Wat mij betreft slaat Lana Del Rey de spijker, met deze plaat, volledig op zijn kop.

De plaat bevat eigenlijk alles wat ik verwacht van Lana Del Rey, dat is: Dramatiek en clichés. Het draait geloof ik volledig om het imago. De gekwelde West Coast superstar, met een leven waar wij als non-Americans van dromen, alle heartbreak en sensatie rondom the American Dream. Ze laat het allemaal zo mooi klinken. Het terugblikken naar tijden dat er, in haar optiek, meer mogelijk was dan nu. Zo blik ze terug naar de 'gouden' tijd van de 70's, alles was toen 'poetry' en haar vriendje speelt in een band en speelt Lou Reed. Ja, wat is er dan cooler?

Zo sprak ze laatst openlijk in de media dat ze een samenwerking met Lou Reed aan had willen gaan voor het nummer Brooklyn Baby, maar op het moment dat zij lande stierf hij. Het leek haar ook 'gepast' om te sterven op 27 jarige leeftijd, zich bij het lijstje Cobain, Hendrix, Joplin, Morrisson te voegen. De dochter van Cobain schreef daar vervolgens weer over terug dat dat niet iets is om te 'verheerlijken'. Puur imago dus.

Vervolgens krijgen we natuurlijk zat verheerlijking van de West Coast-scene langs, dat kan niet anders. En wat lonk er nog als je eenmaal een tweede plaat uit hebt? Juistem, Money, Power, Glory.
Daarnaast krijgen we nog een openlijke uithaal, naar wat men zegt, Lorde waarvan Lana del Rey overtuigd is dat ze haar stijl probeert na te apen en ter gelijkertijd is het een reflectie, Fucked my way Up to the Top.

Alles wat 'Born To Die' als geheel te beluisteren maakte is hier ook aanwezig, nu alleen de gehele 51 minuten. Waar Born To Die af en toe verdronk in de lullige hip-hopachtige elektronica, laat ze dat hier gelukkig achterwege en kiest zo voor een pop/rock geluid. Enkel het nummer 'Florida Kilos' misschien dan, maar dat is gelukkig een bonustrack.. Grappig detail is nog dat ik de gitaar die door 'Guns and Roses' heen cirkelt mij bij vlagen aan de intro van Welcome to the Jungle doet denken. Hier mag ik graag naar luisteren.

Schitterend album inderdaad. Het was een beetje in vergetelheid geraakt in huize Ducoz, omdat ik dit album ergens eind 2011 als promotje kreeg. Die schuiven zo makkelijk tussen de andere CDs weg...

Ik zie kleuren en mist, lichtjes die dansen door de flarden. Ik ben in een roeiboot gestapt en begin te peddelen. Zachtjes likken de golven op het water oppervlak, aan de boot. Zachtjes deinend. Het moet een zomernacht zijn, net tussen de 'dood' van de nacht en het glooren van de ochtend. Het is niet koud, een beetje fris misschien. Maar dat merk ik toch niet, ik probeer recht op mijn doel af te gaan, met een warm gevoel van binnen. De lichtjes leiden de weg.

Het is een vrij groot meer en ik peddel maar, de lichtjes dansen als vuurvliegjes in de nacht. Ik merk dat het water mijn bootje binnen dringt. Het is geen koud water, als een warm bubbelbad. Naar het einde van de plaat begint het te dagen dat ik de overkant niet haal. Op dit punt zit ik tot aan mijn middel in het water en kan ik het zoete water ruiken en proeven.

Zinken, dat doet mijn bootje. Ik aanschouw een onderwaterwereld, in al zijn glorie. Tussen de waterplanten. Lichtjes, belletjes. Ik hap naar adem maar ben gevangen door het tafreel dat ik zie, gelukzalig. Dat moment vergeet ik nooit meer.

5*

Als er muziek is die mij intens gelukkig maakt, hoe gek het ook klinkt, dan is het de blues van Leadbelly.

De man kent een ongelofelijke variatie in songmateriaal(en heeft respectievelijk 500 nummers op zijn naam), wat ongekend is.
Zeker voor een tijd waarin Leadbelly leefde heeft hij enorm veel materiaal opgenomen.
Zo zijn er nummers terug te vinden die terug gaan tot de slaven tijd, worksongs waar gitaarbegeleiding bij is bedacht, nog steeds op dat zwoegende ritme van het katoen plukken.
Er zijn Western(cowboy originals) songs op te vinden, maar ook militaire ballads, welke van mond tot mond gingen en uiteindelijk de weg naar tape vonden via de handen en stem van Huddie Ledbetter. Maar ook diepgewortelde, met Afrikaanse roots, bluesstandards.
Er is Cajun en Gospel terug te vinden, zogeheten 'Chain Gang Songs' staat er op en pop.

Belangrijk Key figuur in de ontdekking van Leadbelly was John Lomax, om hem te quoten:


Er bestaat eigenlijk geen beter voorbeeld van origine van de hedendaagse muziek, naast Leadbelly waren er natuurlijk genoeg andere pioniers, maar ik acht Leadbelly als een van de belangrijkste. In ieder geval een die uitblonk in zijn veelzijdigheid.

