Ik snap wel dat A&M met deze nummers dacht een goede Amerikaanse tegenhanger van de Stones te contracteren... Rete strak en het swingt de pan uit, niet veel minder(al dan wel strakker) dan de Stones aan de andere kant van de plas.


Geen van deze nummers kwamen op het debuut 'Safe as Milk' terecht, wat een behoorlijk freaky blues plaatje was, in tegenstelling tot deze EP/demo's. A&M gaf enkel een single uit van Diddy Wah Diddy.

Safe as Milk verscheen op Buddah(MGM) en gaf het startschot voor een lange en vreemde trip, het oeuvre van Don van Vliet is.

Opvallend is ook hoe sterk de eigen composities zijn op dit album, dat zijn uit mijn hoofd 'Who Do You Thing Your Fooling?', 'Frying Pan' en 'Here I Am, I Always Am'.

Wel jammer dat dit alles maar 11 minuten duurt.

Ik heb 'm vandaag mogen horen.

Niets is echt heel bijzonder of erg goed.
Het begint allemaal erg spannend maar eindigt toch in iets dat we zeker vaker hebben gehoord.
Ik weet ook niet waar die drang vandaan komt, bij acteurs en actrieses, om het in de muziek te gaan proberen(of andersom).
Vaak loopt het gewoon nergens op uit, zoals bij David Hasselhoff, Jared Leto, John Travolta, Justin Timberlake om maar wat te noemen.
In dit geval komt erg dus wel een aardig resultaat uit.

Hier zit echter wat in, maar is denk ik direct al te hoog gegrepen. Zo'n album dat is geschreven met de intentie om hoge ogen te gooien en daarbij de 'spectaculaire' gastbijdrages die niet dagenlijks zijn. Hegarty weet niets speciaals van 'Particle of Light' te maken. Howe Gelb is dan wel een soort van bijdrage die het nummer naar een ander niveau tilt.

Als laatste wil ik melden dat het album winters klinkt, en ook in de herfst, want dat is het, prima te draaien is.

Opzich is dit best een ambitieuze plaat.
Het genre wisselt een beetje van Rock(met een blues tintje) naar experimenteel en Oosters.
Deze plaat valt het beste onder 'Progressief' te plaatsen.
Het klinkt helaas wat matjes, wat afbraak doet aan het geluid van de plaat.
Ook stoppen sommige delen van nummers wat abrupt zodat het klinkt alsof daar de tape is afgesneden en er een nieuwe opname aan is vast geplakt.
Nummer twee vind ik eigenlijk beter dan nummer een, omdat er in nummer twee veel meer gebeurd. Het is een soort van strijd tussen de gitaar en de sitar, wat opzich best een leuk effect geeft.
Zo wordt er een soort van blues gespeeld op de sitar, en probeerd deze de gitaar te volgen.
Ook de toepassing van strijkers e.d. vind ik wel geslaagd en doet me soms een beetje aan King Crimson denken.
Maar over het algemeen hou ik het gevoel over dat er veel meer in de plaat had gezeten als de juiste mensen achter de knoppen had gezeten, en misschien hadden ze wat beter over 'Aton I' moeten denken.
Als je hem voor veel geld ziet staan, lekker laten staan want dat is de moeite niet waard... als je hem echter voor 8 euro of minder kan vinden is dit toch een leuk schijfje voor 'erbij', interessant is het wel.
Ry Cooder speelt hier ook nog op mee op gitaar.

De plaat verteld het verhaal van het verre land 'Tanyet'.
Het land waar men zich kon meten met goden, zoekend naar wijsheid en het ontdekken van de aarde.
De mensen genoten van wat de aarde hen te bieden had. Een grote tuin waar elfjes rond wandelde, hun dans creeërde vrede en liefde waar ieder in en van kon leven.
Rijke, donkere bossen waar dieren in harmonie leefden. Waar de sater's fluiten en hun luiten te horen zijn, waar men in moderne tijden nog niet over sprak.

Deze wereld, verdreven door de mensheid die niet kan leven door liefde te accepteren zonder daarbij te haten, vrede te hebben zonder oorlog. Maar vooral dat men niet wil accepteren dat leven en dood gelijken zijn, als deel van het bestaan. Daardoor werd het land der schoonheden verwoest. Maar nog niet vergeten, en leeft voort in oude vertellingen, niet meer dan een mythe. Het land van de Ceyleib People.

Aton I verteld het verhaal over de eerste eeuw in Tanyet, de pogingen van goden om met sterfelijken te communiceren.
Aton II verteld de tweede eeuw van het land Tanyet. Waar concat tussen goden en mensen is.


