Het is duidelijk dat Tame Impala, of Kevin Parker, nu echt tot de grote jongens behoort.
Dit geeft hem duidelijk meer ruimte om zijn eigen kant op te gaan, en niet per se wat het publiek van hem gewend is (zie ook de laatste Mumford and Sons).

Waar vorige albums uitblonken in een goede wisselwerking tussen oude en moderne klanken lijkt die gouden draad hier totaal kwijt te zijn en cirkelt Parker hier tussen een plastieken '80s geluid, een vleugje dreampop en moderne R&B met een poptwist zoals pakweg Jessie J en Miley Cirus (denkende aan bijvoorbeel Wrecking Ball, dat eigenlijk niet eens zo anders klinkt dan dat Parker bijvoorbeeld op Eventually laat horen) dat maken. Bij vlagen hoor ik echt wel iets dat mij hoop geeft op wat beters, maar het totaal plaatje vind ik niet goed.

Buiten dat Tame Impala nu eindelijk een 'hedendaagse'' plaat heeft die prima zal verdwijnen tussen andere grote namen van dit moment die gek genoeg allemaal voortborduren op een sterke jaren '80 sound (War on Drugs, laatste Ryan Adams, Beach House en in mindere mate wat Strand of Oaks ineens deed) klinkt dat hedendaagse toch wat vermoeiend en geforceerd; synths zijn helemaal hip. Dan mis ik de frisheid van die muffe 60s/70s sound..

0002/1095

Op een of andere manier heb ik altijd gedacht dat dit de eerste van de Afghan Whigs was, terwijl dit eigenlijk het afscheid van de band was... misschien komt het door de albumtitel...

Het album klinkt heel vol en is zeer helder geproduceerd, qua arrangementen misschien zelfs een beetje over de top. Op 29 oktober 2011 heb ik deze plaat eerder in beschouwing genomen, maar eerlijk gezegd herinner ik me niets meer van dat moment.

Een nummer wat mij altijd erg bevalt is 'Crazy' en zo'n nummer zie ik ook als een prototype Whigs nummer, poppy maar toch rauw. Inderdaad wat meer 'soulful' dan de voorganger.

Maar of dat geluid nou zo goed past bij de Whigs? Greg Dulli kan het prima hebben en komt zijn stemgeluid ten goede, maar voor de band prefereer ik een toch wat meer down to earth productie waarin de band wat rauwer klinkt, zoals ze dat bijvoorbeeld doen op 'Gentlemen'.

66 lijkt steeds ergens naartoe te bouwen, maar dat hoogtepunt lijkt niet te komen en ontaard dit nummer in een saaie pop song. Ik kan me niet voorstellen dat ik dit als hoogtepunt van het album had beschreven... Vanaf 2:30 komt dat hoogtepunt er dan, maar stelt vies teleur....

3*

Lekker, zomers album.

Eigenlijk niets op af te dingen, behalve dat de sound wat mat klinkt. Niets geen foute jaren '80 productie(zoals op de platen hier na wel het geval zal zijn) of disco -achtige productie(zoals op de vier platen hiervoor).
De muziek lijkt nogal los te lopen van de vocalen, dat is zonde want dat haalt de dynamiek een beetje uit de muziek; het is nogal plat.

Voor de rest doen de Beach Boys waar ze goed in zijn en lijken met hernieuwde moed aan dit album te zijn begonnen. Ik neig eigenlijk zelfs naar 4 sterren, maar er moet natuurlijk nog wel een contrast zijn met de platen uit het begin van de '70s en '60s.

Verre van slecht, maar ook heel ver verwijderd van een goed album.
Opzich klinkt die nieuwe sound wel en gaan ze prima mee met de tijd.
Het jammere is alleen dat het simpele songs zijn, netzoals op 15 Big Ones.
Het klinkt vaak zelfs een beetje zoals de songs klonken op de eerste platen, ja.. zo simpel en soms wat hersenloos...
Auto's, Meiden, Feesten.. daar gaat het vrijwel de hele tijd over en uiteraard disco...

Je hoort toch wel dat de jaartjes hier al wat gaan tellen en dat de stemmen minder hoog zijn en soms zelfs wat rauwer..

Gezien de omstandigheden waarin dit album werd uitgebracht vind ik het knap wat voor resultaat ze hebben neergezet. Brian die de weg kwijt was, en een niet meewerkende Mike Love.
Daarnaast wilden de SMiLE sessions maar niet vlotten en moet dat keer op keer opnieuw, er zijn op de deluxe box versie van 2011 dan ook +/- 35 versies van 'Heroes and Villians' te vinden, waaronder de uiteindelijke versie die op het 2011 album ook wordt gebruikt.
Die versie is hier ook te vinden.

Van die sessies zijn eigenlijk alleen 'Good Vibrations' en Heroes and Villians' terug te vinden op dit album en kun je dus stellen dat er tegen de tijd dat dit uitkwam zelfs nog bijna niets af was van SMiLE en daarom vind ik het knap dat ze toch een album hebben kunnen neerzetten, al is het nog geen half uur aan muziek (terwijl het SMiLE album een uur duurt).

Je hoort hier echt een soort van stripped down versie van het album, de gekkigheid is wel aanwezig maar de 'over de top' geluiden ontbreken, zoals die op 'Mrs Oleary's Cow' te horen zijn.
Al met al een gigantische stap ten opzichte van 'Pet Sounds', waar nog pure pop was wordt hier gewerkt aan alternatieve structuren en wordt er meer met het geluid gedaan. De drang om Phil Spector te kopiëren was zeker weg bij Brian(of niet mogelijk door de tijdsdruk).

