Ik had me voorgenomen om niet meer te posten op deze site, maar om deze compilatie kan ik toch niet heen.
Het zal dus ook wel een van de allerlaatste berichten zijn die van mij (als nieuw) te lezen zal zijn.
En trek ik me hierna terug als 'spookmember' of schrijf ik me uit.

'Where the Action is!'

Weer een mooie 'box'set van Rhino, box? Eigenlijk is deze set verpakt in een boek, net als 'Love is the Song We Sing', welke ik ook in mijn bezit heb.
42 pagina's telt het boek, dat zijn ongeveer 60 pagina's minder dan de San Fransisco versie van de set, wat ik wel jammer vind.

Op deze 4 CDs is enorm veel te ontdekken.
Disc 1(nr. 1/25) gaat over de muziek van de Strip.
Disc 2(nr. 25/51) Gaat over muziek uit de vallei rondom L.A.
Disc 3 (nr. 51/76) gaat over de studio scene, dus daar komt flink wat psychedelica aan te pas.
Disc 4(nr. /101) Gaat over de nieuwe richting die de L.A. scene opging in 1968, richting country rock/folk rock.

Deze compilatie is zoveel beter samengesteld dan 'Love is the Song We Sing', waar ook veel te ontdekken is... maar te veel is gegoocheld met bekende acts en te veel irritante singels die ik gewoon weg niet wil horen of op mijn zenuwen werken.

Hier is variatie, en zijn niet de allerbekendste bands er op gezet en mocht dat wel het geval zijn, niet de bekendste tracks.
Zig Zag Wanderer van Beefheart ken ik bijvoorbeeld al, maar blijft een magistrale song.
Ook van The Doors is niet een overbekend nummer gekozen.
van The Beach Boys hebben ze een alternatieve take gekozen, die in de verte lijkt op Heroes and Villians, zoals we die van Smiley Smile en SMiLE(2004/2011) kennen.

Ik vind het vooral tof dat er veel bands op staan die hier op Mume helemaal niet voorkomen, en die je ook niet een twee drie op CD zou kopen of uberhaupt zou tegen komen.
Veel van deze nummers zijn dan ook (7") single only, en hebben sommige bands helemaal nooit een album uitgebracht.

Echt 'nieuwe' tracks op deze set zijn:
- Sit Down I Think I Love You, welke een home demo is van Richie Furray(lead vocals+gitaar) en Stephen Stills(Vocals en gitaar).
- Word, van Tommy Boyce en Bobby Heart.. welke een demo is.
- Once Upon A TIme, van Tim Buckley(recorded 5/2/67 L.a.), unissued.


Mooi overzicht van de L.a. scene.
Zo is er veel Psychedelica te vinde, maar ook Folk-Rock, Freakbeat en Sunshine Pop.

Eigenlijk een must voor de liefhebber, laat de prijs je niet afschrikken.

Er staat een track by track bespreking in het boek en een overzicht van alle clubs en wat info daar over. En er is een timeline.

Ik luister hem nu, zal dadelijk als ik z gehoord heb een oordeel veilen.

Track 1 klinkt oké, alleen vind ik hier en daar de teksten storen, omdat ze soms gewoon niet passen.

Track 2 vind ik persoonlijk wel goed, ligt goed in het gehoor

Track 3 vind ik tot zo ver het sterkste nummer, ligt ook het meeste in het verlengde van "To Lose My Life"

Track 4 The Peace and the Quiet.. weer een heel ander nummer, een hele nieuwe weg. Klinkt niet als de White Lies. Verfrissend, toch. Maar kan me voorstellen dat dit gigantisch gaat irriteren na een tijdje, want het is wel heel standaard.

Track 5 Street Lights vind ik toch wel een van de leukere nummers, ondanks dat het net op het randje van vals zit, en de Synth me zo bekend voor komt!

Track 6 Holy Ghost heb ik niets mee, vele noemen dit als een favoriet, maar dit zie ik er niet in. Vervelende tekst, vervelend nummer.

Track 7 Turn the Bells, ook een leuk nummer, betere tekst

Track 8 Power and the Glory, had er net zoals een andere User meer van verwacht, einde van het nummer is een mee zingert, echt een radio nummer... helaas.

Track 9 Bad Love, ook een van de betere nummers, klinkt ook weer enigszins als een nummer dat op To Lose me Life had kunnen staan..

Track 10, De afsluiter.. klinkt wel heel erg Gorillaz achtig, kwa instrumentatie. Redelijk goede afsluiter.

Al met al valt dit album niet zo vies tegen als ik dacht, na de live uitvoering van dit materiaal.
Het is een stuk minder spannend dan To lose My life, maar ook ene heel ander soort plaatje.
Ik denk dat de White Lies met dit album flink wat nieuwsgierige mensen die het debuut goed vonden, gaan afschrikken en kwijt raken. Maar daar tegen over staat dat ze met dit album waarschijnlijk een totaal nieuwe doelgroep gaan aan trekken, de TMF generatie die iets harders zoeken dan Lady gaga maar The Editors te donker vinden..

