Je zou toch stellen dat dit een vreselijke grap is, die deels goed uitpakt.
Bij sommige nummers krijg ik ene glimlach, "Payola Blues" is nog best aardig bijvoorbeeld.

Maar met nummers als "Wondering" en "Betty Lou.." komt Neil echt niet weg.
De muziek past hem gewoon niet, de robot muziek van Trans staat hem eigenlijk prima, en Landing on Water is bij vlagen ook nog best prima. Maar dit is gewoon raar.

De stem van Neil Young past ook helemaal niet bij dit soort muziek, een soort van 'grasspriet kauwende knarsende' stem, eentje die bij zijn reguliere werk dus perfect past.
Zijn stem is me hier te schel, en krijg ik bij 'Wondering' zelfs wat last van pijnscheuten door mijn hoofd..
Beetje flauw ook, die 'Call and Response' stukken in de nummers vind ik ook echt niet werken. Alsof Neil in een kolenmijn staat te scheppen en zijn werkpartners mee roepen, soort van touwtrekken.

"Mystery Train" vind ik dan wel weer vrij aardig, maar Neil klinkt hier ook nogal los van de muziek en vermoeid.
Al lijkt hij over de grote lijn wel zin te hebben om dit te recorden.

Beetje onwerkelijk album,leuk voor er bij maar verre van essentieel.

Wat een inspiratieloze plaat, een soort van ochtendgymnastiek plaat.
Als je wakker word is dit een prima plaat om op te zetten, tijdens het wakker worden en aankleden e.d. om aan te zetten, hij vliegt als het ware langs je heen.

De aandacht is gewoon helemaal weg, en alles klinkt een beetje popijopie, omdat zo eventjes te verwoorden.
Fork in the Road bijvoorbeeld, zou een prima nummer voor in de kroeg zijn of om op te joggen.. lekker ritme en lekker melodietje, maar wat een tekst... jakkie bah..
Met Cough Up the Bucks kan je weer veilig over straat, Neil en de hip-hop generatie...

Nee nee, dit is een soort van decafé plaat, het smaakt ergens naar.. maar het mist dat gene waarom je nou juist koffie drinkt..

3*

Toen zong hij inderdaad goed, na de tijd voorderde is zijn stem wel erg achteruit gegaan en een beetje kraai achtig gaan klinken.

Even over dit album.

Opent fantastisch met Out on the Weekend, lekker droog, meefluitbaar harmonicaatje. Opvrolijker.

Harvest, het titel nummer. Doet aan als een country standard, wel een langzame.
Dit nummer vind ik ook prima te doen, afentoe een beetje rare tekst.

A Man Needs a Maid, op Massey mijn favoriet, hierop een van de mindere. Het nummer valt eigenlijk helemaal buiten de boot door het orkest dat mee speelt en op mijn versie wil Youngs stem nogal eens naar de achtergrond vallen..

Heart of Gold, anders dan op Massey. Vrolijk nummertje, niet echt niets aan te merken.

Are You Ready For the Country? Gaat verder waar de eerste 2 tracks stopte, maar dan in een mindere vorm en doet dit mij echt helemaal niets

Old Man, als er een reden zou moeten zijn(buiten dat dit een klassieker is) om dit album tekopen is het dit nummer. Old man is op massey nog veel beter, hier komt het in de buurt. De achtergrond muziek(drums e.d.) haalt voor mij de echte sfeer er uit. Maar des al niet te min het beste nummer van de plaat.

There's a World, dit vind ik een verschrikkelijk nummer, weer dát orkest(London Symphony Orchestra). Het staat gewoon niet, Neil moet met een gitaar op zijn veranda zitten en spelen, desnoods met een banjo speler een bassist en een drummert er bij. Dit nummer geeft me kriebels, zijn stem vind ik niet erg fijn in dit nummer.

Alabama, nummer dat verdergaat zoals nummer 1,2 en 5. Allemaal met de Stray Gators(6 en 8 ook). Deze vind ik dan wel leuk, prima rocker.