In 2009 schreef ik hier eerder dat ik deze plaat maar gauw eens moest gaan luisteren, dat heb ik toen vluchtig gedaan en ben er eigenlijk nooit op terug gekomen.
Ik voegde de EP Darkling toe en werd weer even aan de band herinnerd, maar veel heeft dat niet teweeg gebracht, tot ik van de week tegen het album aanliep in een uitverkoop bak...

Wolle sokken, houthakkers-pop. Zo omschrijf ik het geluid van deze band dan maar even. Mistige weilanden waar de zonneschijn net doorheen probeert te prikken...

In mijn gedachte stamde deze plaat af uit 2007, het zelfde jaar als Bon Iver's For Emma.. maar het blijkt uit 2009 te komen, en dat maakt het allemaal nét wat minder origineel.
Echt verkeerd is dat niet, want er zijn er maar weinig die zo'n geluid, en dat dan minstens even goed klinkt, als Bon Iver uit de stroten de gitaar weten te toveren.
Petje af voor the Black Atlantic.

Aerodynamic vroeg zich af of dit een klassieker van eigen bodem zou zijn. Ja en nee.
Het is geen klassieker in de zin van dat iedereen het zal waarderen en dat met over 50 jaar nog zal zeggen dat dit een fantastische plaat is, sterker nog.. hij zal dan wel 'verdwenen' zijn.

Maar we hebben hier te maken met een ongekend goede folkplaat van Nederlandse bodem, met een opracht geluid. Ik heb niet het idee dat hier wordt gefaked zoals ik dat wel erg heb met de Bony King of Nowhere, waar ik het idee heb een toneelstukje zit te aanschouwen. Of Douglas Firs, de folktroubadour... wat ontaard in naïef gedraal en clichés.

4 sterren voor deze plaat.

Wat een saaie plaat zeg.
Nergens weet deze naar een hoogte punt te kruipen.
De nummers, zoals het titel nummer, hebben wel wat maar weten dat nergens echt hard te maken.
Ook vind ik het verschil in volume tussen de nummers extreem irritant.
Soms ligt de percussie/drums wel erg op de voorgrond en staat de stem dieper in de mix waardoor het een gek geheeltje word.

Het wil niet direct zeggen dat dit geen groeier is, maar echte pareltjes staan hier niet op.
Deze versie van "Its All over Now, Baby Blue" weet mij enigszins te pakken, mede door de harmonieën(op de CDhoes staat overigens dat deze op deze plaat terug keren, maar echt opvallend zijn ze helemaal niet.)

De bonustracks zijn wat mij betreft beter gemixed, en ook iets sterker qua volume.
Op het gewone, originele album wil de ruimte tussen gitaar en ritmesectie wel eens wat groot zijn waardoor het gewoon enorm saai word.

Al dagen ziek thuis, een collectie van ongeveer 4000 langspelerts en last om de slaap te vatten: misschien moet ik eens langs wat 'cornerstones' in de collectie en deze toelichten. Want ik heb op dit forum al langetijd geen zinnige bijdragen geleverd en let wel; dat is natuurlijk allemaal persoonlijk en zal ik zo toch bovenstaande user even quoten en tegen in gaan.

The End - Introspection (1969)
Het contract van de Stones bij Decca liep af of werd beëindigd (het fijne weet ik er niet van) en Bill Wyman produceerde deze LP.

Ik ken weinig platen die onmiskenbaar 60s klinken, maar vandaag de dag verder nog heel vers klinken (muzikaal en productietechnisch). De grapjes tussen de nummers door nemen we verder dan eventjes voor lief. Dat is maar weinig bands weggelegd, denk bv aan Kaleidoscope (UK), The Millennium.. muzikaal ligt The End ook niet echt ver van eerder genoemde bands af.



Oneens. Wat Bill Wyman hier productietechnisch flikt sta ik van te kijken. Weinig producers doen hem dat zo na (heeft hij nog meer geproduceerd?).

Verder horen we Nicky Hopkins op harpiscord en Charlie Watts op Tabla. De songs zijn vergelijkbaar met de nummers van de hand van Bill Wyman op Their Satanic en waar hij hier ook writingcredits voor krijgt zijn minstens zo sterk. Goede plaat, niet persé essentieel als je moet kiezen tussen deze of Faintly Blowing van Kaleidoscope. De combi van beide originele LPs zal je bijna 1500 euro achteruit zetten.

Tricky om zo'n album op te nemen. Zeker als je als groep zijnde de Engelse taal niet (van nature) spreekt.
Ik vind het eigenlijk wel fris om Hendrix' nummers door een andere band te horen. Zo hoor je nog eens hoe ze in elkaar zitten en hoe modern sommige nummers eigenlijk waren.
Daarnaast spelen ze de nummers gewoon (bijna) net zo goed als de originelen en dat vind ik toch knap in een tijd zonder tablatuur die je even online opzoekt..
Enige echte minpunt is dus de uitspraak, want soms lijkt het alsof de zanger zelf woordjes verzint..

Ik heb echt moeite met dit album, het kwartje wil maar niet vallen en blijft halverwegen steeds hangen...

Ik hoor de potentie maar vind vooral het eerste deel nogal monotoon. Het tweede deel is spannender en vallen ze niet steeds in herhaling door de zelfde soort patroontjes af te werken.

