Hier kun je zien welke berichten Ducoz als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
George Clinton - The Cinderella Theory (1989)
0
geplaatst: 3 mei 2019, 20:40 uur
Chaotisch; vol en veel.. bijzonder intens, maar niet op een positieve manier.
Productioneel misbaksel. Eind 80s ten top. Gek dat dit voor Prince wél werkt. Maar Clinton in eenzelfde jas? Dat staat toch gek.
Heb het idee dat overdaad hiet inderdaad schaad. Stel dat je alleen die achterlijke ADHD drum had vervangen of zou vervangen door een authentiek drumstel. Dat boet ook al in aan springerige geluiden en heb je met de essentie van wat Clinton hier wil laten horen weer gewoon het verlengde van zijn Parliament werk. Want het materiaal dat er op deze schijf staat is niet slecht.
Het behoort óók niet tot het beste werk.
Dus: luister ik nu naar Prince of naar Clinton? Als je beschikking hebt over alle instrumenten, moderne technieken... waarom zou je het dan niet zo 'rijk' en 'mooi' mogelijk laten zijn? Lastige vraag waar de kunst van het weglaten écht een kunst blijkt.
Productioneel misbaksel. Eind 80s ten top. Gek dat dit voor Prince wél werkt. Maar Clinton in eenzelfde jas? Dat staat toch gek.
Heb het idee dat overdaad hiet inderdaad schaad. Stel dat je alleen die achterlijke ADHD drum had vervangen of zou vervangen door een authentiek drumstel. Dat boet ook al in aan springerige geluiden en heb je met de essentie van wat Clinton hier wil laten horen weer gewoon het verlengde van zijn Parliament werk. Want het materiaal dat er op deze schijf staat is niet slecht.
Het behoort óók niet tot het beste werk.
Dus: luister ik nu naar Prince of naar Clinton? Als je beschikking hebt over alle instrumenten, moderne technieken... waarom zou je het dan niet zo 'rijk' en 'mooi' mogelijk laten zijn? Lastige vraag waar de kunst van het weglaten écht een kunst blijkt.
George Harrison - George Harrison (1979)
1
geplaatst: 27 mei 2011, 22:59 uur
George Harrison – George Harrison
Het is 23 februari 1979 en de wereld ziet een nieuwe release van een solo album van Beatle George.
De Beatle tijd ligt eigenlijk al bijna 10 jaar achter hem, maar toch bevinden zich op dit album nog nummers die naar de Beatles linken.
Een deel van de nummers werd geschreven op Hawaii en werd het album vlak daarna op genomen.
De muzikanten die mee spelen op deze solo plaat van George zijn:
- George Harrison - Guitars, vocals & backing vocals, bass op "Faster"
- Andy Newmark - Drums
- Willie Weeks - Bass
- Neil Larsen - Keyboards, Minimoog
- Ray Cooper - Percussie
- Steve Winwood - Polymoog, Harmonium, Minimoog en backing vocals
- Emil Richards - Marimba
- Gayle Levant - Harp
- Eric Clapton - Guitar intro op "Love Comes To Everyone"
- Gary Wright - Oberheim op "If You Believe"
- Del Newman - String and horn arrangements
De hoes doet erg zomers aan en vind ik hiermee ook direct een van de beste album hoezoen van de Harrison collectie, erg sfeervol en past goed bij een dag als vandaag. Erg groen en natuurlijk.
Love Comes To Every One: De intro van het nummer word gespeeld door Eric Clapton. Al vind dit de intro vrij jaren '80 aan doen, die staan natuurlijk ook voor de deur. De plaat is vrij plat gemixed, er zitten wel heuvels in, maar geen echt reliëf(daarmee bedoel ik dat het een erg gladde productie is). Een brommende bass, daar houd ik wel van en is hier dan ook aanwezig. Ik vind dit een sterke song, er zit een goede melodie in, daar was George sowieso wel goed in. Een mooie visie van George in dit nummer, Liefde is er voor iedereen. Het verjaard niet, het vergaat niet, echte liefde is er voor iedereen. Prima nummer. Ik heb hier wel een beetje het idee bij dat ik op een grasveld lig, vlak bij een grote oude boom. Het is nog lekker weer buiten en het is al aardig donker. Ik kijk naar de sterren en zie er eentje vallen, ik wenste dat George weer bij ons was.
Not Guilty: Een ouwertje! Een beatle recording, alleen dan door George. Het nummer was eigenlijk gepland voor “The White Album” maar kwam er nooit op. De Beatles versie is veel droger en echt Beatle achtig. Deze Harrison versie is meer eigen. Wel vlakker, maar rijker aan instrumentatie. Lekker relaxed, in het lente zonnetje. Met de gitaar op een bank in de tuin, weer bij die oude boom. Langzaam zie ik de zon ondergaan en worden de sterren van gister langzaam weer zichtbaar, en wat zich nu gaat voltrekken..
Here Comes The Moon: Opent lekker met een sitar, en dan een tokkelde gitaar van George. Een song voor in de after hours, als het tegen 23 uur loopt, het buiten donker is maar toch in de tuin kunt zitten. Een ouwertje, alweer. Geschreven in 1969 en wellicht een antwoord op Here comes the Sun. Prachtig nummer, als ik er echt voor ga zitten hoor ik de schoonheid van de nummers pas echt, met iedere recensie krijgt de plaat een andere lading voor mij. The Moon looks like a little brother to the sun... Here comes the moon. Al zou je dit ook als een verscholen kritiek punt op Paul en John kunnen zien, George als kleine naast de twee grote, nu is het zijn tijd, om te stralen. Het kleine broertje van de zon.
Soft-Hearted Hana: (het begin van mijn verhaal bij deze song is puur fictief) Het is nu tegen half 1 in de avond en we trekken een reizigers Pub op het Engelse platteland in. Een rare man, eentje vanuit een deel van de wereld dat voor ons nog relatief on bekend was, zit in een hoek. George, altijd interesse in buitelandse culturen, gaat een gesprek met de man aan en de man vraagt hem of hij ooit wel eens Psychedellic Mushrooms heeft gegeten; “Nee, nog niet, maar ik wil het wel proberen!”. George neemt een hap, en wat er toen gebeurde...
Zijn benen begonnen te trillen en leek hij veel verder van de grond verwijderd dan dat hij eerst dacht. 7 autochtone dames zwemmend in een heilige vijver, Hana woont in een krater ergens in het weiland.. Wil je haar eens ontmoeten? Dat kan, zoek haar maar eens op na een heftige regenbui.
Blow Away: De morgen, de morgen na mijn ontmoeting met Hana regende het. Erg treurig en nat, want als het in Engeland regent, dan regent het goed. Ik verschuil me voor de regen, en vergeet het allemaal. Dit allemaal resulteerde in George's meest geliefde post-Apple singe, Blow Away.
Een treurige, mistige intro. Ik zie een kolkende regen, mist dat over de velden trekt.
Maar! Alles dat ik moet doen is van je houden, zo kan ik de treurig heid vergeten en het mooie weer inzien. De regen is weg getrokken, wat een schoonheid, die natuur, een natuurlijke high.
Wat voor George werkte werkt ook voor mij, voel je je een beetje down? Schrijf een vrolijke song en your troubles will be gone...
Faster: Wrrrinnngg, het geluid van langs scheerende sportauto's. Mijn favoriet van het album, al houd ik helemaal niet van formule 1 racen, je kan er in horen wat je zelf wil horen.
Zo kan je het ook opvatten als George die je adviseert je dromen na te leven, niets is zo mooi.
Als je niet oplet flitst het leven aan je voorbij.
Maar eigenlijk is deze song gewoon een ode aan Racers.
Wel een super nummer en is voor mij een van de betere nummers van het album. Wat is er nou mooier dan “Faster than a bullet from a gun”, alleen dat deel al, fenomenaal.
Dark Sweet Lady: Weer een mooie song. Geschreven in Hawaii en is een ode aan Olivia Harrison. Je hoort het Hawaiiaanse er wel vanaf. De relaxte sfeer, je zou bijna een strak blauwe zee voor je zien, en een mooie gekleurde dame die je een lekkere cocktail komt brengen.
Nee, terug naar de realiteit. Een ode aan Olivia, die George vroeg om een Spaanse klassieke song te schrijven, althans de gitaar sound is daar erg verwant aan.
Your Love is Forever: Een herinnering, een herinnering aan George's eerste echte liefde, het voelde als zomer. Maar de liefde kwam en ging als de zomer.. Ik vind de toon in George's stem erg goed en maken dit een memorabele song. Echte liefde overwinter, en overleefd de warmste zomers.
Your love shines on, for ever. Its the guiding light. Prima slide solo.
Soft Touch: Een nummer die een klein beetje uit de toon valt op dit album, iets sneller iets agressiever, althans dat doet de intro denken. Dan komt er een marimba bij en komt dat ultime zomerse gevoel naar boven en zit ik weer op een bounty strand. Geschreven op de Virgin Islands, dat is er ook vanaf te horen. De joy of life, George genietend. Een koel briesje, palmbomen en een nieuwe maan.
If You Belive:
You can worry your life away with
Not knowing what each new day may bring to you
Or take each day as it goes on
Wake up to the love that flows on, around you.
Mooi, als je geloofd dan is niets onmogelijk en kan alles.
Je moet in jezelf geloven, dan kan je alles gedaan krijgen, al loopt het leven niet helemaal zo als je dat zelf gewild had. Zomers en opgewekt. Prima afsluiter van dit zomerse album.
Zo kom ik op het einde van mijn 2e Harrison recensie en kijk ik terug op een mooi album. De productie is hier en daar misschien niet optimaal en een beetje té aandachtig behandeld.
Dat doet een beetje afbreuk aan de kwaliteit van de nummers, maar Harrisons stem maakt veel goed. Als hij zijn mond opentrekt klinkt het eerlijk en oprecht, gemeend en vooral breekbaar.
Een aanrader voor iedereen. Ik denk deze plaat beter te snappen dan 33 and 1/3, ik hoop de plaat zo geen onrecht te hebben gedaan, ik denk van niet. Bedankt George
Het is 23 februari 1979 en de wereld ziet een nieuwe release van een solo album van Beatle George.
De Beatle tijd ligt eigenlijk al bijna 10 jaar achter hem, maar toch bevinden zich op dit album nog nummers die naar de Beatles linken.
Een deel van de nummers werd geschreven op Hawaii en werd het album vlak daarna op genomen.
De muzikanten die mee spelen op deze solo plaat van George zijn:
- George Harrison - Guitars, vocals & backing vocals, bass op "Faster"
- Andy Newmark - Drums
- Willie Weeks - Bass
- Neil Larsen - Keyboards, Minimoog
- Ray Cooper - Percussie
- Steve Winwood - Polymoog, Harmonium, Minimoog en backing vocals
- Emil Richards - Marimba
- Gayle Levant - Harp
- Eric Clapton - Guitar intro op "Love Comes To Everyone"
- Gary Wright - Oberheim op "If You Believe"
- Del Newman - String and horn arrangements
De hoes doet erg zomers aan en vind ik hiermee ook direct een van de beste album hoezoen van de Harrison collectie, erg sfeervol en past goed bij een dag als vandaag. Erg groen en natuurlijk.
Love Comes To Every One: De intro van het nummer word gespeeld door Eric Clapton. Al vind dit de intro vrij jaren '80 aan doen, die staan natuurlijk ook voor de deur. De plaat is vrij plat gemixed, er zitten wel heuvels in, maar geen echt reliëf(daarmee bedoel ik dat het een erg gladde productie is). Een brommende bass, daar houd ik wel van en is hier dan ook aanwezig. Ik vind dit een sterke song, er zit een goede melodie in, daar was George sowieso wel goed in. Een mooie visie van George in dit nummer, Liefde is er voor iedereen. Het verjaard niet, het vergaat niet, echte liefde is er voor iedereen. Prima nummer. Ik heb hier wel een beetje het idee bij dat ik op een grasveld lig, vlak bij een grote oude boom. Het is nog lekker weer buiten en het is al aardig donker. Ik kijk naar de sterren en zie er eentje vallen, ik wenste dat George weer bij ons was.
Not Guilty: Een ouwertje! Een beatle recording, alleen dan door George. Het nummer was eigenlijk gepland voor “The White Album” maar kwam er nooit op. De Beatles versie is veel droger en echt Beatle achtig. Deze Harrison versie is meer eigen. Wel vlakker, maar rijker aan instrumentatie. Lekker relaxed, in het lente zonnetje. Met de gitaar op een bank in de tuin, weer bij die oude boom. Langzaam zie ik de zon ondergaan en worden de sterren van gister langzaam weer zichtbaar, en wat zich nu gaat voltrekken..
Here Comes The Moon: Opent lekker met een sitar, en dan een tokkelde gitaar van George. Een song voor in de after hours, als het tegen 23 uur loopt, het buiten donker is maar toch in de tuin kunt zitten. Een ouwertje, alweer. Geschreven in 1969 en wellicht een antwoord op Here comes the Sun. Prachtig nummer, als ik er echt voor ga zitten hoor ik de schoonheid van de nummers pas echt, met iedere recensie krijgt de plaat een andere lading voor mij. The Moon looks like a little brother to the sun... Here comes the moon. Al zou je dit ook als een verscholen kritiek punt op Paul en John kunnen zien, George als kleine naast de twee grote, nu is het zijn tijd, om te stralen. Het kleine broertje van de zon.
