Wale is veel meer dan een sell out. Natuurlijk gaat hij de fout in door met Gucci Mane en Lady Gaga samen te werken, maar Wale heeft wel echt liefde voor hiphop. Overigens is Gucci Mane wel te pruimen op Pretty Girls, wat een wonder is.

Ik vind dit een geslaagd debuut album. Wale is een leuke frisse MC die wat te melden heeft. Met o.a. Jazmine Sullivan en Chrisette Michelle die voor leuke refreintjes zorgen en J. Cole en Bun B die voor ijzersterke rap verses gooien. Vooral Bun B laat weer zien waarom hij perfect als gast artiest, voor mij zelfs het beste in 2009.

Maar het leukste van dit album vind ik wel de instrumentaties. Het lijkt allemaal erg alsof ze live in de studio gespeeld, iets waar duidelijk een voorstander van is. Dat was ook te horen op zijn mixtape vorig jaar. Mooi om te zien dat Cool & Dre nog goed kunnen produceren zoals op World Tour, mijn favoriete track. Heerlijke sfeer heeft die track.

3,5* prima debuut van Wale. Ondersteund door leuke refreinen en raps en instrumentaties

Hele leuke mixtape, heel origineel ook. Dit zie je niet vaak in hiphop. Seinfeld is mijn favoriete sitcom aller tijden, en dat een rapper er dan een hele mixtape door laat inspireren, dat worden geweldige luistersessies Door de hele mixtape hoor je de grappige conversaties van de acteurs, en Wale rapt ook met grappige punchlines. Leuk dat de titels van de nummers ook in de stijl van de show heeft bedacht. Zoals het hilarische The Artistic Integrity, Seinfeld-fans snappen het wel

Dit is dus een creatieve, leuke mixtape met frisse producties. Er zijn 2 a 3 nummers die wat uit de toon vallen maar dat maakt niet uit. Het is het even iets anders in de hiphop wereld.

Verrassend.

Zo kan ik het album het beste beschrijven. Toen Winne aangaf dat zijn debuutalbum minder brag & boast zou hebben geloofde ik het niet. Rappers zeggen zo vaak dat ze hun lyrics gaan aanpassen maar meestal blijven ze hangen in hun gebruikelijke stijl. Winne niet.

Want de beste tracks zijn, naar mijn mening, niet de brag & boast tracks. W.I.N.N.E., Zegevieren en Luidsprekers klinken heel tof, ze hebben goede beats en ontzettend leuke lines ("De game is een spelletje zonder scheidsrechter / Dus ik kan niet met al die rappertjes om een prijs vechten") maar de meer rustige nummers hebben meer plays in mijn iTunes bibliotheek. Hij kan goede verhalen vertellen, hij kan een gevaarlijke situatie schetsen en hij kan ook een nummer voor z'n vriendin maken. En ik ben blij dat Winne dat laat zien.

Het album begint heel sterk en zakt eigenlijk nooit in. De nummers hebben een hele lekkere vibe, zoals Wandel Met Me Mee. Niet mijn favoriete nummer maar wel leuk voor in de zomer. Nee, als ik het over favoriete nummers heb dan ga ik voor Winne Zonder Strijd, Rood en Crime Passionel.

Het enige minpunt is het einde. Zoals P-Dawg al aangaf, het wordt niet goed afgesloten. Het nummer met Shyrock vind ik geen bal aan en de Geef 8 remix (?) is overbodig. Als die tracks waren weggelaten en Luidsprekers als afsluiter was gebruikt dan had ik het 5* gegeven. Maar helaas. Het is altijd leuk als je zo'n knallende afsluiter hebt, iets waarvoor je je gaat verheugen als je de CD luistert.

Toch 4,5* voor Winne Zonder Strijd (mooie titel trouwens). Sterk debuut, Winne mag best trots zijn. En Concrete & co ook natuurlijk.

Een lekker luchtig album van de Wiz, die zeker in de aankomende zomerdagen kan rekenen op veel afspeelbeurten. Tuurlijk is het commercieel als de pest, maar verschil moet er zijn. Wiz doet waar hij goed in is. Hij rapt bijna constant in hetzelfde tempo, gepaard met aanstekelijke beats en zoete refreinen; een vermakelijk recept. Voor de inhoud hoef je hier niet te zijn; de onderwerpen gaan over wiet, vrouwen en geld. Daarom is houdbaarheidsdatum niet zo heel lang, het gaat snel vervelen en omdat de nummers veel op elkaar lijken gaan er maar een paar flink op repeat, zoals The Race, No Sleep en Rooftops (Curren$y ). Wel leuk om te melden is dat er maar één verschrikkelijk nummer is, en dat is die met Too $hort. Ik had er wel meer verwacht.

*3

Ongetwijfeld een meesterwerk. De enige reden waarom ik dit album geen 5 sterren geef is door de lange intro's, maar er zullen vast mensen zijn die dat tof vinden. In ieder geval vind ik het hele kung-fu sfeertje heel leuk gedaan. En wat ik nou ook heel leuk vind aan dit album is dat het nooit saai word. Dat is wel een voordeel als je met zo'n grote groep bent. Elke verse lijkt weer beter te zijn dan de andere en wanneer je in een refrein zit dan wacht met je met smart weer op de volgende rapper die weer keihard komt.

Sowieso begint dit album al helemaal geweldig. De toon word flink gezet met Bring Da Ruckus, wat gaat Raekwon daarop tekeer zeg. En daarna komt meteen Shame On A Nigga, lekker sfeertje zit daarin. En hoe Method Man daarop flowt, beter kan niet. En als we het toch over Method Man hebben, zijn solo track hierop is ook mijn favoriete track. Het was ook de eerste track die ik hoorde van dit album, ik zag 'n keer de video ervan en was gelijk verkocht.

"Hey, you, get off my cloud
You don't know me and you don't know my style"

Over de beats kan ik het volgende zeggen: RZA is aan het uitgroeien tot een van mijn favoriete producers.

4,5*