The Moore is gewoon op video uitgebracht geweest en komt nu voor het eerst uit op DVD.
Voor mij denk ik, mits niet te duur, een must.

De live set:


1 "Lifeless Dead"
2 "River of Deceit"
3 "I Don't Know Anything"
4 "Long Gone Day"
5 "X-Ray Mind"
6 "All Alone"
7 "November Hotel"
8 "Lifeless Dead" (Self-Pollution radio)
9 "River of Deceit" (video)


Ik denk dat ze voor de heruitgave voor de volledige set gaan, en daar duim ik voor..!

1 "Wake Up"
2 "Lifeless Dead"
3 "Artificial Red"
4 "River of Deceit"
5 "I Don't Wanna Be a Soldier" John Lennon cover
6 "Long Gone Day" (Met Mark Lannegan)
7 "I'm Above"
8 "I Don't Know Anything"
9 "X-Ray Mind"
10 "All Alone"
11 "November Hotel"

Heerlijk subtiel plaaje.

De diepe tonen van de bass zijn echt heerlijk en geven dit plaatje net wat meer mee. Ook de drum klinkt heerlijk diep, en dat geeft een andere dimensie aan het geluid.
De instrumatie is erg subtiel en soms zelfs minimaal.
Soul als genre valt de bedisuccieren, maar het is bij vlagen wel soulvol. De blazers
Soms geven die de nummers een jazzy touch mee.
De nummers zijn bij vlagen wel wat doordrenkt met Jesus(Brazos).

Niet dé plaat van het jaar, maar wel een goede (nieuwe) muziekant, die zo te horen nog een heuule hoop in zijn mars heeft.

Vergelijkingen:
J. Tillman, Bon Iver.

Prima plaat van Max Romeo.

Niet zo goed als 'Horror Zone', om maar over zijn 70s werk te zwijgen. Het resultaat valt me alleszins mee. Het gevaar dat bij dit soort artiesten op de loer ligt is dat het allemaal net even te mooi gaat klinken, waardoor het 'plastic' gehalte hoog wordt.

Max Romeo weet zich daar omheen te werken, maar komt op 'World is On Fire' aardig dichtbij met een enorm gedateerd, cheesy 60s Bossanova blazerslijntje in de intro wat allemaal wel kan en past.. maar op het randje is.

Wat mijn commentaar is, is dat Max bijzonder preachy is op deze plaat. Natuurlijk hadden we altijd al wel met een soort klokkenluider of protestzanger te maken, maar hier schijnt ook hij het langzaam aan op te geven en zijn de thema's aardig af gestemd op de wereld waarin wij nu leven. Enerzijds maakt dat het allemaal actueel, anderzijds wat naïef en dus een beetje preachy.

'Eve of Destruction' past ook wel in een reggae jasje, maar was niet echt nodig geweest.. want Max'eigen werk is sterk genoeg. Past vervolgens wel weer goed bij het 'i've seen the sun set and know where it ends' sfeer die hier hangt, want de toekomst is niet mooi. Max luidt de noodklok.

Niet alle originele nummers ken ik, moet ik eerlijk bekennen. Veel wel.
Ik pik er even een paar uit om te bespreken.
Maar er veel aan vinden doe ik niet. Ben is opzich best aardig, maar te bombastisch en met z'n jungle geluiden en alles...
Smooth Criminal is ook gek bombastisch en alle toegevoegde geluiden vind ik ook geen echte toegevoegde waarden hebben(zoals het laden van een pistool en het breken van glas).
Ik vind het maar gekke remixen, net alsof iemand achter de knoppen heeft gezeten die er iets zo absurd mogelijk van wou maken..
Wat ze met Thriller hebben gedaan is mij ook een raadsel... Al die geluidseffecten, doen de originelen echt geen eer aan.
Bij Beat it vind ik het ook irritant dat er stukken gesproken tekst in zitten gemixed, al is dat op veel nummers zo. En de overgang naar Bad is ook volkomen onlogisch.
Planet Earth vind ik dan wel oke, de geluidseffecten passen daar opzich wel mee.
Man in the Mirror is ook best lekker, wel iets minder dan het origineel.