Soft-Hearted Hana: (het begin van mijn verhaal bij deze song is puur fictief) Het is nu tegen half 1 in de avond en we trekken een reizigers Pub op het Engelse platteland in. Een rare man, eentje vanuit een deel van de wereld dat voor ons nog relatief on bekend was, zit in een hoek. George, altijd interesse in buitelandse culturen, gaat een gesprek met de man aan en de man vraagt hem of hij ooit wel eens Psychedellic Mushrooms heeft gegeten; “Nee, nog niet, maar ik wil het wel proberen!”. George neemt een hap, en wat er toen gebeurde...
Zijn benen begonnen te trillen en leek hij veel verder van de grond verwijderd dan dat hij eerst dacht. 7 autochtone dames zwemmend in een heilige vijver, Hana woont in een krater ergens in het weiland.. Wil je haar eens ontmoeten? Dat kan, zoek haar maar eens op na een heftige regenbui.
Blow Away: De morgen, de morgen na mijn ontmoeting met Hana regende het. Erg treurig en nat, want als het in Engeland regent, dan regent het goed. Ik verschuil me voor de regen, en vergeet het allemaal. Dit allemaal resulteerde in George's meest geliefde post-Apple singe, Blow Away.
Een treurige, mistige intro. Ik zie een kolkende regen, mist dat over de velden trekt.
Maar! Alles dat ik moet doen is van je houden, zo kan ik de treurig heid vergeten en het mooie weer inzien. De regen is weg getrokken, wat een schoonheid, die natuur, een natuurlijke high.
Wat voor George werkte werkt ook voor mij, voel je je een beetje down? Schrijf een vrolijke song en your troubles will be gone...
Faster: Wrrrinnngg, het geluid van langs scheerende sportauto's. Mijn favoriet van het album, al houd ik helemaal niet van formule 1 racen, je kan er in horen wat je zelf wil horen.
Zo kan je het ook opvatten als George die je adviseert je dromen na te leven, niets is zo mooi.
Als je niet oplet flitst het leven aan je voorbij.
Maar eigenlijk is deze song gewoon een ode aan Racers.
Wel een super nummer en is voor mij een van de betere nummers van het album. Wat is er nou mooier dan “Faster than a bullet from a gun”, alleen dat deel al, fenomenaal.
Dark Sweet Lady: Weer een mooie song. Geschreven in Hawaii en is een ode aan Olivia Harrison. Je hoort het Hawaiiaanse er wel vanaf. De relaxte sfeer, je zou bijna een strak blauwe zee voor je zien, en een mooie gekleurde dame die je een lekkere cocktail komt brengen.
Nee, terug naar de realiteit. Een ode aan Olivia, die George vroeg om een Spaanse klassieke song te schrijven, althans de gitaar sound is daar erg verwant aan.
Your Love is Forever: Een herinnering, een herinnering aan George's eerste echte liefde, het voelde als zomer. Maar de liefde kwam en ging als de zomer.. Ik vind de toon in George's stem erg goed en maken dit een memorabele song. Echte liefde overwinter, en overleefd de warmste zomers.
Your love shines on, for ever. Its the guiding light. Prima slide solo.
Soft Touch: Een nummer die een klein beetje uit de toon valt op dit album, iets sneller iets agressiever, althans dat doet de intro denken. Dan komt er een marimba bij en komt dat ultime zomerse gevoel naar boven en zit ik weer op een bounty strand. Geschreven op de Virgin Islands, dat is er ook vanaf te horen. De joy of life, George genietend. Een koel briesje, palmbomen en een nieuwe maan.
If You Belive:
You can worry your life away with
Not knowing what each new day may bring to you
Or take each day as it goes on
Wake up to the love that flows on, around you.
Mooi, als je geloofd dan is niets onmogelijk en kan alles.
Je moet in jezelf geloven, dan kan je alles gedaan krijgen, al loopt het leven niet helemaal zo als je dat zelf gewild had. Zomers en opgewekt. Prima afsluiter van dit zomerse album.
Zo kom ik op het einde van mijn 2e Harrison recensie en kijk ik terug op een mooi album. De productie is hier en daar misschien niet optimaal en een beetje té aandachtig behandeld.
Dat doet een beetje afbreuk aan de kwaliteit van de nummers, maar Harrisons stem maakt veel goed. Als hij zijn mond opentrekt klinkt het eerlijk en oprecht, gemeend en vooral breekbaar.
Een aanrader voor iedereen. Ik denk deze plaat beter te snappen dan 33 and 1/3, ik hoop de plaat zo geen onrecht te hebben gedaan, ik denk van niet. Bedankt George
George Harrison - Gone Troppo (1982)
0
geplaatst: 23 november 2011, 13:16 uur
George Harrison – Gone Troppo(1982)
Het is 1982, het muzikale klimaat is veranderd en Harrison bezong dat op zijn vorige studio album “Somewhere in England”, wat niet erg goed verkocht.
Daar is Gone Troppo, wat een Australische verwoording is voor “Gone mad”, een zomers klinkend album waar speel plezier boven echte kwaliteit word gesteld.
Art Work vind ik zelf erg belangrijk en bepaald veelal de sfeer van de CD, dat doet dat bij deze dus ook, wat een verschrikkelijk lelijke artwork!
Harrison heeft de wel bekende middelen van de jaren ’80 ontdekt, en geeft daar aan toe.
Synthesizers worden aan het instrumenten arsenaal toegevoegd.
Het album kickt off met het zomers klinkende “Wake Up My Love, wat erg vrolijk klinkt. De gitaar lijkt helemaal te zijn weg gezakt en lijkt te zijn ingeruild voor een synthesizer. Maar de typische stem van Harrison klinkt nog altijd prima, een beetje dunnetjes en ‘huilerig’ maar dat is verre van erg.
“That’s the Way It Goes” , er zit een flinke mix over de gitaar heen. De slide van Harrison klinkt nog steeds als vanouds alleen dan dikker en lijkt er een phaser over heen te zijn gesmeerd. Het klinkt vooral erg vrolijk , wat flink afsteekt tegen het neerslachtige(sobere) oudere werk van Harrison.
“I Realy Love You” is eigenlijk een beetje een lullig nummertje, maar past precies in de sfeer van het album en past ook wel een beetje bij de humor van Harrison. Het klinkt een beetje Beatleachtig.
Het instrumentale nummer “Greece” vind ik niet zo speciaal, wel typisch Harrison maar hoor hem toch liever zingen. De geluid effectjes aan het einde van de song weten mij toch altijd te irriteren.
Wat wil je met 2 keyboards en Synths op een song. Overigens speelt Billy Preston mee op dit nummer
“Gone Tropo”, de titeltrack. Zou een soundtrack van een film kunnen zijn, zo vrolijk klinkt het.
Oude vriend Jim Keltner speelt mee op dit nummer, hij speelt wat percussie. Uit eindelijk hou je een vrij simpel melodietje over.
“Mystical One”, waarschijnlijk de beste song van het album. Autobiografisch, zo dunkt mij.
Al zijn sommige delen van de tekst een beetje simpel(lees;lullig) “Im Happier than a willow tree”, wellicht dubbelzinnig bedoeld, maar pakt mij niet op die manier.
“Unknown Dellight”, daar is de slide weer. Wat minder diep in de mix, gelukkig. Je houd er een prima pop nummer op na, maar heel veel meer is het niet.
“Baby Don’t Run Away”, standarad liefdes liedje? Misschien, de tekst zou je ook kunnen betrekken op het leven zelf. Denkend aan het gezegde “Time Waits for no one”. Genieten van de mooie momentjes.
“Dream Away”, in 2010 gekozen als een van de beste Harrison nummers. Wellicht een van de meest opgewekte van de lijst. Niet klagend, niets wensend, niets liefhebbend. Waarom geen nummer schrijven over het willen wegdromen? Wellicht zijn de punten die ik net noemde te verwaarlozen, en hebben ze er iets mee te maken. Een fijn nummer vind ik het wel.
“Circles” een ouwertje, origineel geschreven voor de witte dubbelaar van de kevers. Zo klinkt hij ook, de oude ‘gedrevenheid’ zit er in, en de kwaliteit is ook zeker aanwezig. Komt over op mij als de meest serieuze song van de plaat en is meer dan een waardige afsluiter. Onder het mom van; sterke nummers maken, dat kan ik wel!
Dit zou het laatste studioalbum van Harrison zijn tot aan Cloud Nine, met 5 tussenjaren.
Het zakte tot een dieptepunt, dit album verkocht nog minder dan het ‘donkere’ “Somewhere in England” .
Harrison klonk in zijn muziek nog nooit zo vrolijk als hij dat hier doet, en in mijn ogen klinkt hij dat pas ook weer op “I Got My Mind Set On You” van ”Cloud Nine” en “In Between the Devil and the Deep Blue Sea” van “Brainwashed”.
Plezier mag voorop staan, lever dan een prima album af.
Dat heeft George Harrison in mijn ogen dan ook gedaan. Het klinkt zomers en de speelvreugde spat er van af.
3,5*
Het is 1982, het muzikale klimaat is veranderd en Harrison bezong dat op zijn vorige studio album “Somewhere in England”, wat niet erg goed verkocht.
Daar is Gone Troppo, wat een Australische verwoording is voor “Gone mad”, een zomers klinkend album waar speel plezier boven echte kwaliteit word gesteld.
Art Work vind ik zelf erg belangrijk en bepaald veelal de sfeer van de CD, dat doet dat bij deze dus ook, wat een verschrikkelijk lelijke artwork!
Harrison heeft de wel bekende middelen van de jaren ’80 ontdekt, en geeft daar aan toe.
Synthesizers worden aan het instrumenten arsenaal toegevoegd.
Het album kickt off met het zomers klinkende “Wake Up My Love, wat erg vrolijk klinkt. De gitaar lijkt helemaal te zijn weg gezakt en lijkt te zijn ingeruild voor een synthesizer. Maar de typische stem van Harrison klinkt nog altijd prima, een beetje dunnetjes en ‘huilerig’ maar dat is verre van erg.
“That’s the Way It Goes” , er zit een flinke mix over de gitaar heen. De slide van Harrison klinkt nog steeds als vanouds alleen dan dikker en lijkt er een phaser over heen te zijn gesmeerd. Het klinkt vooral erg vrolijk , wat flink afsteekt tegen het neerslachtige(sobere) oudere werk van Harrison.
“I Realy Love You” is eigenlijk een beetje een lullig nummertje, maar past precies in de sfeer van het album en past ook wel een beetje bij de humor van Harrison. Het klinkt een beetje Beatleachtig.
Het instrumentale nummer “Greece” vind ik niet zo speciaal, wel typisch Harrison maar hoor hem toch liever zingen. De geluid effectjes aan het einde van de song weten mij toch altijd te irriteren.
Wat wil je met 2 keyboards en Synths op een song. Overigens speelt Billy Preston mee op dit nummer
“Gone Tropo”, de titeltrack. Zou een soundtrack van een film kunnen zijn, zo vrolijk klinkt het.
Oude vriend Jim Keltner speelt mee op dit nummer, hij speelt wat percussie. Uit eindelijk hou je een vrij simpel melodietje over.
“Mystical One”, waarschijnlijk de beste song van het album. Autobiografisch, zo dunkt mij.
Al zijn sommige delen van de tekst een beetje simpel(lees;lullig) “Im Happier than a willow tree”, wellicht dubbelzinnig bedoeld, maar pakt mij niet op die manier.
“Unknown Dellight”, daar is de slide weer. Wat minder diep in de mix, gelukkig. Je houd er een prima pop nummer op na, maar heel veel meer is het niet.
“Baby Don’t Run Away”, standarad liefdes liedje? Misschien, de tekst zou je ook kunnen betrekken op het leven zelf. Denkend aan het gezegde “Time Waits for no one”. Genieten van de mooie momentjes.
“Dream Away”, in 2010 gekozen als een van de beste Harrison nummers. Wellicht een van de meest opgewekte van de lijst. Niet klagend, niets wensend, niets liefhebbend. Waarom geen nummer schrijven over het willen wegdromen? Wellicht zijn de punten die ik net noemde te verwaarlozen, en hebben ze er iets mee te maken. Een fijn nummer vind ik het wel.
“Circles” een ouwertje, origineel geschreven voor de witte dubbelaar van de kevers. Zo klinkt hij ook, de oude ‘gedrevenheid’ zit er in, en de kwaliteit is ook zeker aanwezig. Komt over op mij als de meest serieuze song van de plaat en is meer dan een waardige afsluiter. Onder het mom van; sterke nummers maken, dat kan ik wel!
Dit zou het laatste studioalbum van Harrison zijn tot aan Cloud Nine, met 5 tussenjaren.
Het zakte tot een dieptepunt, dit album verkocht nog minder dan het ‘donkere’ “Somewhere in England” .
Harrison klonk in zijn muziek nog nooit zo vrolijk als hij dat hier doet, en in mijn ogen klinkt hij dat pas ook weer op “I Got My Mind Set On You” van ”Cloud Nine” en “In Between the Devil and the Deep Blue Sea” van “Brainwashed”.
Plezier mag voorop staan, lever dan een prima album af.
Dat heeft George Harrison in mijn ogen dan ook gedaan. Het klinkt zomers en de speelvreugde spat er van af.
3,5*
George Harrison - Living in the Material World (1973)
1
geplaatst: 2 juni 2011, 12:05 uur
George Harrison – Living in the Material World
De hoes, een hand in felle kleuren met daar in een een afdruk van een plaatje van “the Lord Sri Krshna”. De hoes heeft voor mij niet veel sfeer, benadrukt wel in wat voor baan Harrison is gekomen. Zelf had ik misschien de foto van het “laatste avondmaal” als hoes gekozen, puur en alleen omdat die boordevol sfeer zit en er genoeg op te zien is, die heeft de muziek inzich.