Needle and the Damage Done, in mijn oren de zelfde versie als op Massey Hall, het boekje zegt Royce Hall. Niets mis mee natuurlijk, ken je een nummer van Neil Young? Ja, the Needle and the Damage Done. Ik heb alleen een beetje het idee genept te worden door die 2 albums, als was Massey er in '72 nog niet, wel gespeeld uiteraard.
Door die losse dingen krijg ik het idee dat het meer een verzameling tracks is dan 1 album, een paar met de stray gators, paar met het orkest en een live take...

Words, de afsluiter.. doet me helaas niet zo veel..

Ik val nogal van mijn Neil wolk, maanden terug verheerlijkte ik de man en kon hij niet veel fout doen, na herbeluistering moet ik vooral bij dit album walgen. Dat zal binnenkort wel weer anders liggen, zijn werk na deze plaat(behalve tonight the night en wat jaren 80 fratsen) vind ik veelal beter.

Ja, weet je wat het is.
Een misbaksel vind ik dit niet, ik vind dit meer aardig geslaagd voor de verschrikkelijkste, muzikale, periode in de geschiedenis... Ik heb een gruwel hekel aan de '80s al zijn er ook wat aardige albums uitgebracht maar dat zijn dan echt groepen van toen die niets met de standaard '80s sound te maken hebben.

De productie heeft hij alvast niet, hij is niet gelikt en heeft nogal een Grungy productie. De drums en bass staan erg naar voren waardoor de gitaar los opgenomen lijkt, dat zal dus ook wel het geval zijn maar klinkt het verder weg.
De synths.. tja.. je houd er van of niet. Ik houd er niet van maar vind ze hier best wel oke klinken in combinatie met de andere instrumentatie. Teksten zijn gewoon prima inorde.
Het enige waar ik een beetje tegen stoot zijn die typische jaren 80 meezing refreinen (denk bijvoorbeeld aan Touch the Night) dat vind ik toch iets meer voor bands als Bon Jovi of Poison...

Experiment gelukt of niet? Tja Neil moest toch hip blijven ondanks dat hij zichzelf niet meer hoefte te bewijzen.

Om dit lager dan een 2 te geven vind ik wel erg overdreven, je moet deze plaat ook niet echt direct na Harvest draaien ofzo, dan is het contrast groot.

Maar om antwoord te geven op mijn eigen vraag, ik vind het een prima plaatje en om dit een misbaksel te noemen gaat mij te ver, even als een score van 0,5 1 of 1,5... dan doe je deze plaat toch echt te kort...

Al past people on the street niet echt in zijn catalogus

Hij stopt met Archives.. alles komt binnenkort digitaal op zijn site...

Ik was eigenlijk heel enthousiast voor deze box. En toch stiekem weer de hoop dat we nog wat gingen horen wat helemaal uniek is. Tuurlijk, er staan takes op die we nooit hebben gehoord. Er staan wat pingels op die niet zijn uitgebracht. Maar uiteindelijk is het toch sumier en ook dat was te verwachten. We spreken over veelal tape recordings uit '68. Buiten dat wat Nick speelt en zingt natuurlijk erg mooi is - soms in een ruwe schets, soms vergevorderd - is de kwaliteit van die opnames ook tape kwaliteit uit die tijd. Alsof ik een bandje van mezelf terug luister dat ik opnam 20 jaar geleden op een krakkemikkige boombox. Afin. Misschien brengen ze die tape van mij ook wel eens uit dan. Maar ik ben Nick Drake niet. Overall natuurlijk leuk om in te duiken maar wel echt typisch weer een gevalletje van 1 keer draaien en dan gaat de box de stofplank op.


Over de LP-versie: gaat dat iets toevoegen, denk je? Met de geluidkwaliteit van de meeste demo's hier? Het is wel mooi natuurlijk alles op groter formaat..

Tja, de productie is in principe te doen..