Metname in de eerste helft heb ik het idee naar een soort van 'stripped-down' versie van The Black Keys te lusiteren met een vleugje Beach Boys en Unknown Mortal Orchestra. Nou zijn dat niet direct de minste vergelijkingen, maar ik mis hier soms net de (instrumentale) diepgang en klinkt het, vooral het eerste deel, wat vlakjes.

Vanaf kant B is er ruimte voor wat experiment, wordt het wat freakier en psychedelischer en komt er zo nu en dan een akoestische passage langs.
Het klinkt vooral gevariërder.

Voor nu 3* misschien dat het kwartje eens uit dat spinneweb valt en ik toch voor de 3,5 of 4 ga kiezen...

En ik maar denken dat ze "Burning the captain" zingen.....

Goed, eens even kijken wat ik eens zal schrijven. Deze plaat als promotie exemplaar gedraaid met een chagerijntje te veel op.. en toen een hoop rommel de wereld in geschoten, zonder dat dit echt nodig was. Daar wil ik me aan het adres van Jerry Hormone (die mij inderdaad nooit iets heeft misdaan), mensen die de plaat hier wel tof vinden (want zoals ik al zeg, de potentie zit zeker in verschillende nummers maar komt niet overal even lekker uit) en de gene die de 'shit' weer heeft moeten rapen, voor verontschuldigen.

Fun fact, niet gelogen. Ik kreeg dus net een telefoontje van Jerry naar aanleiding van dit bericht. En ik moet zeggen dat ik geen enkel moment er over heb nagedacht dat er buiten de site over berichten op de website zou worden gesproken of ophef over zou worden gemaakt, want hier ben ik redelijk anoniem en post eigenlijk niet (meer). Let wel; de wondere wereld van het internet zit vol gevaren van het mislezen en interpreteren van berichten, nou was het niet echt positief wat ik schreef maar in geen zin echt serieus. Goed, eerlijk is eerlijk. Ik ben hem en de muziek op deze manier wel wat verschuldigd en beluister de plaat nogmaals en hoop er dat zelfde in te vinden als dat andere horen.

Ik wil bijvoorbeeld even 'Bel de Medicijn Man' noemen als positief hoogtepunt, waar wat onderhuidse psychedelica opborrelt en tegen het oppervlak aan borrelt waardoor het geheel een beetje een bezwerende voodo-vibe krijgt. Het komt echter niet tot een climax in het nummer, waar het lijkt op te bouwen. Wat ik jammer vind.

De algehele 'garage-vibe' in de plaat is prettig en past wel een beetje bij het karakter van Hormone's stem. Dat Rotterdamse accent en de soort teksten gaan prima over een rauw geluid. Invloeden hoor ik genoeg. Zo zijn invloeden van bijvoorbeeld the Velvet Underground en Them te duiden, de Kinks zijn niet echt ver weg maar op Bel de Medicijn Man moet ik bijvoorbeeld ook een beetje aan platen als Gris-Gris denken.

Het is een beetje een no-nonsens plaatje geworden, what you hear is wat you get. Aan de ene kant bevalt die punkyvibe me wel maar aan de andere kant spreken de teksten mij bijvoorbeeld totaal niet aan. Eerlijk is eerlijk. Mijn interesse zal nooit in Nederlandstalige muziek liggen en wellicht dat deze plaat in eerste instantie geen eerlijke kans heeft gekregen, maar de manier hoe ik daar over berichte was absoluut niet nodig. Dus daarom, na her beluistering een gedegener oordeel met daarbij een passend aantal sterren. 2,5

nb. Wat kan die Jerry snel praten zeg.. haha.

Dit is opzich best een vrolijk bandje.
Verre van origineel, ik kon op een nummer 'Ain't that just like me' van de Hollies mee zingen, en er staat een gejatte versie van 'Day Tripper' op, althans.. de gitaardelen dan.

De tekst is bij vlagen ook alleraardigst, maar niet heel bijzonder en na een aantal keren draaien ook behoolijk flauw.
Wel leuk dat deze knapen uit Rotterdam komen en over Rotterdam en zijn eigenaardigheden zingen, en zijn helemaal niet vies van een blik terug in de tijd.

60's pop/rock(n' roll) in met moderne, Nederlandse twist.

Klinkt als: Beatles, Hollies, The Kinks, The Turtles.

3*

Ik vermoed dat dat het is. Overal staat genoteerd dat de vocalen op kant B, die kompleet anders zijn dan die op kant A, worden verzorgd door de drummer van de groep. Ik moet zeggen dat ze ook wel aardig overeen komen met die van Glen Campbell.

Nieuwe Kooks, de hoes hebben ze niet mee, wat een lelijk ding! Sea Side was een leuke plaat, Konk was best vervelend(ging ook snel de uitverkoop bak in) maar was wel een hele stap verder dan het debuut... wat zullen deze knapen die vorig jaar op Pukkelpop een aardig optreden opzette, al vond ik het bij vlagen ongeïnspireerd en wat egoïstisch over komen(speelden vooral voor zich zelf en niet als band). Wat hebben de heren te vertellen? Vooruitgang op Konk? Of zakt deze de drek in om er nooit meer uit te komen...

Het eerste nummer klinkt verfrissend na Konk, maar er zitten geen echte levels in en is zelfs een beetje saai.
Al doet het refrein me wel een klein beetje wat, enigszins melancholisch gezongen "I wanna make You happy" Ook Kooks aan de synthesisers, jammer..