En dat allemaal in 21 minuten, instrumentaal

Veel piepjes, veel elektronica..
Bombastisch is het ook.

Coldplay gaat met de tijd mee...

Ik heb eerder geroepen dit niets te vinden, maar nu hij op de luisterpaal staat geef ik hem toch nog een kansje.

De nummers zijn geschreven zodat een hoop mensen het direct leuk zouden vinden, elk nummer kan in principe los van elkaar(behalve de intermezzo's) als singeltje worden uitgebracht. De productie is daar dan ook naar, alles is eigenlijk punt gaaf.
Waar een gitaar soms misschien wat scherp klinkt, klinkt dat hier netjes afgerond. Het is een mengel moes van geluiden, maar goed dichtgeplakt.. alles komt uit de verf en klinkt helder.
De productie stoor ik mij eigenlijk niet aan, wat wel gezegd kan worden is dat het typisch top-40 klinkt.

De "chorussen" van de nummers doen mij sterk aan de jaren '80 denken, ze zijn prima mee zingbaar en op Paradise is een heuse "gang-vocal" aanwezig.
Ook het instrumentgebruik, of liever gezegd, de synthesizers die ze gebruiken doen mij ook aan de jaren '80 denken maar is ook zo hedendaags.

Elk nummer dat ik langs hoor komen heeft een bekende melodie in zich, of ligt gewoon erg bekend in het gehoord. Ik weet niet of ik daar de enige in ben, maar echt heel origineel is de plaat niet.

De afwisseling is in principe ook prima, Us Against the World is ook best aardig.

De tussenstukjes, om ze zo te noemen, zorgt voor een redelijke balans tussen de nummers. Maar eigenlijk zijn dit gewoon veredelde intro's van de nummers die daarop volgen.
De single, Every Tear Drop is a Waterfall is echt een stuk minder dan de rest van de plaat, echt zo'n verschrikkelijk stadion nummer, en weer de synthesizers. Maar ik kan mij best voor stellen dat dit op festivals lekker moet klinken, zelfs denk ik dat ik er van zou kunnen genieten.

Naar Major Minus vind ik het maar een rare overgang, BAM klinkt de laatste beuk op de drums. En daar komt de akoestische gitaar. Vind Major Minus alleen uitermate zwak.

Een album met allemaal U.F.O's had ook welkom geweest, dit klinkt wel prima en lijken ze dan ook goed te in te zijn.

Het absolute diepte punt word gehaald met Princes of China. Enorm popi met de beats, die totaal anders zijn dan op de rest van het album en de synthesisers klinken hier ook zo 13 in een dozijn, zo hoor ik ze ook langs komen bij Ke$ha en Gaga, en misschien nog wel erger. Nee, vanaf track 6 word dit album goed om zeep geholpen. En dan nog te denken dat Princes of China eigenlijk een enorm saai nummer is, bol van de bombast maar gaat door op 1 lijn.

De jaren '80 komen weer keihard terug met Up in Flames, wat best een aardig nummer had kunnen zijn... maar ga dan niet in een rioolbuis staan zingen! Wat een verschrikkelijke galm, heb het idee dat ik naar een Mariah Carey nummer aan het luisteren ben.

Don't Let it Break your Heart... doet me niets.. hierop vervalt de muziek in een troebele drek van geluid en is het vooral een herrie van geluidjes... Weer zo'n top 40 nummer.

Up with the Birds is dan weer een waardige afsluiter die het niveau van de eerste 5 tracks en U.F.O weer enigszins haalt, laat mij de drek van hier voor eventjes vergeten.

Men heeft geprobeerd om er een geheel van te maken, mede door de "interessant" lijkende tussen stukjes, maar in principe zijn het gewoon wat langere intro's van de daar op volgende nummers, zonder een echte toevoeging. Het titel nummer is wel een aardige intro.

Voor de eerste 5 nummers en 14 en 9 krijgt hij 3,5*
Voor de rest van de nummers krijgt dit album 0,5*

Dat komt op een gemiddelde van 2*, toch al weer een heel punt hoger dan ik voorheen gaf.

Zodra deze in de uitverkoop komt, zeg 5 euro, dan kijk ik niet gek op als hij ineens in mijn kast verschijnt. Maar echt heel goed is dit album gewoon weg niet.

Tja... wat kan ik hier over zeggen wat nog niet gezegd is..?

Creedence Clearwater Revival(toffe naam trouwens) was zo'n bandje waar ik eigenlijk altijd met een bochtje omheen liep, terwijl ik het nummer 'Running Trough the Jungle' toch wel erg vet was.
Een soort van Led Zeppelin, maar dan veel cooler met een onwijs groovey backbeat, wat het voor mij zo tof maakt.