Living in the Material World is zo'n plaat die het 's morgens vroeg of 's avonds laat goed doet, nou draai ik hem heel de dag door dus maakt dat niet veel uit. Maar op zijn sterkst op de net genoemde dagdelen.
Na All Things Must Pass en The Concert for Bangladesh was George natuurlijk dé Beatle, met All Things Must Pass had hij een nummer een plek in zowel in de U.K. Als in Amerika.
The Concert for Bangladesh was een monster project, puur en alleen voor het goede doel. Heel veel verschillende, bekende artiesten deden mee zonder daar iets aan te verdienen. Alle ogen waren gericht op de Beatle George Harrison...
Give Me Love[Give Me Peace on Earth: Akoestische gitaar, slide solo, heerlijk!
Ook is er piano bij die George begeleid. Universeel, minstens zo goed als Imagine van collega John.
Voor iedereen gelijk, iedereen heeft vrede, licht, liefde en hoop nodig.
“Keep me free from Birth” een roep om niet te lijden onder het bestaan in de echte wereld, geen reïncarnatie, Heer, neem me met U mee, laat me bij U zijn. Prima folk/pop/rock song.
Had zeker niet misstaan op All Things Must Pass, nou ja misschien de sobere productie dan!
Dit is een nummer voor de hele dag, kan en mag de hele dag. Ik kijk naar buiten, zie de zon schijnen en heb me nog nooit zo vredig gevoeld, dank je George, voor deze mooie muziek en dat wij daa r van mogen genieten.
Sue Me, Sue You Blues: Bluesy, Piano drums en slide gitaar, kenmerkend George.
George zet zijn tanden in rechtszaken rondom het uit een gaan van de Beatles.
Eerst alles voor elkaar, nu gescheiden door “Lawyers” en klagen ze elkaar aan voor minder nette bedragen en zaken.
George laat merken dat hij het er niet mee eens is, en het onzin vind. Uit eindelijk betaal ik het geld wat ik met zo'n zaak zou winnen toch aan het salaris van m'n Advocaat.
Come together, we could have a bad time... jammer dat het zo afliep.
Wat ik overigens niet snap, George en Lennon zaten elkaar in de pers nogal in de haren, maar George speelde mee op de plaat Imagine en in de Docu was de sfeer zelfs gemoedelijk... dat ter zijde.
The Light That Has Lighted the World: Eigelijk een B-side voor Cilla Black. Harrison nam met haar een A-side op en vond dat daar ook een B-side aan vast moest en schreef dit nummer daar voor, toch meer persoonlijk voor George, bijna autobiografisch. Sinds zijn departure bij de Beatles is zijn leven een metamorfose ondergaan en geloofd hij nu en is goed bevriend met Ravi Shankar en plaats zijn dagelijkse bezigheden anders, ontdekt zijn liefde voor de film en autoracen.
Een nummer dat begint met de gehele band en word dan wat soberder, George op zijn eerlijkst, meest breekbare stem “I've Heard how some people said that I changed, That Im not how I was”
George word ouder, er is niets mooier dan ouder worden, je snapt meer van het leven en de wereld en ontwikkeld andere passies, so does George. Mensen accepteren het niet, en willen de nieuwe George niet zien, maar hij is het, de enige echte en hij is dankbaar voor het leven en zoals het loopt. Hij is iedereen dankbaar, dankbaar voor de hoop die ze hem geven, de moed.
Don't Let Me Wait To Long: De band op dreef, lekkere pop rock song. I love you, baby so dont let me wait too long. Een ongeremde liefde die het groene licht aan de andere kant nog moet krijgen. Of een liefde op afstand, een verlangen naar die ene persoon, snel! Anders droogt de poel des liefdes op! Het verlangen, het roepen om de ander. Ik vind het mooi, en heb hem ook zeker als favoriet aangevinkt. Eerlijk, zelfs een beetje zomers zou je kunnen zeggen.
Who Can See it: Treurig klinkend, sobere intro. Ik weet het niet zeker, maar deze klinkt alsof hij is geproduceerd door Spector en ligt dus heel erg in het verlengde van All Things Must Pass. Goed nummer, een jankende George, met overtuiging, zijn liefde, de liefde voor zijn God, de gene die het ziet, de gene die er om geeft, de gene die kan helpen. George's roep for understanding, zijn dedicatie aan zijn God.
Living in the Material World: de titel track, begint lekker swingend. Zo als ik al bij Lennon's plaat Walls and Bridges had gezegd, What You Got en deze lijken qua opbouw en stuwende instrumentatie nogal op elkaar. Wat ik erg mooi vind zijn de spirituele/Indiase stukken tussen door “Thru the spiritual of Skies”. George als ultieme hippie, tegen de Material World, ook boordevol grapjes, als we zijn eigen commentaar mogen geloven.
Hij doet er niets aan, hij is in deze wereld geboren, een wereld van bezit. John en Paul zijn ook in deze wereld, we begonnen “arm”, maar werden stinkend rijk door het succes van de Beatles, waardoor zij ook groot deel gingen uit maken van de materiële wereld.
I'm living in the material world
Living in the material world
I hope to get out of this place
by the Lord Sri Krshna's Grace
My salvation from the material world ..
The Lord Loves the One That Loves the Lord:
George's opvattingen over zijn God. Met de titel bedoeld hij, God geeft alleen als jij geeft, maakt niet uit wat. Als je iemand brood geeft die honger heeft, zal God je belonen door jou eten te schenken. Als je iemand vermoord, laat Hij jou niet gaan.
We all making out
Like we own this whole world
While the leaders of nations
They're acting like big girls
With no thoughts for their God
Who provides us with all
But when death comes to claim them
Who will stand,
and who will fall?
Je moet sterk zijn om je zo te durven uitspreken op het gebied van Godsdienst, veel mensen zijn daar niet van gediend, maar dit toont blind vertrouwen.
While the Lord loves the one that loves
the Lord
And the law says if you don't give,
then you don't get loving …
Now the Lord helps those that help
themselves
And the law says whatever you do
is going to come right back on you ..
Be Here Now: Ergens denk ik Eddie Vedder bij de intro, waarom kan ik niet direct plaatsten, doet me in de verte denken aan een song op Into the Wild. Dit is ook direct het nummer dat het minste blijft hangen bij mij, maar daarom niet slecht. De Sitar op de achtergrond maakt dit wel tot een parel.
Naakt bijna, hier en daar extra instrumentatie. George breek baar. Een persoon naar wie hij verlangt, die hem misschien onlangs heeft verlaten maar hij wil dat terug komt.
Ook heeft het een filosofische betekenis en doet me ergens denken aan de 'message' van All Things Must pass.
Why try to live a life,
that isn't real,
no how
A mind, that wants to wander,
'round a corner,
is an un-wise mind
Mooi George, je opent mijn ogen, ik heb meer waardering voor de song gekregen, puur en alleen om er over na te denken, te laten bezinken en verder te durven kijken. Mooi, als een nummer dat met je kan doen.
Try Some Buy Some: Dit nummer doet mij qua instrumentatie sterk denken aan de Beatles. En had zeker niet misstaan op een plaat als Let it Be(had hij wel wat droger gemoeten) maar al helemaal niet op Abbey Road.
Waar het nummer nu precies over gaar weet ik niet, maar ergens heb ik wel een flauw vermoeden.
Through my life
I've seen gray sky,
met big fry,
seen them die to get high . . .
And when it seemed that I would
always be lonely
I opened my eyes and I saw you
Dit zou kunnen doelen op het grass dat in de Octopuss Garden groeide en George kennis maakte met verlichting, ook zou het kunnen doelen op liefde.
Ik ben er nog niet over uit.
The Day The World Gets Round: Mijn favoriete nummer van de plaat, geschreven over het Concert for Bangladesh. Het gevoel er achter, het kunnen. Het helpen, allemaal mensen die zich inzetten voor een goed doel en daar niets voor terug willen. Hoe mooi is dat? Hoe vaak gebeurt dat nog op een oprechte manier? Vandaag de dag lopen er mensen over straat met collecte bussen om “geld in the zamelen voor ene goed doel” natuurlijk is dit ook goed, en stop ik er altijd wat in, maar als ik bedenkt dat die mensen zo'n 5 euro per uur verdienen dan weet ik dat mijn geld naar het salaris gaat en niet naar het doel... helaas.
Oh how they pray for the day the
world gets 'round
Using all they've found
To help each other, hand in hand
The Day The World Gets 'Round
Thats All: Piano, sober sfeertje, ingetogen drums. Toch word het een showtje, met blazers. Een waardige afsluiter van deze mooie, doch sombere, deels ingetogen plaat.
De beschrijving van zijn liefde, voor een persoon of een God, ik weet het niet. Het verlangen meer te willen doen, het weten, de pure overtuiging. Ik vind het schitterend hoe zeer George overtuigd was van zijn liefde voor het zijn, en spiritualiteit. Een waardige afsluiter.
Het is nu 12 uur precies, ik begon om 9 uur vanmorgen aan het schrijven van deze bespreking, heb de plaat nogmaals binnenste buiten gekeerd en ben toch van mening dat ik deze CD nu beter waardeer dan voorheen, het is mooi om de muziek echt te laten werken.
Zo komt George echt tot zijn recht.
Ik kan niet wachten om All Things Must Pass the bespreken, maar die bewaar ik voor een regen achtige zondag, daar gaat echt veel tijd in zitten.
Ik stap naar buiten, de zonneschijn in... en geniet van het leven... give me peace on earth.
De hoes, een hand in felle kleuren met daar in een een afdruk van een plaatje van “the Lord Sri Krshna”. De hoes heeft voor mij niet veel sfeer, benadrukt wel in wat voor baan Harrison is gekomen. Zelf had ik misschien de foto van het “laatste avondmaal” als hoes gekozen, puur en alleen omdat die boordevol sfeer zit en er genoeg op te zien is, die heeft de muziek inzich.
Living in the Material World is zo'n plaat die het 's morgens vroeg of 's avonds laat goed doet, nou draai ik hem heel de dag door dus maakt dat niet veel uit. Maar op zijn sterkst op de net genoemde dagdelen.
Na All Things Must Pass en The Concert for Bangladesh was George natuurlijk dé Beatle, met All Things Must Pass had hij een nummer een plek in zowel in de U.K. Als in Amerika.
The Concert for Bangladesh was een monster project, puur en alleen voor het goede doel. Heel veel verschillende, bekende artiesten deden mee zonder daar iets aan te verdienen. Alle ogen waren gericht op de Beatle George Harrison...
Give Me Love[Give Me Peace on Earth: Akoestische gitaar, slide solo, heerlijk!
Ook is er piano bij die George begeleid. Universeel, minstens zo goed als Imagine van collega John.
Voor iedereen gelijk, iedereen heeft vrede, licht, liefde en hoop nodig.
“Keep me free from Birth” een roep om niet te lijden onder het bestaan in de echte wereld, geen reïncarnatie, Heer, neem me met U mee, laat me bij U zijn. Prima folk/pop/rock song.
Had zeker niet misstaan op All Things Must Pass, nou ja misschien de sobere productie dan!
Dit is een nummer voor de hele dag, kan en mag de hele dag. Ik kijk naar buiten, zie de zon schijnen en heb me nog nooit zo vredig gevoeld, dank je George, voor deze mooie muziek en dat wij daa r van mogen genieten.
Sue Me, Sue You Blues: Bluesy, Piano drums en slide gitaar, kenmerkend George.
George zet zijn tanden in rechtszaken rondom het uit een gaan van de Beatles.
Eerst alles voor elkaar, nu gescheiden door “Lawyers” en klagen ze elkaar aan voor minder nette bedragen en zaken.
George laat merken dat hij het er niet mee eens is, en het onzin vind. Uit eindelijk betaal ik het geld wat ik met zo'n zaak zou winnen toch aan het salaris van m'n Advocaat.
Come together, we could have a bad time... jammer dat het zo afliep.
Wat ik overigens niet snap, George en Lennon zaten elkaar in de pers nogal in de haren, maar George speelde mee op de plaat Imagine en in de Docu was de sfeer zelfs gemoedelijk... dat ter zijde.
The Light That Has Lighted the World: Eigelijk een B-side voor Cilla Black. Harrison nam met haar een A-side op en vond dat daar ook een B-side aan vast moest en schreef dit nummer daar voor, toch meer persoonlijk voor George, bijna autobiografisch. Sinds zijn departure bij de Beatles is zijn leven een metamorfose ondergaan en geloofd hij nu en is goed bevriend met Ravi Shankar en plaats zijn dagelijkse bezigheden anders, ontdekt zijn liefde voor de film en autoracen.
Een nummer dat begint met de gehele band en word dan wat soberder, George op zijn eerlijkst, meest breekbare stem “I've Heard how some people said that I changed, That Im not how I was”
George word ouder, er is niets mooier dan ouder worden, je snapt meer van het leven en de wereld en ontwikkeld andere passies, so does George. Mensen accepteren het niet, en willen de nieuwe George niet zien, maar hij is het, de enige echte en hij is dankbaar voor het leven en zoals het loopt. Hij is iedereen dankbaar, dankbaar voor de hoop die ze hem geven, de moed.
Don't Let Me Wait To Long: De band op dreef, lekkere pop rock song. I love you, baby so dont let me wait too long. Een ongeremde liefde die het groene licht aan de andere kant nog moet krijgen. Of een liefde op afstand, een verlangen naar die ene persoon, snel! Anders droogt de poel des liefdes op! Het verlangen, het roepen om de ander. Ik vind het mooi, en heb hem ook zeker als favoriet aangevinkt. Eerlijk, zelfs een beetje zomers zou je kunnen zeggen.