Nummer 2 doet mij denken aan een jaren 70 rock song, lekker pianotje en gitaar die zo nu en dan word aan geslagen. Samen zang, doet het prima, zorgt voor een aangename sfeer. Weer die zelfde melancholische toon in het refrein, maar stiekem vind ik dat wel fijn.

Rosie, standaard beat. De 2e stem maakt er toch wel wat van en maakt het een prima pop song.
Upbeat chorus, doet mij ergens aan denken het chorus, maar erg fijn gezongen.
Jammer van het orgel/synthesiser dat daar op volgt

Nummer 4 akoestisch met een exotische beat. Bijna bezwerend. Lekker nummer, prima luister muziek.

Nummer 5 begint lekker met een eigenwijze drumbeat met een kabbelend basje. Ingetogen refrein.

Nummer 6: Begint met een viool! Wat krijgen we nu? Gaan we de serieuze kant op? Noah and the Whale achterna? Wel een kort nummertje, een bekentenis van de zanger. Drums worden decoratief ingezet, versassend!

Nummer 7: Standaard pop/rock. Niet echt standaard Kooks zou Kaiser Chiefs kunnen zijn, qua muziek. Ik vind het toch jammer dat ze spelen met die synthesiser, dat draait dit soort dingen echt de nek om. Appart nummer, mij iets te experimenteel voor de popband die ze zijn.
Bijna populair doen, zo noemen we dat.

Nummer 8: Daar is de indie dance beat, jammer. Springerig refrein, bijna Wombats achtig.
Beetje het idee dat het na nummer 5 begint in te kakken. Prima solotje, funky(om het even oppervlakkig te zeggen).

Nummer 9: Dit begint alleraardigst, sympathiek gespeeld op de gitaar, drums creatief ingezet. Standaard pop/rock. Verheffend refrein, klein beetje zeurderig. Wel een frisse wind door het nummer.

Nummer 10. Akoestisch nummer ala Blackbird van de kevers. In de verte dan, wel de zelfde soort opzet van het nummer en soort zang. Samen zang in het chorus. Stiekem vind ik dit wel een grote verrassing op de plaat, gaat net iets verder dan die standaard pop die ze normaal maken. Gaat het vinkje voor favoriet bij staan.

Nummer 11: Heeft ook wat van de Kevertjes weg, klinkt prima. Mixje van britpop en jaren 60 pop. beetje een lullig refrein. Jammer.

Nummer 12: Weer wat verrassends, dit klinkt helemaal niet meer als de band die we van Konk e.d. kennen. (al was dit een ouder nummer toch?) Geëxperimenteer met instrumenten(piano en viool). Bouwt spanning op. Ze weten die spanning alleen niet tot een hoogtepunt te brengen. Nee dit is echt niets, al begon het zo hoop vol.

Ik vind het leuk dat de Kooks wat nieuws proberen en maken nu in mindere mate meidenpop, als je snapt wat ik bedoel. Maar dat experimenteren is niet tot een hoogte punt gebracht, wellicht op de volgende plaat als die ooit komt? Zitten toch wel wat inkakkers in, en dat is erg jammer want een aardige plaat is het wel met Petulia als hoogtepunt en How'd you Like That en Rosie als frisse wind.
Ik twijfel tussen een 2,5 en een 3*... ... misschien groeit het nog, 2,5 dan maar

Met een hoop platen ben ik laat, zo ook met deze. Hij stond al sinds eind 2009 op mijn 'to buy' lijstje, maar het kwam er eigenlijk nooit van. Geen goede reden, maar The Low Anthem raakte voor mij op de achtergrond, en steeds verder uit het zicht. Tot een mooie dag in 2013, een goede 3 jaar later dan geplanned kwam ik het album weer tegen...

Ik was altijd een beetje huiverig voor de titel van dit album, ik had het idee dat het grappig bedoelt was en was al snel bang voor een soort van parodie. Maar dat is 'm gelukkig niet geworden.

Het moet een onbezorgte lente dag zijn, het moment dat de zon opkomt en alles weer tot leven komt. De zonnestralen strijken over de kust waar de golven zacht aan het land likken en zich met lichte schuimkopjes weer terug de zee in trekt. Het land zo goed als achter latend zoals het was, alleen iedere keer neemt het een stukje mee.
Zo moet het klinken als de poorten van de hemel open gaan en er een hemelslicht op je schijnt, zo klinkt de opener 'Charlie Darwin'. Een hemelse stem en later ingekleurd met een zeer fijn harmonica geluid.

The Low Anthem werkt in de eerste drie nummers toe naar een estetisch geheel. 'To Ohio' beschrijft mijn gevoelens goed. Het verliezen van een liefde, lang voordat je het gevoel hebt er klaar mee te zijn. Dat kan gaan over een mooi plek op aarde, maar ook (zeker) over een mooie vrouw. Er hangt een schaduw over iedere nieuwe liefde die je op je pad komt, omdat je niet precies meer weet hoe je het precies moet aan pakken, hoe begin ik weer opnieuw.. 'Once You've Known Love, You Don't Know How To Find Love'....

Vervolgens krijgen we het verhalende 'Ticket Takers', diezelfde kust dit maal meer golven aan het oppervlak. Er is storm voorspeld en iedereen is druk in de weer, het is al zacht begonnen met regenen. De geruchten gaan rond dat dit wel eens dé storm zou kunnen zijn die de mensheid zou kunnen vernietigen en er is een ark gebouwd om de mensen die een kaartje kunnen betalen naar een heilzaam oord te brengen. De gewone man kan dat niet betalen en is in dienst genomen als kaartjesverkoper, en wacht zijn lot af. Die liefde waar we het eerder over hebben gehad, ookal lijkt het onbereikbaar.. samen staan ze sterk en kunnen de storm wel aan.. ookal is het een 'long shot' en zal het er waarschijnlijk nooit van komen.