Op deze plaat komt de band voor het eerst in een driemans bezetting te staan, waarbij de ritme gitaar eigenlijk helemaal verdwijnt. Je hoort wel iemand ritmegitaar spelen, dat zullen wel dubs van Fogerty zijn.
Ook de andere 2 bandleden wilde meer inspraak hebben, en toen was het twee tegen een...
Strijd snel gestreden, zo te horen.

De band die werd gekenmerkt door een snijdende bluessound, een relaxte backbeat en de snijdende vocalen van John Fogerty ontaard hier in een 13 in een dozijn bandje, zo een waar van je er omstreeks '72 zoveel van had. Country Rock... tja, blijkbaar niet aan CCR besteed(terwijl aardig wat nummers in het oeuvre over die kam kunnen worden geschoren).

Doug Clifford maakt het beste er van, al bereikt hij zeker niet wat Fogerty doet in nummers als 'Lookin for a Reason', 'Somday never comes', Hello Mary-Lou' en 'Sweet Hitchkiker'. Zijn stem komt in de buurt maar mist richting.
Maar.... Stu Cook... wie die gek heeft laten zingen, dat het management van de band dat niet heeft tegen gehouden. Uit creatieve perspectieven kan ik het alleen maar toejuigen, maar het voegt gewoon niets toe aan de band en doet volop afbreuk aan het geluid van de band.
Hij kan niet zingen, en is op 'Take it Like a Friend' zelfs oer vals.

Dat laat ons eigenlijk achter met een zeer ongeinspireerde plaat, waar vanalles aan mis is. Het enige nummer dat in de buurt komt van het eerdere werk van de band is 'Sweet Hitch-Hiker', waarin een verwoede poging wordt gedaan om het geluid van een goede 2 jaar eerder te reproduceren, maar ook hier klinkt het wat droogjes. Zelfs op de automatische piloot lukt dat niet meer.

CCR voelt zich genoodzaakt om mee te doen aan de trends, waar ze dat op hun debuut deden met 'Gloomy'(psychedelische sound van toen), op 'Pendulum'(1970) doen ze een verwoede poging tot prog. rock met 'Rude Awakening #2. Hier doen ze dat eigenlijk in de gehele linie door een soort van eigen sounds aan het Country Rockgenre te geven, wat vaak niet lukt en soms zelfs resulteerd in lullige liedjes.

Mijn favorieten van deze plaat zijn:
Someday Never Comes en Sweet Hitch-hiker.

Zelfs Fogerty kan de plaat met zijn vier nummertjes, waarvan er maar twee echt geslaagd zijn, niet redden.

2*

Curt Boettcher lijkt hier helemaal in zijn element te zijn, al is het totaal wat anders dan we van hem gewend zijn.

Wat krijgen we hier voorgeschoteld?
De hoes lijkt het al een beetje te verklappen, zonnige strandmuziek. Zo moet een mooie avond in Santa Monica in de 70s hebben geklonken. Heerlijk warm.
Erg poppie, close harmony en soms wat Caribische sferen, een beetje funk, en misschien zelfs een beetje (vroege) disco.
Je zal hier dus niets aantreffen dat ook maar doet suggereren dat Boettcher psychedelische muziek maaktte of uberhaupt in the Millenium of Sagittarius heeft gespeeld.
De jaren '60 waren echt voorgoed over, en Curt Boettcher voelde dat goed aan. Het muzikale klimaat verschoof en LSD en Marijuana veruilde zich voor Cocaine en XTC.
Hier nog één maal een gooi naar en release, een product. Maar het mocht niet zo zijn.Deze opnames zijn destijds(mid jaren 70) nooit uitgekomen en hebben tot 2001 op de plank gelegen. Zonde, kan zich makkelijk(beter misschien zelfs?) meten met het werk dat de Beach Boys rond '76 - '80 maakte.
Bij vlagen is het misschien wat flauw, maar dat past ook wel ergens bij de zomerse sfeer die de plaat uitademd. Music Music Music vind ik bijvoorbeeld een aardige draak, maar ach.

Ik kan dit iedereen aanraden die wat op heeft met jaren '70 west coast pop en een zwak heeft voor de Beach Boys. Daar lijkt het namelijk het meeste op. (Hendrik68?)
Ik wilde net zeggen, het zou me niets verbazen als we Brian Wilson op de backing vocals horen. Dat vermoedde wordt bevestigd als ik even naar de producers kijk: produced door o.a. Brian Wilson en Bruce Johnston.