De metal kant van de band komt goed terug in "This Mean War", wat keihard is voor Nickelback begrippen.
In feiten doen ze het zelfde op "Bottoms Up", maar dan op de commerciële tour, party nummertje kan zelfs tussen de harde productie door op de radio worden gedraaid.

"When We Stad Togther" , met zo'n 'driving' bassline klinkt het best aardig
Maar dit trucje kennen we en klinkt ook dit nummer erg commerciële, was geloof ik ook een single.
"Midnight Queen" pakt op waar "This Means War" is gestopt, weer iets ruiger dus. Dat is misschien maar goed, want "Bottoms Up" en "We Stand Together" vind ik echt helemaal niets. In de verte doet mij dit nummer een beetje denken aan Slash's Snakepit.
Nu Metal? Zo klinkt "Gotta Get Me Some" een beetje als hij los barst. Apart, zo'n funky basslijntje. Het stampt lekker rond, maar overtuigd mij niet.

"Lullaby", gaat het dan toch nog gebeuren? Dit begint veel belovend.. Balladachtige song in de trant van "Gotta Be Somebody" van het Dark Horse album.. maar helaas.. rond dit toch uit in een saaie top-40 powerballad.
"Kiss It Goodbye" is een beetje het zelfde als "Gotta Get Me Some"(Alleen veel softer), alleen dan nog 'slechter', dit zou zomaar een Ke$ha party nummer kunnen zijn, en dan maak ik echt geen grap..:(

Rock/power/Ballad honder zoveel, "Trying not to Love You", al klinkt het beter dan de vorige poging.. Verschrikkelijk poppy, en een standaard structuur waardoor dit ruikt naar andere nummers. Plat gemixte rotzooi, blijft het dan bij 1 goede track?
"Holding on to Heaven", precies zo'n nummer als het vorige, plat gemixte rommel. De teksten worden er ook niet beter op, bedroevend slecht..

"Everything I Wanna Do", nou dit begint nog enigszins aardig. "Sheee's got A Dirty Mind" Tja, typisch Nickelback. instrumentaal is t nog oke, maar voor de rest is dit niets. Jammer jammer jammer.
En wat is dit nou weer? "Don't Ever Let it End" Backstreet Boys op z'n Nickelbacks? Ja, zo klinkt dit...

Is het verstandig om dit album aan Sinterklaas te vragen dit jaar?
Nee, tenzij je gewoonlijk al graag naar de top-40 luistert, dan is er helemaal niets mis met dit album.

Het begon veel belovend met "This Means War", maar dat houden ze niet aan en loopt dit album vast op een zandbank van commercie.
Het beste aan dit album is waarschijnlijk de hoes, die je ook nog als onderzetter kan gebruiken, maar ook gewoon omdat de foto best aardig is.

1*

Ik volg alle teleurstellingen wel.

Voor dat dit uitkwam werden er vergelijkingen gemaakt met Patrick Watson en Bon Iver.
Ik ben een behoorlijk liefhebber van Patrick Watson en Bon Iver kan ik ook wel waarderen.
De verwachtingen lagen dus vrij hoog, ook het label heeft een aantal mooie artiesten(Talles Man, Bill Fay). Ik heb gelezen over de EP en de single die aan dit album vooraf gingen, welke erg goed schenen te zijn.

Dan komt de eerste langspeler uit, van ongeveer 35 minuten en... dat is niet veel bijzonders.
Er staan ook een aantal liedjes op die erg mooi zijn, maar niets blijft eigenlijk echt hangen.
De afsluiter, TENN, blijft het meeste hangen en laat horen waar 'Night Beds' toe instaat is.
Country lees ik, dan zou ik nog maar even naar country albums gaan lusiteren als je dit als country bestempeld. Dit is pure folk, het roots deel kan wel worden wegelaten. In dat geval zou pop een goede toevoeging zijn.
Veilig inderdaad, nergens wordt buiten de lijntjes gekleurd en blijft alles braaf binnen wat al bekend is. Alleen in TENN wordt er, al is het nog niet erg speciaal(maar dat hoeft ook niet altijd), een poging gewaagd om de plaat naar een hoger niveau te tillen.