Who Can See it: Treurig klinkend, sobere intro. Ik weet het niet zeker, maar deze klinkt alsof hij is geproduceerd door Spector en ligt dus heel erg in het verlengde van All Things Must Pass. Goed nummer, een jankende George, met overtuiging, zijn liefde, de liefde voor zijn God, de gene die het ziet, de gene die er om geeft, de gene die kan helpen. George's roep for understanding, zijn dedicatie aan zijn God.
Living in the Material World: de titel track, begint lekker swingend. Zo als ik al bij Lennon's plaat Walls and Bridges had gezegd, What You Got en deze lijken qua opbouw en stuwende instrumentatie nogal op elkaar. Wat ik erg mooi vind zijn de spirituele/Indiase stukken tussen door “Thru the spiritual of Skies”. George als ultieme hippie, tegen de Material World, ook boordevol grapjes, als we zijn eigen commentaar mogen geloven.
Hij doet er niets aan, hij is in deze wereld geboren, een wereld van bezit. John en Paul zijn ook in deze wereld, we begonnen “arm”, maar werden stinkend rijk door het succes van de Beatles, waardoor zij ook groot deel gingen uit maken van de materiële wereld.
I'm living in the material world
Living in the material world
I hope to get out of this place
by the Lord Sri Krshna's Grace
My salvation from the material world ..
The Lord Loves the One That Loves the Lord:
George's opvattingen over zijn God. Met de titel bedoeld hij, God geeft alleen als jij geeft, maakt niet uit wat. Als je iemand brood geeft die honger heeft, zal God je belonen door jou eten te schenken. Als je iemand vermoord, laat Hij jou niet gaan.
We all making out
Like we own this whole world
While the leaders of nations
They're acting like big girls
With no thoughts for their God
Who provides us with all
But when death comes to claim them
Who will stand,
and who will fall?
Je moet sterk zijn om je zo te durven uitspreken op het gebied van Godsdienst, veel mensen zijn daar niet van gediend, maar dit toont blind vertrouwen.
While the Lord loves the one that loves
the Lord
And the law says if you don't give,
then you don't get loving …
Now the Lord helps those that help
themselves
And the law says whatever you do
is going to come right back on you ..
Be Here Now: Ergens denk ik Eddie Vedder bij de intro, waarom kan ik niet direct plaatsten, doet me in de verte denken aan een song op Into the Wild. Dit is ook direct het nummer dat het minste blijft hangen bij mij, maar daarom niet slecht. De Sitar op de achtergrond maakt dit wel tot een parel.
Naakt bijna, hier en daar extra instrumentatie. George breek baar. Een persoon naar wie hij verlangt, die hem misschien onlangs heeft verlaten maar hij wil dat terug komt.
Ook heeft het een filosofische betekenis en doet me ergens denken aan de 'message' van All Things Must pass.
Why try to live a life,
that isn't real,
no how
A mind, that wants to wander,
'round a corner,
is an un-wise mind
Mooi George, je opent mijn ogen, ik heb meer waardering voor de song gekregen, puur en alleen om er over na te denken, te laten bezinken en verder te durven kijken. Mooi, als een nummer dat met je kan doen.
Try Some Buy Some: Dit nummer doet mij qua instrumentatie sterk denken aan de Beatles. En had zeker niet misstaan op een plaat als Let it Be(had hij wel wat droger gemoeten) maar al helemaal niet op Abbey Road.
Waar het nummer nu precies over gaar weet ik niet, maar ergens heb ik wel een flauw vermoeden.
Through my life
I've seen gray sky,
met big fry,
seen them die to get high . . .
And when it seemed that I would
always be lonely
I opened my eyes and I saw you
Dit zou kunnen doelen op het grass dat in de Octopuss Garden groeide en George kennis maakte met verlichting, ook zou het kunnen doelen op liefde.
Ik ben er nog niet over uit.
The Day The World Gets Round: Mijn favoriete nummer van de plaat, geschreven over het Concert for Bangladesh. Het gevoel er achter, het kunnen. Het helpen, allemaal mensen die zich inzetten voor een goed doel en daar niets voor terug willen. Hoe mooi is dat? Hoe vaak gebeurt dat nog op een oprechte manier? Vandaag de dag lopen er mensen over straat met collecte bussen om “geld in the zamelen voor ene goed doel” natuurlijk is dit ook goed, en stop ik er altijd wat in, maar als ik bedenkt dat die mensen zo'n 5 euro per uur verdienen dan weet ik dat mijn geld naar het salaris gaat en niet naar het doel... helaas.
Oh how they pray for the day the
world gets 'round
Using all they've found
To help each other, hand in hand
The Day The World Gets 'Round
Thats All: Piano, sober sfeertje, ingetogen drums. Toch word het een showtje, met blazers. Een waardige afsluiter van deze mooie, doch sombere, deels ingetogen plaat.
De beschrijving van zijn liefde, voor een persoon of een God, ik weet het niet. Het verlangen meer te willen doen, het weten, de pure overtuiging. Ik vind het schitterend hoe zeer George overtuigd was van zijn liefde voor het zijn, en spiritualiteit. Een waardige afsluiter.
Het is nu 12 uur precies, ik begon om 9 uur vanmorgen aan het schrijven van deze bespreking, heb de plaat nogmaals binnenste buiten gekeerd en ben toch van mening dat ik deze CD nu beter waardeer dan voorheen, het is mooi om de muziek echt te laten werken.
Zo komt George echt tot zijn recht.
Ik kan niet wachten om All Things Must Pass the bespreken, maar die bewaar ik voor een regen achtige zondag, daar gaat echt veel tijd in zitten.
Ik stap naar buiten, de zonneschijn in... en geniet van het leven... give me peace on earth.
George Harrison - Somewhere in England (1981)
0
geplaatst: 16 juni 2011, 23:49 uur
George Harrison – Somewhere in England
1981, de verschrikkelijke jaren '80 zijn begonnen, de synthesizers worden in grote aantallen op gesteld, de drums gaan de badkamer in en de productie word door de plastic snoep fabriek gehaald.
George Harrison komt weer met een nieuw solo album, wat zou het voorstellen? Gepakt door de jaren '80? Lekker eigen tijds? Beatle achtig?
We merken het zo direct...
De cover, daar hangt ook al een heel verhaal om heen.. Goed gekeurd, afgekeurd, goedgekeurd... zelfde geld voor de tracklist, die ook wel eens werd gewijzigd..
Op de her kozen uitgave van het album is George te zien tegen een stoeprand, op de goot van de weg te zien. Het gaat hier om ene kunstwerk waar hij voor staat. De originele cover, die ik hier weer in eer heb hersteld, stelt het hoofd van George voor dat in rook opgaat, misschien zelfs wel een explosie. In de vorm van de UK. Ik vind zelf de originele cover mooier dan die met de stoeprand, origineler, spannender en doet minder aan als een haastklus.
Daar gaan we...
Blood from a Clone:
Ja, de productie is niet je van het.. Te droog, zit geen echt reliëf in.. Dit zou het goed hebben gedaan in het oeuvre van de Grateful Dead omstreeks 1974.. dat is geen belediging, de Dead is voorals nog mijn favoriete band ever. Beetje funky, zo doet het aan. Precies waar George over zingt, zijn ongenoegen over de hedendaagse muziek, its all to laid back now. New Wave is crap, we hoeven niets als Frank Zappa...
Alles wat er nu is zijn gewoon clones van bands van vroeger, alleen dan minder.
Nee, George zit alles behalve lekker in zijn vel. Net de moord op John, hij is een beetje bang geworden.
Niet al te slecht, maar ook geen echt goede song. Vergelijk het maar niet met zijn echte debuut.
Unconsciousness Rules :
Ook dit had voor mij een Dead song kunnen zijn, Shakedown Street materiaal dan misschien maar toch... Weer een beetje springerig, wel veel orgel, dat vind ik mooi. George's rant tegen disco...
You dance at the discotheque
That's why you look such a wreck
Your face is pale you look drawn
Your clothes are dirty and torn
You've got that look in your eyes that says
You're half alive and you're lost inside
Meanwhile you're back in your cage
Ego'd out on the stage
Where the unconsciousness rules
Ergens vind ik het toch wel beschamend dat George zich tot dit niveau verlaagd. Wel lekker swingend en vind ik instrumentaal ook niet slecht, maar wel erg random.
Life itself:
Dit had een mooie track kunnen zijn, maar is toch wel wat overgeproduceerd met dat verschrikkelijke sterretje geluid in het begin, iets wat je in disney films tegen komt.
Dit is een nummer voor zijn God, aangezien hij in alle verschillende religiën God beschrijft.
Opzich wel mooi, alleen de productie.. wel een typische Harrison slide gitaar.
All Those Years Ago:
Ja! Het hoogte punt van het album, de drager, de rots in de branding. Een all time Harrison classic.
Heeft wel wat moetite met de jaren 80 productie, al neigt hij wel naar een jaren 70 song.
Een ode aan de net vermoorde John Lennon, de oudere “broer”, het voorbeeld.
Met oud Collega Ringo op de drums, Paul McCartney op de Bass en Linda op de backing vocals.. bijna een Beatles reünie, jammer dat dit geen jaar eerder kon, met een levende John. Wel een mooi eerbetoon.
Living with good and bad
I always look up to you
Hoe mooi is dat? Het durven toegeven, de pure liefde.
Voor mijn part een van de eerlijkste John tributen opgenomen, rust in vreden John.
Baltimore Oriole:
Oh wat een drag, verschrikkelijke intro met trompet en wel..
Scoort hier op de site vrij hoog, niet mijn favoriet.
Zeker niet de slechtste van de plaat, maar al helemaal niet de beste..
Dit is een cover.
Teardrops:
En daar heb je hem.. de synth(of wat is het?) die er door heen schalt... echt een jaren '80 high school nummer, echt het mee zingerige zit er in, het TEARDROPS! Met die synth op de achtergrond.. jaren 80 wat heb je ons toch aan gedaan..
George voelt zich alleen, daarom moet hij veel huilen... ja het is wat, die plastic sound.
That Wich I Have Lost:
Begint swingend, klinkt hier en daar ook nogal gemaakt.. beetje country achtig.
Klein beetje exotisch, swingend.
Ook geen erg goede..
Writings on the Wall:
Mijn favoriet van de plaat, zit ook wel een beetje synth in. Maar houd het spannend en echt.
George stem klinkt goed, de gitaar klinkt dan weer wel erg gemaakt maar hier niet storend.
De sitar is hier weer aanwezig en dronet lekker door de muziek heen. Alleen weer die verschrikkelijke sterretjes... Maar alsnog mijn favoriet, het sterkste nummer op “All Those Years Ago” na.
Hong Kong Blues:
Dit is een cover, doet Oosters aan maar klinkt her en der geforceerd. Niet mijn favoriet.
Springerig, dit zou wel passen in de Miami scene, ergens...
Save the World:
Ook een aardig nummer, de 3e beste van de plaat.
Wel erg springerig, en de trompet(of wat is het?) doet het nummer geen goed en gaat mijn voorkeur uit naar de demo, maar de tekst is goed en staat voor een goed doel.
We've got to save the world
Someone else may want to use it
So far we've seen
This planet's rape, how we've abused it
We've got to save the world
Precies, en wat is er na al die jaren veranderd? Juist, niets.
Er word Greenpeace nog een hart onder de riem gestopt, en word nog eventjes gerebelleerd tegen andere natuur/wereld bedreigende zaken. Oh George, you hippie!
Ik kijk terug op een teleurstellend album. Ik vond Gone Troppo vele malen beter, mede door de zomerse sfeer. Dit album bespreek ik na deze plaat.
De hoes, zoals hij hier eerst stond doet de muziek wel het meeste eer aan.. Even saai als de plaat is.
De nieuwe hoes(of oudste, hoe je het bekijken wil) heeft iets ondeugends of explosiefs, iets wat deze plaat niet heeft. De plaat kent dan ook weinig echte hoogte punten... George is verward, still beduusd van de moord op John. De verandering van het tijdperk met daar bij nieuwe muziekstijlen die niet gewaardeerd worden... het was een moeilijke tijd voor iemand die met de klasse muziek uit de eind '60 en begin jaren '70 werkte.
Zijn volgende plaat Gone Troppo, is ook niet erg fraai, maar beter dan deze. Cloud Nine is veel beter dan deze, maar de productie is nog verschrikkelijker dank zij de plastieke kauwgombal Jeff Lynne...
3*
1981, de verschrikkelijke jaren '80 zijn begonnen, de synthesizers worden in grote aantallen op gesteld, de drums gaan de badkamer in en de productie word door de plastic snoep fabriek gehaald.
George Harrison komt weer met een nieuw solo album, wat zou het voorstellen? Gepakt door de jaren '80? Lekker eigen tijds? Beatle achtig?
We merken het zo direct...
De cover, daar hangt ook al een heel verhaal om heen.. Goed gekeurd, afgekeurd, goedgekeurd... zelfde geld voor de tracklist, die ook wel eens werd gewijzigd..
Op de her kozen uitgave van het album is George te zien tegen een stoeprand, op de goot van de weg te zien. Het gaat hier om ene kunstwerk waar hij voor staat. De originele cover, die ik hier weer in eer heb hersteld, stelt het hoofd van George voor dat in rook opgaat, misschien zelfs wel een explosie. In de vorm van de UK. Ik vind zelf de originele cover mooier dan die met de stoeprand, origineler, spannender en doet minder aan als een haastklus.
Daar gaan we...