Ik heb een beetje het gevoel dat ze een verkeerd persoon achter de knoppen hebben gezet.
Iemand zonder hart voor de muziek, geen gevoel voor overgangen en toevoegingen.
90% van de toegevoegde geluidseffecten zijn ook volkomen overbodig. De overgangen van bepaalde nummers naar elkaar zijn echt volkomen onlogisch. Wat ik ook erg storend vind zijn de zogenaamde gesproken stukken van Michael over sommige nummers heen.. gatver.

Nee, erg goed vind ik het niet... Wat wel positief is, op zich, is dat bij deze producties de nummers wat meer naar voren springen.. wat helderder en van een beter volume.

Ik vind dit opzich best een hele aardige plaat, maar zo ongelofelijk gedateerd.
Geen van Zappa's planten(ik ken het '80s werk nog niet goed ) is zo gedateerd als deze.

Ondanks dat alle muziek goed inelkaar zit en het bij vlagen erg strak gespeeld wordt, is de humor niet om over naar huis te schrijven.
Bij een plaat als Joe's Garage heb ik dat ook wel, dat het gewoon ontaard in puberaal gedraal en flauwe controversieel sexueel gedraal. De humor lijkt ook erg tijdsgebonden, of het is gewoon erg flauw..

Hier en daar een piep en een knor, hoog gegil... als je knetter stoned was moet dit echt een fantastisch concert zijn geweest, maar het sarcasme spat er van af. Dat vind ik jammer, want voor de rest is de plaat toch dik inorde.

Met name in 'Billy the Mountain' stoort het geblair van verschillende Mothers leden mij nogal en maakt dat deze plaat voor mij eentje die ik niet vaak zal gaan opzetten. Vooral omdat je naast 'Billy the Mountain'(als je die skipt) nog maar 20 minuten muziek overhoud.

De parodie op 'Judy Suit: Blue Eyes' vind ik dan wel weer leuk.
En ik vind de hoes erg leuk gedaan, en ben dan ook blij met mijn RykoDisc versie, waar je de hoes in het boekje nog eens in het groot kan uitvouwen.

Dit album van Mount Moriah ziet er veel belovend uit.
Spannende hoes, spannende band naam en als klap op de vuurpijl ook nog een misterieuze album titel.
Dat zou toch niet meer fout kunnen gaan?

De verpakking is mooi, de muziek is ook mooi maar kent geen uitdaging.
Dit zal een lekker plaatje zijn voor op een warme zomeravond, of voor tijdens een feestje als de aandacht niet vol op de muziek gefocusd is. De vergelijkingen gaan lichtjes op met Alabama Shakes, maar veel raakvlakken hebben beide artiesten niet.

We krijgen een mix van folk, pop, rock blues en country te horen. Maar alles wordt lauw geserveerd als of het op een te laag pitje heeft gestaan. De mogelijkheden zijn er wel degelijk maar die worden niet benut en dat zorgt eigenlijk voor een saai plaatje.

Wat nog even gezegd mag worden is dat 'I Buit A Town' en 'White Sands' toch klasse nummers zijn, ookal ontbreekt ook hier het vuur waarvan op de hoes een overvloed aan is.

Mudhoney omstreeks 1993. De grunge vloeit nog hevig en dat merken we ook, alle grote labels willen hun eigen grunge parel hebben, zo word ook Mudhoney gestrikt door Reprise. Na het commerciële succes van "Piece of Cake" viel er ineens een gat, geen releases van Mudhoney.. toen kwam deze EP, misschien wel de beste die ze gemaakt hebben.

Op deze EP staan 4 nieuwe nummers(voor die tijd), 2 "rare" en 1 rerecording (Underride).
De plaat begint met het opgewekt klinkende "In The Blood" waar Arm lekker zeurderig over heen zingt "You Got Nowhere To Go.." Lekker hoe dat tegen elkaar inwerkt, de opgewektheid van de muziek en het enorme, luie gezeur van Arm. Hier kan ik van genieten.
In No Song III laat Peters horen een prima drummer te zijn en horen we de wisselwerking van een gitaar die lekt van de hoeveelheid fuzz en een "cleane" gitaar. Arm baalt er lekker tegen aan, dit zijn dingen wat Mudhoney nu zo speciaal maakt. Buitenaards, die tint geven ze er aan door met een Moog te klooien.