Misschien dat het live beter uit de verf komt! (Lees: rauwer, uitdagender).

3,5

Goed, de tweede keer spelen zit er op... ik ben blij dat ik dit album heb laten liggen...

Ik zou de recensie die ik schreef bij 'Last Night On Earth' hier eigenlijk gewoon kunnen kopiëren. Het verhaal van Noah and the Whale is hier voor mij uit. Ik zou na de vorige plaat nog een album wachten voor een definitief oordeel.

Na twee geweldige maar totaal verschillende albums kon het eigenlijk niet stuk met Noah and the Whale, maar niets was minder waar.. 'Last Night On Earth' werd gekenmerkt door een totaal nieuw indiepop/rock geluid wat de band eigenlijk niet stond. Er ontstond een onsamenhangende plaat met weinig hoogtepunten, alles op de hoop om singletjes te scoren... een groter publiek wellicht?

'Heart of Nowhere' klinkt soberder dan 'Last Night on Earth', zo zijn de sythnts(gelukkig) verdwenen en is het geluid wat we horen weer 'echt'. Maar Noah and the Whale lijkt wel te zijn gereduceerd tot een 3 mans groepje. Er gebeurt vrijwel niets met de viool die op bijvoorbeeld 'The First Days of Spring' prominent aanwezig was, dat vind ik jammer en zonde want dat was een pre bij Noah and the Whale.
Bij vlagen hoor je hem wel, maar ik word niet warm of koud van de manier hoe ze hem inzetten...

Als je tot zo ver leest zal je je wellicht afvragen waarom mijn cijfer dan zo laag is..
Ik heb het gevoel 8 nummers naar hetzelfde te zitten lusiteren, cliche indiepop structuurtjes en riffjes. Ongeinspireerd gespeeld en flauwe teksten, de doelgroep lijkt wel te zijn verschoven naar middelbareschool meisjes. Op het titelnummer zingt ook nog eens een walgelijke zangeres mee.. klinkt nergens naar. Verschrikkelijk.
Charlie Fink's stem is altijd nog een plus aan de muziek maar komt hier nergens echt tot zijn recht en klinkt nep en geforceerd. Nergens weet hij te breken of uberhaupt emotie te tonen.

Helemaal waar is dat niet want ik word toch vrolijk van 'Not To Late', de afsluiter. Dat nummer doet iets wat de rest niet weet te doen, het klinkt soberder en veel minder als springpop.. De viool is aanwezig en Fink zingt ouderwets zoals op 'The First Days of Spring'. Het album eindigt daarmee wel erg abrupt en plots. Amper 35 minuten muziek.

Echt heel erg jammer want Noah and the Whale was ooit een van mijn favoriete bandjes, zag ze live in 2009 en dat is nogsteeds een van de allermooiste en meest emotionele optredes die ik heb gezien. Daarna zag ik ze live in 2011 en 2012, in 2012 was het zo erbarmelijk slecht dat ik mijn twijfels al had.. nummers van TFDOS met volle distortion...

Jammer maar helaas. 2 sterren, wellicht dat er nog een halfje vanaf gaat.

Toch geluisterd, heb er lang mee gewacht...
Eigenlijk zou ik de plaat kopen op de dag dat hij zou uitkomen, niet gebeurd.
De singles kende ik, weinig origineels.. kan bij ieder nummer wel een vergelijking met iets "ouders" noemen, doe ik niet.. staan hier boven ook een paar van vermeld.

Noah and the Whale, voor mij was het een band van schoonheid, puurheid en daarmee eerlijkheid. Een band van droevige en vrolijke melodieën, met een zanger met een zo breekbare stem dat ieder nummer in een parel veranderde.