3 sterren voor de plaat

Een plaat die klinkt als een warm bad. Je glijd er zo in, dobbert lekker mee aan het oppervlak.. tot het langzaam afkoeld en je er weer uit klimt.
37 minuten is niet té lang, maar ik heb ook nergens het idee dat ik heel veel meer had gewild.

William Tyler is een waar klanken kunstenaar en weet overal de perfecte noten te spelen waardoor zijn instrumentale werk overal 'mooi' klinkt; de oortjes worden als het ware gestreeld, en nergens echt aan schoonheid inboet. Wat wel op de loer ligt is dat het allemaal misschien een beetje vrijblijvend is en allemaal vooral als achtergrond muziek kan worden gedraait. Nergens gaat Tyler echt de diepte in of neemt hij rare zijweggetjes. Ik vraag mij dan ook af, net zoals bij het warme badwater, wat de precieze houdbaarheid is. Want ik kan me zo voorstellen dat je het op den duur wel kent, al kan ik me net zo goed inbeelden dat je dit 100 keer draait en het nog niet beu zal zijn.

Ik was er nog niet eerder toegekomen om dit EPtje, wat netzogoed een album had kunnen zijn als we naar de speelduur kijken, toe te voegen.

Wat hebben we hier voor ons?

Het betreft een gelimiteerd EPtje(1000 stuks) van Richmond Fontaine frontman Willy Vlautin.
Wie bekend is met Richmond Fontaine zal weten dat ieder album, ieder nummer zelfs, een verhaal verteld. De teksten scheppen beelden en gaan over de levens van fictieve personen op hun reis door het leven in de VS. Soms gezongen, soms verteld.
Mijn inziens altijd de moeite waard en erg goed.
Daarnaast wordt de muziek gekenmerkt door een folky/country inslag met een dosis alternatieve rock.

Nu deze Ep. Willy Vlautin schrijft boeken aan de lopende band. Dit jaar komen er drie boeken van hem uit, of dat om nog niet eerder gepubliceerd materiaal gaat weet ik niet, maar veel zijn het er wel.
Op deze LP verteld Vlautin het verhaal van dronkaard JD, het verhaal zal ik niet spoilen want dan hoef je net zo goed niet meer naar deze plaat te luisteren. Het gaat er om dat JD een alcoholist is met een eigen bedrijfje dat balanceert op de rand van de afgrond, hij vergokt al zijn geld.

Op ieder nummer wordt Vlautin begeleid door een gitaar en pedal steel. Soms komen daar nog wat instrumenten bij kijken. Zo wordt hij op The Track begeleid door een saxofoon en krijgt dat nummer een wat jazzysfeer mee.

De hele EP, met uitzondering van The Track, is spokenword en de sfeer zit er goed in. Een soort van lusiterboekje waarin een short novel wordt opgelezen.

Erg de moeite waard voor de liefhebber van Richmond Fontaine. Het zal niet erg makkelijk zijn er een in de winkel te vinden, maar vraag er naar bij de betere platenzaak die kunnen hem nog bestellen. De verkoop is niet hard gegaan en er zijn nog versies beschikbaar. Deze kosten ongeveer 8,50 tot 10 euro.

De reden dat ik niet hoger geef dan 4 sterren is omdat ik vrees dat ik dit niet heel veel meer zal draaien dan twee keer omdat het verhaal dan wel in mijnn hoofd zit.

Een vergeten pareltje uit de jaren '60.

Strak, melodisch en licht psychedelisch en fel.
Dat kenmerk dit plaatje van Wool, een enkeling of eendagsvlieg. Wat er precies van de band is geworden is weet ik niet, maar meer platen dan deze hebben ze niet gemaakt.
Het gaat hier om 6 covers en 3 originals, uit het hoofd te weten:

1. Donald Cochrane and John Hill
2. Origineel ken ik niet echt, maar is uitgevoerd door Janis Joplin + Big Brother
3. Eigen nummer
4. The Band
5. Eigen nummer
6. Chip Taylor
7. Eigen nummer
8. Neil Diamond
9. Lester Christian (the O'jays)

Wool performd alle nummers prima en maken de nummers eigen. Als je 'Combination of the Two' van Janis goed vind, dan moet je deze eens checken, deze is nog uitdagender dan die versie... wat een strot heeft mevrouw Wool. De zang wordt overigens deels voor rekening genomen door Ed Wool en deels door Claudia Wool.

Wool - Combination of the Two

Ga dit beluisteren zou ik zeggen, momenteel goedkoop verkrijgbaar op het label Delay 68 (en Finders Keepers). Even als veel andere '60s/'70s releases die door de jaren door zijn ondergesneeuwd.