Zo bespeelde Leadbelly de accordeon, piano, mandoline, concertina( Concertina) en de gitaar, een twaalfsnarige gitaar om precies te zijn.

Leadbelly was een van de mensen, maar hij was geen lieverdje. Zat driemaal vast wegens moord, maar het verschil tussen de mensen en hem was dat hij zong.
Dit zorgde er meerdere malen voor dat hij 'on parole' uit de gevangenis kon komen, puur en alleen met muziek.

Ik durf ook te beweren dat de basis van de folk bij Huddie Ledbetter ligt, hij was onder andere een grote invloed op Woody Guthrie(welke weer een invloed was voor artiesten als Bob Dylan).
Maar ook op de Skiffle had dit een invloed, Lonnie Donegan coverde wat nummers van Leadbelly, welke weer invloed had op de Beatles en the Who, Led Zeppelin en de Stones.

Led Zeppelin maakte van "Gallis Pole", welke op deze plaat staat, een opgepoetste versie en plaatste deze op Led Zeppelin III, namelijk het nummer "Gallows Pole"

Ook Van Morrison was een groot liefhebber van Leadbelly en coverde veel nummers van hem. Ook geinig om te weten: In ieder huis waar Morrison heeft gewoond, hing hij een portret van Huddie Ledbetter aan de muur, om hem te eren.

Om Van Morrison te citeren:


Maar ook acts uit deze moderne tijd zijn nog steeds beïnvloed door Leadbelly.
Tom Waits, heeft bijvoorbeeld muziek van Leadbelly gecoverd, maar ook artiesten als de White Stripes en Nick Cave en niet te missen, Nirvana.



Met 88 nummers is dit denk ik het meest volledige overzicht van Leadbelly. Er staan zelfs wat zeldzame live uitvoeringen, en beeldmateriaal van een live performende Leadbelly op.
Ook zit er een mini documentaire bij over Leadbelly en zijn leven bij, wat mij over de streep trekt om deze verzamelaar 5 volle sterren te geven, iets wat ik nog niet eerder heb gedaan.

Een directe favoriet heb ik niet, er staat zo verschrikkelijk veel mooie muziek op. Wat misschien makkelijk aanvinken is, is het nummer "Black Girl" wat beter bekend is als het nummer "Where Did You Sleep Last Night", wat in 1993 door Nirvana werd gecoverd.
Maar ook een nummer als "Hitler's Song" trekt enorm mijn aandacht, dat met zoveel overtuiging wordt gezongen dat je haast wel in een val moet geloven(wat natuurlijk uiteindelijk ook gebeurde). Maar ook nummers als "Easy Rider" en "Goodnight, Irene" spreken mij enorm aan. Het opzwepende "Pick a Bale of Cotton" pakt mij ook in, en is ook zeker een van mijn favorieten. Het door Johnny Cash gecoverde "Rock Island Line" is in zijn spokenblues versie ook interessant om te horen.

Als bijna 4 uur aan muziek je te veel word, dan zet je hem gewoon even af. Laat het bezinken. Er is zoveel moois te horen en te ontdekken.

Echter moet ik een waarschuwing mee geven, al gok ik niet dat hier veel mensen op terecht zullen gaan komen. Verwacht geen mooie studiokwaliteit van de nummers, want dat zijn ze niet.
De nummers dateren uit een periode van 1906 tot 1949, de tijd dat opname technieken opkwamen.(in 1877 werd het eerste geluidsopname apparaat uitgevonden door Thomas Edison en kon deze geluiden ook afspelen(reproduceren).

Tja tja.. Wat moet ik hier nou allemaal van vinden?!
Ik vind het in eerste instantie geen slechte plaat. Fred Durst kan wel flink irritant overkomen en ik ben nog steeds van mening dat Limp beter af zou zijn zonder dat gerap, want als metal/rock plaat is hij wel goed zoals Deric Raven hierboven al duidelijk maakt(Qua instrumentaal).

De wereld zou wel een stuk mooier zijn zonder zulke draken als "Getcha Grove On", dat is echt een schijt track..

Favorieten tot zo ver:
Hot Dog, My generation, My Way en Take A Look Around.

Dat is in ieder geval wat er is blijven hangen.. misschien kom ik in een der dagen wel terug op mijn besluit, komen er nieuwe favorieten bij of gaan ze weg, gaat de 3 sterren die nu staan wel omhoog naar 3,5 of daalt naar 2,5.

Lou Reed als Pop Animal.

Ome Lou is prima bij stem, speelt prima gitaar.
Het geheel swingt en duurt precies lang genoeg.
Maar waarom toch die 3 en de benaming van Pop Animal?

Zoals enkele voorgangers al hebben gemeld, is het album helemaal vlak gemixed.
Alle randjes zijner af en klinkt het heel erg liefjes. Waar je normaal de distortion zou verwachten, krijg je hier orgel over je heen. Niet vervelend, wat dat betreft ben ik een orgelmens, maar het maakt het wel wat zoetsappig.

Deze plaat is al met al dus te lief.