Daarna wijkt the Low Anthem geweldadig af van de stijl van de eerste drie nummers en slaat een country-blues weggetje in, met sterk overstuurde vocalen. De storm lijkt te zijn begonnen.
De wind is opgestoken en er vormen zich donkere wolken aan de horizon, die weg kan niet worden ingeslagen. De laatste mensen lopen over de pier naar de ark, terwijl de golven er tegenaan beuken en doen de pier kreunen. Ik had het niet erg gevonden als the Low Anthem lekker verder was gegaan met die onbezorgde lente dag en het stuk had afgeloten met een heldere sterrenhemel. Maar een beetje variatie, hoe radicaal ook, kan natuurlijk geen kwaad.

'Home I'll Never Be', als het thuis dat ooit thuis was niet meer bestaat. Een persoon waar je ingelooft lijkt niet meer de gene te zijn als waar je mee bent opgegroeid en dat doet pijn en roept woede op, die furieuze klant klinkt door in dit nummer. De golven beuken tegen te ark terwijl hij van het land dat verzwolgen wordt door een golf vandaan vaart.

De geschiedenis zoals we die kende bestaat niet meer en moet eigenlijk opnieuw worden geschreven, alles wat was is niet meer. De storm is gaan liggen en de zon is opgekomen en in de verte lijkt een landmassa op te doemen. Aan boord is een man, hij is eenzaam. Hij schrijft geschiedenis in de zin van muziek, waarin hij de gebeurtenissen vastlegt. Nummers voor de nieuwe generatie, dat men nooit mag vergeten. Whatever dat ook mag zijn..

We zijn inmiddels aan land gekomen, een groen en vruchtbaar land. Er is weer hoop. Dat geeft ruimte om na te denken en terug te denken aan die vriendin die misschien ook nog wel ergens rond dobbert. Maar blijf niet mijmeren, 'Don't Tremble'.

The Music Box is eigenlijk een instrumentaal niemendalletje, maar past wel bij de plaat. Als een warme middag in Augustus terwijl men op het land werkt en wij daar als aanschouwer in vogelvlucht over heen kijken.

Daarna krijgen we het nummer 'Champion Angel'. Waar ik minder mee kan en klinkt wat punky, en valt een beetje uit de toon op dit album.

De laatste drie nummers kunnen zich meten met de eerste drie nummers op de plaat, maar komen toch op een tweede plek te staan. De Reprise versie van 'To Ohio' wordt gekleurd door een sobere begeleiding van een orgel, wat het nummer net iets meer meegeeft maar niet beter wordt dan de 'normale' versie.

Talent, dat hebben de twee heren en dame van the Low Anthem. Ze schrijven een hoop mooie liedjes en drie rockers, waarvan de drie rockers eigenlijk het meest uit de toon vallen op dit album. Het album laat zich dan ook moeilijk als een geheel vangen en klinkt, inderdaad, een beetje als een verzamel album .Toch worden de associaties snel gelegd en ontstaat er een voorstelling in mijn hoofd, dat is een deel van de kracht van de plaat. Voor de rockers zou ik eigenlijk een punt aftrekken, maar omdat ik 4 sterren toch net wat te laag vind voor deze plaat kom ik uit op 4,5. Ik hoop dat mijn verhaaltje niet te zweverig was

Leuk plaatje uit het zonovergoten L.A. uit een tijd toen alles mogelijk was.

Poppy en een klein beetje folky, best een lekker mixje. Het voelt allemaal aan als een gelegenheids opname maar er wordt wel degelijk kwaliteit geleverd.

Het album is geproduceerd door Lee Hazlewood en hij is ook op een aantal nummers te horen. Typisch Lee Hazlewood dit.

Ik ben toch een halfje gezakt.

Ik vind het begin echt ijzersterk en tot aan de titeltrack valt het zeker niet tegen.
De titeltrack echter, vind ik soms wat inspiratieloos overkomen.. misschien heeft dat te maken met de lengte en de drang die dus ook de volle 9 minuten te vullen.. halverwege verslapt mijn aandacht en eigenlijk is het dan gedaan met de plaat voor mij.

'Pale Horse' doet mij ook minder dan voorheen, het kabbelt voor mij gewoon een beetje. 'The Chimera' komt dan nog langs om me even wakker te schuden, maar waarom iedereen nou zo lyirsch is over dit nummer? Prima nummer, niet meer niet minder.
'Inkless' vind ik ook tof.

Over de laatse tracks is al genoeg gezegd, denk ik zo.

Dat maakt 'Oceanina' zeker geen slecht album, en het is dan ook zeker een stap in de goede richting maar er zat zeker meer in. Misschien is het de speelduur dat er net voor zorgt dat ik dit album net niet meer wil uit zitten, Vooral door het slappe middenpunt van het album.

Synths of niet... tja... ik hou er ook niet zo van eerljk gezegd, maar de Pumpkins kunnen het hebben.. daar is deze plaat een goed voorbeeld van.

Beter dan 'Adore', 'Machina' of 'Zeitgeist'?
Ik vind het een lastige, mede omdat ik boven genoemde albums alle drie prima kan waarderen.

