Ik ben het eens met wat Rizz zegt, een echte tegenvaller is dit niet.
Vrijwel alles is geoorloofd bij Sixx AM, het gaat hier toch om Nikki Sixx, DJ Ashba en James Michael.

Ik hoor wel meer invloeden van Muse, daar hebben ze zeker goed naar geluisterd... tja actueel blijven he!
Top 40 zullen ze zeker niet halen, teksten zijn daarvoor niet geschikt voor het grote publiek.

Wat ik me nu wel afvraag is of ze nou een echte drummer hebben of nu weer een drum pc hebben gebruikt, klinkt wel erg statisch dus gok het laatste.

Het is ene lekker plaatje, maar verbaast me nergens. Waar bij Heroin Diaries mijn mond op de grond hing, denk ik nu; Ja, lekker.. maar blijft niet echt hangen. Een herhaling is het ook niet echt. Gewoon een aardig plaatje. Hoop op een vervolg, dat mij net zo weet te raken als Heroin Diaries, die kwam uit het hart.

Ps. dat piano stukje van Goodbye My Friends is ook geleend van Muse kan alleen niet op het nummer komen, misschien New Born? Maar word ze zeker vergeven, vind dit een van de beste van de plaat. Alleen hier voor haal ik hem dit jaar nog in huis!

Grootste gedeelte van de nummers van de plaat zweven wel heel erg op de net opgekomen grunge scene, dat is geen slecht iets. Pumpkins gaat het prima af, heerlijke zompige, broeierige gitaarpartijen. Het stof en gruis waait je om de oren en lijkt vanuit een andere dimensie te komen, diep van uit de aarde. Misschien buiten aards? Alleen Soundgarden heeft dergelijke partijen kunnen neer zetten.
De drums klinken ingetogen, maar enorm strak en past precies bij het karakter van de plaat.
Een nummer als Suffer klinkt buitenaards, Chamberlin weet daar een lekkere draai aan te geven en speelt her en der wat met zijn toms, zorgt toch voor een origineel drum geluid.
D'Arcy, ook lekker op dreef, ontworteld bomen in de eerste paar nummers, maar laat ons ook swingen op Rhinoceros. Iha, ook goed voor gore, snijdende en hypnotiserende solo's. Schieten door de nummers heen, op de komende 2 albums ontwikkeld zich dat verder met enorme hoogte punten, uitschieters en grillen.
Corgan, zoals ik eerder zei, prima bij stem en 'krijst' hier nog niet zoals hij dat op de albums na Mellon Collie doet. Prima nummers, kwamen er uit de pen van meneer. Enorm sterk debuut van de Pumpkins die het onmogelijke nog zouden gaan doen, 28 songs in een keer, zonder echte inzakkingen. Prima band dit.

Wat ook nog eventjes vermeld mag worden, Gish en Siamese Dream zijn beide geproduceerd door Butch Vig, dé man die ook Nevermind van Nirvana produceerde.
Deze zijn een stuk beter geproduceerd en laten de Pumpkins klinken zoals dat hoort, gruizig, stoffig en keihard. 4,5 * voor het debuut van deze enorme favoriet van mij

Ik heb hem ook gehoord, een paar keer nu.

Steel Panther is niet meer zo spetterend, het 2e album syndroom?
Bij lange na niet slecht, maar de teksten zijn nog geforceerder dan op "Feel the Steel".
Waar ik daar het idee had dat ze in een avondje bier drinken verzonnen waren heb ik hier het idee dat er echt met man en macht is gevochten om zo fout mogelijke teksten te krijgen.
Een voorbeeld hier van is "Just Like Tigerwoods", niet echt grappig en probeer maar zoveel absurde dingen te bedenken.

Instrumentaal is het prima, zoals Eddie zegt iets zwaarder. Ik vind toch dat de party metal wat achter is gebleven en hier word gekozen voor de standaard aanpak binnen het genre.
Het jammere vind ik dat de ballads eigenlijk zijn verdwenen, op het debuut waren die enorm sterk. Dit zit ook wel erg strak in elkaar, en is bij vlagen ook lekker mee zing baar. De chorusen springen er ook wel uit. Toch wel weer een aparte plaat.

It won't suck it self is geloof ik samen met Chad Kroeger van Nickelback, weet het alleen niet 100% zeker.

Deze wil ik zeker in de kast hebben.

Het word allemaal enorm groots gebracht.
Ik vind dat een beetje raar klinken, met CSN&Y in mijn achterhoofd.

Alles is enorm opgepompt met hele koren die de achtergrond zang verzorgen.
Zou bijna denken dat de plaat door Phil Spector zou zijn geproduceerd.