Blood from a Clone:
Ja, de productie is niet je van het.. Te droog, zit geen echt reliëf in.. Dit zou het goed hebben gedaan in het oeuvre van de Grateful Dead omstreeks 1974.. dat is geen belediging, de Dead is voorals nog mijn favoriete band ever. Beetje funky, zo doet het aan. Precies waar George over zingt, zijn ongenoegen over de hedendaagse muziek, its all to laid back now. New Wave is crap, we hoeven niets als Frank Zappa...
Alles wat er nu is zijn gewoon clones van bands van vroeger, alleen dan minder.
Nee, George zit alles behalve lekker in zijn vel. Net de moord op John, hij is een beetje bang geworden.
Niet al te slecht, maar ook geen echt goede song. Vergelijk het maar niet met zijn echte debuut.
Unconsciousness Rules :
Ook dit had voor mij een Dead song kunnen zijn, Shakedown Street materiaal dan misschien maar toch... Weer een beetje springerig, wel veel orgel, dat vind ik mooi. George's rant tegen disco...
You dance at the discotheque
That's why you look such a wreck
Your face is pale you look drawn
Your clothes are dirty and torn
You've got that look in your eyes that says
You're half alive and you're lost inside
Meanwhile you're back in your cage
Ego'd out on the stage
Where the unconsciousness rules
Ergens vind ik het toch wel beschamend dat George zich tot dit niveau verlaagd. Wel lekker swingend en vind ik instrumentaal ook niet slecht, maar wel erg random.
Life itself:
Dit had een mooie track kunnen zijn, maar is toch wel wat overgeproduceerd met dat verschrikkelijke sterretje geluid in het begin, iets wat je in disney films tegen komt.
Dit is een nummer voor zijn God, aangezien hij in alle verschillende religiën God beschrijft.
Opzich wel mooi, alleen de productie.. wel een typische Harrison slide gitaar.
All Those Years Ago:
Ja! Het hoogte punt van het album, de drager, de rots in de branding. Een all time Harrison classic.
Heeft wel wat moetite met de jaren 80 productie, al neigt hij wel naar een jaren 70 song.
Een ode aan de net vermoorde John Lennon, de oudere “broer”, het voorbeeld.
Met oud Collega Ringo op de drums, Paul McCartney op de Bass en Linda op de backing vocals.. bijna een Beatles reünie, jammer dat dit geen jaar eerder kon, met een levende John. Wel een mooi eerbetoon.
Living with good and bad
I always look up to you
Hoe mooi is dat? Het durven toegeven, de pure liefde.
Voor mijn part een van de eerlijkste John tributen opgenomen, rust in vreden John.
Baltimore Oriole:
Oh wat een drag, verschrikkelijke intro met trompet en wel..
Scoort hier op de site vrij hoog, niet mijn favoriet.
Zeker niet de slechtste van de plaat, maar al helemaal niet de beste..
Dit is een cover.
Teardrops:
En daar heb je hem.. de synth(of wat is het?) die er door heen schalt... echt een jaren '80 high school nummer, echt het mee zingerige zit er in, het TEARDROPS! Met die synth op de achtergrond.. jaren 80 wat heb je ons toch aan gedaan..
George voelt zich alleen, daarom moet hij veel huilen... ja het is wat, die plastic sound.
That Wich I Have Lost:
Begint swingend, klinkt hier en daar ook nogal gemaakt.. beetje country achtig.
Klein beetje exotisch, swingend.
Ook geen erg goede..
Writings on the Wall:
Mijn favoriet van de plaat, zit ook wel een beetje synth in. Maar houd het spannend en echt.
George stem klinkt goed, de gitaar klinkt dan weer wel erg gemaakt maar hier niet storend.
De sitar is hier weer aanwezig en dronet lekker door de muziek heen. Alleen weer die verschrikkelijke sterretjes... Maar alsnog mijn favoriet, het sterkste nummer op “All Those Years Ago” na.
Hong Kong Blues:
Dit is een cover, doet Oosters aan maar klinkt her en der geforceerd. Niet mijn favoriet.
Springerig, dit zou wel passen in de Miami scene, ergens...
Save the World:
Ook een aardig nummer, de 3e beste van de plaat.
Wel erg springerig, en de trompet(of wat is het?) doet het nummer geen goed en gaat mijn voorkeur uit naar de demo, maar de tekst is goed en staat voor een goed doel.
We've got to save the world
Someone else may want to use it
So far we've seen
This planet's rape, how we've abused it
We've got to save the world
Precies, en wat is er na al die jaren veranderd? Juist, niets.
Er word Greenpeace nog een hart onder de riem gestopt, en word nog eventjes gerebelleerd tegen andere natuur/wereld bedreigende zaken. Oh George, you hippie!
Ik kijk terug op een teleurstellend album. Ik vond Gone Troppo vele malen beter, mede door de zomerse sfeer. Dit album bespreek ik na deze plaat.
De hoes, zoals hij hier eerst stond doet de muziek wel het meeste eer aan.. Even saai als de plaat is.
De nieuwe hoes(of oudste, hoe je het bekijken wil) heeft iets ondeugends of explosiefs, iets wat deze plaat niet heeft. De plaat kent dan ook weinig echte hoogte punten... George is verward, still beduusd van de moord op John. De verandering van het tijdperk met daar bij nieuwe muziekstijlen die niet gewaardeerd worden... het was een moeilijke tijd voor iemand die met de klasse muziek uit de eind '60 en begin jaren '70 werkte.
Zijn volgende plaat Gone Troppo, is ook niet erg fraai, maar beter dan deze. Cloud Nine is veel beter dan deze, maar de productie is nog verschrikkelijker dank zij de plastieke kauwgombal Jeff Lynne...
3*
George Harrison - Thirty Three & 1/3 (1976)
2
geplaatst: 25 mei 2011, 22:52 uur
George Harrison – Thirthy Three and a Thirth
Ik heb pas de Dark Horse box gekocht, en lijkt mij het gepast met nummer 1 van de box te beginnen. Zodra ik deze box heb langs gelopen komen de delen die daar niet inzitten.
Einde zomer 1976 was het dan eindelijk zo ver, de Dark Horse label was een feit en daarop kon de eerste Harrison plaat worden gereleased.
De titel verklaard het al, George was op het moment 33 jaar en een beetje.
Het album oogt ook erg zomers, met een mooie foto van George. Een van de betere hoezen uit zijn solo discography.
Woman Don't You Cry For Me: Officieel geschreven tijdens de Beatle tijd(nog in 1969) maar nooit opgenomen, tot dit album in 1976. Al was hij ook bedoeld voor All Things Must Pass, toch werd hij er af gelaten.
Een drum die lekker in beukt en om je aandacht roept, neemt je direct in zijn greep.
Een rommelend bas als onweer boven het gebergte van drums. Een onmiskenbaar Harrison geluid weer klinkt, de slide gitaar.
Ergens in mijn achterhoofd moet ik denken aan Living in the Material word, zelfde opzwepende gevoel, opdringerig, wil gehoord worden maar toch relaxed.
Over een druk schema, zo klinkt het in mijn oren, het doen van nog veel werk. Een vrouw die om veel aandacht vraagt, maar daar bij alleen maar in de weg zou lopen. “I've Got A Long Way To Go, I'm Gonna Leave you at the station”.
Zomers, ik heb hier bij 2 beelden in mijn hoofd. George die lekker in zijn tuin zit, met een gitaar en liefde laat weerklinken, liefde voor de muziek. Ook zie ik een warme, zomerse straat voor me waar cabrio's rijden, of volkswagen bussen met het dak/deur open en daaruit weerklinkt dit nummer, nog een lange weg te gaan. Lekkere reis muziek.
Dear One: Geschreven op de Virgin Islands, dat straalt het ook uit. Zomers, relaxed en vol van leven. George bezingt een Yogi, die zijn leven sterk beïnvloed. Vrolijk opgewekt, blauwe zeeën, hoge temperaturen, tropisch fruit en voedsel van uit de zee.
Beautiful Girl: Ook een ouwertje, geschreven in 1969. Prima orgel. Ode aan een mooie damen die misschien net George zijn leven is binnen gelopen? Dit zou zo op een Beatles plaat hebben kunnen staan, de kwaliteit heeft het, het refrein heeft het. Weer klinkt het zomers en opgewekt, zelfde sfeer als Dear One, maar dan sterker. Ook hierbij heb ik mooie beelden. Doet me denken aan iets heel moois, misschien ook wel een mooie dame, wie weet. In ieder geval een mooi landschap, uitgestrekte zee, zand dat tussen je tenen door glijd. Of een beboste omgeving met een openplek met gras en bloemen, als je vanachter een boom gluurt zie je George spelen op zijn gitaar, bijna als in een sprookje.
This Song: Rockend, weer die fantastische Hammond er door heen. De copyright zaak is U allen waarschijnlijk bekend. George reageert hier op, hij wil helemaal niet in verdediging of in de aanval. Het is geen goed of slecht nummer, het is niet zwart of wit, het riffje is niet hip of oppervlakkig. Je kan horen wat je zelf wil, hoor je iets anders dan dat het is? Oke, dat kan, niets is helemaal origineel, al dus George zelf, maar deze is in E en de ander niet...
Zomers, swingend. Lekker nummer, de clip is ook een grote aanrader, wel erg gedateerd maar ozo mooi. Zo leer je George pas echt kennen, we kennen de stille man, de geheimzinnige, die ene Beatle die niet veel zegt. De clip spreekt boek delen en laat zien dat George een fantastische vent was.
Zo'n nummer en zo'n clip moet je ook maar net durven maken.
See Yourself: Enigszins neerslachtig, een boodschap. Misschien wel eentje voor iedereen, waar we allemaal beter van worden. Als je op het punt staat iemand te beoordelen, denk aan het volgende: Het is makkelijker om iemand anders te beoordelen dan jezelf, denk eerst na over wat jezelf doet. Een wijze les.
It's what you value: Een lange! Bluesy, en het beste van allemaal! Cowbell! Dat hoor ik niet vaak terug in de muziek, een cowbell daar houd ik wel van. Een song over de uitbetaling van de band. Een een auto, de rest geld, its what you value. En denk daarbij direct terug aan het vorige nummer...! Lekker swingend, zomers, wat een pracht album is dit toch.
True Love: Een cover van Cole Porter. Opzich een prima nummer, iets sneller dan de rest van het album, lekker swingend. De beschrijving van echte liefde. Past toch prima bij George stem, doet wel een beetje Beatles begin periode aan maar dan losser.
Pure Smokey: Een tribuut voor Smokey Robinson. George komt tot de realisatie dat hij Smokey nooit heeft bedankt, door middel van dit nummer brengt hij een ode aan de eerder genoemde man, en bedankt hem via dit nummer. Swingend, past prima op het album.
Crackerbox Palace: Swingend, exotisch past prima in de stijl van de plaat en ook hier krijg ik een zomers gevoel bij. George ontmoette de manager van de komediant Lord Buckley, George Greif en praatte daarmee. De manager vertelde dat George in Los Angels in een huis woonde dat “Crackerbox Palace” werd genoemd, omdat het zo krakkemikkig was. Dat vond George H. een goede naam voor een liedje en schreef er een over. Crackerbox palace is nu niet meer het huis van de komediant maar heeft nu betrekking op de hele wereld.
Learning How To Love You: Dit nummer zou niet hebben misstaan op een album als All Things Must Pass en Living in the Material World. Ook doet het me in de verte ergens denken aan een nummer van All Things Must Pass, maar de naam kan ik niet op komen. Pure liefde, voor die zelfde vrouw als uit Beautiful Gril? Of is dit een aanbidding van zijn God? Ergens doet de song me denken aan “Something” en dat is natuurlijk geen verkeerde vergelijking.
Ik kijk terug op een prima album van George, erg zomers en opgewekt in vergelijking met zijn vorige werken. Ik vind de hoes erg sterk en pas ook zeker bij het karakter van de plaat.
Zoals ik al eerder aangaf, ik vind Harrison een fantastische muzikant en persoon, erg interessant ook. Hij schrijft songs op een hele andere manier dan Lennon en steekt er ook een heel ander soort gevoel in, misschien maken dat soort individuele krachten de Beatles zo sterk.
Daarmee vond ik het ook lastiger om deze plaat goed te bespreken en heb ik het gevoel meer uit sommige nummer gehaald te kunnen hebben, enfin dat kan altijd nog!
Aanrader is ook om de clips te bekijken die bij dit album horen!
Ik heb pas de Dark Horse box gekocht, en lijkt mij het gepast met nummer 1 van de box te beginnen. Zodra ik deze box heb langs gelopen komen de delen die daar niet inzitten.
Einde zomer 1976 was het dan eindelijk zo ver, de Dark Horse label was een feit en daarop kon de eerste Harrison plaat worden gereleased.
De titel verklaard het al, George was op het moment 33 jaar en een beetje.
Het album oogt ook erg zomers, met een mooie foto van George. Een van de betere hoezen uit zijn solo discography.
Woman Don't You Cry For Me: Officieel geschreven tijdens de Beatle tijd(nog in 1969) maar nooit opgenomen, tot dit album in 1976. Al was hij ook bedoeld voor All Things Must Pass, toch werd hij er af gelaten.
Een drum die lekker in beukt en om je aandacht roept, neemt je direct in zijn greep.
Een rommelend bas als onweer boven het gebergte van drums. Een onmiskenbaar Harrison geluid weer klinkt, de slide gitaar.
Ergens in mijn achterhoofd moet ik denken aan Living in the Material word, zelfde opzwepende gevoel, opdringerig, wil gehoord worden maar toch relaxed.
Over een druk schema, zo klinkt het in mijn oren, het doen van nog veel werk. Een vrouw die om veel aandacht vraagt, maar daar bij alleen maar in de weg zou lopen. “I've Got A Long Way To Go, I'm Gonna Leave you at the station”.
