Mooie plaat.
Deze plaat van de 'Flower Travellin' Band' is zo goed als helemaal gevuld met covers, al zijn deze wel helemaal eigen gemaakt.
De opener en de afsluiter, laatste hier(nog) niet vermeld, zijn eigen composities. Deze stellen alleen niets voor en dienen meer als een soort van in- en outro van nog geen minuut.

De nummer, daarintegen, zijn gigantisch opgerekt tot ver over de tien minuten en verveeld dat gek genoeg geen enkel moment. Soms doet het een klein beetje denken aan Cream, maar dan ook maar minimaal(wellicht dat dat op de opvolger meer het geval is).
Ik vind niet iedere songkeuze even sterk, zo is 'House of the Rising Sun', wat de zanger overigens uitspreek als "the liiiizing sun', oh de cliché's....
Ik had daarvoor misschien iets anders willen horen, want ook de uitvoering is wat traditioneel, maar wel erg intens. Dat maakt het dan ook helemaal goed.
'21st Century Schizoid Man' vind ik een erg goede uitvoering, goed eigen gemaakt en vind ik sietkem beter dan het origineel. Opgerekt tot 13:25, dat is zo goed als een keer langer dan het origineel van King Crimson.

Erg goede plaat.

Sterk, humoristisch, technisch dik-in-orde en boven al creatief album van Zappa.

Las her en der dat men de Central Scrutinizer geen toevoeging vind of deze juist niet kan volgen.
Ik vind het echter wel een leuke 'toevoeging' aan het concept, al vraag ik mij wel af hoe lang dat leuk/interessant blijt.

Joe's Garage Act I voert de lusiteraar op een trip langs de fictieve geschiedenis van hoofdpersoon Joe. Bij vlagen vind ik dit album grappig, soms wat flauw maar op dit deel (nog) nergens storend.

Dit album zou een prima single hebben gehad in de vorm van 'Joe's Garage', wat een heerlijke song is dat, bijna oorstrelend. Lijkt uit het zelfde hout te zijn gesneden als 'Camarillo Brillo'(op Over-Nite Sensation). Zappa op de poppy tour.
Gitaarspel van een hoog niveau, en vormt een echte eenheid.

Vervolgens, om nog een minpuntje te noemen; 'Catholic Girls', wat ik net als mijn voorganger een flauw nummer vind waarin de extremen worden opgezocht. Wat eigenlijk nergens echt grappig wordt en in een soort van lullig melodietje blijft hangen.

'Part One' vind ik erg sterk, zowel muzikaal als tekstueel.
Las her en der dat men de Central Scrutinizer geen toevoeging vind of deze juist niet kan volgen.
Ik vind het echter wel een leuke 'toevoeging' aan het concept, al vraag ik mij wel af hoe lang dat leuk/interessant blijt.

Over Act II/III

Ik vind dat de acts mooi in elkaar overlopen en dat het dus wel een soort van geheel vormt, dat gaat ook makkelijker omdat op mijn RykoDisc versie een deel van Act II op het eerste schijfje staat en dus naadloos in elkaar overloopt. Echter, ik vind Act II wel wat flauwer en té geforceerd.
Erg fout, en soms een beetje over de top. Het verhaal van Joe vind ik leuk om te volgen, maar op nummers als 'Stick It Out' en 'Sy Borg' vind ik 't toch wat too much.
Hoe noemde we dat op de middelbare school ookal weer... ehmmm.. Oversexed, dat was 'm.

Act III heb ik vrij weinig op aan te merken. De sterkere broer van deze II/III, om zo te spreken. De imaginary guitar solo is erg mooi, en het verhaal dat daarop zijn climax bereikt vind ik ook erg tof.

Muzikaal is er echter wel minder(en nog van een erg hoog niveau), althans minder spannend, te halen dan op Act I die ik op alle fronten sterker vind.

Kant A schuift je general bluesrock/pubrock voor, waar je in die tijd 1001 bandjes van had. Als je van het genre houd (blues rock is niet echt mijn ding, uitzonderingen daar gelaten)dan ga je niet de boot in, maar blijft kant A inwisselbaar; lees 13 in een dozijn. Als klap op de vuurpijl zingt de zanger ook nog eens alsof hij een tennisbal heeft ingeslikt en hij deze iedere zin probeert uit te spugen...

Op kant B lijkt een hele andere band te spelen.. wat wél mijn kopje thee is en je doet wensen dat 'Fusion' wat meer die kant was opgegaan in plaats van een soort studio experiment op kant B te zetten en een soort live repertoire op kant A te zetten. Zonde. In de zee van psych/pop bandjes in die tijd had het geen zoden aan de dijk gezet, maar hadden ze wellicht een tweede album kunnen maken wat misschien interessanter had geweest. Of misschien was deze ene wel genoeg, ik denk het wel eigenlijk.

Daar wordt het psychedelischer, soms zelfs een beetje proggy/jazzrockerig. Ook lijkt er een andere zanger te zingen. Fascinerend hoe een plaat twee gezichten kan hebben en daarom helaas in de middelmaat beland.. op kant B staan toch erg mooie dingen waar ik goed van kan genieten.