Dan bewandelen we de bospaden naar boerderijen waar de haan net kraait. Hier krijgen we een soort van bluesy country rock nummer. "Between You and Me Kid" is misschien wel mijn favoriete song van de plaat. Lekker ingetogen, met een broeierige leadgitaar.
Trek Uw veters aan, en springen maar. Dat kunnen we op het volgende nummer. Ouderwetsch klinkende Mudhoney, refererend aan tijden dat ze nog ontdekt moesten worden(in hoeverre dat van toepassing is op Mudhoney). Mist alleen net die scherpe punt, wat het gewoon een prima rocker maakt.

Make It Now Again. Dit is een alternatieve take van Make It Now. Een van mijn favorieten van "Piece of Cake". Suizende gitaar, zoals J Mascis dat ook wel eens deed. Een wanhopige Arm weerklinkt "Im so fat from here right now". Hij is sneller dan het origineel en dan vooral ook drukker, er is meer "geluid" aanwezig.
Vervolgens duiken we de punk kelder weer in met Deception Pass. Prima punkrocker.
En we sluiten af met Underride, wat nu klinkt als een half ingesproken nummer. Heb een beetje het idee dat dit als vulling nodig was, zeker het minste nummer van de plaat. Maar voor die 2 minuten mag ik niet klagen.

Mudhoney zou zich na deze plaat nog een paar keer herpakken, waarna het steeds stiller werd om de band. Voor mij zijn alle Mudhoney platen hoog vliegers, zo ook deze.

4* voor een van de parels uit de Platenkast van Ducoz.

2008, gerommel in de kelder!
Er komt een nieuwe Mudhoney aan!
Het idee was om de drums en de bass op deze plaat beter uit de verf te laten komen, dat is ook zeker te horen. De tracks zijn meer gefocust op het ritme en spelen de drums een grotere rol dan voorheen. Ook zijn ze beide erg "helder" gemixed.

In I'm Now horen we een enigzinds nieuw geluid, zijn dat keys? Ja, dat zijn keys! I'm Now is een iets meer rock and roll georiënteerd nummer, maar zeker met die Mudhoney saus(lees: Fuzz)
"The past made no sense, the future looks tense, IM NOW!"
Inside Out over You, dat logge zoemende geluid heerlijk. Compositie had zo op "Piece of Cake" kunnen staan. De solo, zo hoor ik ze bij Mudhoney graag.. lekker gruizig.

The Lucky Ones, zou dit over de economische situatie gaan? "The Lucky Ones Have Already Gone Down", de gelukkigen, de rijken zijn al neergehaald.. nee dat zoek ik niet achter Mudhoney, geen politieke statements.
Op het nummer Next Time is weer een grote rol voor de drums die net even iets anders doen dan wat we normaal van ze gewend zijn. Compositie doet me een beetje denken aan Dim the Light, dit is naar mijn smaak alleen een beetje een saai nummer, net te lang met zijn 3 minuten.

And the Shimmering Light, een opgetogen, springerig liedje. Arm zingt er lekker melancholisch over heen, mooi hoe dat altijd in contrast staat bij Mudhoney.
Een hoofdrol voor de drums en bass op The Open Mind, een soort van wedstrijd, ze proberen elkaar te "omswingen" maar zijn precies aan elkaar gewaagd, dit zorgt voor een lekker swingende ritme sectie. What's This Thing had zo vna het debuut kunnen komen, het geluid van Mudhoney veranderd ook niet. Lekker rampen stampen.

Ook noemenswaardig is Tales of Terror, voor mij een van de hoogte punten van de plaat. Lekker grungy, de band op zijn best. Arm die lekker in het rondslingert met halfbakken akkoorden en woorden. Ze hebben wel goed gekeken naar Aneurysm van Nirvana gekeken, dat maakt niet uit. Bam, nummer komt keihard terug. Fantastisch.

Mudhoney waren inderdaad de "Lucky Ones", met zo'n goede plaat. Ze kwamen al terug met "Under A Billion Suns" maar die was toch een stuk minder, deze is toch weer wat meer back to basic, no nonse rock en daar zijn ze toch het beste in. Nog een keer lucky, deze plaat krijgt van mij 4*