Zomers, ik heb hier bij 2 beelden in mijn hoofd. George die lekker in zijn tuin zit, met een gitaar en liefde laat weerklinken, liefde voor de muziek. Ook zie ik een warme, zomerse straat voor me waar cabrio's rijden, of volkswagen bussen met het dak/deur open en daaruit weerklinkt dit nummer, nog een lange weg te gaan. Lekkere reis muziek.
Dear One: Geschreven op de Virgin Islands, dat straalt het ook uit. Zomers, relaxed en vol van leven. George bezingt een Yogi, die zijn leven sterk beïnvloed. Vrolijk opgewekt, blauwe zeeën, hoge temperaturen, tropisch fruit en voedsel van uit de zee.
Beautiful Girl: Ook een ouwertje, geschreven in 1969. Prima orgel. Ode aan een mooie damen die misschien net George zijn leven is binnen gelopen? Dit zou zo op een Beatles plaat hebben kunnen staan, de kwaliteit heeft het, het refrein heeft het. Weer klinkt het zomers en opgewekt, zelfde sfeer als Dear One, maar dan sterker. Ook hierbij heb ik mooie beelden. Doet me denken aan iets heel moois, misschien ook wel een mooie dame, wie weet. In ieder geval een mooi landschap, uitgestrekte zee, zand dat tussen je tenen door glijd. Of een beboste omgeving met een openplek met gras en bloemen, als je vanachter een boom gluurt zie je George spelen op zijn gitaar, bijna als in een sprookje.
This Song: Rockend, weer die fantastische Hammond er door heen. De copyright zaak is U allen waarschijnlijk bekend. George reageert hier op, hij wil helemaal niet in verdediging of in de aanval. Het is geen goed of slecht nummer, het is niet zwart of wit, het riffje is niet hip of oppervlakkig. Je kan horen wat je zelf wil, hoor je iets anders dan dat het is? Oke, dat kan, niets is helemaal origineel, al dus George zelf, maar deze is in E en de ander niet...
Zomers, swingend. Lekker nummer, de clip is ook een grote aanrader, wel erg gedateerd maar ozo mooi. Zo leer je George pas echt kennen, we kennen de stille man, de geheimzinnige, die ene Beatle die niet veel zegt. De clip spreekt boek delen en laat zien dat George een fantastische vent was.
Zo'n nummer en zo'n clip moet je ook maar net durven maken.
See Yourself: Enigszins neerslachtig, een boodschap. Misschien wel eentje voor iedereen, waar we allemaal beter van worden. Als je op het punt staat iemand te beoordelen, denk aan het volgende: Het is makkelijker om iemand anders te beoordelen dan jezelf, denk eerst na over wat jezelf doet. Een wijze les.
It's what you value: Een lange! Bluesy, en het beste van allemaal! Cowbell! Dat hoor ik niet vaak terug in de muziek, een cowbell daar houd ik wel van. Een song over de uitbetaling van de band. Een een auto, de rest geld, its what you value. En denk daarbij direct terug aan het vorige nummer...! Lekker swingend, zomers, wat een pracht album is dit toch.
True Love: Een cover van Cole Porter. Opzich een prima nummer, iets sneller dan de rest van het album, lekker swingend. De beschrijving van echte liefde. Past toch prima bij George stem, doet wel een beetje Beatles begin periode aan maar dan losser.
Pure Smokey: Een tribuut voor Smokey Robinson. George komt tot de realisatie dat hij Smokey nooit heeft bedankt, door middel van dit nummer brengt hij een ode aan de eerder genoemde man, en bedankt hem via dit nummer. Swingend, past prima op het album.
Crackerbox Palace: Swingend, exotisch past prima in de stijl van de plaat en ook hier krijg ik een zomers gevoel bij. George ontmoette de manager van de komediant Lord Buckley, George Greif en praatte daarmee. De manager vertelde dat George in Los Angels in een huis woonde dat “Crackerbox Palace” werd genoemd, omdat het zo krakkemikkig was. Dat vond George H. een goede naam voor een liedje en schreef er een over. Crackerbox palace is nu niet meer het huis van de komediant maar heeft nu betrekking op de hele wereld.
Learning How To Love You: Dit nummer zou niet hebben misstaan op een album als All Things Must Pass en Living in the Material World. Ook doet het me in de verte ergens denken aan een nummer van All Things Must Pass, maar de naam kan ik niet op komen. Pure liefde, voor die zelfde vrouw als uit Beautiful Gril? Of is dit een aanbidding van zijn God? Ergens doet de song me denken aan “Something” en dat is natuurlijk geen verkeerde vergelijking.
Ik kijk terug op een prima album van George, erg zomers en opgewekt in vergelijking met zijn vorige werken. Ik vind de hoes erg sterk en pas ook zeker bij het karakter van de plaat.
Zoals ik al eerder aangaf, ik vind Harrison een fantastische muzikant en persoon, erg interessant ook. Hij schrijft songs op een hele andere manier dan Lennon en steekt er ook een heel ander soort gevoel in, misschien maken dat soort individuele krachten de Beatles zo sterk.
Daarmee vond ik het ook lastiger om deze plaat goed te bespreken en heb ik het gevoel meer uit sommige nummer gehaald te kunnen hebben, enfin dat kan altijd nog!
Aanrader is ook om de clips te bekijken die bij dit album horen!
Gong - Expresso II (1978)
0
geplaatst: 29 november 2012, 19:36 uur
Ik weet nog niet wat ik nou precies aanmoet met deze CD.
Het klinkt allemaal wel oke, maar het is niet bijster interessant en heeft vrijwel niets meer te maken met de Gong van vier jaar eerder, al moet ik bekennen dat ik Expresso I nog niet heb beluisterd.
Dit is inderdaad meer fusion, jazzy rock. Het is niet slecht, maar het is bij deze wel een 13 in een dozijn bandje geworden en dat vind ik toch jammer omdat (vooral) de Radio Gnome platen geniaal zijn, erg freaky en daar is bij deze plaat al niets meer van over.
Shamal heb ik niet en heb ik ook niet beluisterd, dat zal dan wel niets zijn(krijgt hier in de reeks ook een lager cijfer).
Ik vind deze plaat juist wel aardig down to earth, als ik je mag tegenspreken. Eind jaren '70 was jazzfusion helemaal hot en veel rockbandjes deden dat(kijk bijvoorbeeld naar Blues for Allah van de Grateful Dead).
Inderdaad leuk dat Mick Taylor mee doet op het album(dat zegt toch wat over de status van Gong), al is dat enkel op 'Heavy Tune'.
De post Deavid Allen periode van Gong klinkt voor zo ver ik nu heb geluisterd niet erg interessant, dat is misschien het goede woord want het zit prima in elkaar.
Dat laat mij achter met een hele moeilijke keuze, of ik dit album 3 sterren waard vind of 3,5... Het cijfer dat Kaztor hier geeft trekt het gemiddelde aanzienlijk omhoog en geeft dus eigenlijk geen reëel beeld van deze plaat. Zonder zijn stem zou het gemiddelde van deze plaat op 3,43 terecht komen, want 8 stemmen is niet bijster veel (ik reken uiteraard met 7 stemmers). Dat gemiddelde representeerd deze plaat in mijn opinie beter.
Ik wil hiermee trouwens helemaal niet zeggen dat Kaztor geen 5 sterren zou moeten geven, als hij dit als favoriet heeft, dan is dat zijn goed recht.
3* van mij, met eventuele groeimogelijkheden tot 3,5
Het klinkt allemaal wel oke, maar het is niet bijster interessant en heeft vrijwel niets meer te maken met de Gong van vier jaar eerder, al moet ik bekennen dat ik Expresso I nog niet heb beluisterd.
Dit is inderdaad meer fusion, jazzy rock. Het is niet slecht, maar het is bij deze wel een 13 in een dozijn bandje geworden en dat vind ik toch jammer omdat (vooral) de Radio Gnome platen geniaal zijn, erg freaky en daar is bij deze plaat al niets meer van over.
Shamal heb ik niet en heb ik ook niet beluisterd, dat zal dan wel niets zijn(krijgt hier in de reeks ook een lager cijfer).
Ik vind deze plaat juist wel aardig down to earth, als ik je mag tegenspreken. Eind jaren '70 was jazzfusion helemaal hot en veel rockbandjes deden dat(kijk bijvoorbeeld naar Blues for Allah van de Grateful Dead).
Inderdaad leuk dat Mick Taylor mee doet op het album(dat zegt toch wat over de status van Gong), al is dat enkel op 'Heavy Tune'.
De post Deavid Allen periode van Gong klinkt voor zo ver ik nu heb geluisterd niet erg interessant, dat is misschien het goede woord want het zit prima in elkaar.
Dat laat mij achter met een hele moeilijke keuze, of ik dit album 3 sterren waard vind of 3,5... Het cijfer dat Kaztor hier geeft trekt het gemiddelde aanzienlijk omhoog en geeft dus eigenlijk geen reëel beeld van deze plaat. Zonder zijn stem zou het gemiddelde van deze plaat op 3,43 terecht komen, want 8 stemmen is niet bijster veel (ik reken uiteraard met 7 stemmers). Dat gemiddelde representeerd deze plaat in mijn opinie beter.
Ik wil hiermee trouwens helemaal niet zeggen dat Kaztor geen 5 sterren zou moeten geven, als hij dit als favoriet heeft, dan is dat zijn goed recht.
3* van mij, met eventuele groeimogelijkheden tot 3,5
Grateful Dead - Cornell 5/8/77 (2017)
Alternatieve titel: Live at Barton Hall, Cornell University, Ithaca, NY 5/8/77
4
geplaatst: 8 mei 2024, 16:49 uur
47 jaar geleden, vandaag.
Over het algemeen wordt dit gezien als hét Dead concert. Daar kan ik grotendeels inkomen, want zelden klonk de Dead zo strak en, het klinkt misschien gek, zo professioneel. Dat wil zeggen, ze spelen rete strak en de vocalen mixen waanzinnig. Ook komt de band af en toe in een groove waar je je vingers bij af kan likken. Wat ik echter lastig vind, als doorgewinterde Deadhead( ik heb rond de 200 shows op CD en dan nog een sh*tload op vinyl..), dat je de Dead eigenlijk kan opdelen in verschillende periodes cq fases en iedere periode wat unieks te bieden heeft. Vanaf 93/94 zakt het wel echt in en wordt het live ook heel slordig, met uitzonderingen natuurlijk...
Het duurt even tot halverwege 'New Minglewood Blues' voor de vocalen goed in de (live)mix zitten, die blijven een beetje op de achtergrond. Ik heb toch al vaak het idee dat de Dead altijd eventjes op gang moet komen en de set-opener vaak niet meteen de beste is, vaak komt dat vanaf nummer 2 of 3 pas. Nu is het gelijk raak vanaf 'Loser' en eigenlijk vanaf een paar minuten in 'NMB' al.
Op zich geen hele spannende setlist. In deze periode is bv. 'Terrapin Station' voor mij een graag gehoorde track. Maar bv. 'Peggy-O' is in 1977 onweerstaanbaar (zoek: New Haven, CT 5/5/77), 'Music Never Stopped', 'Eyes of the World' (Boston Garden, Boston, MA 5/7/77), of 'The Wheel'(ook Boston)... maar ook nummers als 'Sugar Magnolia' en 'Ship of Fools' hoor ik in 1977 graag.
Maar, ondanks de ontbrekende 'gekke' keuzes voor songs, worden we hier getrakteerd op een paar waanzinnige jams in de vorm van 'Dancining in the Street>Scarlet Begonias>Fire on the Mountain', met daar achteraan een vurige versie van een andere favoriet van mij, 'Estimated Prophet'. Ook de combo 'St. Stephen>Not Fade Away>St. Stephen>Morning Dew' is van uitzonderlijke klasse.
Daarnaast verdienen 'They Loved Each Other', 'Jack Straw(!)', 'Brown-Eyed Woman' en uitzonderlijk deze keer, 'Mama Tried', een aparte vermelding. Ik kies gewoon lekker niet tussen de shows in mei... en draai ze allemaal graag. Ook Donna-Jean Godchaux is hier waanzinnig in vorm.
Ben je nog niet bekend met de Dead? Dan kan je hier rustig aan beginnen.. het zal een wereld voor je openen... '...Once in a while you get shown the light, in the strangest of places.. if you look at it right'.
Over het algemeen wordt dit gezien als hét Dead concert. Daar kan ik grotendeels inkomen, want zelden klonk de Dead zo strak en, het klinkt misschien gek, zo professioneel. Dat wil zeggen, ze spelen rete strak en de vocalen mixen waanzinnig. Ook komt de band af en toe in een groove waar je je vingers bij af kan likken. Wat ik echter lastig vind, als doorgewinterde Deadhead( ik heb rond de 200 shows op CD en dan nog een sh*tload op vinyl..), dat je de Dead eigenlijk kan opdelen in verschillende periodes cq fases en iedere periode wat unieks te bieden heeft. Vanaf 93/94 zakt het wel echt in en wordt het live ook heel slordig, met uitzonderingen natuurlijk...
Het duurt even tot halverwege 'New Minglewood Blues' voor de vocalen goed in de (live)mix zitten, die blijven een beetje op de achtergrond. Ik heb toch al vaak het idee dat de Dead altijd eventjes op gang moet komen en de set-opener vaak niet meteen de beste is, vaak komt dat vanaf nummer 2 of 3 pas. Nu is het gelijk raak vanaf 'Loser' en eigenlijk vanaf een paar minuten in 'NMB' al.