'Adore' is bijna sprookjesachtig en vernieuwend voor de Pumpkins.
'Machina' heeft iets duisters en neigt meer naar industrial(als ik die term duidelijk voor me heb).
'Zeitgeist' is veel meer grunge/metal dan de oudere albums van de Pumpkins en ik vond het een prima album, de meerderheid vond dat(afgaande op de scores) niet..

'Oceania' is eigenlijk een hele vernieuwing, het nieuwe vaarwater van de Pumpkins.. maar er is nog niet genoeg verkend en blijken sommige wateren ondiep waar de boot van kapitein Bill rakelings langs de rotsen op de boden schiet...

Typisch 3 sterren album.

The Sugar Shoppe was een vocale popgroep uit Canada, in de traditie van bijvoorbeeld The Mamas and the Papas, Free Design, Peppermint Rainbow en The 5th Dimension.

Zoetgevooisde popliederen waarbij de nadruk op de zang en samenzang van de groep ligt. Natuurlijk is de plaat doorspekt met 'de tijd', dat wil zeggen dat er her en der wel milde fuzzgitaren te horen zijn en het een barokke feel heeft.

Skip-a-Long Sam, wat een cover van Donovan is, is prima uitgevoerd en zet meteen de toon van het album. Jammer genoeg zakt het niveau daarna wat in en halen ze nergens echt het niveau van de (vermoedelijke) single.

Daarmee levert The Sugar Shoppee een popplaat af die door de tijd helemaal zal worden vergeten, maar een ieder die zich wat meer in de 60s verdiept kan zich hier geen buil vallen. Een plaat die je eigenlijk altijd kan opleggen; hij zal nimmer storen, maar hoge ogen gooien doet hij nog minder.

6 nummers van VU & Nico
3 nummers van White Light/White Heat
3 nummers van The Velvet Underground
2 nummers van Loaded.
4 nummers van VU

Samen 18 'essentiele' tracks van de Velvet Underground die zouden moeten dienen als perfecte instapper.
Ondanks een aardige selectie uit alle albums van de groep durf ik te betwisten of dit nou de juiste instapper is.
Voor mensen die even leuk een liedje opzetten van de Velvet Underground is deze CD uitermate geschikt en kom je geen moeilijkheden tegen.
Buiten dat alles wat op deze plaat puur kwaliteit is, vormt het toch geen geheel(zou een verzamelaar dat moeten doen?), bied het maar een beperkt inzicht in de cariere van deze groep.

Het punt waarmee ik start, als oude zuurpruim, is met dat Doug Yule hier erg onderbelicht is.
Zelf ben ik geen groot fan van de man, maar hij maakte toch een belangrijk deel uit van de Velvets na '68. Toen Cale het ruime sop koos en solo verder ging en een gapend gat in de groep achter liet. Yule zingt een hoop nummers op Loaded, waarvan er hier maar 2 Reed nummers van op staan. Zoals een voorganger al noemde, "Who Loves The Sun" had niet misstaan. Dan hadden we toch net even wat anders geproefd dan de standaard collectie Velvet nummers. "Oh! Sweet Nuttin'" had ook een waardevolle toevoeging geweest, maar qua lengte niet voor iedere groep luisteraars geschikt. Misschien 1 nummer van 'Squeeze' als contrast had ook leuk geweest, ondanks dat deze finaal is afgeschreven en totaal anders is dan de 'normale' albums van de Velvet Underground staat er toch nog wel wat aardig materiaal op, al is het Doug solo. Dat vind ik een minpuntje. 'Little Jack' had een leuke toevoeging geweest.

Tweede minpuntje, weinig 'uitdaging'. De Velvet Underground kreeg/krijgt vaak het label Avant-Gardisme mee. Hier op deze verzamelaar horen we daar nauwelijks wat van terug, we komen in de buurt met 'Heroin' en 'Venus in Furs'. Nico geeft de nummers een wat buitenaardse sfeer mee door haar naargeestige stemgeluid op 'All Tomorrow's Parties' en 'Femme Fatale', maar om nou direct van avant-gardistisch te spreken? Op deze verzamelaar horen we de prima pop/rock nummers, en -omdat sommige users die term preferen- folk/rock nummers.
Nummers die een goed inzicht hadden gegeven in het werk van de groep, waren bijvoorbeeld nummers als 'The Black Angel's Death Song', waarin de viool van John Cale een grote rol speelt, even als 'European Son' maar niet echt uitnodigend op een verzamelaar door de tijdsduur. 'Lady Godiva's Operation' had ook wel kunnen worden gebruikt, omdat dat een frisse wind is tussen alle Reed vocalen. Dat nummer wordt namelijk vertolkt door John Cale.
'Sister Ray' zou ik juist niet op een verzamelaar zetten, misschien wel essentiël voor de groep en diens status, maar niet essentiël in een vlugge kennismaking. Die parels zijn eigenlijk voor 'later'. 'The Gift' had weer een hele andere vorm van avant-gardisme laten zien. Ondanks dat tijdgenoot Jim Morrison ook wel eens gedichten over de muziek heen voorlas, is dit toch vernieuwend en blijft het verhaal ook keer op keer interessant. Als laatste wil ik 'The Muder Mystery' nog even aanhalen, omdat dat ook een monsterlijk nummer is, waarin wordt gespeeld met de vocaltrack en er een dimensie opzich wordt gecreëerd. Het nummer heeft wat weg van the Doors. Ook 'There She Goes Again' had leuk geweest, juist omdat die niet zo bijzonder is. Een typisch garage 60's nummer.