Maar, is dat nou iets slechts? Nee hoor, hier valt dat best mee.
Ik vind het zo nu en dan best fijn(soms..soms), zulke overweldigende arrangementen en producties.
Ook mooi om te zien dat Stills van die sterke composities heeft, op Deja Vu vind ik hem er niet zo uit springen..(maar dat kan ook zijn omdat ik me het niet 100% meer herinner).

Ik vind Manassas nog net iets beter, daar lijkt meer aandacht te zijn voor de muziek, en de eenvoud daar van.

4*

Trouwens, ik zou bijna denken dat ze Clapton en Hendrix in de credits hebben omgedraaid.. ik vind "Go Back Home" veel swingender en Hendrix-achtig klinken dan "Old Times Good Times".

Ik vind het opvallend dat er iemand met 5 sterren heeft gestemd, maar dat is natuurlijk niet meer dan prima

Eind 2012 kwam Adey(hoe spreek je het uit? Aadeej, Eddie, Eedey..?) met zijn tweede album, na zijn debuut in 2006. Hij had daar 6 jaar voor nodig.

Wat daar uit komt is deze 'Tower of Silence'. Een plaat die eigenlijk nergens echt op uitblinkt en een beetje onsamenhangend is.
'The Tower of Silence' wordt gekenmerkt door drie aspecten die in de gehele linie een aantal keer terug komen. Dat is het experimentele gedeelte(Er komen soms zelfs wat beats en elektronica langs), het suggestieve/abstracte gedeelte en de stilte.
Hoe gek het ook klinkt, er zit veel rust en stilte in de plaat. Wat mij betreft te veel en dat zorgt er voor dat het een beetje gaat kabbelen en nooit echt spannend wil worden.

De vergelijkingen die direct in mij op komen zijn die met Josh T. Pearson en Joshua Tillman. Vocaal ligt Adey op een lijn met eerder genoemde folk artiesten. Ook het suggestieve van Josh T. Pearson komt hier duidelijk naar voren, alleen tokkelt Adey minder intensief. Wel zingt hij op een zelfde manier. Maar qua thema's en vocal(ze lijken als twee druppels water op elkaar)lijkt hij toch voornamelijk op Joshua Tillman, al maakt die iets spannendere muziek.

Neem natuurlijk helemaal niet weg dat hier ene aantal hele mooie nummers op staan. 'Laughing' is dreigend en die vind ik mooi. 'The Field' is ook erg goed, dar zijn ook nummers waar een richting in zit. 'With Tongues' is een leuk experiment tussen hemels koren gezang en elektronica.

Adey maakt een lastig tweede album, dat eigenlijk meer van het zelfde is al is dit net een tikkeltje minder dan zijn debuut. Op het debuut had hij hulp nodig met het vullen van de speelduur met twee covers, die direct de beste nummers van het album waren.
Hier doet hij het volledig zelf, al is het de 6 jaar wachten niet waard geweest en overheerst het gevoel of dit niet treffender of spannender had gekund.. tja. 3,5

Ik vind dit best een mooie plaat.
Een bijzondere verzameling mensen die op deze plaat spelen, helaas niet samen maar steeds na elkaar.
Ik heb niet heel veel meer te melden wat anders is dan wat Down_By_Law(DBL) hier boven heeft geschreven.

Ik ben het echter niet eens met dat Earle minder bij stem zou zijn, hij klinkt zoals altijd eigenlijk. Zijn nummers hebben zo akoestisch wel meer karakter dan in de aangekleede versies die op zijn platen staan(niet in elk geval trouwens).
Over Townes ben ik het eens, die klinkt niet meer zoals hij klonk. Ik vraag mij ook af in wat voor staat hij daar zat te spelen, in de introductie van 'Katie Belle' klinkt hij ver weg, maar dat kan ook zijn omdat zijn stem zo ver gedegradeerd is in bereik en klank. Maar opzich heeft deze oudere Townes ook nog een hoop in zijn mars, dat maakt me deste nieuwsgieriger naar 'No Deeper Blue' uit 1995. (Ik denk dat ik die zo maar 'ns even ga aanschaffen )

Guy Clark klinkt inderdaad erg goed. Niets op aan te merken.

Over de totstandkoming van deze plaat:
De show werd gegeven op 13 september 1995 in het Bluebird cafe in Nashville. Het is een muziekclub/cafe waar zo'n 120 mensen in kunnen.
De vrouw van Guy Clark, Susanna Clark organiseerde deze avond als een 'fundraiser' voor Interfaith Dental Clinic. Dat is een non-profit organisatie in Nashville waar mensen met een laag inkomen e.d. terecht kunnen. Klik