De ene plaat, tiener liefdes en de vrolijkheid in het leven, van uitgaan tot een bezoekje aan de dierentuin. De 2e plaat, liefdes verdriet, een verloren gegane schoonheid... de innerlijke pijn van Charlie Fink zorgt voor die zelfde soort schoonheid, muzikale schoonheid. Een van de weinige platen die mij echt vast houden en soms een traantje doet wegpieken. De plaat van mijn verloren liefde..

Nu komen we op de 3e plaat, de eerste 2 singles stonden voor een verandering van het geluid. Gedurfder? Misschien. Helaas kom ik bedrogen uit en klinkt dit alles nogal geforceerd . De elektrische drums doen het geheel ook geen goed, waar de drums op First Days of Spring een enorme toevoeging waren, en ze ook zeer creatief gebruikt werden, zijn ze hier storend en bezoedelen ze de muziek. Originaliteit is op veel van de nummers ver te zoeken. De daarbij gekomen synthesizers doen de plaat ook geen goed en geeft het nogal een jaren '80 feel mee, of een mislukking uit de '90's. Geforceerd, dat klinkt het, het klinkt alsof Noah and the Whale zichzelf wil bewijzen, zichzelf veelzijdig te laten lijken.. "kijk wij kunnen meerdere paden bewandelen!" of is dit gewoon populairdoenerij? Ik hoop het laatste en hoop dat ze de kans krijgen zichzelf te herpakken en in de toekomst prima pop/folk platen te schrijven en te recorden. Ik hoop dat van uit het diepst van mijn hart, deze plaat is bedroevend..

Met moeite geef ik deze plaat dan 2*. Er staan leuke melodietjes op, maar niet meer dan dat.
Uit schieter is voor mij "Paradise Stars", een instrumental nota bene, welke de schoonheid van het vorige album nog enigszins kan weerspiegelen.

Eens in de zoveel tijd word ik het zat om nieuwe muziek te draaien en grijp ik terug naar albums die ik tijden geleden kocht, albums met herinneringen die goed passen bij de stemming waar in ik verkeer. Inmiddels is dat nu een maand gaande en draai ik erg veel Noah and the Whale en Laura Marling, waar ik aan begon in de eerste helft van 2009. Ik vind het dan ook leuk om nu, bijna 5 jaar later, weer eens wat over te schrijven. Er is sinds 2009 zoveel veranderd en de albums van toen, ondanks de herinneringen, ervaar ik toch net weer wat anders. Mijn reis gaat eigenlijk tegen de stroming in, want ik schreef vorige week over First Days of Spring, wat hierna pas komt.. achja.

Toen ik in aanraking kwam met dit album stond The First Days of Spring al wel in de release lijst, maar de releasedate was nog ver weg.

Dit album is een feest der herkenning. Zijn we allemaal niet door deze fases in het leven gegaan (ik ben pas 21 dus zal ze nog wel meerdere keren mee maken) ? Het is zomer, de liefde speelt op en alles lijkt op rolletjes te gaan. Niets dat in de weg staat, een zomer vol liefde vrienden en zon. Het recept mannetje-vrouwtje in vocalen is een bekend recept, maar zorgt hier toch voor iets bijzonders. Laura Marling weet de vocalen naar een hoger plan (Second Lover bijvoorbeeld) te trekken met haar zeer fraaie stem welke wonderlijk goed samen gaat met de stem van Charlie Fink.

Zonneschijn, lange dagen, avontuur. Op de fiets naar je vriendin toe, een plek om te ontsnappen. Festivals op de planning, meer muziek ontdekken. Er op uit met vrienden, kamperen in de bossen. Kamperen met je vriendin, samen met de familie.. tentjes vlak naast elkaar en er 's nachts op uit trekken om stiekem te gaan zwemmen in een meer... Het einde van die vakantie lijkt nog erg ver weg maar komt toch dichterbij, daar denken we alleen nog niet over na. Alles loopt op rolletjes met de vriendin, maar toch bekruipt het gevoel dat er andere roofdieren op de loer liggen; liefde duurt (kennelijk) niet voor altijd. De wisselwerking tussen opgewekte liedjes en de liedjes met een wat droevige ondertoon geven dit gevoel voor mij erg goed aan. De opmerking die Fink maakt in '5 Years Time' is dan ook zeer treffend, "in vijf jaar spreken we elkaar misschien niet meer". Dat is een momentopname, maar de werkelijkheid gebleken. Zowel voor Charlie Fink als voor mijzelf