Nog een laatste puntje, waarom niet een demotake of een live versie tussendoor? De ultime kennismaking met een band zou eigenlijk moeten bestaan uit een wisselwerking tussen studionummers, livenummers en demoversies om een goed overzicht te krijgen van de band in zijn kunnen en progressie door de jaren heen. Dan is het misschien jammer dat de plaat niet chronologisch is, maar misschien is dat ook wel een pre. Daar ben ik niet uit.
Zo hadden ze de live versie van 'Venus in Furs' van Live MCMXCIII kunnen gebruiken, inplaats van de studio versie. Of 'Sweet Jane' of 'New Age' van Live at Max's Kansas City, ondanks dat die plaat niet een hele goede sound heeft.

Ik sluit af met dat dit toch een prima verzameling liedjes is, ondanks de kuren die ik eerder opnoemde. Dit is de Velvet Underground die iedereen kan belusiteren, zonder al te veel 'bumps in the road' en composities die ontaarden in noise of andere herrie.

Voor mij begon het allemaal met deze verzamelaar, mijn muzikale avontuur.



Bijlage:
Genoemde nummers als aanvulling op de verzamelaar, mocht je verder willen luisteren dan deze plaat maar de reguliere albums nog net een stap te ver zijn.

Who Loves the Sun
Oh! Sweet Nuthin'
Little Jack
Black Angel's Death Song
European Son
Lady Godiva's Operation
The Gift
The Murder Mystery
There She Goes Again
Venus in Furs [Live]
New Age [ Live]

De versie van Sweet Jane kon ik helaas niet op Youtube vinden.

En als allerlaatste, een heeulle lange jam uit de tijd van het eerste album, met de banaan.
The Velvet Underground and ...

3 jaar na dato weer eens gedraaid in de auto, in zijn geheel uiteraard.

Ik vind de meeste nummers eigenlijk ronduit irritant en vind het erg knap dat ze daar zo mee weg kunnen komen.
Aan de andere hand is het wel erg gedurfd en krijgen ze daar mijn respect voor, er zitten uiteraard wel goede bij!

Toen ik dit voor het eerst draaide als 15 jarig ventje vond ik dit fantastisch en drukte ik er gelijk een 5 op... nu mijn platenkast 3 dubbel zo groot is en dus meer muzikale kennis bezit en een bredere smaak heb gekregen beoordeel ik dit opnieuw...

Ik vind het jammer dat er (nog) geen vervolg voor is gekomen, al was deze(dacht ik) gepland voor 2010.

Als ik terug kijk is het gewoon 3 goede muzikanten bij elkaar zitten en zo irritant mogelijke muziek te maken...
Dave is goed op de drums, soms wel wat herhalingen maar beukt daar lekker op los.
John Paul Jones, de alles kunner, speelt bas maar ook veel meer... produceert ook aardig wat bliepjes en andere herrietjes tussen door.. wat ze wel winnen is het orgeltje.
Josh Homme, de woestijn meester, laat z'n gitaar zingen, gillen en blairen.. Al met al ligt het gewoon in het verlengde van het laatste Queens album.

3,5 sterren voor mij

Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben van dit album, dat eigenlijk toch een beetje uit het niets kwam zo in 1995.
Het vorige studio album van Townes kwam al weer uit 1987, en daar zit dus al weer zo'n 8 jaar tussen. Maar de periode van stilte was eigenlijk al veel grooter, aangezien de laatste reeks albums uit 1978 en eerder komt.
Het ging niet al te best met Townes, om daar zacht over te spreken.
Dat hoor je op deze plaat eigenlijk goed terug, de stem is wat stomp geworden en heeft flink wat moeten inboeten aan bereik.

De eerste vier tracks zijn fenomenaal en duister. 'The Hole' heb ik aangevinkt als favoriet, wat een nummer! Prima nummer voor in een thriller.
Daarna wordt het wat lichter, en dat komt eigenlijk door het rock nummer 'Goin Down to Memphis'.
'Katie Belle' vind ik ook een mooi nummer, maar de live versie van 'Together at the Bluebird'(Met Steve Earle en Guy Clark) vind ik een stuk sterker.
'Lover's Lullaby' is een soort van 'Black Muddy River' van de Grateful Dead(Jerry Garcia), je voelt gewoon dat het nooit meer lang kan duren. De melancholie en stem.. man o man, wat een gemis.

De nummers zijn allemaal aangekleed maar niet té aangekleed, de instrumentatie staat in dienst van de nummers. Townes alleen met zijn akoestische gitaar behoort tot een ver verleden.

Ik sta te kijken van het gemiddelde, ik snap het deels wel maar aan de andere kant valt het wat laag uit voor mij idee. Boven genoemde factoren zouden ervoor kunnen zorgen dat men de plaat minder kan waarderen dan ouder werk, maar voor mij is het ook wel een plus.

Ik twijfel tussen 4 of 4,5. Ik geef het dan de voordeel van de twijfel.


Gone Too Long, inderdaad..

Gek eigenlijk dat nog niemand bij dit album heeft gepost.

Over het album:
In 1996/97, helemaal concreet wordt dat niet omschreven in het boekje, was het tijd om de oude nummers in nieuwe jasjes te steken. De nummers zijn dus niet nieuw, maar ik denk dat de stemmers (en uberhaupt mensen die bij deze release kijken) dat wel wisten.
De nummers klinken erg modern en dat is soms een plus voor Townes, maar soms wordt het daardoor net te zoet en komt het te veel op de voorgrond dat hij niet zoveel meer in zijn mars had als pakweg 20 jaar eerder.
Voor de opnames werd er weer samengewerkt Kevin Eggers, die 'Flyin Shoes', 'The Late Great..', 'High, Low and Inbetween', 'Delta Moma' , 'TvZ' en 'Our Mother, the Mountain' produceerde.