Best een mooi album, dit van ome Reed met een hergebruikte cover van Transformer.
Ditmaal getransformeerd naar een blauw hoofd -the blue mask- .

Open, intiem, afstandelijk en knetter hard.
Dat zijn termen om dit album te beschrijven.
Misschien komt het er gewoon op neer dat Lou hier aantoond ook gewoon een man te zijn, van vlees en bloed.
Van alcohol problemen en angst naar verdriet, al liggen ze niet ver uit elkaar en worden ze wellicht aanelkaar gekoppelt als ketting reactie.

De titeltrack is knetter hard en doet de trommelvliezen bijna scheuren, wat een geweld tussen al die (vrij) ingetogen nummers.

Koud word ik hier van.

Mijn zolderkamer is heerlijk verwarmd en goed verlicht, maar dit album trekt alle warmte weg.
Brengt duisternis in de kamer, dimt het licht als een soort van mistige waas.

Zo ongelofelijk goed, en de productie staat als een huis(werkt perfect voor dit album).
De spoken tracks vind ik ook magistraal, ik kan me daar niet aan ergeren.

En dan "Perfect Day", een blauwe ijsgloed straalt het uit, zo kil.
Enorm mooi.

Ik snap wel dat dit album door veel users niet wordt gewaardeerd, voor deze plaat moet je jezelf binnenstebuiten keren.. Een ijsmeer induiken.

5*

Na jaren begon mijn interesse in deze plaat ineens weer te groeien, althans. Op een of andere duistere manier belande hij weer op mijn pad, en ik ben blij toe.

Mijn commentaren uit het verleden liegen er niet om en is enige revisie van mijn mening vereist.

De eerste keer dat ik 'Lulu' tot mij nam kwam hij net uit. 2011 dus. Ducoz was toen 19 jaar oud en was bezig met oevre van Lou Reed te ontdekken en The Velvet Undergound een plekje te geven -uitvindende wat het nou precies voor mij betekende.

'Lulu' kwam dan ook uit de hoek als een grap. Twee artietsen die beide een plaat maken, maar op wonderlijke wijze door elkaar bleken te zijn gemixed. Een labiel brabbelende, seniele oude man en een metalband die in clichés bleef hangen. Het werkte voor geen meter, dacht ik.


Met een bepaald soort drijvende woede zocht ik de plaat op en dook er weer eens hals over kop in. Woede en teleurgesteldheid. Dat vormt de boventoon, of is de toon hier. De naam van de actrice waarop deze plaat is gebaseerd ontschiet mij even, maar volgt de lijn van haar leven vrij accuraat. Desalniettemin spat de woede er uit, de verachting van het menselijke bestaan en het vormen van vertrouwensbanden en liefdesrelaties met het vrouwelijke geslacht. Een telloorgang van schoonheid en de verderfelijkheid die de wenteltrap naar de afgrond met zich mee brengt. De diepe dalen waarin wordt gebivakkeerd om nog enigszins een soort van mee te kunnen draaien, dat gevoel van er zijn en er bij horen; geluk en liefde worden snel en gemakkelijk ingewisseld voor verlangen en lust.

Lou Reed, de koning van het cynisme, weefd hier eigenlijk nog eenmaal een poëtisch web van poëtische vrijheden aan elkander. Een tekstuele duikvlucht in de diepe krochten van de geest en het verlangen én pure walging. Ijzingwekkende dieptes met vrouwonvriendelijke teksten die dit kalenderjaar niet zouden hebben overleefd.

Het is dan ook meer een gedicht; een verhaal op geluid. Een verhaal dat plaatsvind onderwijl de boel op de achtergrond wordt afgebroken en zich als een donkere storm -een brok blinde haat- aan de horizon vormt en in een rap tempo op dat gene dat je lief hebt afraast. Een muzikale storm waarin Metallica eigenlijk de enige juiste optie had kunnen zijn, en in zekere zin klopt het ergens ook allemaal wel.

'Frustration is My Lexicon of Hate' roept Lou ergens ruim op of over de helft van de plaat. Die frustratie komt uit zijn tenen opgekropen en spuuwd deze op zijn manier uit. Tussen de rammelende drumsalvos door, door een wervelstorm van zaagbladen-zoals ik de muziek van Metallica graag zou omschrijven. Tornd Lou daar nog eenmaal als een soort Colossus boven uit, een duistere profeet. De Optimus Maximus.

Die langzaam wegebbt naar het hiernaarmaals en zijn carriere waardig afsluit met het hemelse 'Junior Dad'. Je waant je als het ware op het bootje, waarop de veerman in een zwarte pelt zwijgend in het diepe roert. En de overkant langzaamaan in zicht komt. De laatste sonische golven, dirigeren je langzaam naar de oever. En dan is het klaar.

Klink allemaal wel hoopvol.
Een soort van Nederlandse versie van Noah and the Whale(doelend op de stem)?

De composities worden nergens echt spannend en alles kabbelt maar door.
Dat maakt het dan ook niet direct een fijne plaat om naar te luisteren.
Wat een kleine variatie in ritme bijvoorbeeld zou kunnen doen! Dit is vooral erg langzaam.
De instrumentatie is niet spannend.

3* net aan hoor.