Ik ben mij de laatste dagen weer door het oeuvre van Noah and the Whale aan het worstelen en daar ben ik blij om, want ik had dit album al tijden niet meer gehoord. Dit blijft een van de allermooiste albums die ik ooit heb gehoord, dat staat buiten kijf. Zo breekbaar en natuurlijk.

'Peaceful the world lays me down' is een onschuldig poppy-folky album met liefelijke zang tussen Charlie Fink en Laura Marling (die ik overigens ook erg hoog heb staan) waar geen vuiltje aan de lucht lijkt te zijn, zingen over liefdevolle en leuke, zomerse taferelen. U kent het wel, als je de liefde eenmaal hebt gevonden dan kan alles ook even niet meer stuk. Prille liefde in een standaard verpakking, man en vrouwen stem gecombineerd. Maar dan net even wat meer bijzonder. Dat vind ik dan ook wel een fijn album om te luisteren.

Dan komt dit album, ik weet nog wel toen dit er aan kwam in 2009. Het was een onverwachte wending. Mijn persoonlijke relatie met dit album heb ik eerder al binnen dit forum neer gezet (vorige pagina denk ik), maar alles klopt aan dit album. De menselijkheid druipt er vanaf, ik kan me er mee identificeren. Misschien is dat ook wel nodig, een gebroken hart, om goede muziek te maken.

Dat maakt dit album ook een hele trip. Het geloof aan het begin van het album dat alles weer zal worden zoals het was, dat gedurende het album weg ebt en wordt omgezet in het geloof dat hij het wel zonder kan, misschien dat het wel beter is zo. Af en toe wat nieuws proberen, nieuwe mensen ontmoeten. Maar hoe komt het dan toch dat het als vreemdgaan voelt? Het gevoel als de liefde maar van een kant komt.. dat omschrijft Charlie Fink hier perfect. Als een vos, gevangen in de koplampen van een aansnellende auto. Je kan geen kant uit, maar als je niet 'verder gaat' dan komt het gevaarte over je heen. De instrumentale stukken vormen een adempauze, de momenten van wat als? Het luiden van de klokken, een aanstaande bruiloft? Katerig wakker worden op een zondag ochtend met een luidende klok die je naar de kerk dirigeert? Zittende in de banken zingt het koor je toe om een nieuw pad op te gaan, vlucht van het huidige pad dat even goed de neergang kan zijn. Het album sluit met de beste afsluiter die je kan bedenken voor dit album. 'My Door is Always Open'. Zoals Ataloona al schrijft, Fink is gaan beseffen dat het geen zin heeft om te blijven dralen in een herinnering, een die niet meer reëel is. Een herinnering die de realiteit vervuild, je kan niet verder en ook niet terug. Wat rest is afsluiten, het boek proberen dicht te doen. Maar toch geen afstand willen doen van het geen dat was. De deur blijft open staan, al is het op een kier. Misschien zien we elkaar nog wel eens maar dan in andere sferen, of ik het aankan? Ik wil het wel.


Dat laat mij dan ook met een raadsel waarom men voor de koerswijziging naar Last Night On Earth heeft gekozen. Een semi opgewekt geluid dat wordt vervuild met synthesizers en opgepompte refreinen. Ahja, dat went ook wel. Maar zonde is het wel.

Ik kan wel pagina's vol schrijven over dit album. Misschien doe ik dat nog wel eens, de kunst wordt dan om niet in herhaling te gaan vallen. Ik heb inmiddels al een hoop geschreven over dit album. 5*