Op zich geen hele spannende setlist. In deze periode is bv. 'Terrapin Station' voor mij een graag gehoorde track. Maar bv. 'Peggy-O' is in 1977 onweerstaanbaar (zoek: New Haven, CT 5/5/77), 'Music Never Stopped', 'Eyes of the World' (Boston Garden, Boston, MA 5/7/77), of 'The Wheel'(ook Boston)... maar ook nummers als 'Sugar Magnolia' en 'Ship of Fools' hoor ik in 1977 graag.
Maar, ondanks de ontbrekende 'gekke' keuzes voor songs, worden we hier getrakteerd op een paar waanzinnige jams in de vorm van 'Dancining in the Street>Scarlet Begonias>Fire on the Mountain', met daar achteraan een vurige versie van een andere favoriet van mij, 'Estimated Prophet'. Ook de combo 'St. Stephen>Not Fade Away>St. Stephen>Morning Dew' is van uitzonderlijke klasse.
Daarnaast verdienen 'They Loved Each Other', 'Jack Straw(!)', 'Brown-Eyed Woman' en uitzonderlijk deze keer, 'Mama Tried', een aparte vermelding. Ik kies gewoon lekker niet tussen de shows in mei... en draai ze allemaal graag. Ook Donna-Jean Godchaux is hier waanzinnig in vorm.
Ben je nog niet bekend met de Dead? Dan kan je hier rustig aan beginnen.. het zal een wereld voor je openen... '...Once in a while you get shown the light, in the strangest of places.. if you look at it right'.
Grateful Dead - Sunshine Daydream (2013)
1
geplaatst: 10 mei 2024, 16:15 uur
Ver voordat organisch eten echt een ding was, was daar de 'Springfield Creamery' in Veneta, Oregon... het kleine Veneta, 14 mijl buiten Eugene, de eerste grotere stad. De Springfield Creamery maakte(en nog steeds trouwens) yoghurt van melk van koeien van lokale boerderijen, gebruikte fruit uit de omliggende bossen en kocht ze lokaal in en gebruikte natuurlijke zoetstoffen. Het was een familiebedrijf, de familie 'Kesey' om precies te zijn; Chuck Kesey, de broer van Ken Kesey. De Creamery wilde zelfstandig blijven in een snel veranderend consumptie landschap en kwam met de niché die ze verkochten(Nancy Yoghurt) in de problemen. Het idee? Laten we de Dead vragen! Die komen toch wel, en zo geschiedde.
Op 27 augustus 1972 zou er een benefiet plaatsvinden om de Creamery uit de nood te redden. In het voorprogramma speelde 'The New Riders of the Purple Sage', die net hun 2e album 'Gypsy Cowboy' uit hadden en nog altijd nauw verbonden waren aan de Dead op dat moment. Ook hun show werd opgenomen en uitgebracht als "Veneta, Oregon August 27, 1972" in 2004(en in 2020 weer).
De zinderende zomerhitte van de augustusmiddag hielp niet mee en, zoals hier boven geschreven is, werd de stage recht in de zon opgebouwd. Want de 'Old Rennaisance Faire Grounds' was een groot veld waar de Middeleeuwse markt, iets wat in sommige delen van de USA rete populair is, gehouden werd was geen concertvenue.. maar wel een plek waar iedereen makkelijk kon komen en veel mensen te gelijk aanwezig konden zijn. Tickets kostte 3$ als pre-sale en 3,50$ op het terrein zelf. Uiteindelijk kwamen er meer dan 20.000 mensen op af en werd er zo'n 13.000$ opgehaald; best een geslaagd benefiet dus.
Ook dit concert gaat rond als een van de hoekstenen als het op Dead-concerten aan komt en is een veel gebootlegde show, die samen met de filmbeelden van een legendarische status genieten.
Iedere keer als dit geroepen wordt, ga ik er juist kritscher naar luisteren. Ik kan me zeker inleven dat deze show flink geruild zal zijn in het bootlegcirquit, mede omdat er in 1972 eigenlijk gewoon niet echt een goed live album van de Dead voorhanden was. Europe '72 kwam pas in november van dat jaar uit en werd in de studio nog flink overgedubbed. Dat zorgt er voor dat 'Live/Dead' en 'Skull&Roses' overblijven, waar de laatst genoemde in veel boekjes ook niet overeind blijft. Mede door het zelfde euvel; de overdubs en het geknip in de shows, waardoor essentiële progressies en onderdelen van zo'n show verloren gaan en het dan toch wat compact en statisch wordt terwijl de shows dat alles behalve waren. En 'Live/Dead' was inmiddels gedateerd(en vind ik persoonlijk ook maar een snapshot van een deel van een show).
Eigenlijk is deze show in Veneta, Oregon eigenlijk een typische blauwdruk voor een Dead concert in 1972. Best of all worlds; nieuw terrein wordt verkend, nieuwe nummers worden fine getuned en al jammend verkend, binnen en buiten de lijntjes.. al excelleert het nergens echt extreem; met 31 minuten en 28 seconden is 'Dark Star' behoorlijk uitgesponnen en duikt de Dead in en uit deep space. Maar geen ultieme versie, in mijn optiek. Wél een hele goede die wat mij betreft beter volstaat dan die op 'Live/Dead', 3 jaar eerder opgenomen in de Fillmore. Toch raakt de band hier in een soort parallel universum alwaar ze op compleet op hun eigen voorwaarden jammen en ze soms zelf bijna in een soort freejazz ontaarden. Psychedelisch monster.
Nummers van de solo platen van Weir en Garcia beginnen vast onderdeel te worden van de setlist: 'Sugaree', 'Deal', 'Bird Song' van Garcia beginnen essentiële nummers op de setlist te worden en zijn hier ook prominent aanwezig. 'Black-Throated Wind', 'Mexicali Blues', 'Playing In The Band', 'Greatest Story Ever Told' en 'One More Saturday Night' van Weir vormen een groot deel van de setlist; het zijn ook waanzinnige composities en jamvehikels.
Weir begint sowieso meer en meer voet te krijgen als vocalist en dat merk je. Zijn vocalen klinken vaster en overtuigender dan pak-hem-beet 1 a 2 jaar eerder.
Verder krijgen we een 'China Cat Sunflower>I Know You Rider' volgens het boekje; misschien is dit wel dé versie voor dat boekje. De vroege 70s Bakerfield keuzes van Weir met 'El Paso' en 'Me And My Uncle', de standaard Chuck Berry-cover(of moet ik zeggen, de standaard rock 'n'roll-cover, waarvan er altijd wel 1 wordt gekozen). Daarnaast krijgen we 'Bertha' te horen, wat een publieksfavoriet is.. en voor mij eigenlijk dé Dead song is; op dat nummer werd ik ooit verliefd, terwijl ik voor mijn gevoel niet veel met 'Skull&Roses' kon.. maar er toch naar terug bleef grijpen. 'He's Gone' en 'Jack Straw'(!) vormen hier ook een noemenswaardig duo, waar de laatst genoemde voor mij sowieso een grote favoriet is. 'Sugar Magnolia' en 'Casey Jones' zijn hier de uitmijters(En OMS de toegift), al had ik hier liever misschien 'Uncle Johns Band' gehoord. Afin.
Keith Godchaux is nog enigszins onzichtbaar maar krijgt wel de ruimte. Hij zit hier net een jaar bij de band. Donna-Jean(Muscle Shoals sessie zangeres, oa ook te horen op Elvis' 'Suspicious Minds' en 'In the Ghetto', zijn vrouw is nu ook voltalig lid en neemt de achtergrond vocalen voor haar rekening; niet altijd even mooi helaas. De band klinkt ondanks de zinderende zomerhitte en het tekort aan (drink)water relaxed en grapt er lustig op los. Ken Babbs MC-t de boel aan elkander en de Dead speelt diep de nacht in..
Overall dus een goede show, waar de Dead goed op elkaar ingespeeld klinkt. De versies van nummers zijn redelijk compact; er wordt geëxperimenteerd, maar niet off limits. De versies die we krijgen zijn stuk voor stuk blauwdrukken van hoe de band ze in de toekomst nog verder zou gaan ontdekken. Daarmee zijn ze een stuk levendiger dan de studioversies, als die er zijn, en vangt dit de essentie van de Dead veel beter dan 'Skull&Roses' of misschien zelfs ook wel 'Europe '72;. Het is in ieder geval 'echter'. Juist omdat de sfeer zo goed is, de opnames goed zijn en de band goed speelt kan ik me voorstellen dat dit tot de legendarische show is uitgegroeid.
Persoonlijk had ik liever wat andere keuzes in nummers gehad. Je hoort (of ik denk te horen) bv. tijdens 'Dark Star' dat er op een gegeven moment wordt getracht om de overgang naar 'The Other One' in te zetten (de bas gaat heel erg die kant op), maar de rest gaat niet mee. Ik heb richting het einde van de track het gevoel alsof 'Morning Dew' ook een optie had geweest, als ik de 'confusion' en tonen zo hoor. Maar helaas, het wordt 'El Paso'. Wat niet persé een gekke keuze is gezien de setlist, maar had spannender kunnen zijn. 'Bird Song' vind ik in deze variant dan bijvoorbeeld wél kanshebber voor een 'ultieme' versie van het nummer.
Op 27 augustus 1972 zou er een benefiet plaatsvinden om de Creamery uit de nood te redden. In het voorprogramma speelde 'The New Riders of the Purple Sage', die net hun 2e album 'Gypsy Cowboy' uit hadden en nog altijd nauw verbonden waren aan de Dead op dat moment. Ook hun show werd opgenomen en uitgebracht als "Veneta, Oregon August 27, 1972" in 2004(en in 2020 weer).
De zinderende zomerhitte van de augustusmiddag hielp niet mee en, zoals hier boven geschreven is, werd de stage recht in de zon opgebouwd. Want de 'Old Rennaisance Faire Grounds' was een groot veld waar de Middeleeuwse markt, iets wat in sommige delen van de USA rete populair is, gehouden werd was geen concertvenue.. maar wel een plek waar iedereen makkelijk kon komen en veel mensen te gelijk aanwezig konden zijn. Tickets kostte 3$ als pre-sale en 3,50$ op het terrein zelf. Uiteindelijk kwamen er meer dan 20.000 mensen op af en werd er zo'n 13.000$ opgehaald; best een geslaagd benefiet dus.
Ook dit concert gaat rond als een van de hoekstenen als het op Dead-concerten aan komt en is een veel gebootlegde show, die samen met de filmbeelden van een legendarische status genieten.
Iedere keer als dit geroepen wordt, ga ik er juist kritscher naar luisteren. Ik kan me zeker inleven dat deze show flink geruild zal zijn in het bootlegcirquit, mede omdat er in 1972 eigenlijk gewoon niet echt een goed live album van de Dead voorhanden was. Europe '72 kwam pas in november van dat jaar uit en werd in de studio nog flink overgedubbed. Dat zorgt er voor dat 'Live/Dead' en 'Skull&Roses' overblijven, waar de laatst genoemde in veel boekjes ook niet overeind blijft. Mede door het zelfde euvel; de overdubs en het geknip in de shows, waardoor essentiële progressies en onderdelen van zo'n show verloren gaan en het dan toch wat compact en statisch wordt terwijl de shows dat alles behalve waren. En 'Live/Dead' was inmiddels gedateerd(en vind ik persoonlijk ook maar een snapshot van een deel van een show).
Eigenlijk is deze show in Veneta, Oregon eigenlijk een typische blauwdruk voor een Dead concert in 1972. Best of all worlds; nieuw terrein wordt verkend, nieuwe nummers worden fine getuned en al jammend verkend, binnen en buiten de lijntjes.. al excelleert het nergens echt extreem; met 31 minuten en 28 seconden is 'Dark Star' behoorlijk uitgesponnen en duikt de Dead in en uit deep space. Maar geen ultieme versie, in mijn optiek. Wél een hele goede die wat mij betreft beter volstaat dan die op 'Live/Dead', 3 jaar eerder opgenomen in de Fillmore. Toch raakt de band hier in een soort parallel universum alwaar ze op compleet op hun eigen voorwaarden jammen en ze soms zelf bijna in een soort freejazz ontaarden. Psychedelisch monster.
Nummers van de solo platen van Weir en Garcia beginnen vast onderdeel te worden van de setlist: 'Sugaree', 'Deal', 'Bird Song' van Garcia beginnen essentiële nummers op de setlist te worden en zijn hier ook prominent aanwezig. 'Black-Throated Wind', 'Mexicali Blues', 'Playing In The Band', 'Greatest Story Ever Told' en 'One More Saturday Night' van Weir vormen een groot deel van de setlist; het zijn ook waanzinnige composities en jamvehikels.
Weir begint sowieso meer en meer voet te krijgen als vocalist en dat merk je. Zijn vocalen klinken vaster en overtuigender dan pak-hem-beet 1 a 2 jaar eerder.
Verder krijgen we een 'China Cat Sunflower>I Know You Rider' volgens het boekje; misschien is dit wel dé versie voor dat boekje. De vroege 70s Bakerfield keuzes van Weir met 'El Paso' en 'Me And My Uncle', de standaard Chuck Berry-cover(of moet ik zeggen, de standaard rock 'n'roll-cover, waarvan er altijd wel 1 wordt gekozen). Daarnaast krijgen we 'Bertha' te horen, wat een publieksfavoriet is.. en voor mij eigenlijk dé Dead song is; op dat nummer werd ik ooit verliefd, terwijl ik voor mijn gevoel niet veel met 'Skull&Roses' kon.. maar er toch naar terug bleef grijpen. 'He's Gone' en 'Jack Straw'(!) vormen hier ook een noemenswaardig duo, waar de laatst genoemde voor mij sowieso een grote favoriet is. 'Sugar Magnolia' en 'Casey Jones' zijn hier de uitmijters(En OMS de toegift), al had ik hier liever misschien 'Uncle Johns Band' gehoord. Afin.