Het resultaat is nog van een vrij hoog niveau, en geeft een frisse kijk op de oude nummers. Of ik wat met Kimmie Rhodes kan weet ik nog niet, die geeft 't nummer toch wel iets poppys mee en dat vind ik net niet zo mooi.
Daarnaast is het de vraag, was het nodig? Waarom? Waren de nummers niet al goed in de originele vorm?

Het antwoord zullen we waarschijnlijk nooit weten, al zal het een zelfde verhaal(of melkkoe?) als 'For the Sake For the Song' zijn, die ook in verscheidenen verschillende vormen werd opgenomen. In het boekje staat dat het een ode is aan de Texaanse muziek, met Townes als ere gast. In de spotlights als het ware.
Eggers vond dat er genoeg recordings waren van deze nummers die zo lo-fi(of live waren) dat het eens tijd was voor propere, aangekleede versies.
Op het nummer met Willie Nelson hoor je pas echt dat Townes de jongste niet meer was en klinkt hier echt als een oude vent.

4,5 ster, tja het was me wat.
11 november 2010, ik was erg enthousiast.

Tracii Guns doet iets waar hij eigenlijk erg goed in is, punk songs componeren.
Die staan hier dan ook op. Hij zingt ze niet zelf, dat vertolkt Riley Baxter voor hem.
Niet de allerbeste keuze naar mijn smaak, veel nummer komen goed uit de verf. Maar sommige blijven een beetje achter hangen, gewoon omdat Baxter een niet al te speciale stem heeft.

Brullen, dat doet de gitaar. Daar niets op aan te merken, alleen zijn gewoon niet alle songs even goed en dat gecombineerd met de soms eenzijdige stem van Baxter zorgt er voor dat ik hier een 2,5 moet ophangen. Uitblinkers van het "originele" album uit 1998 zijn "Kill Machine" en "I Still Love You"

L.A. Guns Tracks:
Klein stukje van een concert in 1986, met als Line-up Guns, uiteraard, Ralph Saenz(nu zanger van Steel Panther), Johnny Crypt en Steve Riley.

In principe is dit een sterke line-up van de Guns, heeft alleen niet lang mogen duren. Saenz vind ik een goede zanger maar komt beter uit de verf bij Steel Panther. De intro slaat nergens op, dat is een net 1 minuut durende intro van een concert. Sex Action lijkt vooral veel op de hierop volgende Van Halen Cover. Beide nummers zijn aardig uitgevoerd alleen de kwaliteit is enorm slecht.. drukt wel de essentie van de Guns uit, maar net iets te veel van het goede. De Cover is wel sterk. Had hij Saenz niet kunnen roepen voor de album tracks?

De AC/DC Cover met Stephen Pearcy van Ratt.

BAM, in your face. Harde drums, en een dan begint er... een elektronisch iets. Zo kende we het nummer nog niet, heel apart. Pearcy komt prima uit de verf. Alleen de Yeah vind ik irritant gemixed. Ik zou zeggen, luister vooral deze cover eens. Verfrissend!

Even een vervolg op mijn berichtje, met wat dubbele dingen:

Weer eens iets anders in Oldham's carriere.
Heel erg traditioneel Engelse folk met vleugjes Engelse psychedelica, dat staat Oldham vrij goed.. vind ik. De stem van de zangeres van Trembling Bells vind ik ook een erg goede zangeres, zoveel sfeer en emotie. Inprincipe is het een gouden combinatie, maar soms wordt het wat rommelig door de opeenhoping van instrumentatie en het (af en toe) lo-fi gehalte van de muziek, wat het tot een schelle waas maakt. Maar mij stoort dat niet en ik vind het resultaat erg mooi.

Prijs nummers zijn toch wel 'Excursion into Assonance', 'Every Time I Close My Eyes', 'Love is a Velvet Noose' en 'Lord Bless All'.

Bij 'Love is a Velvet Noose' moet ik een beetje denken aan de Engelse hymn 'Jerusalem'.

Jerusalem (Hymn)

Trey Pollard is de huisarrangeur van Matthew E. White's Spacebomb-label.

Ik ben een groot liefhebber van het Spacebomb label, enerzijds is dat door de producties die White levert, de Spacebomb huisband die als een soort rots in de branding geld ls zwaartepunt voor iedere plaat die uit komt op het label én de arrangementen van Trey Pollard.

Trey Pollard weet altijd het beste uit de artiesten te belichten door daar subtiel met orchestratie op te schijnen. Zijn kracht zit hem in spaarzame belichting van strings en blazers. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de orchestratie op de plaat van bv Bedouine of Nathalie Prass, maar ook het werk van Matthew E. White zelf. Laten we het zo stellen, zonder de toevoeging van Trey Pollard zou het voor 50% aan kracht en schoonheid in boeten.

Op zijn eigen plaat gaat hij een stuk abstracter te werk. Hoewel dit raakvlakken heeft met minimal vind ik het toch ook een avontuurlijk plaatje. Het kamerorkest wordt ingezet als een levendig organisme en is daarmee net zo zwierig als op de platen van anderen, maar nu compleet in hun eigen recht. Verassend en verfrissend plaatje.