Matig albumpje van deze twee mooie dames..
De eerste twee nummers zijn bijzonder waardeloos,
de manier van zingen klinkt bijzonder lullig en maakt beide nummers gewoon tot een flauw geheel.
Daarna wordt het muzikaal wat fijner om naar te luisteren, vocaal verandert er niet heel veel.

De dames bekijken en bezingen het leven vanuit het oogpunt van een vrouw die het symbool van de vrouw wil veranderen. Ze hebben het over pornografie, geschoren poezen en dat liefde vooral in de dood uitloopt.
Dat men het even weet.

Mocht je dit album voor een prikkie (dat is rond 3 euro) dan kan je het zo mee nemen, een keer draaien en beslissen of je een miskoop heb gedaan of niet.
Ik twijfel nog, maar de kast uit komen gaat deze niet meer.

Inderdaad B kantjes, en zo klinkt het ook wel.
Maar niets van Israel is echt slecht, en ook zeker deze nummers niet.
Wild Rolling River is uit het zelfde hout gesneden als Fools Gold en Louisiana. Een rocker die neigt naar het Exile On Main St. werk van de Stones.
Breath vind ik dan iets minder zeggend en blijft niet direct hangen, gewoon wel een aardig nummertje.
Red Dress is inderdaad de bekende versie zoals hij ook te horen is op het studio album, dit maal wordt hij 'buiten' geperformed, live dus. Goede uitvoering, klinkt zo echt rootsy. Misschien moet Gripka dat nog eens uitgeven, een compleet akoestische plaat/live plaat. Klinkt goed.
Eentje waar de vogels goed op te horen zijn, zoals deze

Chase Love Down doet me sterk aan Neil Young denken. De opeenvolging van akkoorden, de mondharmonica opening. De zanglijn, alleen dan met de rauwheid van Gripka. Best een mooi nummer. Gripka solo op de gitaar.

Dan komt het prijsnummer van deze EP, 'Witchita'. Dat nummer komt hopelijk nog terug op zijn nieuwe studioalbum wat later dit jaar moet gaan uitkomen. Hij speelt dit nummer geregeld live, en is dus een blijvertje in de set. Ik schat die kans aanemelijk.
Witchita klinkt heel anders dan de andere nummers die op dit plaatje te horen zijn, technisch zit dit ook wat beter in elkaar. Tekstueel sterk verhalend, zoals we wel van 'm gewend zijn. Maar dit klinkt echt als een demo en is erg kaal. In de zelfde trant als Chase Love Down. Niet af dus, ik denk dat er nog wel een echte studio versie van zal komen.. tenzij dat nieuwe album een solo album is

Wat je dus overhoud is het volgende:
- 2 B kantjes van Barn Doors and Concrete Floors
- 1 live/rehearshal nummer
- 2 Demotjes/soloperformances.

Met een beetje wikken en wegen tussen de 3,5 en 4 geef ik de EP 4 sterren, maar veel meer dan een warmhoudertje is het toch niet...

Dit is zo'n plaat waar je je hele leven naar kan zoeken, maar nooit zal vinden.
Ik koester deze dan ook. Wat deze plaat (voor mij) op emotioneel vlak doet, kunnen weinig andere platen in mijn collectie aan meten.

De ervaring zal voor ieder anders zijn. Voor mij is deze plaat erg intens en gaat tot op het bot. Zodra 'Evening' begint is het een soort van tunnel waar je word gezogen, tijd en ruimte lijken stil te staan en alles om je heen is even niet belangrijk meer.

Op een bergpuntje, tussen de flarden mist. Daar sta ik dan, naarmate dit album vordert krijg ik verschillende aanzichten van mijzelf te zien. Dit album laat me nadenken. Nadenken over de dingen die ik heb besloten, heb gedaan en dingen die niet meer zijn. Maar ook hoe het misschien zal zijn, wat de toekomst gaat brengen.
Dit album maakt me dan ook vaak erg verdrietig, mede omdat Gripka vaak de juiste toon weet te raken die zo perfect klinkt dat het bijna onmogelijk is om hier niet voor te vallen.

Ik kan mij ook wel indentificeren met de teksten, al moet je dat niet te letterlijk zien want de teksten zijn toch redelijk plaatsgebonden, al kunnen die in een andere context op ieder van toepassing zijn. Het moment dat je een geliefde voor het laatst kust, wetende dat je dat nooit meer zal doen omdat de liefde over is. Maar ook simpelere zaken.

De plaat is nog niet eens de beste in zijn genre, en soms zelfs wat poppy. Maar de emotie die er in zit maakt dit tot een fenomenale plaat, althans dat vind ik. Kant A is fenomenaal maar 'Confess' vind ik een zwak nummer, ookal doet het tekstueel wel wat leuks..
Daarnaast is niet ieder nummer even bijzonder. Ik hoop niet dat ik de plaat met 4 sterren dan te kort doe.

Het is in ieder geval een plaat die ik nooit meer kwijt wil, maar ook niet te vaak wil horen. Eentje om te koesteren.