindelijk heeft verteld weet ik niet, het trok langs in een waas.
En laat mij achter met een wat ongemakkelijk gevoel, als hij mij vraagt wat mijn mening over het geen dat hij gezegd heeft was. Ik weet het niet direct, maar glimlach een beetje ongemakkelijk.
Nee, echte vrienden... dat zullen we niet worden.

Ik vind de nummers, zoals ze hier op de box staan(disc 4 buiten beschouwing gelaten)
vele malen beter dan de originele drie albums.
De akoestische demo's op disc 1 zijn hemels.
Op disc 2 klinkt Buffalo Springfield meer als een band dan op het debuut en het afscheid...
De schetsen naar de klassiekers zijn ook erg sterk en hebben,
in de onvolledigheid, zelfs de kracht om als partjes opzich zelf te kunnen staan.

Met deze box in handen komt de werkelijke magie van Buffalo Springfield naar het oppervlak; niet zomaar een sixtiesbandje, waar er zo veel van waren. Nee, deze weten het verschil te maken.
Dat zag en hoorde je ook wel aan 'Buffalo Springfield Again', maar de voorloper en nakomer deden me een stuk minder.

Een must voor iedere sixtiespop/rock liefhebber die de albums nog niet bezit en een must voor iedere Neil Young/Furray/Stills/CSN/ Buffalospringfield fanaat!

4,5*