Keith Godchaux is nog enigszins onzichtbaar maar krijgt wel de ruimte. Hij zit hier net een jaar bij de band. Donna-Jean(Muscle Shoals sessie zangeres, oa ook te horen op Elvis' 'Suspicious Minds' en 'In the Ghetto', zijn vrouw is nu ook voltalig lid en neemt de achtergrond vocalen voor haar rekening; niet altijd even mooi helaas. De band klinkt ondanks de zinderende zomerhitte en het tekort aan (drink)water relaxed en grapt er lustig op los. Ken Babbs MC-t de boel aan elkander en de Dead speelt diep de nacht in..
Overall dus een goede show, waar de Dead goed op elkaar ingespeeld klinkt. De versies van nummers zijn redelijk compact; er wordt geëxperimenteerd, maar niet off limits. De versies die we krijgen zijn stuk voor stuk blauwdrukken van hoe de band ze in de toekomst nog verder zou gaan ontdekken. Daarmee zijn ze een stuk levendiger dan de studioversies, als die er zijn, en vangt dit de essentie van de Dead veel beter dan 'Skull&Roses' of misschien zelfs ook wel 'Europe '72;. Het is in ieder geval 'echter'. Juist omdat de sfeer zo goed is, de opnames goed zijn en de band goed speelt kan ik me voorstellen dat dit tot de legendarische show is uitgegroeid.
Persoonlijk had ik liever wat andere keuzes in nummers gehad. Je hoort (of ik denk te horen) bv. tijdens 'Dark Star' dat er op een gegeven moment wordt getracht om de overgang naar 'The Other One' in te zetten (de bas gaat heel erg die kant op), maar de rest gaat niet mee. Ik heb richting het einde van de track het gevoel alsof 'Morning Dew' ook een optie had geweest, als ik de 'confusion' en tonen zo hoor. Maar helaas, het wordt 'El Paso'. Wat niet persé een gekke keuze is gezien de setlist, maar had spannender kunnen zijn. 'Bird Song' vind ik in deze variant dan bijvoorbeeld wél kanshebber voor een 'ultieme' versie van het nummer.
Grateful Dead - Wake Up to Find Out (2014)
Alternatieve titel: Nassau Coliseum, Uniondale, NY, 3 / 29 / 90
0
geplaatst: 16 mei 2024, 11:30 uur
Hoe het met België zit, weet ik niet. Dat de Dead helemaal weg is uit het collectieve geheugen en je de platen en CDs weinig ziet in Nederland, moge duidelijk zijn. Heel af en toe heb ik geluk en vind ik in platenzaken wel eens wat gespecialiseerd spul tweedehands, zoals laatst in Delft de complete Dick's Picks serie 2e hands, waarvan ik er nog veel heb kunnen kopen om mijn collectie te completeren. Verder dan dat is het droefenis.
29 maart 1990. De Dead speelt in het Nassau Coliseum in Uniondale, New York. Een plaats waar ze veel speelden. Naarmate de jaren verstrijken en de Dead grotere en grotere shows gaat spelen zie je steeds vaker de zelfde locaties terug komen. Ik heb een zwak voor de periode met Brent, maar ben ook groot liefhebber van (de)Keith Godchaux (periode). Pig en Wellnick ben ik een minder grote liefhebber van.
Afin, in 1990 is er het nodige veranderd. Het markeert tevens het 12e jaar dat Brent bij de band speelt.. en tevens de laatste tour van Brent, die in julie zou overlijden. De instrumenten en de geluidskwaliteit daarvan zijn geupdate naar het jaar 1990 en dat hoor je. Dit zorgt voor een soort gek klinisch geluid, waar de ziel soms ver van verwijderd lijkt te zijn. De drums klinken hol en zit een klein beetje echo op. De keys klinken helemaal gedateerd. Dat heb je met die digitale synthesizers van toen. Dan zijn de 70s en zelfs de 80s toch al weer ver weg.
De band start heel slordig met een verassende set opener met 'Jack Straw', die ik eigenlijk meer naar het einde van de eerste set zou verwachten. Daarna volgt een rommelige 'Bertha'. De vingers van Garcia moeten nog opwarmen en dat hoor je; zijn gitaarspel is hier nog wat ruw, slordig en lomp. Mickey en Bill zitten soms net een fractie van een seconde naast elkaar en ook dat geeft een vreemde sound. Het begint eigenlijk pas echt met Brent's 'We Can Run', waar de band even een stapje buiten zichzelf kan doen en Brent hier volledig ondersteunen. Vanaf 'Ramble on Rose' zit het wel snor. Het gitaargeluid van Garcia is wat compacter en minder 'etherisch' dan bijvoorbeeld in de jaren 70 en tot de mid-80s.
Waar ik persoonlijk niet zo'n fan van ben zijn alle Dylan-covers die sinds '86 op de setlist verschijnen en zeker in de 90s behoorlijke porties van de sets in nemen. Ik snap dat de band het oeuvre van Dylan van voor naar achteren heeft gerepeteerd voor de 6 show durende zomertour van 1987, waar ze als backingband voor Dylan fungeerde. Ik had bijvoorbeeld 100 keer liever 'Sugar Magnolia' of 'Uncle John's Band' of 'Morning Dew', voor mijn part.. dan 'Knocking on Heavens Door', wat geen slecht nummer is natuurlijk.. maar in retrospect natuurlijk door verschillende groepen helemaal kapot is gespeeld en is gedraaid. Afin, 'When I Paint My Masterpiece' is de eerste die hier langs komt en trekt eigenlijk ook een beetje langs me heen.
Vanaf 'Bird Song', wat bij mij aan het uitgroeien is tot een Dead/Garcia favoriet, doet Branford Marsalis mee, en niet vanaf 'Promised Land' zoals hier staat aangegeven. De band lijkt hier helemaal in zijn element te komen en komt 'Bird song' als een soort gracieuze lichtstraal neer op het publiek.. al blaast Marsalis nog enigszins onwennig mee hier; het werkt.
Je lol kan je op met deze release vanaf de tweede set, tot ver in de 3e set; 'Eyes of the World'>Estimated Prophet>Dark Star>Drums/Space>'The Wheel'>'Throwing Stones'>'Turn on Your Love Light' vormen een waanzinnige uitgesponnen jam die eigenlijk lauter uit hoogtepunten bestaat. Natuurlijk; het geluid is klinischer dan we gewend zijn en het ietwat heldere saxofoon geluid van Marsalis zorgt er voor dat het soms misschien wat te 'louge'-achtig wordt, maar dat mag de pret niet drukken.
Zo heb je na een kleine 34 minuten toch écht waar voor je geld, minus de laatste 8 en een halve minuut.. heb je toch 110 minuten(bijna twee uur) aan een waanzinnige Dead show.
29 maart 1990. De Dead speelt in het Nassau Coliseum in Uniondale, New York. Een plaats waar ze veel speelden. Naarmate de jaren verstrijken en de Dead grotere en grotere shows gaat spelen zie je steeds vaker de zelfde locaties terug komen. Ik heb een zwak voor de periode met Brent, maar ben ook groot liefhebber van (de)Keith Godchaux (periode). Pig en Wellnick ben ik een minder grote liefhebber van.
Afin, in 1990 is er het nodige veranderd. Het markeert tevens het 12e jaar dat Brent bij de band speelt.. en tevens de laatste tour van Brent, die in julie zou overlijden. De instrumenten en de geluidskwaliteit daarvan zijn geupdate naar het jaar 1990 en dat hoor je. Dit zorgt voor een soort gek klinisch geluid, waar de ziel soms ver van verwijderd lijkt te zijn. De drums klinken hol en zit een klein beetje echo op. De keys klinken helemaal gedateerd. Dat heb je met die digitale synthesizers van toen. Dan zijn de 70s en zelfs de 80s toch al weer ver weg.
De band start heel slordig met een verassende set opener met 'Jack Straw', die ik eigenlijk meer naar het einde van de eerste set zou verwachten. Daarna volgt een rommelige 'Bertha'. De vingers van Garcia moeten nog opwarmen en dat hoor je; zijn gitaarspel is hier nog wat ruw, slordig en lomp. Mickey en Bill zitten soms net een fractie van een seconde naast elkaar en ook dat geeft een vreemde sound. Het begint eigenlijk pas echt met Brent's 'We Can Run', waar de band even een stapje buiten zichzelf kan doen en Brent hier volledig ondersteunen. Vanaf 'Ramble on Rose' zit het wel snor. Het gitaargeluid van Garcia is wat compacter en minder 'etherisch' dan bijvoorbeeld in de jaren 70 en tot de mid-80s.
Waar ik persoonlijk niet zo'n fan van ben zijn alle Dylan-covers die sinds '86 op de setlist verschijnen en zeker in de 90s behoorlijke porties van de sets in nemen. Ik snap dat de band het oeuvre van Dylan van voor naar achteren heeft gerepeteerd voor de 6 show durende zomertour van 1987, waar ze als backingband voor Dylan fungeerde. Ik had bijvoorbeeld 100 keer liever 'Sugar Magnolia' of 'Uncle John's Band' of 'Morning Dew', voor mijn part.. dan 'Knocking on Heavens Door', wat geen slecht nummer is natuurlijk.. maar in retrospect natuurlijk door verschillende groepen helemaal kapot is gespeeld en is gedraaid. Afin, 'When I Paint My Masterpiece' is de eerste die hier langs komt en trekt eigenlijk ook een beetje langs me heen.
Vanaf 'Bird Song', wat bij mij aan het uitgroeien is tot een Dead/Garcia favoriet, doet Branford Marsalis mee, en niet vanaf 'Promised Land' zoals hier staat aangegeven. De band lijkt hier helemaal in zijn element te komen en komt 'Bird song' als een soort gracieuze lichtstraal neer op het publiek.. al blaast Marsalis nog enigszins onwennig mee hier; het werkt.
Je lol kan je op met deze release vanaf de tweede set, tot ver in de 3e set; 'Eyes of the World'>Estimated Prophet>Dark Star>Drums/Space>'The Wheel'>'Throwing Stones'>'Turn on Your Love Light' vormen een waanzinnige uitgesponnen jam die eigenlijk lauter uit hoogtepunten bestaat. Natuurlijk; het geluid is klinischer dan we gewend zijn en het ietwat heldere saxofoon geluid van Marsalis zorgt er voor dat het soms misschien wat te 'louge'-achtig wordt, maar dat mag de pret niet drukken.
Zo heb je na een kleine 34 minuten toch écht waar voor je geld, minus de laatste 8 en een halve minuut.. heb je toch 110 minuten(bijna twee uur) aan een waanzinnige Dead show.
Guns N' Roses - G N' R Lies (1988)
Alternatieve titel: Lies
0
geplaatst: 16 mei 2010, 10:49 uur
Iedereen zit wel te zeiken dat het zo weinig is, en zeker na Appetite.
Maar de kwaliteit, zeker van de akoestische nummers is hoog, je kan wel degelijk zien dat Guns 'N Roses een getalenteerde band was, want nu stelt het natuurlijk vrij weinig voor, ookal was Chinese Democracy niet eens zo slecht. Axl zet niet een overdreven hoge stem op(dan heb ik het over de akoestische nummers) en Slash kan toch ook goed toveren met akoestische gitaren!
En ja, de "Live" nummers die niet live zijn.. Ik vind het goede nummers en zo heb je een prima kijk op de vroege periode van de Guns, voor dat Apetitte for Destruction was opgenomen. Wilde, energieke rock 'n roll. Als ik het niet fout hoor, dan heeft Adler zelfs op Reckless Life zijn dubbelbass nog! Dat klinkt wel machtig!
En de cover van Aerosmith zit ook goed! Maar nu eventjes een vraagje, Nice Boys was toch een cover? Zodra ik de CD rip staat er bij de schrijvers Axl Rose, Duff McKagan..
Maar ik vind dit zeker geen middelmatig album, het laat je de Guns N Roses proeven van 2 kanten die je(als je de EP niet hebt) nog niet gezien hebt, je hoort ze lekker rauw en ruig in de begin periode en je hoort ze op de akoestische tour!
Ik geef de plaat 4 sterren
Maar de kwaliteit, zeker van de akoestische nummers is hoog, je kan wel degelijk zien dat Guns 'N Roses een getalenteerde band was, want nu stelt het natuurlijk vrij weinig voor, ookal was Chinese Democracy niet eens zo slecht. Axl zet niet een overdreven hoge stem op(dan heb ik het over de akoestische nummers) en Slash kan toch ook goed toveren met akoestische gitaren!
En ja, de "Live" nummers die niet live zijn.. Ik vind het goede nummers en zo heb je een prima kijk op de vroege periode van de Guns, voor dat Apetitte for Destruction was opgenomen. Wilde, energieke rock 'n roll. Als ik het niet fout hoor, dan heeft Adler zelfs op Reckless Life zijn dubbelbass nog! Dat klinkt wel machtig!
En de cover van Aerosmith zit ook goed! Maar nu eventjes een vraagje, Nice Boys was toch een cover? Zodra ik de CD rip staat er bij de schrijvers Axl Rose, Duff McKagan..
Maar ik vind dit zeker geen middelmatig album, het laat je de Guns N Roses proeven van 2 kanten die je(als je de EP niet hebt) nog niet gezien hebt, je hoort ze lekker rauw en ruig in de begin periode en je hoort ze op de akoestische tour!
Ik geef de plaat 4 sterren