Fascinerende plaat van Unknown Mortal Orchestra, waarbij een deel van de 'aanhang' zal afhaken.

Volledig instrumentaal. Echt de UMO sound? Die is gek. Dit lijkt op geen enkele manier op wat UMO eerder heeft gedaan. Ik moest even kijken of ik niet per ongeluk een LP van Gong of de latere Soft Machine en misschien zelfs wel wat instrumentale passages van Magma heb opgelegd. Wat dat betreft treedt Unknown Mortal Orchestra hier ver van het poppy geluid, dat her en der zelfs een beetje naar R&B ging neigen, dat zich langzaam ontwikkelde vanaf 'II' tot wat wij op Sex & Food te horen kregen (maar wel altijd door dezelfde soort phaser wordt gehaald, waardoor het langzaam allemaal een beetje alike gaat klinken).

Voor sommige zal deze radicale koerswijziging zeker een pluspunt zijn, maar ik vermoed dat het publiek wat de laatste (voorgaande) twee platen mooi vond, dit helemaal niks zal vinden. Het piepknor saxofoon zal ook zeker niet iedereen liggen. Maar meer zulks, a.u.b.